facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

32.หลงป่าแล้วออกยาก (NC20+)

ชื่อตอน : 32.หลงป่าแล้วออกยาก (NC20+)

คำค้น : ตำรวจพลร่ม, ตำรวจ, อรินทราช, ตชด., ค่ายนเรศวร, นเรศวร 261, หน่วยรบพิเศษ, แพทย์ตำรวจ, ทหารพราน, ทหาร, ชายแดนภาคใต้

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.2k

ความคิดเห็น : 160

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2563 03:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
32.หลงป่าแล้วออกยาก (NC20+)
แบบอักษร

 

32.หลงป่าแล้วออกยาก 

  

               “โอ๊ย!!!” เสียงหวานที่ร้องครางออกมาอย่างเจ็บปวดดังก้องกังวานไปทั่วทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ร้องดังเลยแม้แต่น้อย มือเล็กๆ ยกขึ้นมาแตะอกตัวเองเอาไว้เมื่อรู้สึกเจ็บแน่น แก้วเจ้าจอมนอนนิ่งๆ ยังไม่ลืมตาขึ้นเพราะมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ เธอพยายามนึกทบทวนเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ จำได้ว่าเธอกำลังนั่งเรือไปกับทุกคนในทีม ฝนตกลงมา เธอกอดเป้ใบใหญ่ของตัวเองเอาไว้แล้วก็...เหมือนมีอะไรซักอย่างมากระแทกที่กลางอกของเธออย่างจัง จากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้เลย 

               พรึ่บ! 

               เธอรีบลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกอุ่นๆ จนแทบจะเรียกว่าร้อนเลยก็ว่าได้เมื่อตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่ข้างๆ กองไฟ ถัดจากกองไฟรอบๆ พื้นที่ที่เธอนอนอยู่ก็มีเทียนตั้งอยู่ตามโขดหินเป็นจุดๆ พอให้พื้นที่ตรงนี้สว่าง...นี่มันเทียนที่เธอพกติดเป้มาไม่ใช่หรอ ที่นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย เหมือนถ้ำเลย ตอนนี้เธอนอนอยู่บนแผ่นหินข้างกองไฟ มีผ้าห่มผืนบางห่มคลุมกายเอาไว้ เดี๋ยว!!! เธอไม่ได้ใส่เสื้อ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่กางเกงชั้นในตัวเดียว นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น! แก้วเจ้าจอมค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วมองรอบๆ ตัวใหม่อีกครั้ง ที่พื้นทรายมีเป้ของเธอวางเอาไว้อยู่ เสื้อผ้าที่หายไปจากร่างกายของเธอถูกนำไปผึ่งอังไฟเพื่อช่วยทำให้แห้ง ที่พื้นทรายมีมีดพกจำนวนสองเล่มวางเอาไว้ด้วย เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ยเธองงไปหมดแล้ว จะว่าตัวเองความจำเสื่อมอีกรอบก็ไม่น่าใช่เพราะเธอยังจำเรื่องราวทุกอย่างได้ทั้งหมด แต่เธอแค่ไม่เข้าใจเท่านั้นว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้ได้ยังไง 

               “...แก้ว!!!” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น แล้วเสียงของเขาก็ก้องกังวานไปทั่วเพราะอยู่ในถ้ำ เขารีบทิ้งหอบฟืนในอ้อมแขนทันทีเพื่อวิ่งเข้ามากอดเธอ 

               “แก้ว...แก้วของพี่” เสียงของเขาสั่นเครือไปหมดพาให้แก้วเจ้าจอมใจหายตาม และพอรู้ว่าเป็นเขาเธอก็น้ำตาซึมออกมา ยอมรับออกมาในที่สุดว่าเมื่อกี้นี้เธอกลัวมาก กลัวมากจริงๆ ที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอใครซ้ำยังต้องมาอยู่ในถ้ำด้วยสภาพแบบนี้อีก 

               “พี่นึกว่าจะเสียแก้วไปแล้วซะอีก แก้วรู้มั้ยว่าแก้วถูกยิงเข้าที่กลางอกเลยนะ” 

               “ถูกยิง...” เธอค่อยๆ ผละเขาออกแล้วกระชับผ้าห่มห่อตัวเอาไว้ขณะแตะมาที่กลางอกของตัวเองอีกครั้ง ถึงว่าสิรู้สึกเจ็บๆ แน่นอกไปหมด แต่ว่า...แล้วทำไมเธอถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ 

               “สงสัยใช่มั้ยว่ารอดมาได้ยังไง” ผู้กองพนาก้มลงมายิ้มให้แล้วก็จูบแก้มของเธออย่างดีใจที่เห็นเธอฟื้นขึ้นมาหาเขาแบบนี้ จากนั้นเขาก็หยิบจานสแตนเลสออกมาจากเป้ของเธอ มันเป็นจานกินข้าวจำนวนสิบใบที่ซ้อนกันอยู่ ก่อนที่เธอจะถูกยิงแก้วเจ้าจอมจำได้ว่าเธอหยิบเป้ขึ้นมากอด โห...รอดตายปาฏิหาริ์เพราะจานกินข้าวของแท้เลยนะเนี่ย นี่เป็นจานที่เอามาจากโรงครัวของฐาน เห็นทีกลับฐานไปต้องไปกราบขอบคุณดาบดำรงอย่างงามๆ เสียแล้วที่เขาเป็นคนเลือกซื้อจานแบบนี้มาใช้ ถ้าเป็นจานพลาสติกล่ะก็...ได้กลับไปเป็นนางไม้อยู่ในป่าจริงๆ แน่ 

               “แก้วหลับไปนานมากเลยนะ พี่นึกว่าแก้วอาจจะจากพี่ไปเพราะถูกยิงหรือไม่ก็จมน้ำซะแล้ว เรือของพวกเราถูกโจมตี พี่พาแก้วว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่งที่เขาลูกเดิมไม่ได้เพราะพวกคนร้ายมันอยู่ที่นั่น โชคดีที่ตอนนั้นฝนตกลงมาหนักด้วย สายฝนก็เลยช่วยอำพรางเราเอาไว้จนพี่ว่ายน้ำพาแก้วมาขึ้นฝั่งที่เกาะนี้ได้ ข้างนอกฝนยังตกอยู่พี่จำได้ว่าเคยลาดตระเวนทางน้ำมาสำรวจเกาะนี้แล้วมีถ้ำอยู่เลยรีบพาแก้วมาหลบฝนก่อน ไว้ฝนหยุดตกก่อนนะแล้วเราค่อยออกไปกัน ป่านนี้ทุกคนคงเป็นห่วงแย่แล้ว” 

               โชคดี...โชคดีมาก โชคดีเหลือเกินแก้วเจ้าจอมคิดอย่างประชด ดีที่เขื่อนบางลางมีเกาะแก่งอยู่เยอะ ดีที่เกาะนี้ผู้กองพนาเคยมาสำรวจและดีที่เขาอึดมากพอที่จะว่ายน้ำลากเธอมาที่นี่ได้ ลากเธอมาคนเดียวไม่พอยังลากเป้ของเธอมาได้ด้วยอีก พ่อของเธอเคยสอนว่าถ้าตกน้ำตกท่าแล้วคิดว่าว่ายน้ำไม่ไหวก็ให้ทิ้งเป้ ทิ้งของทุกอย่างออกจากตัวแล้วพยายามว่ายน้ำเอาตัวรอดให้ได้ นี่ผู้กองพนาต้องแกร่งเบอร์ไหนกันล่ะเนี่ยถึงลากของทุกอย่างฝ่าสายฝนมาขึ้นฝั่งกับเขาได้ขนาดนี้ ...ผัวเก่ง ไนเปอร์ปลื้มใจ 

               “แก้วมีไข้ด้วยนะ ที่พี่ถอดเสื้อผ้าของแก้วออกก็เพื่อจะดูจุดที่ถูกยิงให้ อีกอย่างเสื้อผ้าของแก้วก็เปียกอยู่ถ้าขืนใส่คงได้เป็นปอดบวมกันพอดี เสื้อผ้าสำรองในเป้มันก็ชื้นๆ สงสัยน้ำรั่วเข้าไปพี่ก็เลยไม่ได้ใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ให้ แก้วหิวมั้ย เจ็บตรงไหนรึเปล่า” เขาจับหน้าจับตาเธอเพื่อเช็คดูว่าเธอตัวร้อนรึเปล่า สีหน้าและแววตาของเขาดูเป็นห่วงเธอมาก สภาพของเขาอิดโรยเหมือนคนเหนื่อยล้า เขาคงจะเหนื่อยมากกับการดูแลเธอ กว่าจะพาเธอมาถึงที่นี่ได้เขาคงอุ้มเธอฝ่าฝนเข้ามา ตรวจดูอาการของเธอ เตรียมที่พัก สำรวจถ้ำว่าปลอดภัยชัวร์รึเปล่า แล้วยังเอาเทียนในเป้ของเธอมาจุดเพื่อป้องกันไม่ให้มีสัตว์เลื้อยคลานเข้าใกล้จุดที่พัก 

               “ทำไมแก้วถึงไม่พูดอะไรบ้างเลยล่ะ แก้วไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะพี่พนาของแก้วอยู่นี่แล้ว พี่จะปกป้องดูแลแก้วเอง พี่รักแก้วมากนะครับ” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ ผู้กองพนาพยายามให้กำลังใจตัวเองเมื่ออดคิดไม่ได้ว่าหรืออาการบาดเจ็บของเธอมันจะทำให้เธอความจำเสื่อมแล้วลืมเลือนเขาไปอีกรอบ “แก้ว...แก้วจำพี่ได้มั้ย จำพี่พนาของแก้วได้รึเปล่า นี่พี่พนาเองนะพี่เป็นสามีของแก้ว เป็นคนที่รักแก้วจนหมดหัวใจแล้วก็เป็นคนที่มีลมหายใจอยู่ได้ก็เพราะแก้ว” แก้วเจ้าจอมน้ำตาคลอเมื่อรู้ว่าเขาคงจะกลัวถ้าเธอจำเขาไม่ได้อีก ปากเขายิ้มให้เธอแต่สีหน้ากลับดูหวาดหวั่น จนเมื่อเธอยื่นมือไปกุมที่แก้มของเขา เขาก็รีบจับมือของเธอเอาไว้แล้วเอียงแก้มซบ จูบมือของเธอเบาๆ อีกแล้วก็ซบแก้มลงมาใหม่ 

               “นางไม้น้อยของพี่” 

               “...ทำไมถึงรักแก้วมากแบบนี้ ทำไมถึงไม่ตัดใจจากแก้วซะที” คำถามที่แผ่วเบาของเธอมันทำให้ผู้กองพนาที่นั่งซบแก้มเอาไว้กับมือของเธอถึงกับน้ำตาร่วง หยดน้ำตาของเขาร่วงรินลงมาบนมือของเธอก่อนที่เขาจะหลับตาลงเพื่อไล่หยดน้ำตาออกไป 

               “เพราะพี่ผูกชีวิตของพี่เอาไว้กับแก้วแล้ว แก้วเป็นครอบครัวของพี่ เป็นสมาชิกเพียงคนเดียวในครอบครัวที่พี่ยังเหลืออยู่ สำหรับแก้วแก้วอาจจะมีคุณปู่ คุณย่า มีคุณพ่อ คุณแม่ มีลุงป้าน้าอา มีพี่น้องมากมายแต่สำหรับพี่พี่ไม่มีใครอีกแล้วในชีวิต พี่เป็นคนตัวคนเดียวจนกระทั่งพี่ได้เจอแก้ว แก้วเป็นเมียของพี่ก็เท่ากับว่าตอนนี้แก้วเป็นครอบครัวของพี่ด้วย เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วจะให้ตัดใจจากกันได้ยังไง พี่เลิกรักแก้วไม่ได้ ทั้งชีวิตทั้งหัวใจของพี่พี่ยกให้แก้วคนเดียวทั้งหมด พี่ไม่รู้ว่าทำไมพี่ถึงรักแก้วมากมายแบบนี้ สิ่งที่พี่รู้พี่รู้เพียงแค่ว่าพี่เสียแก้วไปไม่ได้ ต่อให้แก้วจะไม่รักพี่หรือลืมพี่ แต่หัวใจของพี่ก็จะยังคงภักดีต่อแก้วไปชั่วชีวิต...พี่จะรอจนกว่าแก้วจะกลับมารักพี่อีกครั้ง พี่เคยบอกแล้วไงว่าต่อให้นานแค่ไหนพี่ก็จะรอ” 

               สิ้นคำของผู้กองพนา แก้วเจ้าจอมก็ร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอื้น เธอร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดและโกรธตัวเองเหลือเกิน ถ้านึกย้อนไปแล้วนับตั้งแต่วันที่เธอหายจากอาการความจำเสื่อมเธอก็ทำร้ายจิตใจของเขาเรื่อยมา เขาซื่อสัตย์ภักดีต่อเธอ แต่เธอกลับทรยศต่อหัวใจของเขาและทรยศต่อหัวใจของตัวเอง ในวันที่เขาเฝ้ารอคอยความรักจากเธอ เธอก็ทำร้ายหัวใจของเขา ได้มีโอกาสกลับมาหาเขาแล้วแต่เธอก็ยังกลัวที่จะกลับมารักกับเขาอยู่ เขาเฝ้ารอเธออย่างอดทนแต่เธอก็ยังย่ำยีหัวใจของเขาอีก เขายอมเสี่ยงตายกระโดดลงมาจากเรือเพื่อช่วยชีวิตเธออย่างไม่นึกห่วงตัวเอง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาช่วยชีวิตของเธอแต่เขาเคยช่วยชีวิตเธอมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ถ้าไม่มีผู้กองพนาคนนี้...เธอคงตายไปตั้งนานแล้ว อีกอย่าง...ถ้าหากว่าวันนี้เธอไม่ได้โชคดีแล้วถูกยิงตายจริงๆ หัวใจของเขาจะเป็นยังไง เขาบอกว่าเขามีชีวิตอยู่ได้เพราะเธอ แล้วถ้าไม่มีเธอล่ะเขาจะอยู่ได้ยังไงกัน 

               “...แก้วขอโทษ ขอโทษ...พี่จ๋าแก้วขอโทษ...” เธอโผเข้าไปกอดเขาแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ เสียใจที่เธอเคยทำร้ายเขา บอกเลิกเขาแล้วก็ทิ้งเขาไปตั้งสามเดือน เธอตอบแทนความรักของเขาด้วยการทำให้เขาต้องเป็นทุกข์และเจ็บปวด เธอทำไม่ดีกับเขาแต่เขาก็ยังรักเธอ 

               “แก้วขอโทษ พี่พนา พี่จ๋า...แก้วผิดไปแล้ว” 

               สรรพนามและคำเรียกขานที่เปลี่ยนไปของเธอทำให้ผู้กองรู้สึกแปลกใจ ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้ล่ะ เธอพูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไง 

               “พี่พนา...” เธอค่อยๆ ผละออกจากเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างสำนึกผิด “แก้วขอโทษ พี่พนาจะโกรธจะเกลียดหรือจะดุแก้วยังไงก็ได้ แก้วผิดไปแล้วจริงๆ แก้วขอโทษ...” 

               “ขอโทษ...ขอโทษพี่ทำไม...” 

               “ขอโทษที่โกหกพี่พนามาโดยตลอด ความจริงแล้ว...แก้วไม่เคยลืมพี่พนาเลยนะคะ ตั้งแต่วันแรกที่เราได้เจอกันที่สัตหีบแล้วก็ตอนที่แก้วความจำเสื่อมจนได้มาอยู่กับพี่พนาที่ฐาน เรื่อยมาจนถึงวันนี้...แก้วจำทุกอย่างได้ทั้งหมด เรื่องของเราเมื่อสามเดือนก่อนแก้วไม่เคยลืมมันเลย ไม่เคยลืมว่าแก้วรักพี่พนามากแค่ไหน ไม่เคยลืมว่าแก้วเคยขอให้พี่พนามาตามหาแก้ว มาฟื้นความทรงจำให้แก้ว ไม่เคยลืมว่าเราต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขอะไรกันมาบ้าง ไม่เคยลืมแม้แต่เรื่องเดียว” ไม่พูดเปล่าแต่เธอยังพนมมือขึ้นไหว้ขอโทษกับอกของเขา “พี่จ๋า...แก้วขอโทษ” 

               ผู้กองพนานิ่งอึ้งไปทันทีกับความจริงที่เธอสารภาพ เขาเองก็เคยคิดว่าความจริงแล้วหรือเธอจะเพียงแค่แกล้งลืมเขา แต่มันก็คงเป็นแค่การปลอบใจตัวเองไปอย่างนั้น ถ้าเธอไม่เคยลืมเขาเลยงั้นที่ผ่านมาเธอก็เล่นละครโกหกเขามาโดยตลอด แล้วเขาก็เชื่อในละครที่เธอแสดงออกมาด้วย เขาเชื่อในบทบาทของเธอจริงๆ อินไปกับการแสดงของเธอและเสียใจอกหักเพราะเธอจริงๆ รักเมียแทบตายแต่เมียกลับมาหลอกลวงเขา 

               “...ทำไมถึงทำแบบนี้” เขาข่มใจถามกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ “เล่นกับความรู้สึกของคนอื่นแบบนี้มันสนุกนักรึไง” 

               “เพราะแก้วคือแก้วเจ้าจอม สุวรรณเวช แก้วเคยบอกกับพี่พนาแล้วตอนที่เรานั่งชิงช้าสวรรค์ด้วยกัน แก้วคือความภูมิใจของทุกคนในบ้าน แก้วไม่เคยทำให้ทุกคนในบ้านผิดหวัง ตลอดทั้งชีวิตของแก้วแก้วต้องอยู่ในกรอบมาโดยตลอด แก้วรับไม่ได้ถ้าทุกคนในบ้านจะต้องมาเสียใจเพราะว่าแก้ว...พลาดมีสามีหลังจากที่หายตัวไป” 

               “พลาดอย่างนั้นหรอ พลาดมานอนกับพี่ด้วยใช่มั้ย” 

               “ไม่ใช่” เธอส่ายหน้าตอบทั้งน้ำตา “ไม่ว่าจะเป็นแก้วเจ้าจอมคนนั้นหรือแก้วเจ้าจอมคนนี้ เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา...แก้วเต็มใจจะให้มันเกิดขึ้นและแก้วไม่เคยเสียใจกับมัน แก้วรักพี่พนา แก้วเต็มใจเป็นของพี่พนา แก้วแอบรักพี่พนามาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันที่สัตหีบแล้ว ตั้งแต่วันนั้นแก้วก็เก็บมีดพกที่พี่พนาให้ไว้กับตัวตลอด คิดถึงแต่พี่พนาอย่างไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เจอกันอีกมั้ย ในวันที่แก้วถูกพวกแก๊งค้ามนุษย์จับตัวมาพอแก้วรู้ว่าเข้ามาในเขตสามจังหวัดชายแดนแล้วแก้วก็ได้แต่ภาวนาขอให้ได้เจอพี่พนาอีกซักครั้ง ขอให้พี่พนามาช่วยแก้ว...แล้วพี่พนาก็มาช่วยแก้วจริงๆ แม้แต่ตอนที่แก้วความจำเสื่อมจำอะไรไม่ได้แก้วก็ยังคงรักพี่พนาเหมือนเดิม รักมาโดยตลอดจนถึงวันนี้แล้วก็จะรักไปตลอดชีวิตด้วย แต่เพราะแก้วกลัวว่าจะทำให้ทุกคนที่บ้านผิดหวังแก้วก็เลยต้องแกล้งลืมพี่พนา บอกเลิกพี่ ทำให้พี่ต้องเสียใจ แก้วก็เจ็บไม่ได้น้อยไปกว่าพี่ สามเดือนที่แก้วทิ้งพี่ไปแก้วหวังว่าแก้วจะลืมพี่ได้ในซักวันแต่แก้วก็คิดผิด...ยิ่งอยู่ห่างพี่แก้วก็ยิ่งโหยหาแต่พี่มากขึ้น โหยหาจนทรมานไปหมดทั้งใจ คิดถึงพี่ก็คิดถึงจนพ่อภูสงสารก็เลยส่งแก้วมาที่นี่ แก้วหวังแค่ว่าจะได้อยู่ใกล้ๆ พี่พนา ได้ใกล้ชิดกับพี่พนาอีกครั้งแต่เพราะมีอรินอยู่ด้วยทำให้แก้วไม่กล้าแสดงอะไรออกมา ถ้าอรินรู้เรื่องของเราอรินก็คงเอาไปบอกคุณพ่อ คุณพ่อต้องไม่พอใจมากแน่ๆ แก้วกลัวคุณพ่อจะรู้ก็เลยต้องแกล้งจำพี่พนาไม่ได้ต่อไป...แก้วขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ ขอโทษจริงๆ ใช่ว่าพี่จะเจ็บอยู่คนเดียวแก้วเองก็เจ็บและทรมานเหมือนกัน...แก้วไม่ได้หวังว่าพี่จะอภัยให้ แก้วหวังแค่ให้พี่เข้าใจแก้วก็พอ แล้วพี่จะรักหรือจะเกลียดแก้วก็สุดแล้วแต่ใจของพี่ แก้วเคยทำให้พี่ต้องเจ็บ พี่จะทิ้งแก้วเพื่อให้แก้วต้องเจ็บมากกว่านี้เป็นการลงโทษแก้วก็ไม่ว่า แก้วแพ้พี่แล้ว...แก้วแพ้ให้แก่ความดีแล้วก็ความรักของพี่ แก้วละอายใจถ้าจะต้องโกหกพี่ต่อไป” 

               แก้วเจ้าจอมยกมือขึ้นปาดน้ำตาออก ก้มหน้าด้วยไม่กล้าสู้สายตาของเขาอีกแล้ว เธอทำเขาเจ็บขนาดนี้เขาคงจะยกโทษให้เธออยู่หรอก เขารักเธอแทบตายแต่เธอกลับทรยศเขา ถ้าเขาจะต่อว่าอะไรเธอเธอก็พร้อมที่จะยอมรับ 

               “แล้วจะยังไงต่อ” เขาพูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปซักพัก “จะต้องแกล้งลืมกันต่อหรือจะยังไง หรือจะขอเลิกกันแบบจริงๆ จังๆ ผมจะได้ทำใจ คุณหนูแก้วเจ้าจอม สุวรรณเวชอยากให้ผมทำยังไงหรอครับถึงจะพอใจคุณหนู เกียรติยศครอบครัวของคุณหนูมันช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน แค่ ผบ.กองร้อยประจำฐานตำรวจริมชายแดนที่มีคนร้ายหมายหัวอยากจะฆ่า นามสกุลไม่ดังพ่อแม่ก็ไม่มีอย่างผมจะเอาอะไรไปคว้าคุณหนูลงมาได้ จะรักก็ไม่กล้ารักเพราะว่าผมมันต่ำต้อยไม่มีเกียรติที่จะเชิดหน้าชูตาคุณหนูได้ เป็นถึงลูกท่านหลานเธอถ้ามาคบกับคนธรรมดาๆ อย่างผมมันจะน่าอายและขายหน้าวงตระกูลเอาได้นะครับ” 

               คำประชดของเขามันทำให้แก้วเจ้าจอมเจ็บนักแต่เธอก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรนอกจากได้แต่ก้มหน้ารับฟัง คิดไปว่าที่เธอเจ็บมันคงเทียบไม่ได้กับที่เธอเคยทำเขาเจ็บ เขาอยากจะเอาคืนเธอก็ให้เขาเอาคืนได้เลย 

               “อย่ามารักคนอย่างผมเลยครับเดี๋ยวคนที่บ้านจะผิดหวังเอา ถ้าเคยตั้งใจจะลืมผมแล้วคุณหนูก็ต้องลืมให้ได้ ผมจะย้ายคุณหนูกลับไปที่แม่สอดเอง ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วลืมเรื่องทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ อีกไม่นานผมก็คงถูกคนร้ายฆ่าตายแล้ว ให้ความลับของคุณหนูมันตายไปกับผมเถอะครับ” 

               “อึก!” แก้วเจ้าจอมรีบยกมือขึ้นกุมที่หน้าอกตรงจุดที่ถูกยิง เพราะเธอร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนหอบและหายใจแรงขึ้นทำให้รู้สึกเจ็บที่หน้าอกขึ้นมา เธอยังคงก้มหน้าร้องไห้ฟังคำประชดประชันจากเขาและกุมอกของตัวเองเอาไว้ ยิ่งร้องไห้เธอก็ยิ่งเจ็บแน่นหน้าอก 

               “อึก...โอ๊ย...”  

               “...แก้ว...” เพราะยิ่งเจ็บมากขึ้นทำให้แก้วเจ้าจอมทรุดล้มลงไปกับพื้น มือเล็กๆ จิกลงไปกับแผ่นหินที่เย็นเฉียบด้วยความทรมานจนผู้กองพนาต้องรีบเข้ามากอดประคองเธอเอาไว้ 

               “...ด่าแก้วอีกสิคะ แก้วรอฟังอยู่” เขาส่ายหน้าตอบแล้วกอดเธอเอาไว้ดังเดิม เขาลืมไปว่าเธอยังบาดเจ็บอยู่ ยิ่งเธอร้องไห้เธอจะยิ่งเจ็บแผลเพราะฉะนั้นเขาก็ไม่ควรทำให้เธอร้องไห้ เขาเคยบอกเธอว่าเขาจะไม่ทำให้เธอเสียใจ ต่อให้เธอจะทำผิดต่อเขาเขาก็จะให้เธอเสียใจไม่ได้ 

               “...ต่อให้แก้วฆ่าพี่ให้ตายพี่ก็โกรธแก้วไม่ลง พี่รักแก้ว ต่อให้แก้วจะทำให้พี่เจ็บอีกกี่ครั้งพี่ก็ยังรักแก้วเหมือนเดิม” 

               “ฮื่อออ” แก้วเจ้าจอมร้องไห้ไม่หยุด สองแขนกอดเขาแน่นด้วยซาบซึ้งในความรักที่เขามีให้ เธอได้เจอแล้ว ได้เจอแล้วคนที่รักเธอด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ คนที่รักเธอด้วยใจจริง รักที่เป็นรักแท้เหมือนกับที่พ่อรันรักแม่แก้ม ในเมื่อเธอได้เจอเขาแล้วเธอก็จะไม่ทิ้งเขาไปไหนอีก 

               “พี่จ๋า...หัวใจของแก้วไม่มีค่าแก้วจะรักพี่พนาได้มั้ย ถ้าพี่พนาอนุญาตให้แก้วรักพี่ได้จะเกียรติยศหรือชื่อเสียงใดๆ แก้วก็ไม่สนใจแล้ว แก้วไม่อยากเป็นคุณหนูแก้วเจ้าจอมที่มีหัวใจแต่ใช้รักใครไม่ได้ แต่แก้วอยากเป็นแก้วเจ้าจอมคนเก่า คนที่เคยความจำเสื่อมเมื่อสามเดือนที่แล้ว แก้วอยากมีหัวใจที่เป็นอิสระแก้วอยากรักพี่พนา พี่พนาให้แก้วรักพี่นะ” ผู้กองพนาสงสารเธอนัก ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับครอบครัวของเธอเขาก็รู้ดีว่าเธอถูกเลี้ยงมาแบบไหน เธอคงถูกครอบครัวตั้งความหวังเอาไว้เยอะถึงได้กดดันตัวเองอยู่ตลอดเวลา และเพราะเคยรับปากกับพ่อเอาไว้ว่าจะไม่รักใคร จะไม่มีแฟนเด็ดขาดเธอถึงต้องมาเจ็บปวดอยู่แบบนี้ ผู้กองพนายังไม่ตอบอะไรเธอนอกจากหยิบแหวนญาติของเขาออกมาก่อนจะสวมคืนให้เธอที่นิ้วนางข้างซ้ายเหมือนดังเดิม ซึ่งแก้วเจ้าจอมก็ยอมสวมแหวนของเขาแต่โดยดี 

               “แต่งงานกับพี่นะ ถึงพี่จะต่ำต้อยจนครอบครัวของแก้วอาจไม่ยอมรับแต่พี่ก็จะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนได้รู้ว่าพี่รักแก้วด้วยใจจริง คุณปู่กับแม่แก้มของแก้วพวกท่านรู้เรื่องของเราหมดแล้วและพี่เชื่อว่าพวกท่านจะมีเหตุผลและรับฟังพวกเราด้วยความเข้าใจ ถ้าหากพวกท่านไม่เห็นด้วยกับความรักของเรามีหรอจะยอมให้แก้วมาหาพี่ พี่ขอโทษนะที่ประชดแก้วไปแบบนั้น พี่แค่น้อยใจที่เมียไม่ยอมรับพี่แล้วก็เคยทิ้งให้พี่ต้องเสียใจ” 

               “คุณปู่กับแม่แก้มก็รู้หรอคะ” 

               “รู้สิ ก็พี่ไปสารภาพบาปกับพวกท่านมา คุณย่าของแก้วก็น่าจะรู้ด้วยเหมือนกัน ตอนนี้ทั้งบ้านก็มีแค่คุณพ่อกับแฝดนรก...เอ้ย! กับพี่ชายฝาแฝดของแก้วเท่านั้นแหละที่ยังไม่รู้” 

               “แต่ละรายโหดๆ ทั้งนั้น” แก้วเจ้าจอมอดพึมพำออกมาไม่ได้และค้อนใส่เมื่อเขาเรียกพี่ชายของเธอว่าแฝดนรก แต่พอรู้แบบนี้แล้วเธอก็ค่อยรู้สึกเบาใจขึ้นมาหน่อย ถ้าทั้งคุณปู่คุณย่า แม่แก้ม พ่อภูรวมถึงป้าเอื้อยรู้ความจริงหมดแล้วแต่ก็ยังยอมให้เธอรักเขาได้ งานนี้คนที่ผู้กองพนาต้องเอาชนะใจให้ได้ก็คงจะมีแค่พ่อของเธอและพี่ชายฝาแฝดเท่านั้น 

               “แต่งงานกับพี่นะ แล้วพี่จะไปขอแก้วกับท่าน ผบ.” 

               “คุณพ่อแก้วดุมากนะคะ” 

               “แล้วจะแต่งกับพี่มั้ยล่ะ” 

               “แต่งสิ ก็พี่พนาเคยขอแก้วแต่งงานมาแล้วนี่...คำตอบของแก้วยังเหมือนเดิมนะคะ” แก้วเจ้าจอมรีบรับปากทันทีทันใดก่อนจะเข้าไปกอดเขาอย่างโล่งใจที่ต่อไปเธอจะไม่ต้องปิดซ่อนหัวใจของตัวเองอีกต่อไปแล้ว เมื่อเธอหยุดร้องไห้อาการเจ็บแน่นที่หน้าอกก็ทุเลาลง เธอมองแหวนญาติของเขาที่นิ้วของตัวเองอย่างดีใจที่ได้กลับมาสวมมันอีกครั้ง และครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้มันหลุดออกไปจากนิ้วของเธออีกแล้ว 

               “แล้วพี่จะมีโอกาสได้สวมแหวนญาติของแพทย์ตำรวจบ้างมั้ย” 

               “ไม่ค่ะ” 

               “ทำไมล่ะ” 

               “แหวนญาติของแก้วอยู่ที่คุณพ่อ ถ้าอยากได้ก็ไปขอคุณพ่อเอาเองนะคะ” 

               “คิดว่าพี่ไม่กล้าหรอ” 

               “ก็ลองดู” แก้วเจ้าจอมตอบทั้งรอยยิ้มแล้วเบียดตัวเข้าไปกอดเขาให้แน่นยิ่งกว่าเดิม เธออยากกอดเขาให้เต็มอ้อมกอดแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว ในขณะที่ผู้กองพนาก็กอดรัดเธอเอาไว้แน่นอย่างมีความสุขที่ความรักของเขาไม่ต้องเริ่มต้นใหม่อีกต่อไป แก้วเจ้าจอมดอกนี้เขายังไม่ได้เสียเธอไปไหน เธอยังอยู่ตรงนี้ อยู่ในหัวใจของเขามาโดยตลอดแค่เขาไม่รู้ตัวก็เท่านั้น 

               “ใช่ว่าแก้วจะแอบรักพี่ตั้งแต่แรกเห็นคนเดียวหรอกนะ แก้วเองก็เป็นรักแรกพบของพี่เหมือนกัน ยัยโหดขี้วีน...ไม่งั้นพี่ไม่เก็บตุ๊กตาหมีตัวนั้นเอาไว้หรอก ความรักของเรามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ พี่เชื่อว่ามันเป็นบุพเพสันนิวาสมากกว่า” 

               “สำนวนคนแก่” 

               “มีผัวแก่ก็แบบนี้แหละ” แก้วเจ้าจอมหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างชอบใจ ขนาดคุณอาคณินกับคุณอาขวัญตาอายุห่างกันตั้งสิบสองปีก็ยังรักกันได้เลย แล้วเธอกับเขาที่อายุห่างกันเก้าปีทำไมถึงจะรักกันไม่ได้ อ้อ! พ่อภูกับป้าเอื้อยก็อายุห่างกันเก้าปีเหมือนกัน ทุกวันนี้ก็ยังเห็นรักกันหลงกันจนลืมลูกอยู่เลย 

               เสียงสายฝนข้างนอกยังคงโปรยปรายลงมา อากาศรอบๆ ตัวก็ยิ่งเย็นมากขึ้น แก้วเจ้าจอมไม่ยอมผละออกจากผู้กองพนาง่ายๆ ถึงแม้จะอยู่ด้วยกันมาตลอด ห่างกันแค่เอื้อมแต่เธอก็รู้สึกเหมือนกับเขาอยู่ไกลแสนไกล และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าได้อยู่กับเขาแล้วจริงๆ 

               “บรรยากาศเป็นใจดีเนาะพี่พนาว่ามั้ย” อยู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมา ผู้กองพนาที่กำลังนั่งกอดและลูบหลังเธออยู่อย่างเพลินๆ ก็เลยก้มลงมาหา 

               “บรรยากาศอะไร” 

               “อย่ามาทำเป็นไขสือไม่เคยดูในละครหรอ ฝนตก ติดฝนอยู่กลางป่าด้วยกันแบบนี้น่ะ” 

               “แล้ว...” 

               “แล้วเขาทำอะไรกันเล่า” 

               “จุดไฟผิงแก้หนาว” 

               “ก็ตามนั้นแหละ” แก้วเจ้าจอมขี้เกียจจะพูดด้วยแล้ว เธอผละเขาออกในทันทีแล้วทำท่าจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าที่ผึ่งไฟมาสวม แต่ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นดีเลยคนแถวนี้ก็รีบดึงเธอกลับลงไปนั่งอยู่บนตักของเขาตามเดิม รอยยิ้มแสนหวานมีความเจ้าเล่ห์ให้ได้เห็น 

               “หิวพี่ก็บอกมาตรงๆ อย่าเอาฟ้าฝนมาอ้าง” 

               “ขอคีพลุคนางเอกหน่อยไม่ได้หรอ” 

               “แก้วไม่ใช่นางเอกตั้งแต่อ่อยพี่ ปล้ำขืนใจพี่จนได้พี่เป็นผัวแล้วล่ะ” เขาว่าแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับความก๋ากั่นของแก้วเจ้าจอมดอกเดิม แต่เพิ่มเติมคือความทะเล้นแบบยัยโหดสไนเปอร์ น่ารักสดใสเหลือเกินแม่คุณของพี่ แต่ถูกว่าแบบนี้ไปแทนที่แก้วเจ้าจอมจะเขินอายหรือทำงอน เธอกลับวาดแขนขึ้นไปโอบกอดรอบคอของเขาเอาไว้ 

               “หนาวจังค่ะ” เสียงหวานกระซิบบอก ดวงตาคู่สวยช้อนมองเขาอย่างเย้ายวน “หนาวเนื้อก็ต้องห่มเนื้อนะคะ ผ้าห่มน่าจะเอาไม่อยู่” 

               “อ่อยเก่ง” 

               “แก้วแค่อยากชดเชยวันเวลาที่แก้วทำเสียไปให้พี่พนาต่างหาก แก้วจะไม่ทิ้งพี่พนาไปไหนอีกแล้วนะคะ แก้วเป็นเมียของพี่พนา แก้วจะอยู่กับพี่พนาของแก้วค่ะ” แก้วเจ้าจอมเป็นฝ่ายเอื้อมตัวขึ้นไปจูบเขาก่อน ถึงตอนนี้เธอกับเขาจะปรับความเข้าใจกันได้แล้วแต่ความรู้สึกผิดที่เธอมีต่อเขาก็ยังไม่ได้เสื่อมหายไปเสียทีเดียว สิ่งไหนที่พอจะชดใช้ความผิดให้กับเขาได้เธอก็จะทำ น้ำตาของเขาบนชิงช้าสวรรค์วันนั้นมันทำให้เธอรู้สึกแย่มาจนถึงวันนี้ เขารักเธอมากเหลือเกิน รักเธอจนเธอไม่อาจทำร้ายเขาต่อไปได้อีก  

               จูบแสนหวานที่เธอโหยหาตอนนี้เธอได้ลิ้มชิมให้สมอยากแล้ว เธอดูดเม้มริมฝีปากของเขาเบาๆ ดูดจูบซับความหอมหวานจากเขาอย่างปรารถนาพร้อมๆ กับที่มือก็เริ่มดึงเสื้อยืดสีดำของเขาออก เพราะเสื้อเครื่องแบบของเขาก็ถูกถอดออกไปผึ่งไฟเอาไว้เหมือนกัน มือเล็กๆ ลูบไล้กายแกร่งที่เปลือยเปล่าอย่างยั่วเย้า ซิกแพ็กหน้าท้องเป็นลอนสวย มัดกล้ามแข็งแรงยิ่งชวนให้เขาดูน่าหลงใหลสมชายชาตรี ริมฝีปากบางสวยผละเลื่อนจูบมาตามแก้มของเขาก่อนจะจูบซ้ำเข้าที่ซอกคอ กลิ่นกายบุรุษยิ่งทำให้แก้วเจ้าจอมหัวใจเต้นรัวก่อนจะขยับกายขึ้นมานั่งคร่อมทับตักของเขา มือของเธอปลดเข็มขัดของเขาออกอย่างรวดเร็วขณะจูบวนไล้อยู่ที่ซอกคอหนา 

               “อ่าห์” ผู้กองพนาเปล่งเสียงครางอย่างถูกใจเมื่อริมฝีปากสวยของเธอกำลังจารึกรอยจูบลงมาบนซอกคอของเขา อยากรู้เสียจริงว่าระหว่างแก้วเจ้าจอมกับยัยโหดสไนเปอร์ ใครจะกินเขาได้ดุเดือดกว่ากัน 

               “ให้ความร่วมมือหน่อยสิคะ” เธอว่าขึ้นแล้วหลุบตาลงมองมาที่กางเกงของเขา 

               “ถอดเองสิ” เขาว่าคืนแล้วล้มตัวลงไปนอนบนแผ่นหิน ถ้าเธอเป็นแก้วเจ้าจอมเขาอาจจะให้ความร่วมมือด้วย แต่นี่เป็นยัยโหดสไนเปอร์แรงควายถึก ให้ทำเองซะบ้าง เอาคืนเรื่องที่เธอแกล้งลืมเขา ดูซิ ถูกยิงมาขนาดนี้ยังมีอารมณ์เปลี่ยวจะกินเขาอีก แล้วบรรยากาศก็ดันเป็นใจทำให้เขาเกิดอารมณ์เปลี่ยวขึ้นมาด้วยเหมือนกัน ท่าทางคืนนี้จะยาวยันเช้าแน่ๆ 

               “ชริ!” เธอทำเสียงอย่างขัดใจ แต่พอเขาล้มตัวลงนอนเธอก็ขยับเข้ามาถอดกางเกงออกให้เขาจริงๆ ทั้งกางเกงเครื่องแบบกับกางเกงบ็อกเซอร์ถูกรูดถอดออกไปพร้อมๆ กันจนผู้กองพนาเปลือยเปล่าไปทั้งกาย  

               แก้วเจ้าจอมขยับกายขึ้นไปนั่งคร่อมทับเขาตรงตำแหน่งเดียวกันกับกายแกร่ง ผ้าห่มที่เธอห่อคลุมกายก่อนหน้านี้ถูกปลดออกจากกายสวยขาวผุดผ่อง สะโพกกลมกลึงที่นุ่งเพียงแค่ชั้นในตัวน้อยขยับไปมาเบาๆ บนกายแกร่งของสามีที่ตอนนี้กำลังขยายตัวเตรียมพร้อมรบ ทรวงอกอวบเต่งตึงประดับด้วยปลายยอดสีหวานตั้งเต้าเด่นชวนให้น่าลิ้มชิม ไหนจะกลิ่นกายแสนหอมยั่วยวนของเธออีก วินาทีนี้เอาอะไรมาแลกผู้กองพนาก็ไม่ยอมทั้งนั้น ยิ่งยามที่แก้วเจ้าจอมโน้มตัวลงมาลากลิ้นสีชมพูเล็กๆ บนกายของเขา ปลายยอดอกของเธอก็ถูไถลงมาตามเนื้อตัวของเขาด้วยจนเขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นไปสัมผัสเจ้าสองเต้าอวบๆ ซึ่งเธอก็รู้ใจของเขารีบโน้มกายลงมาป้อนเต้าอวบๆ ใส่ปากของเขาเอง 

               “อึก อื้มมมมม” เธอหลับตาพริ้มเมื่อเขาอ้าปากงับดูดดื่มเต้าหวาน ปลายเลียปาดเลียและเขี่ยตวัดที่ยอกอกจนเธอเสียวสะท้าน เสียงหวานครวญครางออกมาก้องสะท้อนไปทั้งถ้ำเล็กๆ แห่งนี้ ผู้กองพนาดูดดึงปลายยอดของเธอด้วยปากของเขาสลับไปมาทั้งสองเต้าพร้อมกับบีบนวดคลึงเต็มอุ้งมือ 

               “...คนแก่กินนมเด็ก” เธอกระซิบว่าทั้งๆ ที่ตาปรือย่างชอบในสัมผัสจากเขา ผู้กองพนาจึงรีบอ้อนเธอเสียงหวาน 

               “บำรุงพี่หน่อย พี่แก่แล้ว” แล้วแบบนี้จะไม่ให้แก้วเจ้าจอมป้อนนมเขาได้อย่างไร สองเต้าอวบของเธอถูกเขาปรนเปรออยู่นานจนเต็มไปด้วยรอยจูบเธอจึงผละออกเพื่อที่ว่าคราวนี้จะก้มลงไปดูดนมคนแก่บ้าง ลิ้นของเธอเขี่ยยอดอกของเขาคืนอย่างหยอกเย้าพร้อมกับกัดและดูดดึงจนผู้กองพนาครางซี๊ดไม่หยุด แล้วยิ่งมือเล็กๆ นุ่มนิ่มยื่นลงไปขย้ำตรงกายแกร่งเบาๆ เขาก็ยิ่งถูกใจจนความแข็งแกร่งตรงนั้นขยายตัวเต็มที่และปวดหนึบไปหมด 

               “อ่าห์” มือเล็กๆ นุ่มๆ รูดกายแกร่งของเขาไปมาเบาๆ ขณะที่เธอกำลังฝังรอยจูบลงหน้าท้องของเขาจนเป็นรอยแดงจ้ำๆ โดยเฉพาะตามแผลเป็นบนร่างกาย 

               “ประทับรอยเอาไว้จะได้รู้ว่าพี่พนาคนนี้น่ะ ผัวใคร” 

               “จะได้ผลหรอ ขนาดเมียพี่ก็ยังลืมพี่ไปตั้งสามเดือนเลยนะ” 

               “งั้นคืนนี้ก็ได้เวลาเอาคืนเมียแล้วล่ะค่ะ” 

               “ได้ เตรียมใจเอาไว้ได้เลย ทำพี่ขนาดนี้จะเอาคืนให้ได้ร้องขอชีวิตกันเลยล่ะ” เพียงแค่เขาขู่แก้วเจ้าจอมก็ขนลุกเกลียวด้วยหวาดหวั่นแล้ว สุดท้ายก็รีบก้มลงไปซบกับอกของเขาอย่างออดอ้อนขอความเมตตา 

               “แก้วเพิ่งถูกยิงมา ทะนุถนอมแก้วหน่อยนะคะ” 

               “ถ้าเป็นแก้วเจ้าจอมพี่ก็จะทะนุถนอม แต่ถ้าเป็นยัยโหดสไนเปอร์ หึๆๆ อย่าหวัง” 

               “แล้วชอบแบบไหนล่ะคะ” 

               “จะเอาทั้งคู่” 

               “หลายใจจัง” 

               “หลายใจยังไงก็อยู่ที่ตรงนี้ทั้งหมดและเป็นของคนๆ นี้คนเดียว” นิ้วมือของเขาจิ้มมาที่อกตรงหัวใจของเธอ แก้วเจ้าจอมก็เลยต้องให้รางวัลเป็นจูบแก้มของเขาอย่างหนักๆ ก่อนจะเลื่อนกายต่ำลงมาที่บริเวณท้องน้อยของเขาต่อ เธอจูบวนๆ ที่ตรงนี้พร้อมกับรูดกายแกร่งของเขาไปมาเบาๆ อีก ยิ่งเธอสัมผัสผู้กองพนาก็ยิ่งผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ หลับตาลงอย่างรอลุ้นว่าแม่นางไม้น้อยจะทำยังไงกับเขาต่อ แล้วพอเขาลืมตาขึ้นก็เห็นว่าลิ้นของเธอกำลังโลมเลียลงมาที่ส่วนปลายของกายแกร่ง เธอเลียวนรอบๆ ที่ส่วนหัว กดลิ้นลงมาเน้นๆ ย้ำๆ แล้วก็ปาดเลียตั้งแต่ส่วนปลายจรดโคนจนกายแกร่งของเขาเป็นมันเลื่อมด้วยน้ำลายของเธอ 

               “...ซี๊ดดดด แก้ว” เขาครางออกมาอย่างมีความสุขเมื่อคราวนี้กายแกร่งของเขาถูกกลืนเข้าไปในปากของเธอ จากที่ใช้มือรูดตอนนี้เธอใช้ปากสัมผัสและรูดเบาๆ ยิ่งเขาครางเธอก็ยิ่งปรนเปรอรักให้เขา เธอไม่มีความลับอะไรที่ต้องปกปิดกับเขาอีกแล้ว ตอนนี้หัวใจของเธอเป็นอิสระต่อเขา เธอสามารถเปิดเผยความในใจกับเขาได้แล้วเพราะฉะนั้นเธอก็จะรักเขาให้เต็มที่ไปเลย ด้วยกายแกร่งขนาดใหญ่ทำให้แก้วเจ้าจอมต้องใช้มือช่วยรูดสัมผัส ปากของเธอจูบและลิ้นก็เลียไปทั่ว แม้แต่พวงระย้าด้านล่างก็ยังถูกกลืนกินจนผู้กองพนาครางไม่หยุด ทั้งถูกใจและมีความสุขเหลือเกิน ดีใจที่สุดเลยตอนนี้ที่เขาได้หัวใจของเขากลับคืนมาแล้ว 

               แก้วเจ้าจอมปรนเปรอรักให้เขาอยู่นานจนกายแกร่งเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ เธอดูดดื่มอยู่กับกายแกร่งของเขาด้วยหวังจะได้ลิ้มชิมความอร่อยล้ำและเขาก็ไม่ทำให้ผิดหวังเมื่อการปรนเปรอของเธอทำให้เขาปลดปล่อยน้ำแห่งรักเข้าสู่โพรงปากของเธอด้วยความสุข ซึ่งแก้วเจ้าจอมก็รีบดูดกินจนหมดไม่ให้เสียของ พี่พนาของเธอยังคงอร่อยไม่เคยเปลี่ยน โดนเธอรุกหนักขนาดนี้แต่กายแกร่งของเขาก็ยังไม่รู้จักอิ่มจักพอเมื่อเธอขยับกายขึ้นมานั่งคร่อมทับเอาไว้ มันยังคงแข็งแกร่งได้อย่างน่ากลัวเช่นเดิม ลิ้นเล็กๆ เลียรอบริมฝีปากของตัวเองอย่างยั่วเย้า ปลายนิ้วปาดคราบน้ำรักแสนหวานมาป้ายทาเบาๆ ที่ยอดอกของตัวเองก่อนที่เธอจะถูกผู้กองพนาดึงลงไปจูบ สองร่างเปลือยเปล่ากอดรัดกันแน่น ผู้กองพนาจะลุกขึ้นมาเป็นฝ่ายคุมเกมบ้างแต่ก็ถูกแก้วเจ้าจอมกดให้นอนลงไปกับที่ตามเดิมเมื่อภารกิจที่เธอตั้งใจเอาไว้ยังไม่เสร็จสิ้น เธอค่อยๆ ผละจากเขาแล้วปลดชั้นในตัวน้อยออกไปจากกาย เนื้อนวลแสนสวยเปียกฉ่ำด้วยความปรารถนาเมื่อเธอขยับกายเข้าหากายแกร่งของเขา เนื้อนวลหวานแฉะฉ่ำถูไถลงไปกับกายแกร่งของเขาเบาๆ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ กดกายลงไปเพื่อให้เขาได้เข้ามาในกายของเธอ 

               “อื้ออออ อ่า...” แก้วเจ้าจอมหลับตาพริ้มให้กับความคับแน่นที่แน่นมากจนเธอรู้สึกเจ็บ แต่ความซาบซ่านรัญจวนที่มีมากกว่าก็ทำให้เธอกดกายลงไปหาเขาจนสุดความยาวแล้วขยับกายเข้าออกอย่างช้าๆ เธอกดกายกดสะโพกเข้าหาเขาด้วยความคิดถึง จนเมื่อเริ่มปรับตัวได้สะโพกกลมกลึงก็โยกไปมาอยู่บนกายของเขา เสียงครางหวานเปล่งออกมาก้องไปทั้งถ้ำ 

               “พี่พนา...พี่จ๋า ซี๊ดดดด พี่จ๋า” เธอทั้งครางเรียกหาเขา ทั้งกระแทกกายเข้าหาความแข็งแกร่ง ยิ่งกดสะโพกเข้าหาน้ำหวานก็ยิ่งฉ่ำออกมาให้การขยับกายของเธอง่ายขึ้น ยิ่งน้ำหวานที่ฉ่ำเยิ้มมีมากเท่าไหร่ทุกๆ การเคลื่อนไหวตัวก็ก่อให้เกิดเสียงดังเจ๊าะแจ๊ะ แก้วเจ้าจอมแอ่นกายไปด้านหลัง บีบคลึงสองเต้าอวบๆ ของตัวเองอย่างเสียวซ่านแล้วกดสะโพกเข้าหาเขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ เอวของเธอโยกเข้าหากายแกร่งของสามีด้วยความปรารถนา ยิ่งเมื่อเขายื่นมือขึ้นมาบีบอกที่กระเพื่อมไหวของเธอด้วยเธอก็ยิ่งเสียวสะท้าน 

               “...ทำเก่งขนาดนี้ท่าจะหิวพี่น่าดู” ผู้กองพนาว่าอย่างขำๆ ให้กับคนที่โยกกายเข้าหาเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอไม่ยอมลงจากตัวของเขาง่ายๆ เสียวมากแค่ไหนก็ยิ่งกดกายเข้าหาเขาไม่หยุด 

               “แก้วอดไปตั้งสามเดือน อ๊า!!! อื้มมมมม” 

               “สมน้ำหน้า ทำตัวเองทั้งนั้น” 

               “อย่ามาว่าแก้วนะ” เธอทุบอกของเขาแล้วก็เร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ หายใจถี่ๆ เนื้อกายขาวผ่องตอนนี้เป็นสีชมพูระเรื่อด้วยพิษรัก “พี่พนา แก้ว...ใกล้แล้ว...” ดวงหน้าแสนหวานส่ายไปมา เนื้อตัวแดงก่ำและสั่นสะท้านเมื่อใกล้ถึงฝั่งฝัน เธอกระแทกกายเข้าหาเขาแรงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะครางออกมาลั่น 

               “อ่ะ อ่ะ...อ๊าย!!!” ทันทีที่ถอนกายออกจากเขา น้ำหวานจำนวนมากก็ไหลพุ่งออกมาตาม แก้วเจ้าจอมกระตุกกายอย่างแรงเมื่อซบลงไปกับอกแกร่งของเขา เนื้อตัวสั่นเทาและสะโพกกระตุกไม่หยุดจนผู้กองพนาต้องกอดเธอเอาไว้แล้วพลิกกายเธอลงมานอนบนผ้าห่มที่เธอใช้ห่อกายเมื่อก่อนหน้านี้ ท่าทางเธอจะไม่อิ่มเขาง่ายๆ แน่ สองแขนเล็กๆ กอดเขาไม่ยอมปล่อยและครางเรียกหาเขาไม่หยุด 

               “ต่อเลยมั้ย” 

               “ให้พี่พนาทำบ้าง” 

               “พี่ทำหนักนะ” 

               “ลงโทษเมียไม่รักดีสิคะ” ปากก็บอกให้เขาลงโทษแต่น้ำเสียงกลับยั่วยวนนักเหมือนอยากจะถูกเขาลงโทษเต็มแก่ ผู้กองพนาจึงซุกซบลงมาที่ซอกคอของเธอแล้วฝังรอยจูบเอาไว้บ้างเหมือนกับที่เธอทำเมื่อก่อนหน้านี้ เขาขยับตัวขึ้นไปทาบทับเธอแต่ก็ระวังที่จะไม่ทิ้งน้ำหนักตัวลงไปมากเพราะเธอยังบาดเจ็บอยู่ แก้วเจ้าจอมเอียงคอให้เขาซุกไซ้ด้วยยังไม่หมดแรงปรารถนาในรัก เสียงฟ้าฝนข้างนอกตอนนี้รุนแรงมาก และคงจะรุนแรงพอๆ กับไฟรักที่ลุกโหมกระหน่ำ 

               “อ๊ะ!” แก้วเจ้าจอมร้องออกมาเมื่อถูกกัดที่เนินอก ผู้กองพนาเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ เขาโน้มตัวซุกไซ้ไปทั่วทั้งลำคอเล็กๆ และเนินอกอวบ กลิ่นกายแสนหอมทำให้เขาแทบคลั่ง ริมฝีปากร้อนๆ จูบและฝังรอยจูบเอาไว้จนทั่ว เขาบีบคลึงอกอวบๆ ของเธอเต็มแรง บีบจนปลายยอดชูชันแล้วก็ดูดซ้ำอีกทีงานนี้ทำเอาแก้วเจ้าจอมครางออกมาไม่หยุด 

               “อื้อออ พี่พนากัดแก้ว” 

               “ลงโทษเมียไม่รักดีไง” ว่าแล้วเขาก็ตวัดปลายลิ้นเขี่ยยอดอกของเธอพาให้เธอรู้สึกเคลิ้ม จากนั้นก็กัดลงไปจนแก้วเจ้าจอมสะดุ้ง กำลังจะร้องว่าเจ็บเขาก็รีบมาจูบปิดปากเธอเอาไว้อีก แก้วเจ้าจอมคิดว่ากว่าคืนนี้จะผ่านพ้นไปเธอได้ตัวลายด้วยรอยจูบกับรอยกัดจากเขาแน่ๆ 

               ผู้กองพนาจูบแก้วเจ้าจอมไปทั้งตัว ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าจนเนื้อตัวของเธอมีรอยรักจากเขาจารึกแสดงความเป็นเจ้าของเอาไว้ กายสาวอ่อนระทวยเมื่อขณะนี้เขากำลังจูบวนมาตามสะโพกของเธอ ปากก็จูบแต่นิ้วมือของเขากลับแตะมาที่กุหลาบงามที่ฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน นิ้วที่สอดใส่เข้ามาสองนิ้วมันทำให้เธอคับแน่นอึดอัด แต่ในยามที่เขาขยับมันก็เสียวจนเธอแทบขาดใจด้วยเช่นกัน นิ้วที่ขยับเข้าออกว่าเสียวแล้วแต่พอเขาตวัดนิ้วเกี่ยวแรงๆ งานนี้แก้วเจ้าจอมครางไม่เป็นภาษา น้ำหวานแตกกระจายออกมาจนผู้กองพนาเปียกไปทั้งแขนและผ้าห่มที่ปูนอนก็เปียกชื้นไปด้วย ยังไม่ทันจะได้หายใจทั่วท้องเขาก็จับเรียวขาทั้งสองข้างของเธอแยกออกจากกัน ใบหน้าคมเข้มก้มลงมาหาแล้วจากนั้นปลายลิ้นร้ายก็เขี่ยตวัดลงมาที่กุหลาบฉ่ำน้ำหวานของเธอบ้าง 

               “อื้ออออ อ่ะ พี่...อื้ออออ” แก้วเจ้าจอมพยายามจะส่ายสะโพกหนีความเสียวปานใจจะขาดนี้แต่เขาก็ยึดสะโพกของเธอเอาไว้แน่น เขาปาดลิ้นเลียกินน้ำหวานของเธออย่างหิวกระหายแล้วดูดเกสรของดอกไม้งามทำให้เธอดิ้นพล่านอยู่กับแผ่นหินด้วยความเสียว ก่อนหน้านี้จากที่ทำเป็นเก่ง พอเจอแบบนี้เข้าไปจะแก้วเจ้าจอมหรือสไนเปอร์เธอก็แพ้เขาราบคาบ 

               “พี่พนา ฮื่ออออ พอก่อนพี่...อ๊า!!! สะ...เสียวใจจะขาดแล้ว พี่...” ยิ่งเธอบอกแบบนี้ผู้กองพนาก็ยิ่งได้ใจแกล้งเมียแสนซนที่แกล้งลืมเขาด้วยการเชยชมกุหลาบแสนงามของเธออย่างถึงพริกถึงขิง ทั้งดูดโลมเลีย เขี่ยตวัดรวมทั้งสอดนิ้วสอดลิ้นเข้าไปรังแกเธอด้วย แก้วเจ้าจอมครางลั่นไม่หยุดจนน้ำหูน้ำตาไหล ปากบอกให้เขาหยุดแต่ใจกลับได้แต่ภาวนาว่า อย่าหยุด อย่าหยุดเด็ดขาดนะ อย่าหยุด...เธอชอบ 

               กว่าผู้กองพนาจะผละออกจากกุหลาบงามแสนหวานเขาก็กินเธอจนเธออ่อนแรงนอนกระตุกอยู่กับแผ่นหินเมื่อเขาส่งเธอขึ้นไปเที่ยวเล่นบนสวรรค์ตั้งหลายรอบจนแผ่นหินเปียกชื้นไปด้วยน้ำหวานของเธอ 

               “อย่าเพิ่งหมดแรงนะ นี่แค่น้ำจิ้ม” เขาโน้มตัวลงมาบอกคนที่นอนครางหงิงๆ อยู่ใต้ร่างก่อนจะตามด้วยกัดไหล่เล็กๆ ของเธออีกที 

               “โอ๊ย! กัดเก่งจริงเป็นหมาหรอ” ชิชะ! ยัยเด็กนี่กล้าดียังไงมาด่าว่าเขาเป็นหมา ตอนเป็นแก้วเจ้าจอมล่ะยอมนอนนิ่งๆ ให้เขากัด พอมาเป็นยัยโหดก็ด่าเอาๆ ขอตีก้นหน่อยเถอะ 

               เพี๊ยะ! 

               เขาตีก้นของเธอทันทีอย่างหมั่นเขี้ยว แก้วเจ้าจอมก็ยิ่งทำหน้ามู่ทู่ใส่จนเขาต้องจับเธอพลิกตัวขึ้นเพื่อให้อยู่ในท่าคลานเข่า 

               “พี่พนาจะทำอะไร” 

               “มีคนด่าว่าพี่เป็นหมาก็เลยต้องทำตัวให้สมกับเป็นหมาหน่อย” แก้วเจ้าจอมเสียวสันหลังวาบเมื่อได้ยินแบบนี้ และยิ่งเสียวมากขึ้นเมื่ออาวุธร้ายของเขาปาดไปมาอยู่กับกุหลาบฉ่ำน้ำหวานของเธอจนเธอขาสั่นพับๆ 

               “ชอบไม่ใช่หรอท่านี้” เขากระซิบถามต่อแล้วค่อยๆ สอดรักเข้ามาในกุหลาบงามจากทางด้านหลัง ความคับแน่นและแรงบีบรัดทำให้เขาต้องผ่อนลมหายใจออกมาอีก ด้วยขนาดที่ใหญ่โตทำให้กุหลาบงามแทบปริ แต่เพราะมีน้ำหวานช่วยหล่อลื่นทำให้ทุกๆ อย่างค่อยๆ ดีขึ้นเมื่อเขาเริ่มขยับกาย 

               “อ๊า!!! โอ้ววววว พี่...” 

               “ลึกถูกใจมั้ย” 

               “แก้ว...เสียว พี่จ๋า...” เสียงสั่นเชียว ผู้กองพนาคิด ยัยโหดสไนเปอร์หมดฤทธิ์เสียแล้ว 

               “เดี๋ยวได้เสียวทั้งคืน เตรียมใจไว้” แล้วสะโพกสอบก็เริ่มขยับกาย เข้าขยับเข้าออกอย่างช้าๆ กดกายลงไปจนสุดความยาวแล้วค่อยๆ ถอนกายออกมาก่อนจะกดกายเข้าไปใหม่ มันช้าและเนิบนาบจนแก้วเจ้าจอมรู้สึกได้ถึงกายแกร่งอุ่นๆ ของเขาที่สอดเข้ามาในตัวเธอ มันอุ่นทั้งช่วงท้องและเต็มอิ่มมาถึงหัวใจจนเธอต้องโยกสะโพกตามแล้วครางออกมาอย่างถูกใจ สะโพกสวยแอ่นให้เขาตักตวงรัก เขาขยับกายเข้าหาเธออย่างช้าๆ เอื้อมมือมาบีบคลึงสองเต้าของเธอพร้อมๆ กับที่จูบแผ่นหลังของเธอด้วย 

               “ซี้ดดดดด” เธอชอบจังเลย แก้วเจ้าจอมโยกกายไปตามแรงรักของเขาอย่างช้าๆ เธอหลับตาพริ้มอย่างพอใจในสัมผัสรัก มือเล็กๆ ไขว่คว้ายึดโขดหินข้างหน้าเอาไว้แน่น 

               “แก้วรักพี่พนา...” 

               “แต่พี่รักแก้วมากกว่า” เขาโน้มตัวลงมาจูบเธอ จูบอยู่นานขณะขยับกายเข้าออกช้าๆ จนเมื่อเขาถอนจูบจากเธอ ลีลารักแสนหวานเมื่อกี้นี้ก็เปลี่ยนไปเมื่อผู้กองพนาไม่อาจข่มใจผ่อนแรงไหว อารมณ์รัก อารมณ์ปรารถนาทำให้เขากระแทกกายเข้าหาแก้วเจ้าจอมแรงขึ้น จากบทรักแสนหวานความดุเดือดก็เริ่มตามมา 

               “อ่าห์ ซี๊ดดดดด พี่อดใจไม่ไหวแล้วแก้ว” สะโพกสอบสอดกายเข้ามาหาแก้วเจ้าจอมแรงขึ้นและหนักหน่วย หากว่าเป็นเตียงนอนที่บ้านพัก ป่านนี้เตียงก็คงโยกจนแทบหักแล้วแต่เพราะตอนนี้เธออยู่บนลานหินเรียบๆ แรงจากเขาจึงไม่อาจทำให้แผ่นหินโยกตามได้ มีแค่ร่างบางในอ้อมกอดของเขาตอนนี้เท่านั้นที่สั่นคลอนไปทั้งตัวด้วยแรงรักและหน้าอกอวบๆ ก็เด้งไปมา 

               “อ่ะ โอ้วววว พี่พนา พี่จ๋า...อ๊า!!!” แก้วเจ้าจอมขยับกายนั่งคุกเข่าโดยที่ยังแอ่นสะโพกให้เขาอยู่ เธอเสียวจนครางออกมาไม่เป็นภาษา พยายามโยกกายตามเขาเพื่อผ่อนความซาบซ่าน พี่พนาของเธอมักมีอารมณ์รักที่รุนแรงเช่นนี้เสมอและเมื่ออารมณ์รักของเขารุนแรงขนาดนี้แล้วก็ยากที่จะสงบลงได้ง่ายๆ เสียงเนื้อกายกระทบกันดังตับๆ ก้องกังวาน เสียงหวานก็ครวญครางหาแต่สามีด้วยถูกใจในลีลารักของเขา 

               “พี่จ๋า อย่าหยุดนะเอาอีก” แก้วเจ้าจอมร้องขออย่างติดใจ ร่างบางฟุบลงไปกับพื้นหินเพราะผ้าห่มยับยู่ยี่ไปหมดแล้ว เธอฟุบลงไปกับพื้นแต่สะโพกก็ยังลอยเด่นให้สามีสอดกายแนบรักเข้ามา อารมณ์รักแสนเร่าร้อนทำให้เขาไม่ละออกจากตัวเธอง่ายๆ จนแก้วเจ้าจอมล้มกายลงไปนอนตะแคงข้างกับพื้นเขาก็ยังเข้ามานอนซ้อนหลังของเธอเอาไว้แล้วสอดกายแกร่งเข้าหากุหลาบงามพร้อมกับยกเรียวขาของเธอขึ้น แก้วเจ้าจอมชอบท่านี้ที่สุด ยิ่งยามได้มองตัวเองกับเขาผ่านกระจกในท่านี้เธอก็ยิ่งมีอารมณ์ปรารถนา น่าเสียดายที่ครั้งนี้เป็นในถ้ำไม่ใช่ที่บ้านพักจึงไม่มีกระจกให้ได้มอง ผู้กองพนาเองก็รู้ใจว่าเธอชอบแบบนี้เขาก็เลยเล่นสนุกกับเธออยู่ในท่านี้นานกว่าท่าอื่นจนแก้วเจ้าจอมเมื่อยขากันเลยทีเดียวแต่ก็ได้ไปเที่ยวสวรรค์เพราะเขาในท่านี้ตั้งสองรอบ 

               “แม่นางไม้น้อย หลงผัวใหญ่แล้วนะ” ผู้กองพนาแซวเมื่อแก้วเจ้าจอมผละออกมาดูดกลืนกายแกร่งของเขาอีกครั้ง เธอตวัดสายตาแสนหวานมามองเขาทั้งๆ ที่ปากยังงับกายแกร่งของเขาอยู่ เห็นทีนางไม้จะได้หลงป่าอีกเสียแล้ว 

               “แก้วรักของแก้ว” เธอบอกแล้วก็พลิกกายลงมานอนหงายกับพื้นหิน และผู้กองพนาก็เข้ามานั่งระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ 

               “นางไม้หลงป่า หลงรอบนี้แล้วห้ามหนีออกจากป่าไปไหนนะ” 

               “ไม่หนีอีกแล้วค่ะ นางไม้จะสิงอยู่กับป่าตลอดไป” 

               “เด็กดี” ผู้กองพนาจูบหน้าผากของเธอเบาๆ แล้วแยกเรียวขาของเธอออกจากกัน แก้วเจ้าจอมยกสะโพกขึ้นรับกายแกร่งของเขาก่อนที่เพลงรักจะบรรเลงขึ้นอีกครั้ง เขาจับขาทั้งสองข้างของเธอแบะออกจนเข่าแตะติดกับหน้าอกทำให้กุหลาบงามลอยเด่นขึ้น แล้วเมื่อเขาสอดกายเข้ามาแก้วเจ้าจอมก็เห็นเต็มๆ ตาขณะที่กายแกร่งของเขากำลังขยับเข้าออกมาในกายของเธอ เขาขยับเข้ามาแต่ละครั้งน้ำหวานของเธอก็ฉ่ำออกมาตามจนไหลลงไปตามแก้วก้น ขนาดที่ใหญ่โตทำเอาเธออดห่วงเนื้อนวลไม่ได้กลัวว่ามันจะปริ แต่ลีลารักแสนเร่าร้อนของเขาก็ยังพอช่วยทะนุถนอมเธออยู่บ้าง 

               “อ่าห์ โอ้ววว พี่จ๋า...อื้มมมม” คราวนี้สองขาของเธอถูกจับขึ้นพาดกับไหล่หนาของเขา มือทั้งสองข้างของเธอถูกเขาล็อกเอาไว้แน่นจนแก้วเจ้าจอมขยับหนีไม่ได้ สะโพกสอบเริ่มขยับกายรัวแรงและเร็วมากขึ้นเมื่อเขาใกล้จะถึงฝั่งฝัน เสียงเนื้อกายยังคงกระทบกันดังสลับกับเสียงครางของทั้งสองหนุ่มสาวจนก้องถ้ำ แก้วเจ้าจอมครางไม่เป็นภาษา เธอสะบัดหน้าไปตามแรงรัก จากที่ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าหนาว จนนี้ทั้งตัวของเธอกลับเปียกไปด้วยเหงื่อและน้ำรัก 

               “พี่จ๋า แก้วไม่ไหวแล้ว...แก้ว...แก้ว...” ไม่ไหวของเธอไม่ใช่ว่าเธอรับเขาไม่ไหวแล้ว แต่ไม่ไหวของเธอมันหมายความว่าเธอใกล้จะถึงสวรรค์ชั้นฟ้าอีกรอบแล้วต่างหาก แรงรุกของผู้กองพนาทำให้เธอแทบหมดแรงในขณะที่เขากลับไม่ได้มีท่าทีว่าจะเหนื่อยเอาง่ายๆ แรงของเขายังมีมหาศาลและแรงนี้ก็ทำให้เธออ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างง่ายดาย 

               “อ่ะ...อ่ะ พี่จ๋า แก้ว...กรี๊ด!” แก้วเจ้าจอมร้องออกมาเสียงดังกับการเสร็จสมแบบถึงอกถึงใจ เธอกระตุกกายอย่างแรงและบีบรัดผู้กองพนาอย่างหนักจนเขาต้องเร่งสะโพกให้ถี่ขึ้น  

“ซี๊ดดดด อ่ะห์ อ๊า!!!” แรงบีบรัดของแก้วเจ้าจอมตอดรัดเขาแรงขึ้นจนผู้กองพนากระแทกสะโพกเข้าหาเธอแรงๆ ไม่กี่ทีก็ปลดปล่อยน้ำรักอุ่นๆ จำนวนมากเข้าไปในท้องเธออย่างซาบซ่านและมีความสุข แก้วเจ้าจอมอุ่นวาบไปทั้งช่วงท้อง มันเป็นความรู้สึกที่ดีและอิ่มสุขไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความสุขแล้วไขว่คว้าดึงเขาลงมากอด ผู้กองพนาจึงถอนกายออกจากเธอทำให้น้ำรักอีกส่วนไหลออกมาตามช่องทางรัก 

               ทั้งสองคนนอนกอดกันแน่น ยังไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา ต่างฝ่ายต่างก็กระชักกอดให้ภาษากายมันถ่ายทอดคำว่ารักออกมาแทน มีความสุขจนอดคิดไม่ได้ว่าอยากจะหยุดเวลาเอาไว้เพียงเท่านี้ 

               “หายเหนื่อยรึยัง” เขากระซิบถามเธอพลางจูบซุกไซ้เธอไม่หยุด แก้วเจ้าจอมจึงขยับกายซุกเข้าไปในอ้อมอกของเขา 

               “เอาอีกค่ะ พี่พนาแรงเยอะ แก้วชอบ” เธอบอกอย่างเอียงอาย คราวนี้ผู้กองพนาถึงกับหัวเราะออกมาลั่น อารมณ์รักของเขารุนแรงขนาดนี้แต่เธอก็ยังรับเขาได้ สมกับเป็นยัยโหดของเขาจริงๆ 

               “จะเอาให้สมกับที่คิดถึงมานานเลย ถ้าหายเหนื่อยแล้วก็มาต่อยังมีเด็ดๆ อีกหลายท่า” แล้วคำเชิญชวนของเขาก็ได้จูบหวานๆ จากแก้วเจ้าจอมแทนการตอบรับ ก่อนที่เพลงรักจะบรรเลงขึ้นอีกครั้งและหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมเมื่ออารมณ์รักที่เก็บซ่อนเอาไว้ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาปะทุขึ้นจนยากจะควบคุมไหว แล้วยิ่งได้เปิดใจให้แก่กันและกันความรักครั้งนี้ก็ยากที่จะถ่ายถอนลงได้ง่ายๆ ตลอดทั้งคืนนี้แก้วเจ้าจอมกับผู้กองพนาเลยจมดิ่งลงไปในห้วงรักของกันและกัน ลีลารักแสนเร่าร้อนพาทำให้ถ้ำแห่งนี้ร้อนระอุแม้แต่พายุฝนข้างนอกก็ไม่อาจรุนแรงได้เท่ากับพายุรัก จวบจนใกล้สว่างสองร่างที่เปลือยเปล่าก็อ่อนแรงนอนซบกันด้วยความอ่อนเพลียหากแต่ที่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข 

  

 

 

               แก้วเจ้าจอมลืมตาตื่นขึ้นเพราะความปวดเมื่อยไปทั้งตัว เสียงนกร้องจากนอกถ้ำปลุกเธอให้ตื่นก่อนที่จะรีบผละออกจากอ้อมกอดของสามีซึ่งเขายังหลับสนิทอยู่ แม้จะปวดเมื่อยและกายสาวยังระบมจากการร่วมรักอย่างหนักกับสามี แต่พอนึกอะไรขึ้นมาได้เธอก็ต้องรีบลนลานคลานไปที่เป้ของตัวเองแล้วรื้อหากระเป๋ายาส่วนตัว โชคยังดีที่ตอนถูกยิงจนตกเรือเป้ของเธอก็ตกลงมาด้วยจนผู้กองพนาคว้าเอามันมาได้ มือบอบบางที่สั่นเทาหยิบแผงยาเล็กๆ ออกมาแล้วแกะกินตามลำดับลูกศร เริ่มกังวนขึ้นมาแล้วเพราะเมื่อวานนี้เธอหมดสติไปทำให้ไม่ได้กินยา ซึ่งเธอต้องกินเป็นประจำและกินให้เป็นเวลาด้วย พลาดไม่ได้กินหนึ่งวันจะเป็นอะไรมั้ยนะ จะกินยาคุมฉุกเฉินบ่อยๆ มันก็ไม่ดีต่อร่างกายแล้วด้วยอาชีพอย่างเธอจะมาท้องป่องเอาตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ยิ่งยังไม่ได้แต่งงานด้วยไหนจะหน้าตาของครอบครัวอีก 

               “คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ยังอยู่ในระยะปลอดภัยอยู่” เธอว่าขึ้นหลังจากที่นับนิ้วดูรอบของการมีประจำเดือน อีกทั้งเธอยังเป็นหมอด้วยเลยรู้ว่าถ้าไม่ได้กินยาคุมไปหนึ่งวันเธอจะต้องกินยาคุมต่อยังไง 

               “แก้ว ทำอะไรน่ะ” เสียงที่เรียกจากทางด้านหลังทำให้แก้วเจ้าจอมถึงกับสะดุ้งรีบเก็บยาใส่กระเป๋าเอาไว้ตามเดิม ซึ่งผู้กองพนากำลังนอนตะแคงเอามือเท้าศีรษะมองดูเธออยู่ ความจริงเขาตื่นตั้งแต่ตอนที่เธอคลานลงไปรื้อกระเป๋ายาออกมาจากเป้แล้ว เธอกินยาอะไรของเธอกัน 

               “นอนบนแผ่นหินทั้งคืนแล้วมันเมื่อยแก้วก็เลยมาหายาคลายกล้ามเนื้อกินค่ะ พี่พนาจะเอาด้วยมั้ย” 

               “พี่ไม่เมื่อย ออกจะรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าด้วยซ้ำ” 

               ใครกันแน่ที่เป็นควายถึก แก้วเจ้าจอมอดค้อนใส่เขาไม่ได้ก่อนจะคลานกลับขึ้นไปนอนทาบทับบนตัวของเขาแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ 

               “ถึงกับต้องคลานเลยหรอ” เขาหอมแก้มเธอคืนแล้วนอนกอดเธอเอาไว้บนอก หัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยเพราะสงครามเมื่อคืนนี้ดุเดือดยิ่งกว่าตอนปะทะกันกับพวกชารีฟอีก แก้วเจ้าจอมโดนเขายิงจนพรุนและเธอก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้คาอกของเขา 

               “เดี๋ยวได้โดนแก้วเอาคืนบ้าง” 

               “พี่จะรอแล้วกัน” เขายังคงยิ้มบอกอีกอย่างอารมณ์ดีก่อนจะพลิกกายขึ้นมานอนทาบทับเธอเอาไว้เสียเอง กลิ่นกายแสนหอมของเธอมันทำให้เขานึกอยากจะขย้ำเธออีกรอบแล้ว 

               “พี่พนา แก้วอยากอาบน้ำ” เธอเหนียวตัวไปหมดแล้ว ทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอมีแต่คราบน้ำรัก ถ้าแถวนี้ไม่มีที่ให้อาบน้ำเห็นทีจะได้กระโดดลงเขื่อนบางลางแล้วล่ะ 

               “อยากอาบน้ำหรืออยากเปลี่ยนบรรยากาศ” คนที่อยากเปลี่ยนบรรยากาศถามพลางซุกไซ้เธอต่อ เธออร่อยจนเขารู้สึกว่าต่อให้กินเท่าไหร่ก็กินไม่อิ่มเสียที 

               “อยากอาบน้ำจริงๆ ค่ะ” 

               “ถ้าพี่พาไปอาบน้ำแล้วพี่ขอเบิ้ลจากเมื่อคืนอีกรอบได้รึเปล่า” เล่นขอกันโต้งๆ แบบนี้เลยหรอ แก้วเจ้าจอมขมวดคิ้วใส่แล้วตีคนหื่นเข้าให้ 

               “ให้ชุดเล็กพอนะคะ” 

               “ขอชุดใหญ่แบบพิเศษใส่ไข่ไม่ได้หรอ...แก้วหอมจนพี่หิวอีกรอบแล้ว” 

               “เดี๋ยวแก้วเดินไม่ไหว” เมื่อกี้นี้ก็ยังต้องคลานเอาเลยจะหื่นอะไรขนาดนั้น หื่นมาเธอก็หื่นกลับซะด้วยสิ “เอาไว้กลับฐานแล้วค่อยมาต่อก็ได้” 

               “ถ้าเบี้ยวพี่จะจูบให้ล้มเลยคอยดูสิ” เขารีบขู่เธอเอาไว้ก่อน กลัวแต่ว่าพอกลับฐานไปเจอไอ้ตี๋หน้าโอปป้าแล้วจะขลุกอยู่แต่กับมัน คนอะไร น้องแท้ๆ ก็ไม่ใช่ห่วงใยกันเหลือเกิน 

               “จูบให้ล้มเลยหรอ น่าลองแฮะ” 

               “ยัยโหดสไนเปอร์!” แก้วเจ้าจอมเป็นฝ่ายที่ต้องหัวเราะคิกคักออกมาบ้างเมื่อแกล้งกวนประสาทเขาได้ แล้วพอเขาทำหน้างอนๆ ใส่เธอก็วาดแขนขึ้นไปโอบกอดรอบคอของเขาเอาไว้แล้วจุ๊บปากของเขาอย่างเอาใจ 

               “พี่พนาขา พาไนเปอร์ไปอาบน้ำหน่อยนะคะ ถ้าพาไปเดี๋ยวจะจูบให้ล้มเหมือนกันค่ะ” 

               “จะจูบพี่?” 

               “จะจูบนี่” นิ้วเล็กๆ ยืนไปเขี่ยเบาๆ ที่กายแกร่งซึ่งพร้อมจะสู้ศึกอีกรอบ เธอยิ้มเขินอย่างเอียงอายในขณะที่ผู้กองพนากลับรีบลุกขึ้นแล้วช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มทันทีเมื่อรู้ว่าเธอจะจูบอะไรของเขา 

               “งั้นก็รีบไปกันเถอะ ที่ปากทางเข้าถ้ำมีบ่อน้ำเล็กๆ อยู่ เดี๋ยวไปต่อกันที่นั่น”  

               “ไม่ค่อยรีบเลยนะคะ” 

               “พี่หิวไนเปอร์” ว่าแล้วเขาก็รีบพาเธอไปกินต่อในน้ำ เอ้ย! ไปอาบน้ำ แต่คงจะอาบเพลินไปหน่อยเพราะกว่าจะขึ้นจากน้ำแก้วเจ้าจอมก็แทบหมดแรงอ่อนระทวยไปกับเขา อิ่มอกอิ่มใจไปกับเขาอีกรอบ ข้าวยังไม่ตกถึงท้องตั้งแต่เมื่อวานแต่ท้องของเธอก็เต็มไปด้วยน้ำแล้ว ไม่รู้ว่าใครหื่นกว่าใครกันแน่ แต่แค่เขาสะกิดเธอก็ติดอารมณ์รักขึ้นมาแล้ว 

  

 

************************************************************ 

ใครก็ได้ เอายาคุมยัยเปอร์ไปซ่อนที อยากได้พี่พนาน้อยกับนางไม้จิ๋วแว้วววววว นางรุกอิพี่ก่อนทีไรสุดท้ายก็ถูกอิพี่จัดการแบบดุกว่าทุกที ไปเรียนมาใหม่นะยัยหื่น เอ้ย! ยัยโหด 

แต่ว่า…เอาเลยจ้ะ หวานกันให้พอเพราะพ่อรันมารออยู่นอกถ้ำแล้วเด้อ ลูกสาวถูกยิงตกน้ำจนหายตัวไปแบบนี้ อิพ่อรีบมาหาแบบด่วนจี๋เลย 

*************************** 

บอกว่าจะลงวันอาทิตย์ ตอนนี้ถือว่าเป็นเวลากลางคืนของวันอาทิตย์ได้รึเปล่าคะ 5555555  

ความคิดเห็น