ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ 3 ---end---

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 3 ---end---

คำค้น : #กลรัก#ซ่อนใจ#พิเศษ#พะยูน#อาติณ#ติณณภพ#ยู#คิว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2563 12:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 3 ---end---
แบบอักษร

 

 

ตอนพิเศษ 3 

 

 

" พะยูนออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วล่ะจ๊ะ " พิมภาบอกกับลูกชายตัวเองที่ลงมาและกวาดตาหาภรรยาของตัวเองทันทีพิมภากำลังป้อนข้าวให้คิวอยู่ ติณฯภพเดินเข้าไปหอมแก้มยูแล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหาร 

" ทำไมออกเช้าจังครับ แล้วไปยังไงอ่ะครับ " 

" สมชัยไปส่งที่หน้าไร่น่ะ เห็นบอกสมชัยว่าจะนั่งรถสองแถวต่อไปเอง " สินธุ์ตอบเห็นสีหน้าลูกชายก็รู้ว่ากำลังหงุดหงิด " เป็นอะไรไป เจ้าติณ อารมณ์เสียแต่เช้าไม่ใช่ลูกเลยนะ " คนเป็นพ่อเอ็ดลูกชายเบาๆ 

" ขอโทษครับ พ่อ -- ผมแค่ห่วงพะยูนครับ กลัวว่าเธอจะตกรถตกท่าไป " 

" ติณห่วงน้องเกินไปมั้ย ก่อนหน้านี้น้องก็เดินทางแบบนี้บ่อยๆ แม่ว่าพะยูนดูแลตัวเองได้นะจ๊ะ " พิมภาเสริม " อร่อยมั้ยครับ คิว -- ยูล่ะครับ อร่อยมั้ย " พิมภาส่งเสียงทักทายยูที่กำลังเอร็ดอร่อยกับโจ๊กข้าวกล้องใส่เต้าหู้ไข่ " 

" หร่อยคับ ย่าย่า "  

" ข้าวต้มไข่ใส่ขิงมาแล้วค่ะ นายติณ " แม่น้อมยกชามข้าวต้มที่ส่งกลิ่นหอมฉุยออกมาวางบนโต๊ะให้ติณณภพแต่ทันทีที่วาง ติณณภพก็ยกมือปิดจมูก 

" วันนี้ผมไม่รับนะครับ รู้สึกไม่ค่อยดี " ติณณภพเลื่อนชามข้าวต้มออกห่างตัว " ขอเป็นน้ำเปล่ากับขนมปังปิ้งสองแผ่นก็พอครับ แม่น้อม " 

" เอ๊ะ เออ ได้ค่ะ นายติณ " แม่น้อมยกชามข้าวต้มออกไปด้วยท่าทีงุนงง  

" ไม่สบายเหรอ ตาติณ ข้าวต้มไข่ของโปรดเราปกติไม่เคยปฏิเสธ วันนี้มาแปลกไม่กินซะงั้น " พิมภาถาม 

" ปกตินะครับ แม่ แต่แค่ได้กลิ่นข้าวต้มไข่แล้วมันรู้สึกเหม็นคาวน่ะครับ " ติณณภพตอบ ทำเอาคนเป็นพ่อเป็นแม่มองหน้ากันเองกับอาการของลูกชาย  

" พ่อไม่สบาย " ยูที่นั่งใกล้ติณณภพยื่นมือมาแตะเขา " พ่อไม่สบาย หาหมอ " 

" ใช่ หาหมอ " คิวเสริมเสียงเจื้อยแจ้ว " ไม่กินยานะ คิวไม่ชอบ " เด็กชายส่งสายตาไร้เดียงสามองคนเป็นพ่อทำเอาทั้งปู่และย่าหัวเราะ  

" ใครเขาให้คิวกินล่ะครับ คิวสบายดีคิวก็ไม่ต้องกินยาครับ " ติณณภพพูด  

" คิวสบาย ยูก็สบาย " ลูกชายคนเล็กพูด หันไปพยักหน้าให้พี่ชายฝาแฝดตัวเอง 

" ยูไปกับพ่อได้มั้ยอ่ะ " ยูพูด 

" คิวไปด้วย " 

" อยากไปทำงานกับพ่อเหรอครับ " ติณณภพถามลูกชายสองคนที่พร้อมใจกันพยักหน้า  

" ไปๆ "  

" โอเคครับ ถ้างั้นต้องกินข้าวที่แม่เขาทำให้หมดก่อนนะครับ เดี๋ยวพ่อพาไปทำงานด้วย ตกลงมั้ยครับ " ติณณภพยกมือทำให้ไฮไฟว์กับลูกชายสองคน ติณณภพทานอาหารเช้าที่แม่น้อมทำมาให้ใหม่แล้วก็เตรียมตัวพาลูกชายออกไปไร่ด้วยกัน 

" จริงสิ อีกสองวันก็ถึงวันเกิดลูกแล้ว ลูกอยากจะตักบาตรพระที่หน้าไร่ของเราหรือไปทำบุญที่วัดดีล่ะ " พิมภาเอ่ยถามลูกชายตัวเอง ติณณภพนิ่งคิดก่อนตอบ 

" ทำบุญที่วัดครับแม่ จะได้ถือโอกาสนี้ไปไหว้ยายของสองคนนี้ด้วย -- รบกวนแม่ให้ป้าสายชลกับแม่น้อมเตรียมสังฆทานให้ด้วยนะครับ " 

" ได้สิ " 

" ไหนๆก็ได้ออกไปพร้อมหน้ากันแล้ว ทำไมลูกไม่ถือโอกาสนี้พาพะยูนกับลูกไปพักผ่อนด้วยเลยล่ะ " สินธุ์ว่า " ไปเที่ยวกันพ่อแม่ลูกสี่คนบ้างก็ดีนะ ตายูกับตาคิวก็พอรู้เรื่องแล้วคงไม่ต้องเหนื่อยเท่าไร " 

" แม่ว่าก็ดีเหมือนกันนะ ตาติณ จะค้างข้างนอกก็ได้นะ สองสามวัน -- ลูกจะได้ผ่อนคลายด้วย "  

ติณณภพพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับความคิดของพ่อแม่ ตั้งแต่พะยูนคลอดยูกับคิว พวกเขาก็แทบไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน งานในไร่ช่วงหลังมานี้ก็ยุ่งมาก พะยูนเองก็ทำหน้าที่ของแม่และภรรยาให้เขาอย่างดีจนเธอเองก็แทบไม่ได้ออกไปไหนเหมือนกัน 

" คืนนี้ผมจะคุยกับพะยูนดูนะครับ " ติณณภพว่าแล้วเรียกลูกชายจูงมือลูกชายสองคน " เราไปทำงานกัน " แฝดยูคิวไม่รอให้พ่อจูง สองคนเดินบันไดกันเองแล้วรีบวิ่งไปที่ลานหน้าบ้าน 

" ผมไปก่อนนะครับ พ่อ แม่ " ติณณภพรีบวิ่งเข้าไปตามจับยูกับคิวที่ชวนกันวิ่งเตลิดอย่างร่าเริง  

" ดูเอาเถอะ คงอยากเที่ยวเต็มที่แหละ " สินธุ์ยิ้มเอ็นดูให้หลานตัวเองที่กำลังอยู่ในวัยซุกซน 

" นั่นสิคะ " พิมภาเองก็ยิ้มอย่างพอใจ แล้วหันไปพูดกับสามี " ถ้าตาติณได้ไปพักผ่อน พักเรื่องงานบ้างคงจะหายเครียดได้บ้างนะคะ " 

" นั่นสิ ช่วงนี้อารมณ์ขึ้นๆลงๆ อาทิตย์กับวิเชียรนี่เข้าหน้าไม่ติดเลย -- ขนาดว่าหนูพะยูนยังโดน " 

พิมภาพยักหน้าเห็นด้วย " นี่ถ้าไม่ติดว่าหนูพะยูนไม่ได้กำลังท้องลูกอีกคน อาการของตาติณฉันก็จะคิดว่าแพ้ท้องแทนเมียนะคะ อารมณ์ขึ้นๆลงๆ เหมือนผู้หญิงที่อยู่ในช่วงนั้นของเดือนเลย " 

" คงเครียดเรื่องงานในไร่ล่ะ เลยดูขึ้นๆลงๆแบบนั้น " 

 

 

*******      

     

 

" เรื่องคนที่จะมาเขียนแบบบ้านให้เรียวน่ะจะไม่ใช่ฉันแล้วนะ " พะยูนพูดกับเรียวด้วยสีหน้ารู้สึกผิด วันนี้เธอเข้ามาหาเรียวเพื่อคุยเรื่องรายละเอียดและแจ้งข่าวนี้กับเขา ท่าทีของเรียวดูตกใจและสงสัย เรียวยกคิ้วสูงมองหลังจากที่เขาพึ่งเอาขนมใส่เตาอบไป 

" เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงจะไม่ใช่คนเขียนแบบบ้านให้ฉันแล้ว " เรียวถาม คิ้วของเขาขมวดกัน " นี่ไม่ใช่เพราะเรื่องเมื่อคืนหรอกใช่มั้ย ฉันทำให้เธอกับสามีเธอทะเลาะกันหรือเปล่าน่ะ พะยูน " เรียวถามขึ้นขณะที่พวกเขากำลังคุยกันเรื่องงาน วันนี้ที่ร้านของเรียวปิดหนึ่งวันเพื่อจะได้คุยงานกับพะยูนได้อย่างเต็มที่ 

" ไม่เลย เรียว อย่าคิดมาก " พะยูนยิ้มให้ " ฉันกับพี่ติณเราเข้าใจกัน " 

" ดูท่าทางแล้วจะรักแล้วก็หวงเธอมากเลยนะ เมื่อวานที่เจอกันก็ปั้นหน้ายักษ์ใส่ฉันเลย " เรียวทำสีหน้าเลียนแบบติณณภพ " เป็นปกติเหรอเวลาที่เรารักใครหรือหวงใครจะทำหน้าแบบนั้นน่ะ " คนถามมองหน้าพะยูน เธออมยิ้มยอมวางปากกาลงหลังถูกชวนคุยเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องงานมาสักพัก พะยูนมองหน้าเพื่อนสมัยมหาลัยเธอยังจำได้ดีว่าสมัยเรียนเรียวป๊อบมากในหมู่สาวๆแต่ด้วยบุคลิกที่ดูเย็นชาเรียวจึงไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนเสียที  

" เรียวก็ลองเปิดใจรักใครสักคนจริงๆสักทีซิ ทำตัวเป็นมนุษย์หิมะอยู่แบบนี้ สาวที่ไหนจะกล้าเข้าหาล่ะ "  

" ก็คงมีแต่เธอนี่แหละที่กล้าเข้าหาฉันน่ะ " เรียวว่า พะยูนหัวเราะออกมา 

" เพราะนายเป็นเพื่อนไง " คำพูดของพะยูนทำเอาเรียวแอบลอบถอนหายใจบางๆ ตั้งแต่รู้จักกันมาพะยูนไม่เคยมองผู้ชายคนไหนเลยขนาดว่าชายแดนเป็นคู่หมั้นและเขาเป็นเพื่อนที่อยู่ใกล้ชิดกันยังไม่สามารถทำให้ผู้หญิงคนนี้หวั่นไหวได้ ในใจของเธอคงมีแต่ติณณภพคนเดียว " ถึงได้รู้ว่าจริงๆแล้วเรียวน่ะอ่อนโยน แล้วก็ใจดีจะตายไป " เธอยิ้มกว้าง " ถ้าเรียวได้รักใครสักคนเรียวก็จะรู้แหละว่าเวลาตัวเองหวงเขาน่ะมันเป็นยังไง " 

" ชิ! ทำตัวเป็นกูรูความรัก ทั้งๆที่พึ่งมีรักครั้งเดียวเนี่ยนะ "  

" รักครั้งเดียวของฉันที่มีต่อพี่ติณจะเป็นรักครั้งสุดท้ายของฉันด้วยนะ รู้มั้ย " พะยูนว่า " เรียวอาจจะได้เจอกับรักครั้งแรกที่เป็นรักครั้งสุดท้ายของตัวเองก็ได้ ใครจะไปรู้ "  

เรียวมองหน้าคนช่างเจรจาแล้วหัวเราะฮึออกมา " พูดไปนั่น แล้วถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ที่เธอจะไม่เขียนแบบให้ฉัน แล้วเรื่องอะไร ฉันนึกว่าจะได้มาพึ่งฝีมือเธอสักหน่อยเห็นอรัญบอกว่าบ้านหลังที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ก็เป็นการเขียนแบบของเธอ " เรียวบ่นอุบ  

" ฉันแค่คิดว่าจะไปช่วยพี่ติณทำงานในไร่น่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่ต้องอยู่ห่างลูกด้วย " พะยูนพูด " อยู่บ้านเลี้ยงสองคนนั้นเองทั้งวันทั้งคืน พอออกมาข้างนอกแบบนี้ก็อดคิดถึงไม่ได้น่ะ -- อีกอย่างฉันเองก็ -- " พะยูนนิ่งมองหน้าเรียวแล้วยิ้ม เรียวเห็นสีหน้ามีความสุขแบบนั้นก็อดยิ้มกว้างตามไปด้วยไม่ได้ 

" แล้วแต่เธอเลย ฉันเองก็ไม่มีปัญหาอะไร " เรียวว่า เขานั่งเท้าคางมองพะยูนด้วยสายตาอ่อนโยน " แค่เห็นเธอมีความสุขฉันก็มีความสุขแล้ว " 

" ขอบใจนะ เรียว " กลิ่นหอมของขนมที่กำลังสุกส่งกลิ่นฟุ้งไปทั่วร้าน " วันนี้อบขนมอะไรน่ะ กลิ่นหอมเชียว " พะยูนถามพลางลุกตามเรียวไปที่เตาอบ  

" คุกกี้เนยสดน่ะ -- ฉันตั้งใจทำให้เธอเอาไปฝากหลานของฉัน " เรียวตอบ เขาดึงถาดคุกกี้ออกมาพักข้างนอกพะยูนตาวาวกับคุกกี้รูปสัตว์ที่กำลังแข่งกันส่งกลิ่นหอมของเนยออกมา " เป็นไง น่ากินมั้ย "  

" น่ากินสิ แบบนี้ยูกับคิวต้องชอบแน่ แต่อร่อยหรือเปล่าต้องให้แม่ชิมก่อน " พะยูนคว้าคุกกี้รูปยีราฟขึ้นมาแต่ถูกเรียวคว้าข้อมือไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะกินมัน 

" หน็อย! มือไวเหมือนเคยเลยนะ " เรียวจับมือข้างหนึ่งของพะยูนไว้ แล้วใช้มืออีกข้างหยิกที่แก้มของเธอไว้ 

" โอ๊ย เจ็บนะ เรียว "  

 

ก๊อก ก๊อก  

 

ทั้งสองหันไปมองที่ประตูติณณภพยืนอยู่หน้าร้านกำลังมองมาที่พวกเขา เรียวรีบปล่อยมือพะยูนทันทีก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้ติณณภพเข้ามาในร้าน 

" สวัสดีครับ คุณติณณภพ " เรียวทักก่อน 

" สวัสดีครับ ผมมารับภรรยาของผมครับ " ติณณภพยิ้มบางๆให้ เขาหันไปมองพะยูน " กลับหรือยังครับ -- "  

" วันนี้ยูกับคิวร้องหาแม่อีกเหรอครับ " เรียวต่อประโยคสีหน้ายิ้มๆ ติณณภพคิ้วกระตุก " ถ้าเด็กๆยังไม่ร้องหาแม่มานั่งดื่มกาแฟกับกินขนมก่อนมั้ยครับ ผมจะได้แนะนำตัวเองด้วย " ติณณภพเห็นทางเลี่ยงไม่ได้เขาจึงได้แต่พยักหน้ารับ 

" ครับ " 

เรียวเดินนำติณณภพมาที่โต๊ะขอตัวไปเตรียมเครื่องดื่มกับขนมมาให้ติณณภพและพะยูน " วันนี้ลูกเป็นยังไงบ้างคะ"  

" ร่าเริงมากเลยครับ สนุกกันใหญ่ปล่อยให้วิ่งเล่นในไร่ " ติณณภพตอบ " พี่พึ่งลูกกลับเข้าบ้านแล้วออกมารับพะยูนเลยครับ "  

" เหนื่อยเลยนะคะ พี่ติณ " พะยูนจับมือของสามีมาบีบเบาๆ " กลับไป พะยูนนวดให้นะคะ "  

" มาแล้วครับ กาแฟกับขนม " เรียวยกถาดใส่ถ้วยกาแฟกับคุกกี้ที่พึ่งทำออกมาให้ " กาแฟของผมรสชาติดีนะครับถ้าได้ลองคุณจะต้องติดใจแน่ ทานคู่กับคุกกี้นี่เข้ากันดีนะครับ " 

" ขอบคุณครับ แต่ผมไม่ทานเบเกอรี่ " ติณณภพว่าแต่ไม่รู้เป็นเพราะกลิ่นเนยที่หอมมากกว่าปกติหรือเป็นเพราะคุกกี้รูปสัตว์ที่ดูน่ากินจนทำให้ติณณภพที่ไม่ชอบกินเบเกอรี่หยิบคุกกี้ขึ้นมากัดคำหนึ่ง พะยูนมองพี่ติณของเธอด้วยความแปลกใจเพราะรู้ดีว่าเขาเป็นคนไม่ชอบกินเบเกอรี่เลยแต่นี่น่ะกำลังหยิบคุกกี้อีกชิ้นและอีกชิ้นขึ้นมากินด้วยท่าทีเอร็ดอร่อย   

เรียวเองก็ดูงงงวยกับท่าทีของติณณภพที่อารมณ์ดีขึ้นหลังได้กินคุกกี้ไป แถมยังพูดคุยกันอย่างออกรสชาติ 

" ขอบคุณมากนะครับ สำหรับคุกกี้ให้เด็กๆ สองคนนั้นต้องชอบมากแน่ครับ " ติณณภพบอกกับเรียว 

" ยินดีมากเลยครับ ถ้ายังไงก็พาเด็กๆแวะมาทานขนมที่นี่ก็ได้นะครับ คุณติณ " เรียวยิ้ม 

" ขอบใจนะ เรียว สำหรับขนม -- ไปก่อนนะ " พะยูนยกมือเป็นเชิงลา " แล้วเจอกัน " 

" แล้วเจอกันครับ คุณเรียว " 

" ครับ " 

" พี่ติณดูจะชอบขนมของเรียวนะคะ " พะยูนเอ่ยยิ้มตอนที่พวกเขาขึ้นรถมาแล้ว " ปกติพี่ติณไม่กินเบเกอรี่ด้วยซ้ำแต่กลับกินคุกกี้เมื่อกี้ได้น่าอร่อยเชียว " 

" ไม่รู้สิ พักหลังมานี้พี่อยากกินแต่ของพวกนี้อย่างเดียวเลย " ติณณภพว่า พะยูนอมยิ้มรับน้อยๆ 

 

 

******* 

 

 

เมื่อถึงวันเกิดของติณณภพ ทั้งสองตกลงกันว่าจะไปทำบุญและพายูกับคิวไปไหว้ยายของพวกเขา ก่อนที่จะพาลูกชายของตัวเองไปเที่ยวสวนสัตว์ 

" ไหว้ ยายยาย นะครับ ยู คิว " พะยูนเรียกลูกชายสองคนให้เข้าไปไหว้ที่หน้าโกศของภัทร เด็กชายวัยสองขวบทำตามมี่แม่บอกโดยไม่อิดออด มือเล็กป้อมพนมมือไหว้ 

" ยายยาย " ยูเรียกหันไปมองพะยูน " ใครอ่ะ แม่ " พะยูนหันไปยิ้มกับติณณภพ  

" ยายยายเป็นแม่ของแม่ครับ ยู " พะยูนอธิบายช้าๆให้ลูกชายฟัง เด็กสองคนนิ่งฟัง 

" ยาย " คิวชี้ไปที่รูปภัทรแล้วหันมาทางพะยูน " แม่ "  

" ใช่ครับ " ติณณภพตอบรับ พะยูนมองลูกชายสองคนของตัวเองที่กำลังวิ่งซนอยู่รอบๆตัวพวกเขา 

" วันนี้หนูพาหลานมาไหว้แม่นะคะ " พะยูนพูดกับหน้าโกศของภัทร " -- ตายูกับตาคิวค่ะ แม่ เป็นเด็กร่าเริง แข็งแรงมากๆเลย จันกับแก้วบ่นอุบทุกวันเลยว่าวิ่งจับจะไม่ไหวแล้ว " พะยูนยิ้มให้รูป ติณณภพโอบไหล่ของเธอไว้ " แม่คะแม่อยู่บนนั้นสบายดีนะคะ ไม่ต้องเป็นห่วงพะยูนแล้วนะ พะยูนอยู่ที่นี่กับพี่ติณมีความสุขมากเลยค่ะ " เธอหันไปยิ้มให้ติณณภพ " พะยูนมีครอบครัวที่น่ารักมากแล้วค่ะ แม่ " 

" ผมจะดูแลพะยูนและลูกให้ดีที่สุดนะครับ พี่ภัทร "  

" พ่อ แม่! " ยูกับคิวประสานเสียงพร้อมกัน " ไปเที่ยว " 

" ดูราฟ ดูเสือ "  

" เสือแฮ่ " 

" ไปๆ ไปครับ ไปดูพี่เสือกับพี่ยีราฟกันครับ " ติณณภพเข้าไปอุ้มคิวขึ้นมา แล้วพะยูนเข้าไปอุ้มยู ก่อนจะพาลูกชายตัวเองไปเที่ยวสวนสัตว์ ทั้งยูและคิวต่างก็ใช้พลังงานในการวิ่งเล่น ดูสัตว์ไปจนหมด เมื่อติณณภพขับรถมาบ้านของเขาเอง เด็กสองคนก็หลับปุ๋ยไปแล้ว 

" สวัสดีครับ/ค่ะ ลุงคำ ป้าญา " ทั้งสองยกมือไหว้คนเก่าคนแก่ของพิมภาอย่างคุ้นเคย 

" คุณหนูทั้งสองล่ะคะ " ป้าญาถามหา 

" หลับปุ๋ยอยู่ในรถน่ะค่ะ ป้าญาช่วยพะยูนอุ้มเด็กๆหน่อยได้มั้ยคะ " พะยูนว่าแล้วเดินนำป้าญาไปที่รถ 

" ท่าทางจะสนุกกันใหญ่เลยนะครับ หลับสนิทเลย " ลุงคำมองเด็กชายสองคนที่นอนคอพับอย่างเอ็นดู ติณณภพพยักหน้า 

" ครับ พลังงานล้นมาก วิ่งตามจับกันแทบไม่ทัน "  

ลุงคำมองนายน้อยในอดีตของเขาที่วันนี้กลายเป็นคุณพ่อไปแล้ว " คุณติณโตขึ้นมากเลยนะครับ ตอนนี้กลายเป็นพ่อคนไปแล้ว " ลุงคำเปรยยิ้มๆทำเอาติณณภพยิ้มเก้อเขินยกมือลูบหลังคอตัวเอง  

" ขอบคุณมากครับ ลุงคำ " 

" ขึ้นบ้านพักผ่อนก่อนเถอะครับ อาหารใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวผมขึ้นไปเรียกนะครับ คุณติณ คุณพะยูน " 

" ขอบคุณครับ/ค่ะ "  

กว่าที่ภารกิจของคนเป็นพ่อเป็นแม่ในวันนี้จะจบลงก็เล่นเอาติณณภพกับพะยูนเกือบจะหมดแรง พะยูนพาลูกชายสองคนเข้านอนเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินออกไปที่ระเบียงหน้าห้องเห็นติณณภพกำลังนั่งนวดไหล่ให้ตัวเองอยู่ 

" วันนี้เหนื่อยเลยนะคะ คุณพ่อ " เธอออกปากแซวแล้วจูบที่แก้มของติณณภพก่อนจะช่วยเขานวด " ดีขึ้นมั้ยคะ พี่ติณ " ติณณภพที่รู้สึกผ่อนคลายกับสัมผัสของพะยูนก็พยักหน้า เธอพึ่งจะเริ่มนวดให้เขาได้ไม่เท่าไร ติณณภพก็ดึงมือเธอมาหอม พะยูนขยับเข้ามากอดติณณภพจากด้านหลังเธอเอียงใบหน้าซบกับใบหน้าของเขา 

" เป็นวันเกิดที่เหนื่อยเลยนะคะ พี่ติณ "  

" เหนื่อยแต่คุ้มค่ามาก พี่มีความสุขมากเลยนะครับ " ติณณภพจูบแก้มของพะยูน " พะยูนล่ะครับเหนื่อยมั้ย " พะยูนส่ายหน้าแล้วเปลี่ยนมานั่งลงข้างๆติณณภพแต่เขากลับดึงเธอให้มาตักแทน 

" เหมือนพี่ติณค่ะ เหนื่อยแต่มีความสุขมากเลยค่ะ พี่ติณ " พะยูนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วจูบที่ปากของติณณภพ " สุขสันต์วันเกิดนะคะ ที่รัก " เธอยิ้มหวานให้เขา  

" ขอบคุณครับ คุณภรรยา " ติณณภพกดริมฝีปากตอบกลับอย่างนุ่มนวลก่อนจะบรรจงความหวานที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้เข้าปากจนเขาพอใจก่อนจะกดริมฝีปากลากเลื้อยไปตามผิวแก้มเนียนหอม ใช้ปลายจมูกกดหนักๆไปตามซอกคอสูดเอากลิ่นอายความหอมหวานของผิวกายเธอจนคนในอ้อมกอดร้องครางเบาๆกับสัมผัสของสามีที่มอบให้มือใหญ่ของติณณภพลูบไล้ไปตามเรือนร่างบา 

" พี่ติณขา " พะยูนร้องเรียกเสียงหวานเธอพยายามห้ามเขาไม่ให้รุกล้ำเธอมากกว่านี้ " พี่ติณ พะยูนมีเรื่องจะบอกค่ะ " เธอดันไหล่เขา 

" ต้องบอกตอนนี้เหรอครับ " ติณณภพถามพลางเงยหน้ามองด้วยแววตาเสียดาย พะยูนพยักหน้าที่แดงก่ำเธอดึงคอเสื้อที่หลุดออกจากไหล่ขึ้นมาแล้วดึงมือที่อยู่ใต้ชุดนอนเธอออกมากอดเอวเธอไว้แทน ขณะที่เธอเอาแขนเกี่ยวคอเขาไว้ 

" พะยูนลาออกจากมายคอนแล้วนะคะ พี่ติณ "  

เรื่องที่พะยูนบอกทำติณณภพตาโตใส่ " ลาออกทำไมครับ พะยูนน้อย -- ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า หรือเป็นเพราะเรื่องวันนั้นครับ พี่ขอโทษครับถ้าทำให้พะยูนน้อยไม่ -- " พะยูนยกนิ้วแตะที่ปากของติณณภพ เธอส่ายหน้าแล้วยิ้มอ่อนโยนให้เขา 

" เรื่องนี้พะยูนตัดสินใจเองค่ะ ไม่ได้มีใครมาเกี่ยวข้อง พะยูนลังเลอยู่นานแล้วค่ะ พี่ติณ ตอนที่คลอดยูกับคิวก็คิดว่าถ้าสองคนนี้โตพอจะรู้เรื่องก็อยากกลับไปทำงานที่มายคอน " พะยูนพูดตาจ้องมองดวงตาของติณณภพ " แต่พอห่างจากสองคนนั้นแล้ว พะยูนก็อดคิดถึงพวกเขาไม่ได้เลยค่ะ  คิดว่าคงต้องพักเรื่องงานไว้ต่ออีกสักพัก ช่วงนี้ก็จะไปช่วยงานพี่ติณในไร่ -- พี่ติณคนเดียวคงเหนื่อยมาก ถ้าพะยูนช่วยอะไรได้ก็อยากแบ่งเบาภาระให้พี่ติณค่ะ "  

ติณณภพมองสายตาที่มุ่งมั่นของพะยูนแล้วเผยยิ้มออกมา " ถ้าพะยูนตัดสินใจแล้ว พี่ก็ไม่ติดอะไรครับ "  

" ขอบคุณนะคะ พี่ติณ " เธอพูดน้ำเสียงอ่อนหวาน ติณณภพยิ้มรับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอจนจมูกชิดกัน  

" รู้มั้ยครับ ว่าพะยูนกับลูกสองคนคือของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตของพี่เลยนะ " เขาหอมแก้มเธอ 

" ไม่ใช่แค่ลูกสองคนแล้วค่ะ " พะยูนอมยิ้มตาเป็นประกายมองคนเป็นสามีที่กำลังทำความเข้าใจกับประโยคบอกเล่าของเธอ  

" หมายความว่า -- " ติณณภพถามน้ำเสียงตื่นเต้น แววตาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อ พะยูนพยักหน้าแล้วยิ้มกว้าง ตาเป็นประกายตื่นเต้นไม่แพ้สามี 

" ค่ะ "  

" กี่เดือนแล้ว " ติณณภพถาม 

" สองเดือนแล้วค่ะ พี่ติณ "  

" โอ๊ะ  ตื่นเต้นจัง ไม่สิ ดีใจด้วย พี่คือ -- " ติณณภพพูดอะไรไม่ออก สวมกอดพะยูนแน่น " เรากำลังจะมีลูกอีกคนแล้ว วันเกิดปีนี้เป็นวันเกิดที่ดีที่สุดเลยครับ " เขาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่  

" ครอบครัวเราใหญ่ขึ้นกว่าเดิมแล้วนะคะ พี่ติณ " 

" ครับ " 

ติณณภพบรรจงจูบพะยูนน้อยอย่างแสนหวานเพื่อตอบแทนความรักที่ต่างฝ่ายต่างมีให้กัน 

 

 

****************************** 

 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน สำหรับใครที่ติดตามมาถึงตอนนี้ก็ต้องขอบอกว่าเป็นตอนสุดท้ายของกลรัก ซ่อนใจแล้วนะคะ ^^ 

ขอบคุณมากมายสำหรับทุกการติดตาม ทุกกำลังใจ และทุกเม้น รี้ดทุกคนน่ารักและให้การตอบรับที่ดีมากจริงๆค่ะ >________< 

กราบงามๆเลยค่ะ พร้อมส่งจุ๊บ  

แล้วเจอกันนะคะ 

ความคิดเห็น