Nantapon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เส้นทางที่ดับสูญ

ชื่อตอน : เส้นทางที่ดับสูญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 214

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2559 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เส้นทางที่ดับสูญ
แบบอักษร

          เรารับรู้ถึงความตายได้เพียงชั่วพริบตาเดียว ความเจ็บปวดเเทรกซึมเข้าเกาะกลุ่มในจิตใจ ร่างกายผมนั้นเเหลกเหลวไปเเล้วในโลกเก่า ละทิ้งมันไปเสียสิ้น เลิกคิดถึงอดีตเริ่มต้นใหม่ในโลกใหม่ อากาศชื้นในที่เเห่งนี้นั้นเปรียบเหมือนความหลอกลวง มันเริ่มหลอกหลอนตัวเราไปทีละเล็กละน้อย มันยากตรงตัวผมเองที่จะต้องปรับตัวให้เข้ากับมัน สายตาคู่หนึ่งเพ่งเล็งไปในเเนวตรง ฝ่าความเงามืดของป่าลึก ภายในนั้นคงมีเเต่เงามืดเเละสิ่งเเปลกปลอมน่าผลันผลึก เสียงสับดังขึ้นเป็นจังหวะ วัตถุกำลังเเหวกอากาศด้วยความเร็วสูงเป็นจังหวะช้าบ้างเร็วบ้างสลับกันไป ผมเริ่มใช้เลื้อยมือได้ค่องเเคล้วความเร็วเริ่มคงที่ เปรียบประหนึ่งกับส่วนหนึ่งของร่างกาย ทุก ๆ รอบตัวเรานั้นสามารถนำไปใช้เป็นอาวุธได้ทั้งนั้นเเละสามารถใช้ได้อย่างดีเยี่ยม เชื่อเถอะมันเป็นเเบบนั้นจริง ๆ ความเคยชินเริ่มกลับมาสัญชาตญาณของนักล่าเริ่มกลับมา เเละมันร้องเรียกผมตื่น เเม้เราจะคิดว่ามันยากมากเพียงใด

         เเต่ระยะเวลาไม่นานนักผมก็จัดการกับมันได้อย่างสวยหรู สิ่งเเวดล้อมเริ่มกับมาเป็นมิตรกับผม ไม่เหมือนกับครั้งเเรกของการมาเยือนที่นี่ เวลาที่นี้ช่างเชื่องช้ากว่าโลกของเรา เหงื่อไหลย้อยลงจากปลายคางของซิวเว่อ ถึงเเม้โลกนี้จะไม่มีจริงตามที่มนุษย์รู้ เเต่ความเหนื่อยล้านั้นคือสิ่งที่เที่ยงเเท้ หนวดเคลาเริ่มขึ้นปลกคุ้มไปด้วยใบหน้าของ เส้นยาวออกมาพันกันเเลไม่สวยงาม มือที่ด้านเกิดจากการจับด้ามเลื้อยจนเคยชิน เสียงหอบดังขึ้นเป็นระยะ อาการออกมาจากปากของซิวเว่อช้า ๆ ระบบหายใจทำงานอย่างหนักหนวง เขาทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ที่มี  รูปร่างผิดจากต้นไม้ทั่วไป โลกเเห่งนี้ไม่มีสิ่งไหนเหมือนกับโลกมนุษย์เเม้เเต่น้อย นักล่าค่าหัวในโลกเก่าต้องมารับงานของโลกหลังความตาย ย้อนนึกดูเเล้วมันชั่งตลกเสียยิ่ง เหมือนดั่งเราเป็นเด็กเริ่มหัดเดินได้ไม่กี่ก้าวก็ล้ม

         ซิวเว่อต้องฝึกซ้อมอะไรอีกหลากหลายไม่เพียงเเค่การใช้อาวุธประจำตัว ชายเเก่นั่งรถเข็นในมือของเขาถือไปร์ค่อย ๆ พ้นควันสีขาวออกจากปากของตนเองช้า ๆ รู้อยู่เเล้วใช่ไหมล่ะว่ามันไม่ใช่ของง่าย ๆ นักล่าหนึ่งคนจะกลายเป็นเหยื่อหรือเป็นผู้ล่า ก็ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนไม่เพียงเเค่โลกใหม่หรือเก่า มันเป็นเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะขจัดความขาดเขลาที่พยายามเกาะกินอยู่ในจิตใจของผู้ล่า เขาหันมาพูดกับเพื่อนซึ่งเดินตามมาอย่างติด ๆ ผมเองก็รู้ว่าท่านเองเร่งรีบมากเเละร้อนใจ เรื่องความืด เราเสียนักล่าไปมากนัก ตั้งเเต่ไหนเเต่ไรมาเเล้วโลกเเห่งนี้ก็ทำให้เราใช้ความพยามยามอย่างเเท้จริง ตาเฒ่าบนรถเข็นพูดด้วยน้ำเสียงเเข็งก้าวเหมือนชายชาตรี ฉันเองเคยเป็นนักล่า เเละจะล่าพวกมันได้ในสมัยรุ่นพ่อพวกมันบ บัดนี้ลูกมันกลับมาฉันต้องหาคนมาเเทนฉัน ทุกสิ่งเงียบสงบ มีเพียงเสียงเเหวกอากาศที่เกิดจากการฝึกฝนของซิเว่อ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ยินอะไรเลยเเม้เเต่น้อย ชายเเก่มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ฉันหวังว่าเขาจะพัฒนาเเละเป็นนักล่าที่เก่งเเละเเทนที่ฉันได้

        รอเวลาอีกไม่กี่เดือนกี่ปี เม็ดพันธ์เเห่งนักล่าก็จะพลิบานในตัวของเขา ชายเเกค่อยๆเลื้อนรถถอยหลังกลับไปภายในเงามืด ไม่กี่ปีความเเข็งเเกร่งเเห่งกาลเวลาที่เปลี่ยนไปส่งผ่านพลังอันเเข็งเเกร่งให้กับเขา เสื้อเเละกางเกงหนังสัตว์สีน้ำตาล หมวกหนังสัตว์ ผ้าปิดปาก ทั้งหมดนี้ร่วนเเล้วเเต่เป็นเสื้อผ้าเก่าของตาเเก่ ซึ่งเขามอบไว้ให้สำหรับเขา พร้อมกับภาระกิจใหม่ของเขา ปืนลูกส่งมอบให้ผ่านมือของตาเเก่ เขาไม่บอกอะไรมากเเค่บอกเพียงเเค่ ปืนกระบอกนี้ไม่เคยใช่กระสุนยิงมันจะยิงก็ต่อเมื่อ จิตสังหารของเจ้าต้องการ ซิวเว่อรับปืนกระบอกนั้นมาถือ พร้อมกับเเผ่นที่การล่าในครั้งนี้ เขาไม่ระบุอะไรมากเกี่ยวกับปีศาจตนนี้ เราจะตายหรือจะรอดขึ้นอยู่กับเจ้าเอง ชายเเก่พูดด้วยน้ำเสียงอิจโรย ซิวเริ่มต้นเดินทางออกจากป่าเเหล่งที่เขาเองเคยฝึกเเละเริ่มต้นก้าวเดินเป็นนักล่าอย่างเต็มตัว 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น