ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 40

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2563 09:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
40
แบบอักษร

      “พี่ขอโทษ” มาร์คอดรนทนไม่ไหว ถลามานั่งข้าง ๆ แล้วคว้ามือนุ่มนิ่มขึ้นมากอบกุมไว้อย่างรวดเร็ว 

            “ปล่อยค่ะ พี่มาร์ค” 

            “พี่ไม่ปล่อย  เราต้องคุยกัน” 

            “ไม่มีอะไรต้องคุยค่ะ” 

            “หนูบัวรายงานเรื่องเมื่อคืนให้คุณแม่ทราบหรือยัง” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม 

            “อ้อ...ที่แท้ก็กลัวความผิดหรือคะ” บัวชมพูยิ้มเยาะ 

            “ไม่ใช่อย่างนั้น” 

            “แล้วยังไงคะ” 

            “.........” ชายหนุ่มอึกอักอธิบายไม่ถูก  เขารอโทรศัพท์จากมารดาแต่เช้า และทำใจยอมรับผลที่จะเกิดขึ้นทุกอย่าง  ถึงแม้ท่านจะให้เขารับผิดชอบด้วยการแต่งงานทั้งที่ยังไม่ได้ล่วงล้ำก็ตาม  แต่เขามีเจตนาที่จะทำเขารู้ดี.....แต่เอ๊ะ...ไอ้มาร์คนายเป็นคนดีขนาดนี้เลยหรือวะ.....ชายหนุ่มไม่เข้าใจตัวเองจริง ๆ 

            “ไม่ต้องกังวลนะคะ หนูบัวไม่อยากเอาชีวิตไปผูกติดกับพี่มาร์คหรอกค่ะ” หญิงสาวเชิดหน้าตอบ หล่อนไม่คิดจะรายงานคุณรัมภาอยู่แล้ว  ที่ผ่านมาหล่อนแค่ขู่เขา  เพื่อป้องกันตัวเองแค่นั้น 

            “หนูบัวเห็นพี่เป็นอะไรห๊า...” ชายหนุ่มกระชากเสียงถาม  โมโหที่โดนดูถูกซึ่ง ๆ หน้า 

            “ก็เป็นเพลย์บอยจอมหื่นไงคะ  ใครเป็นเมียพี่มาร์คเท่ากับพาตัวเองลงนรกชัด ๆ” หญิงสาวตอบแบบไม่ต้องคิด  สะบัดมือออกจากการเกาะกุม แล้วลุกขึ้นยืนก้าวถอยหนีราวกับผู้ชายตรงหน้าเป็นตัวอันตราย 

            “มันจะมากไปแล้วนะ” มาร์คกระโจนเข้าหาเผลอบีบไหล่บอบบางแน่น  แววตากร้าว โกรธจัด 

            “มันคือเรื่องจริงค่ะ” 

            “หนูบัว !ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้” 

            “ไม่ค่ะ”   

         "พี่บอกให้ถอนคำพูด"   

         "ไม่ค่ะ" หญิงสาวยังยืนยันคำเดิม ทั้งที่เริ่มกลัวท่าทีที่เขาแสดงออกมา หล่อนรู้แค่ว่าเขาโมโหร้าย แต่ไม่เคยเจอกับตัว 

                       “ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวลงนรกได้เลย” มาร์คแค่ปล่อยมือ  ก็ทำเอาร่างบางถึงกับเซ 

            ชายหนุ่มถอยกลับมานั่งไขว่ห้างอย่างใจเย็น  เขาล้วงสมาร์ทโฟนจากกระเป๋ากางเกงโทรหาผู้เป็นแม่ทันที และก็ไม่ลืมที่จะเปิดเสียง เพื่อให้คนตัวเล็กได้ยินไปพร้อม ๆ กัน 

            “ว่าไงลูกรัก  มีอะไรหรือเปล่า ถึงได้โทรหาแม่ได้” 

            “สวัสดีครับคุณแม่  ผมมีเรื่องจะเรียนให้ทราบ” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ ไร้วี่แววล้อเล่น 

            “แม่หวังว่าจะเป็นข่าวดีนะจ๊ะ” คุณรัมภาใจเย็นเสมอ  

            “ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าข่าวดีได้หรือเปล่าครับ” 

            “ลองว่ามาสิ แม่รอฟังอยู่” 

            “ผมขอรับผิดชอบหนูบัว ด้วยการแต่งงานครับ” ชายหนุ่มโพล่งออกไป กระแทกใจผู้หญิงทั้งสองคน 

            “คุณมาร์ค !” บัวชมพูอุทานเสียงดังลั่น  ไม่คิดว่าเขาจะกลั่นแกล้งเอาคืนหล่อนด้วยวิธีนี้ 

           “อะไรนะตามาร์ค” คุณรัมภาก็ตกใจไม่แพ้กัน แต่ไม่ได้เสียใจ แค่แปลกใจว่าเร็วเกินคาดเท่านั้น 

            “คุณป้าขา  มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นนะคะ” บัวชมพู ละล่ำละลักตะโกนบอกกับคุณรัมภา หล่อนยอมเสียมารยาท เพื่อเอาตัวรอดก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายใหญ่โตเกินแก้ไข 

            “ไม่เอาน่า  หนูบัว ผู้ใหญ่เขากำลังคุยกัน” มาร์คทำเป็นบ่นว่าไม่จริงจังนัก  เสียงนั้นติดจะเอ็นดูด้วยซ้ำ 

            “แต่พี่มาร์คจะทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ” หญิงสาวคัดค้านเพราะรู้ว่าทั้งหมดมันเป็นแค่การแสดงของเขาทั้งสิ้น  

            “พี่กล้าทำก็กล้ารับ” ชายหนุ่มตอบมาหน้าตากวน ๆ สวนทางกับน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือน หนักแน่น จริงจัง 

            “คุณแม่ครับ เท่านี้ก่อนนะครับ สงสัยหนูบัวจะอาย ผมขอปลอบน้องก่อน  เดี๋ยวผมจะโทรไปใหม่นะครับ” ชายหนุ่มทำทีเป็นบอกกับมารดา ให้เข้าใจคลาดเคลื่อนไปจากความเป็นจริง ถึงแม้ปลายสายจะเรียกไว้ เขาก็เลือกที่จะวางสายก่อน เพื่อมาจัดการกับคนตรงหน้า 

  

ความคิดเห็น