ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 41

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2563 09:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
41
แบบอักษร

       มาร์คหันมามองหญิงสาวอย่างเต็มตา เขาเพ่งมองนิ่ง ๆ ยิ่งเห็นอาการร้อนรน หน้านิ่วคิ้วผูกโบว์เขายิ่งรู้สึกชอบใจนัก ....ฮึ...แม่สาวน้อย....กระดูกเรามันคนละเบอร์ 

            “ไม่แต่ง  หนูบัวไม่แต่งเด็ดขาด” บัวชมพูประกาศกร้าว 

            “ทำไมล่ะ  ก็เคยพูดเอง จำไม่ได้แล้วหรือไง...พี่ก็ทำตามกฎกติกา ไม่มีบิดพริ้วสักนิด” มาร์คบอกเสียงอ่อน 

            “หนูบัวเป็นคนตัดสินใจเองค่ะ ว่าจะให้พี่มาร์ค รับผิดชอบแค่ไหน และสำหรับเรื่องเมื่อคืน หนูบัวไม่ได้คิดจะให้พี่มาร์ครับผิดชอบด้วยการแต่งงานค่ะ” บัวชมพูพูดช้า ๆ ชัด ๆ หวังจะให้เขาตะครุบโอกาสนี้ไว้  ในเมื่อเขากลัวการแต่งงาน อย่างกับอะไรดี 

            “อืม...แล้วต้องแค่ไหน พี่ถึงจะต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับหนูบัว...บอกมาสิ..เดี๋ยวพี่จัดให้” ชายหนุ่มย่างเท้าเข้าหาสาวน้อยเรือนร่างบอบบางราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ สายตาจับจ้องริมฝีปากอิ่ม 

            “อย่าเข้ามานะ” บัวชมพูร้องลั่น  ก่อนจะยกมือปิดปากที่ถูกจ้องราวกับจะกลืนกิน 

            “ก็ไหนบอกว่าอยากมีสามีสายเปย์ไง  อยากได้อะไรบอกมา แต่พี่คิดละเอียดหน่อยนะ  จะเรียกเก็บให้คุ้มค่าทบต้นทบดอกเลยคอยดู” ชายหนุ่มยื่นหน้าไปพูดจนชิดแก้มใส เป็นเหตุให้บัวชมพูถอยหนีเขาไปอีกหลายก้าว 

            “...555.....” ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปเฉียดแก้มสาวเพียงนิด  ก่อนจะยืดตัวขึ้นหัวเราะอย่างผู้ชนะ  สุ้มเสียงและการกระทำของมาร์ค มันสั่นประสาทสาวน้อยไม่เบา 

            บัวชมพูสะอึก  เขาจำที่หล่อนเคยพูดไว้ได้ทุกคำ แล้วใช้มันกลับมาทิ่มแทงหล่อนเสียเอง  หญิงสาวกำมือแน่น หน้าตาแดงก่ำด้วยอารมณ์โทสะที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้  หล่อนต้องตั้งสติ คิดหาทางออก ไม่ใช่โวยวายให้เขาปั่นหัวอยู่อย่างนี้ 

            “นิ่งทำไมล่ะ ดีใจจนพูดไม่ออกเลยหรือครับ...ยาหยี” ชายหนุ่มยื่นปลายนิ้วไปสัมผัสคางมนแผ่วเบา 

            “ถ้าพี่มาร์คคิดว่าจะแก้แค้นด้วยวิธีนี้  ถือว่าคิดผิดมาก  แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังนะคะ” บัวชมพูจ้องใบหน้าหล่อเหลานั้นเขม็งอย่างไม่ยอมแพ้  รอยยิ้มเย็นปรากฏให้เห็น  ก่อนจะเดินเชิดหน้า คอแข็งเข้าห้องนอนของตัวเอง 

            “ฮึ....ยัยตัวแสบ...จะเอาอะไรมาสู้กับพี่” มาร์คพึมพำกับตัวเอง มองตามร่างบางอย่างหมั่นเขี้ยว  อยากจะจับกลืนกินลงท้องซะให้รู้เรื่องรู้ราว จะได้เลิกพยศสักที 

  

            “คุณคะ...ลูกจะแต่งงานกับหนูบัวชมพูค่ะ” รัมภา หันมาบอกกับสามีด้วยรอยยิ้มระบายเต็มหน้า หลังจากเจ้าลูกชายวางสายไปก่อน  

        “เฮ้อ...บทจะมีเมียนี่ใจร้อนไม่เบา” ผู้เป็นพ่อก็เหมือนจะโล่งใจไปด้วย 

            “เมื่อวานอลันโทรมาบอก  ว่าเจ้ามาร์คมีอาการเมาแปลก ๆ ไม่ยอมให้ใครดูแล มีแต่หนูบัวเท่านั้นที่ตามาร์คให้เข้าใกล้....ฉันก็เป็นห่วงหนูบัวอยู่เชียว” 

         “....555....เจ้ามาร์คมันไวไฟใช้ได้” ทอมยิ้มชอบใจ 

            “แต่หนูบัวนี่สิคะ ดูเหมือนไม่เต็มใจ” 

            “ใครจะเต็มใจล่ะคุณ  ก็ตามาร์คคงไปเอาเปรียบแกเข้าน่ะสิ” 

            “ไม่รู้ล่ะ มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันต้องจัดงานแต่งให้เร็วที่สุด  ไม่แน่นะหลานของเราอาจจะมาเกิดแล้วก็ได้” คุณรัมภายิ้มปลื้ม คิดไปไกล 

            “แล้วแต่คุณ  ผมยอมรับว่าคุณเก่งมาก  แผนของคุณประสบความสำเร็จเกินคาดจริง ๆ" 

            “ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะค่ะ” รัมภาชวนสามี พลางฉุดแขนเขาให้ลุกจากโซฟา  ใจร้อนอย่างกับวัยรุ่น 

            “ไปไหน” ทอมยังงง 

            “ไปหาฤกษ์แต่งงานให้ลูกไงคะ” 

            “ไหนคุณว่าจะจัดงานแต่งให้เร็วที่สุด” 

            “มาเถอะค่ะ  เพื่อความสบายใจ” 

ความคิดเห็น