ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 43

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2563 08:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
43
แบบอักษร

กว่าสองสามีภรรยาจะออกมาทำอาหารเช้า ก็เสียเวลากันอีกพักใหญ่ เมื่อคนที่มักจะใช้ห้องน้ำข้างนอก กลับงอแง ไม่ยอมท่าเดียว จะต้องอาบน้ำพร้อมกับเมียสาวหมาด ๆ ให้ได้ เล่นเอาสาวเจ้าอ่อนใจ กับการเปลี่ยนไปแบบร้อยแปดสิบองศา 

“คุณวิน ไหม้หมดแล้วค่ะ” เกวลินเอ่ยเตือน เมื่อพ่อครัวคนใหม่ กำลังทอดไส้กรอก แต่ไม่วายยื่นจมูกโด่งมาหอมแก้มหญิงสาวทันทีที่หล่อน ถือจานมาส่งให้ ถึงแม้หัวใจจะพองฟูคับอก แต่ก็อดหวั่นใจอยู่ลึก ๆ ไม่ได้ บางทีอาจจะเป็นอาการปกติของผู้ชายที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ก็ได้ แต่กระนั้นเกวลินก็พยายามปัดมันให้พ้นไปจากห้วงคำนึง เอาไว้ไปตายเอาดาบหน้าก็แล้วกัน เวลานี้ขอดื่มด่ำกับบรรยากาศข้าวใหม่ปลามันก่อนก็แล้วกัน 

“ช่างมันเป็นไร คนจะหอมเมีย ถ้าไหม้ก็ทิ้งแล้วทอดใหม่ยังได้ ของเรามีเยอะแยะ”  

“รู้แล้วค่ะว่ารวย จะกินทิ้งกินขว้างยังไงก็ได้” หญิงสาวค้อนปะหลับปะเหลือก ไม่ชอบเลยพวกเศรษฐีที่ชอบกินทิ้งกินขว้าง ไม่รู้บ้างหรือไง สำหรับบางคน แค่จะมีข้าวกินสักมื้อ ยังต้องลุ้นแทบแย่ 

“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย หูหาเรื่องนะเราเนี่ย”  

“ฉันแค่หมายถึงชอบหอมเมียมากกว่าไส้กรอกต่างหาก” แถไปข้าง ๆ คู ๆ รู้ว่าพลาดไปแล้ว กลัวเมียจะโกรธ 

“ฉันว่าแล้วไง เถียงกับคุณไม่มีทางชนะ”  

“อยากเอาชนะฉันไปเพื่ออะไร”  

“ใครว่า ฉันก็แค่พูดไปตามความจริง”  

“เอาอย่างนี้ไหม ถ้าใครชนะได้อยู่ข้างบนดีไหม...” พูดออกไปแล้วก็หัวเราะชอบใจ กับความคิดอันปราดเปรื่องของตัวเอง 

“คุณวิน! ลามก”  

“ก็บอกกี่ครั้งแล้ว ว่าเราลามกพอกันนั่นแหละเมียจ๋า”  

เกวลินได้แต่ฮึดฮัด แต่ก็สงบปากสงบคำ หวังจะให้วันนี้เป็นวันดี ๆ แล้วเชียว หล่อนตั้งใจกินอาหารเช้า เพราะกองทัพต้องเดินด้วยท้อง แต่วันนี้ในท้องของหล่อนอัดแน่น จนอิ่มแปล้ เพราะหนุ่มข้างกาย ขยันตักโน่นนี่ให้กินเอาอกเอาใจแปลก ๆ จนตัวเองปรับตัวปรับใจไม่ทัน 

 

“เกว คุณคิดยังไงถึงได้ไปเรียนต่อยมวย” อนาวินถามขณะที่นั่งเล่นย่อยอาหาร อยู่ที่ระเบียงบ้านแล้วกอดเมียสาวไว้บนตัก ซอกแซกถามนู่นนี่ อยากรู้ว่าหล่อนโตมายังไง ถึงได้เป็นคนน่ารักแบบนี้ 

หญิงสาวเล่าว่า ตัวเองเป็นลูกพี่มีลูกน้องเป็นโขยง ดังนั้นจึงต้องทำให้ลูกน้องในสังกัดยอมรับในฝีมือ เกวลินเล่าเรื่องของตัวเองอย่างขำ ๆ หล่อนมีเพื่อนหลากหลาย บางคนอด บางคนอิ่ม เด็ก ๆ คบกันไม่มีแบ่งแยกชนชั้น หล่อนในฐานะลูกพี่ ต้องเปิดบ้านสวนทำอาหารกลางวันเลี้ยงสมาชิกอยู่บ่อย ๆ โชคดีที่บิดาเป็นคนใจดี ไม่เคยบ่นว่าสิ้นเปลือง 

“มีลูกน้องเป็นโขยง แล้วเอาอะไรมาเลี้ยงดูกัน พ่อคุณมิต้องรับภาระแย่เลยหรือ” อนาวินเลิกคิ้ว มองมาอย่างอึ้ง ทึ่ง ตามประสานักธุรกิจ 

“โธ่คุณ มันจะยากอะไร ผักปลาหาเอาตามสวนตามคลอง แล้วก็ช่วยกันทำ อร่อยด้วยนะคุณ ฝีมือทำอาหารของฉันน่ะ เลิศมาแต่เด็ก” เกวลินได้ทีคุยเสียยกใหญ่ 

“ตกลงเด็ก ๆ พวกนั้นเห็นแก่กิน หรือยอมรับในฝีมือชั้นเชิงมวยของคุณกันแน่”  

“โธ่มันก็ทุกอย่างนั่นแหละ คุณอย่าดูถูก ลูกพี่เกวเชียวนา ทั้งคุ้งน้ำเรียกฉันแบบนี้แหละ”  

“ผมว่า..”  

“เดี๋ยว ๆ คุณ นั่นรถใคร” เกวลินสะกิดบอกเขายิก ๆ พลางชี้มือไปทางหน้าบ้าน เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรถตู้คันใหญ่ ใหม่เอี่ยม กำลังแล่นตรงเข้ามา 

ความคิดเห็น