ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

54/ที่ที่เป็นของเราตลอดไป

ชื่อตอน : 54/ที่ที่เป็นของเราตลอดไป

คำค้น : ตอนที่54

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2563 18:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
54/ที่ที่เป็นของเราตลอดไป
แบบอักษร

ขอบฟ้า Part  

“มึงคิดถูกแล้วที่ให้พี่น้ำมาอยู่บ้านนี้ด้วย ขืนมึงอยู่กับส้มโอสองคนกูว่ามีหวังหลานได้มอมแมมซกมกเกลื้อนขึ้นทั่วตัวแน่ ว่าแต่มึงแน่ใจแล้วนะที่ไล่กูกับไอ้เขื่อนกลับกรุงเทพน่ะ กูยังไม่ไปก็ได้นะเว้ยอยู่ช่วยแม่กูที่ร้านไปวัน ๆ ก็เพลินดีเหมือนกัน” 

“ไอ้โฬมตกลงมึงโง่จริงหรือโง่เล่นวะเนี่ย ไม่รู้รึไงว่าทำไมไอ้ฟ้าถึงไล่ให้เราสองคนไปหางานหาการทำที่กรุงเทพ เป็นเพราะว่ามันจะได้เอาเฮียน้ำมากกที่บ้านได้อย่างสบายอกสบายใจไงล่ะ มึงไม่เห็นเหรอวะวิมานทั้งหลังมีแค่มันกับส้มโออยู่แค่นั้น สองทุ่มส้มโอก็หลับแล้วพอลูกหลับก็ถึงเวลาพ่อกับแม่ปั๊มลูกกันต่อ ฮ่า ๆ ๆ ๆ 

ผลัวะ! “แม่บ้านลุงมึงสิไอ้สันเขื่อน! ปากมึงนี่รนหาตีนกูตั้งแต่วันแรกที่มาอยู่จนถึงวันกลับเลยนะ ที่กูไล่มึงสองคนไปทำงานทำการเป็นเพราะกูไม่อยากให้มึงเอาแต่ห่วงกูต่างหาก พี่เวย์บอกว่าทุกคนมีความฝันและทุกคนก็ต้องการไขว่คว้าหาความฝันของตัวเองทั้งนั้น มึงสองคนก็ด้วยถึงมึงสองคนจะเอ้อระเหยลอยชายไปวัน ๆ ไม่ต่างกับกู แต่กูรู้ว่าเพื่อนกูมีเป้าหมายในชีวิตไว้เรียบร้อยแล้ว เพราะงั้นพวกมึงไปทำในสิ่งที่ควรไปทำเถอะ  

“แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เบื่อเหงาหรือคิดถึงก็ขอให้กลับมาเพราะที่นี่จะเป็นบ้านของพวกมึงเหมือนกันเพื่อน” ตอนสายของสิ้นเดือนมิถุนายนก็คือวันที่เพื่อนทั้งสองต้องกลับไปใช้ชีวิตของมันบ้าง มันสองคนมาขลุกอยู่กับผมตั้งแต่เรียนจบแล้วล่ะ ตลอดเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ผมรู้ว่ามันสองคนพยายามผลักดันให้ผมไปถึงความฝันของผมให้มากที่สุด แต่เมื่อหนทางมันไม่ราบรื่นอย่างที่คิดไว้ ผมก็ไม่อยากเหนี่ยวรั้งให้เพื่อนต้องมาเสียเวลาในการก้าวต่อไปอีก

“ไม่ต้องห่วงกูหรอกนะกูสาบานแล้วไงว่าจะไม่ทำเรื่องโง่ ๆ อีก อีกอย่างกรุงเทพกับจันท์ไม่ได้ไกลกันมากสักหน่อย อยากกินเหล้าเมื่อไหร่เลิกงานพวกมึงก็พากันมากินเหล้าตอนดึก เช้ามืดไปทำงานที่กรุงเทพต่อยังไหวเลย ไอ้โฬมอย่าทำหน้าเหมือนมึงกำลังจะไปดาวอังคารสิวะ”

หมับ! “ก็กูเป็นห่วงมึงนี่หว่ามึงต้องมีความสุขมาก ๆ นะเว้ยฟ้า ชีวิตมึงเจอแต่เรื่องทุกข์เรื่องเศร้ามามากพอแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่มึงจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเหมือนที่มึงต้องการสักที กูจำเรื่องตอนม.1ที่มึงพูดได้นะเว้ย มึงบอกว่ามึงอยากมีชีวิตที่สงบสุขสุดท้ายมึงก็ทำตามความฝันของตัวเองได้แล้วฟ้า” พอผมทักแค่นั้นแหละไอ้โฬมก็เดินตรงดิ่งมากอดผมแน่น  

คำพูดทุกคำของมันทำให้ผมมีแต่รอยยิ้ม ยิ่งได้ยินคำบอกเล่าคำสุดท้ายผมก็ยิ่งยกยิ้มไปยกใหญ่ สองแขนสอดรอบเอวเพื่อนรักที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมานาน หลายเรื่องราวตั้งแต่ประถมมัธยมจนถึงมหาวิทยาลัยไหลผ่านมาให้ผมได้สุขใจที่มีคนคนนี้เคียงข้างเป็นเพื่อนกันตลอด

“จำที่กูเคยบอกว่าแม่กูพูดยังไงได้ไหมตอนนี้กูเจอที่ที่เป็นของกูแล้วโฬม ขอบคุณนะที่มึงพากูมาส่งถึงตรงนี้จนได้ สักวันหนึ่งมึงเองก็จะเจอที่ที่เป็นของมึงและในวันนั้นกูจะไปยืนส่งมึงเอง กูรักมึงนะโฬมรักมาก ๆ มากกว่าคำว่าเพื่อน มึงเป็นทั้งพี่ทั้งเพื่อนเป็นทั้งคนคอยดูแลคอยปกป้องกูมาตลอด ถ้าไม่มีมึงกูก็คงมาถึงจุดนี้ไม่ได้เหมือนกันขอบคุณจริง ๆ” อ้อมกอดของเพื่อนผมยิ่งกระชับแน่นขึ้นไปอีก ตั้งแต่รู้จักกันจำได้ว่าหลายครั้งที่ผมมักจะเป็นฝ่ายงอแงเอาแต่ใจกับมันตลอด แต่ตอนนี้มันกำลังงอแงและมันคงต้องการให้ผมเอาใจมันเหมือนกัน

“กูว่ากูอยู่ช่วยแม่ที่ร้านดีกว่าว่ะกูไม่อยากไปทำงานที่กรุงเทพละเหม็นควันรถ เรามาไล่ตามความฝันที่เราเคยคุยกันไว้ดีกว่าฟ้า”

ป๊าบ! “ไอ้โฬมโง่อย่ามางอแงนะเว้ยกูไม่โอ๋มึงเหมือนที่มึงคอยโอ๋กูหรอกไสหัวไปเป็นหนุ่มกรุงเทพเลยไป เดี๋ยวก่อนวันซ้อมรับปริญญากูจะไปหาโอเคไหม เรากำลังไล่ตามความฝันกันอยู่ไงโฬม เพียงแค่ตอนนี้ความฝันของเราอาจมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างแต่มันก็คือสิ่งที่เราใฝ่ฝันไม่ใช่เหรอวะ แก่ตัวมาเดี๋ยวมึงก็ซมซานกลับมาฮุบกิจการร้านพ่อกับแม่เองแหละ  

“กูจะรอนะโฬมรอวันที่ไอ้แก่สองคนแว้นรถไปตามหาดแหลมสิงห์เหมือนตอนมัธยมไง” ผมสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่ไหลมาเปียกชื้นไปทั่วทั้งไหล่ของผม ไอ้โฬมก็เป็นแบบนี้ตลอดแหละมันมักจะเข้มแข็งกับทุกเรื่องแต่อ่อนไหวในเรื่องผมตลอด จนผมต้องเหลือบตาไปขอความช่วยเหลือจากไอ้เขื่อน เพื่อนอีกคนหนึ่งที่ผมรักไม่น้อยไปกว่าไอ้โฬมเลย

หมับ! “มึงเลิกอ้อนไอ้ฟ้าเถอะโฬมเดี๋ยวก็โดนเฮียน้ำแจกตีนให้กินก่อนกลับกรุงเทพหรอก ไปเถอะกูไม่อยากกลับไปถึงกรุงเทพมืดไม่งั้นได้ติดแหงกอยู่บนทางด่วนแน่ กูไปนะฟ้าดูแลตัวเองดี ๆ มีอะไรให้รีบโทรมากูเป็นห่วง กูจำได้ว่าเคยพูดคำนี้กับมึงไปแล้วแต่วันนี้กูขอพูดในสิ่งที่เคยพูดอีกครั้งนะ กูฝากเฮียน้ำด้วยกูรู้ว่าตอนนี้มึงยังไม่พร้อมจะเปิดรับเฮียน้ำอย่างสนิทใจเท่าไหร่กูเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่ค่อย ๆ เรียนรู้กันไปกูมั่นใจว่าถึงยังไงคนที่จะเป็นอาซ้อกูคือมึงอยู่ดี 

“เฮียด้วยอย่าเพิ่งเร่งรัดเพื่อนผมนักล่ะเดี๋ยวมันรำคาญจะไล่ตะเพิดเฮียซะก่อนบ้านช่องยิ่งไม่มีให้กลับแล้วนะ ดูแลเพื่อนผมด้วยนะเฮีย” ไอ้เขื่อนเดินมาแงะตัวไอ้โฬมออกจากผมก่อนที่มันจะเป็นฝ่ายสวมกอดผมแทน จมูกผมรีบสูดดมกลิ่นกายของเพื่อนคนนี้เข้าเต็มปอดกลิ่นที่ผมชอบดมดอมนักหนา นั่นเป็นเพราะว่ากลิ่นตัวมันมีความเย็นฉ่ำของสายน้ำเหมือนกับใครบางคน

“อือกูจะให้โอกาสเฮียมึงเริ่มจีบกูใหม่ก็ได้ ขอบคุณนะเขื่อนขอบคุณสำหรับทุกเรื่อง แต่ที่กูให้โอกาสเฮียมึงเป็นเพราะกูรักมึงหรอกเว้ย รีบไปกันเถอะเดี๋ยวส้มโอตื่นมาเห็นมึงสองคนขึ้นรถหลานจะงอแงร้องไปด้วยอีก ว่างเมื่อไหร่มาเที่ยวนี่นะเว้ยเรายินดีต้อนรับ” คำว่าเราของผมคงถูกใจผู้ชายตัวใหญ่ใส่เสื้อกล้ามสีดำกางเกงยาวถึงเข่าพอดู เพราะเจ้าตัวถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทีเดียว

รถเก๋งสีขาวของไอ้เขื่อนค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปช้า ๆ แต่ถึงแม้จะช้าแค่ไหนสุดท้ายก็ลับหายไปจากสายตาผมอยู่ดี การจากไปของเพื่อนทั้งสองคนทำให้ผมใจหายคล้ายวันที่พี่เวย์กลับกรุงเทพเมื่อสองอาทิตย์ก่อนเลยว่ะ

หมับ! “เมื่อกี้พี่ได้ยินว่าฟ้าเจอที่ที่เป็นของฟ้าแล้วใช่ไหม ที่ตรงนั้นคือพี่รึเปล่า”  

“ถ้าจะกางหูฟังขนาดนั้นงั้นก็คงได้ยินที่ผมบอกไอ้เขื่อนแล้วน่ะสิว่าผมจะให้โอกาสพี่จีบผมใหม่ละกัน ติดไม่ติดขึ้นอยู่กับฝีมือของพี่เองนะเว้ย เพราะงั้นถ้าจีบไม่ติดก็ไม่ต้องงอแงใส่ผมล่ะถือซะว่าตัวเองไม่มีน้ำยาละกัน ฮ่า ๆ ๆ” ถึงแม้ที่ตรงนี้จะเงียบเหงาลงกว่าเดิมแต่ผมก็กำลังยิ้มได้เต็มปากกำลังหัวเราะได้เต็มเสียง และผมกำลังเติมเต็มในสิ่งที่เคยขาดหายไปในช่วงเวลาหนึ่ง ซึ่งทุกการเติมเต็มครั้งนี้ผมรู้ดีว่าคนที่จับมือพาผมเดินกลับบ้าน เขาก็จะใช้ทุกความพยายามเพื่อการเริ่มต้นนับหนึ่งของเราในครั้งนี้ และมันจะเป็นการนำพาเราไปยังที่ที่เป็นของเรา  

..เป็นของเราตลอดไป 

 

มหาสมุทร Part  

“ช่วงนี้ทำงานหนักเหรอวะดูท่าทางเหนื่อย ๆ นะ” 

“ก็พอสมควรกูอยากให้ทุกอย่างอยู่ตัวก่อนที่จะไปเรียนปีหน้าน่ะ มึงล่ะเป็นไงบ้างได้ยินฟ้ามันว่ามึงรับงานใหญ่มาเหรอวะ” 

“ไม่ได้ใหญ่อะไรมากหรอกทางรีสอร์ตเขาแค่รีโนเวทใหม่น่ะ แต่กูว่าน้องมึงคงไม่ได้เล่าให้มึงฟังด้วยความภาคภูมิใจหรอกมั้ง ไม่มีคำด่ากูแถมไปด้วยคงไม่ใช่ขอบฟ้าหรอก หึหึ” สิ้นเดือนกันยายนคือวันที่ผมไอ้เวย์ป้าแววเฝ้ารอนับถอยหลังมาด้วยกัน เพราะวันนี้เราจะได้อยู่ร่วมในความสำเร็จของคนที่พวกเรารัก  

สีหน้าท่าทางรวมถึงแววตาของขอบฟ้าในช่วงเวลาที่ถูกรุมล้อมไปด้วยคนที่รักใคร่เขา ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจมากขึ้นอุ่นใจเพราะแววตาแอบเศร้าคู่นั้น บัดนี้มันมีแต่ความสดใสย้อนคืนมาให้ผมได้เห็นอีกครั้ง  

“เพ่น้ามค้าบผ้มถามจริงเถอะเพ่ว่าทุกวันนี้ได้จู๋จี๋กับเพ่ฟ้าของผ้มรึยาง เอิ้ก! 

“นั่นมันเรื่องของผมว่าแต่คุณเถอะ เอาแต่ห่วงอยากรู้อยากเห็นเรื่องคนอื่นมากระวังจะทำโปรเจกต์ไม่ผ่านแล้วต้องแก้ไปอีกหลายเดือนล่ะ” ไอ้โอน้องรหัสของขอบฟ้าคนที่ตั้งหน้าตั้งตาแซะผมตั้งแต่เมื่อช่วงบ่าย เพราะมันเห็นท่าทีพี่ชายคนสวยของมันหมางเมินใส่ผมไง มันถึงปักใจคิดไปว่าผมยังจีบพี่มันไม่ติด

แต่จะว่ามันก็ไม่ได้เพราะตั้งแต่ที่บ้านสวนจันทบุรีมีแค่ผม ขอบฟ้า ส้มโอ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสามคนเมื่อช่วงปลายเดือนมิถุนายน นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้วแต่ความสัมพันธ์ของผมกับขอบฟ้าก็ยังไม่คืบหน้าจนถึงขั้นเรียกว่าคนรักสักที ทุกครั้งที่น้องเผลอมองมาผมรับรู้ได้ว่าน้องกำลังต้องการเวลาอีกนิด และผมก็เข้าใจในสิ่งที่น้องคิดว่าครั้งนี้เรื่องของเราอาจต้องใช้เวลาในการเรียนรู้กันนานขึ้นมากกว่าเดิม

“เพ่น้าม แปะ ๆ อย่าหาว่าไอ้โอคนซื่อคนนี้สอนเลยนะเพ่ เอิ้ก! แต่ผ้มจะบอกว่าอะไรบางสิ่งบางอย่างเพ่อย่ารอช้าเล้ย เดี๋ยวเผลอกะพริบตาอีกทีเพ่อาจจะไม่ได้เห็นมันอีกก็ได้นา เออะ! โทษทีผมมาวปายหน่อยแต่ถึงจะมาวผ้มก็รู้นาว่าเพ่น้ามร้ากเพ่ฟ้าแค่หนาย ผมพร้อมอยู่ทีมเพ่น้ามแต่ขออย่างเดียวอย่าทำให้เพ่คนสวยของผมเศร้าเหมือนเมื่อก่อนอีก อึก!  

“เพ่ม่ายรู้หรอกว่าตอนที่ผมเห็นน้ำตาเพ่ฟ้าครั้งหนึ่งผมร้องไห้ตามเลยนะเว้ย ฮึก เพ่ฟ้าของผมโคตรน่าสงสาร ฮึก ขอบฟ้าที่ทุกคนเห็นว่ามีแต่ความสดใสแต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าข้างในนั้นมันเต็มไปด้วยน้ำตา ฮึก เพ่ชายผมแม่งหน้าชื่นอกตรมของจริง ฮึก เพ่เวย์ผ้มจาอ้วก”  

“เฮ้อ คู่หูมึงอยู่ไหนวะโอถึงปล่อยให้มึงมายืนร้องไห้ฟูมฟายอยู่นี่น่ะ น้ำมึงอย่าไปฟังมันมากไอ้โอมันเมาแล้วเพ้อตามสันดานมันนั่นแหละ กูล่ะปวดหัวกับสายพิกลพิการของกูจริง ๆ มึงหยุดร้องเดี๋ยวนี้เลยโอนี่มันงานเลี้ยงฉลองรับปริญญาของพี่มึงไม่ใช่งานเลี้ยงปลอบใจคนอกหักนะ!” ถึงปากจะดุหลานในสายรหัสของมันยังไง แต่แก้วเหล้าในมือของมันก็ถูกวางไว้บนโต๊ะอยู่ดี

จากนั้นมันถึงถูลู่ถูกังไอ้โอให้เดินออกจากห้องวีไอพีของร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านบางนา เห็นท่าทีเมามายของไอ้โอจนมันกล้าเอาแต่ใจกับลุงรหัสอย่างนั้น ผมเลยต้องเดินดุ่ม ๆ ตามลุงหลานคู่นั้นไปทางห้องน้ำทันควัน

แต่แค่ก้าวเท้าไปถึงบริเวณหน้าห้องน้ำเท่านั้นแหละ ทั้งเสียงอ้วกทั้งเสียงโวยวายของไอ้โอรวมถึงเสียงด่าทอของไอ้เวย์ก็ดังออกมาถึงหน้าทางเข้า พอได้ยินคำด่าของไอ้เวย์ก็ทำให้ผมไม่อยากเดินเข้าไปแล้วล่ะ ผมไม่อยากเห็นทายาทสายเมาของขอบฟ้าเขาหรอก

อ้วกก! เพ่เวย์ลูบหลังผมเบา ๆ ซิว้า โอ๊ย! ฮึก ผมบอกให้ลูบหลังไม่ได้ให้ตีหลังนะเว้ย ฮึก ชินจางไอ้ชินเว้ยปีศาจร้ายมันจะฆ่ากูแล้วชิน ฮืออ 

ป๊าบ! “เออถ้ายังไม่หยุดเรื้อนไปเรื่อยกูฆ่ามึงแน่ไอ้โอ! มันเป็นเวรกรรมอะไรของกูที่ต้องมาเจอทั้งน้องทั้งหลานทั้งพี่ในสายขี้เมาแบบนี้วะ! แม่งเอ๊ยทุกอย่างเป็นความผิดของเจ้จิ๊บนั่นแหละ สอนกันรุ่นต่อรุ่นดีนักเรื่องขี้เมาน่ะ เอ้าอ้วกเสร็จก็รีบไสหัวไปบ้วนปากล้างหน้าเดี๋ยวนี้เลยกูจะได้ไปเรียกคู่หูมึงให้พามึงกลับห้อง  

“แดกไม่บันยะบันยังแดกอย่างกับสามล้อถูกหวยเลยนะไอ้สัส! อ้าวตามมาทำไมวะมึงควรเข้าไปยืนเฝ้าไอ้ฟ้านู่นตอนนี้มันจะกลายร่างตามไอ้โออีกคนแล้ว” เมื่อลุงเวย์ลากหลานโอออกจากห้องน้ำมาที่อ่างล้างหน้าได้มันก็หันมาเหวี่ยงใส่ผมทันที อาการแบบนี้คงเป็นเพราะโกรธที่รองเท้าผ้าใบคู่เก่งของมันมีรอยอ้วกของไอ้โอประดับอยู่ล่ะมั้ง

“กูเข้าถึงตัวน้องมึงได้ที่ไหนล่ะพี่จิ๊บกันท่ากูตั้งแต่บ่ายแล้วเถอะ ขนาดรูปคู่กูยังไม่ได้ถ่ายกับเขาเลย”

“ว้ายพ่อรูปหล่ออยากถ่ายรูปคู่กับนังฟ้าทำไมไม่บอกกันดี ๆ ล่ะจ๊ะ แค่พ่อรูปหล่อเอ่ยมาคำเดียวว่าขอถ่ายรูปกับคนที่ตัวเองตามจีบอยู่ เจ้ก็จะไม่ทำตัวเป็นแม่ลูกอ่อนกกนังฟ้าไว้คนเดียวแบบนี้หรอก นี่นังฟ้ามึงเลิกยืนมึนแล้วไปเอาเสื้อครุยมาใส่เลย ได้ยินไหมว่าว่าที่ผัวมึงฟ้องพี่ชายมึงว่ากูเป็นนังตัวร้ายอยู่เนี่ย

“นังฟ้า! วิญญาณมึงออกจากร่างไปไหนวะถึงเอาแต่ยืนตาลอยอยู่ได้ ชิ ไม่ได้ดั่งใจกูเลย! นี่พ่อรูปหล่อถ้าอยากถ่ายรูปกับนังฟ้าก็ไปเอาชุดครุยมันที่รถไอ้เวย์สิ แวะเรียกไอ้ไชยะมาถ่ายรูปให้ด้วยนะ” ดีที่ผมยังไม่ทันได้พูดถึงพี่จิ๊บไปมากกว่านี้เพราะเสียงแว้ดแหลม ๆ ของแกดันปรากฏขึ้นมาด้านหลังผมพร้อมกับผู้ชายผมยาวมัดเป็นจุกไว้บนหัว ปอยผมหลายเส้นหล่นลงมาคลอเคลียตามกรอบหน้าเพราะขาดการเอาใจใส่จากเจ้าของ เหตุผลจากการละเลยนั้นไม่ต้องให้ใครบอกก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังเมาได้ที่เหมือนกัน ตาหวานคู่นั้นถึงฉ่ำเยิ้มได้ขนาดนี้

“งั้นพี่จิ๊บรอแป๊บนะครับ น้องนั่งรอพี่ตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวพี่มาครับ” ถึงปากจะเอ่ยพูดกับพี่จิ๊บแต่มือผมรีบเอื้อมไปประคองผู้ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงขายาวสีเดียวกัน ให้นั่งกับเก้าอี้หน้าห้องน้ำแล้วรีบจ้ำอ้าวไปเอาของที่รถไอ้เวย์ทันที ดีนะที่ตอนมาผมเป็นคนขับรถและดีที่เป็นรถไอ้เวย์ ผมถึงได้มีโอกาสหยิบของอีกอย่างที่เตรียมเอาไว้ พร้อมกับแวะห้องกินเลี้ยงวีไอพีเพื่อมองหาพี่ไชยะกับคนอีกสามสี่คน

“พี่ไชยะขอแรงไปถ่ายรูปให้ผมหน่อยสิ พี่แตงกวา เขื่อน โฬม ชินไปด้วยกันหน่อย” ทุกคนตามเสียงเรียกชื่อหันมาและเป็นไอ้โฬมที่เดินยิ้มแก้มแตกออกไปก่อน เมื่อประตูห้องจัดเลี้ยงถูกปิดลงเพื่อกางกั้นเสียงจอแจของเพื่อนกับรุ่นพี่รุ่นน้องอีกหลายคน ที่กำลังสนุกอยู่กับการดื่มกินในงานเลี้ยงรับปริญญาของขอบฟ้า สายชล พชร แต่สองในสามของตัวเจ้าของงานต่างก็พากันยืนจ้องมองผมด้วยอาการอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด

“เรียกออกมาทำไมวะเฮีย”

“กูจะชวนไปถ่ายรูปกับขอบฟ้าไงไปเถอะ” ตอบไอ้เขื่อนไปแค่นั้นสองขาผมก็รีบเดินจ้ำกลับไปที่หน้าห้องน้ำทันที แต่ไม่ใช่แค่ผมที่หยุดชะงักทุกคนที่เดินตามมาต่างก็ชะงักไปตาม ๆ กัน เพราะภาพที่เราเห็นก็คือพี่น้องในสายรหัสสายหนึ่ง เขาสี่คนกำลังยืนกอดคอกันพูดคุยกันและหัวเราะให้กันอย่างสุขใจ

“นังฟ้ามึงถ่ายทอดวิชาปรุงน้ำบำรุงเลือดลมให้ไอ้โอหมดไส้หมดพุงรึยัง อย่าให้กูรู้นะว่ามึงแอบหมกเม็ดความรู้น่ะ”

“ไม่ใช่แค่เรื่องปรุงยาบำรุงแต่ผมสอนมันไปทุกเรื่องแล้วเจ้ ต่อไปนี้ก็อยู่ที่ตัวมันนั่นแหละว่าจะนำไปใช้ได้มากน้อยแค่ไหน เจ้ล่ะเมื่อไหร่จะแต่งงานกับพี่ไชยะสักทีเดี๋ยวก็ป่องก่อนแต่งหรอก เวย์มึงดูต้นสายเราดิแม่งใจง่ายให้พี่ไชยะเฉยเลยว่ะ เฮ้ย! ถ้างั้นก็เท่ากับว่าสายเราดองกับสายไอ้ท่านโปรดจอมโฉดน่ะสิ โอ๊ยกูจะบ้าตายแค่ไอ้ซื่อบื้อโอเป็นเพื่อนสนิทกับปีศาจกูก็ผวาแล้ว นี่กูยังต้องเป็นดองกับสายนั้นจริงเหรอวะ เวย์มึงสั่งให้เจ้จิ๊บเลิกกับผัวเลยกูไม่เอาพี่ไชยะมาเป็นพี่เขยนะเว้ยกูไม่ปลื้มหลานพี่ไชยะ!”

“เพ่ฟ้าเสียตูดให้เพ่น้ามเถอะนะผมสงสารเพ่น้าม ส่วนเพ่เวย์เลิกกับแฟนเถอะผ้มก็ม่ายปลื้มแฟนเพ่ มานม่ายเข้ากานเคมีม่ายตรงกานผ้มม่ายอิน เอิ้ก! 

“หึหึ กูไม่เห็นมึงจะอินเรื่องกูกับใครสักคนนะโอ เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะถ้ามึงจบช้ากว่าเพื่อนกูจะตัดมึงออกจากสายข้อหาทำให้สายเรามีมลทิน” แชะ ๆ ๆ เสียงกดชัตเตอร์จากพี่ไชยะที่กำลังถ่ายภาพพี่น้องในสายนั้นดังถี่ขึ้น จนทั้งสี่คนหันมาเห็นว่าพวกเรายืนอยู่ตรงนี้ ผมถึงได้เดินไปสวมเสื้อครุยให้ดาวเด่นของงาน 

“สวนหย่อมข้างห้องน้ำก็สวยเหมือนกันงั้นมาถ่ายรูปกันอีกรอบนะ ทุกคนมาถ่ายรูปด้วยกัน” พอพูดชักชวนออกไป คนที่เหลือก็ไม่รอช้าต่างพากันเดินมารวมกลุ่มกับพวกเราเพื่อเก็บภาพประทับใจไว้อีกครั้ง ฝ่ามือของผมสอดประสานจับมือคนในเสื้อครุยเอาไว้ ในขณะที่มืออีกข้างล้วงหยิบโหลแก้วสีใสถือเอาไว้ในอุ้งมือ

ฮืออ ชินกูง่วง อึก ชินจางกลับกานเถอะกูอยากแก้ผ้านอนแล้ว” และแล้วไอ้รุ่นน้องคนนี้มันก็เป็นตัวขัดแข้งขัดขาผมจนนาทีสุดท้ายจริง ๆ  

“เฮ้อ! ใครบอกให้มึงกินเหมือนคนอดอยากปากแห้งอย่างงั้นล่ะ ผมขอตัวพาไอ้โอกลับก่อนแล้วกันพี่มันไม่ไหวแล้วเนี่ย ยินดีด้วยอีกครั้งนะพี่ฟ้าพี่เขื่อนพี่โฬม อ้อ เกือบลืมนี่ไอ้โปรดฝากมาเป็นของขวัญให้พี่โฬมน่ะ บัตรวีไอพีทุกคลับของมันกินฟรีดื่มฟรีไม่อั้นสองปีครับพี่” บัตรสีทองถูกยื่นให้ไอ้โฬมโดยที่เจ้าตัวรีบเอื้อมมือไปคว้าไว้อย่างไว เมื่อรุ่นน้องทั้งสองประคองกันเดินหายลับไป ขวดโหลในมือถึงถูกผมให้ความสนใจอีกครั้ง

“เวย์ในวันข้างหน้ากูจะขอน้องมึงแต่งงานนะ”

“....” ไม่ใช่แค่ไอ้เวย์ที่เงียบกริบ แต่ทุกคนรวมถึงเจ้าของชื่อต่างก็พากันหันมามองผมราวกับเห็นผีซะงั้น

กรี๊ด! อุ๊บ! กูจะทำยังไงดีกูอยากกรี๊ดนี่พ่อรูปหล่อกำลังขอหมั้นหรือจองนังฟ้าก่อนใช่ไหม โอ๊ยกูสร่างเมาละเนี่ย” 

“มึงกำลังทำอย่างที่เจ้จิ๊บพูดเหรอวะ ก่อนหน้านี้มึงถามน้องกูดูรึยังว่ามันจะโอเคกับมึงหรือเปล่า” เสียงนิ่งเฉยของไอ้เวย์มาพร้อมกับแววตาจริงจังของมันที่หันมามองผมนิ่ง ๆ แต่ไม่ใช่แค่สบตากับคนพี่ สายตาผมยังเลื่อนมองคนน้องที่ยืนอยู่เคียงข้าง ดวงตาคู่หวานกำลังจับจ้องมองผมอย่างไม่กะพริบ

“มึงเป็นคนที่ขอบฟ้าให้ความสำคัญมากที่สุดกูถึงอยากบอกกับมึงเป็นคนแรก อีกอย่างปีหน้ามึงจะไปเรียนต่อแล้วกูเลยต้องบอกมึงก่อนไง ส่วนเรื่องที่ขอบฟ้าจะยอมรับหรือไม่ยอมรับนั่นมันเป็นหน้าที่ของกูที่ต้องทำให้มันเป็นให้ได้เอง ว่าไงมึงจะยกน้องชายให้กูไหมเวย์”

“มึงไม่ควรถามในสิ่งที่รู้อยู่เต็มอกนะน้ำ แค่กูเจอมึงครั้งแรกกูก็อยากให้มึงเป็นคนดูแลน้องกูแล้ว ฟ้าล่ะโกรธไหมที่พี่ถือวิสาสะตอบไปแบบนี้” ทุกสายตาต่างหันไปจ้องมองคนสำคัญในเรื่องนี้ทันที เจ้าตัวเองก็มีท่าทีตื่นตระหนกลุกลี้ลุกลนทันควันเหมือนกัน

“มะ ไม่รู้กูเมาพูดอะไรกันกูไม่รู้เรื่อง ละ โฬมพากูกลับบ้านหน่อย”

“ไอ้ฟ้ามึงเลิกทำตัวเป็นลูกแหง่เอะอะอะไรก็ร้องหาแต่ไอ้โฬมสักที มึงด้วยโฬมแค่ไอ้ฟ้าร้องหามึงก็ตั้งท่าจะโกยอ้าวไปโอ๋มันละแบบนี้เมื่อไหร่ไอ้ฟ้ามันจะโตวะ ฟ้ามึงตอบเฮียกูไปเลยว่าจะแต่งหรือไม่แต่งชักช้าเสียเวลากินเหล้าว่ะ” ต้องขอบใจในการเสียสละออกหน้าแทนผมของไอ้เขื่อน เพราะขอบฟ้าถึงกับหันไปชี้หน้าด่ามันไฟแลบทีเดียว

แต่ถ้าถามผมว่าตอนนี้ความมั่นใจในเรื่องที่ผมจะมีโอกาสได้ก้าวต่อไปกับน้องมีมากเท่าไหร่ ผมสามารถพูดได้เต็มปากนะว่าถึงจะใช้เวลานานหน่อยแต่สุดท้ายผมต้องมีน้องเคียงข้างในวันหน้าแน่ ๆ

“ขอมือหน่อยสิ”

“ขอไปทำไรอะ” ถึงเจ้าตัวจะมีสีหน้าไม่ไว้วางใจแต่ผมก็เอื้อมมือไปคว้ามือขวาของน้องมาจับไว้อยู่ดี

“อะของหมั้น พี่ขอหมั้นไว้ก่อนนะถ้าวันหนึ่งที่ใจของน้องพร้อมให้พี่ก้าวไปอยู่ในนั้นเมื่อไหร่ พี่จะเอาของในโหลแก้วใบนี้มาสวมให้ในวันแต่งงานนะ” โหลสีใสที่ครั้งหนึ่งคนสวยตรงหน้าเป็นคนทำมาให้ผม ตอนนี้ถูกผมส่งคืนให้น้องไปแล้ว ทุกอย่างในนั้นยังคงสภาพเหมือนเดิมจะมีก็เพียงบางอย่างที่เปลี่ยนแปลง และสิ่งที่เปลี่ยนไปนั้นกำลังส่องประกายวาววับล้อกับแสงไฟอย่างสวยงาม

หมับ! “ไหนเจ้ดูหน่อย ว้ายนี่มันแหวนแต่งงานเหรอน้องน้ำต๊ายทั้งสวยทั้งเก๋เจ้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย นังฟ้ามึงแหกตาดูหัวแหวนสิพลอยสีฟ้าสวยมากนะมึง ถ้ามึงไม่เอาเจ้เอานะ” 

หมับ! “ใครบอกว่าไม่เอาล่ะของฟรีใครก็อยากได้ทั้งนั้นเจ้ก็ไปเอากับพี่ไชยะนู่นสิมาเบียดเบียนอะไรกับผมเนี่ย แล้วอันนี้ใครบอกว่าพลอยสีฟ้าเขาเรียกว่าอความารีนต่างหาก เฮ้อไม่มีความรู้อะไรแต่ยังอยากจะคว้าของคนอื่นไปเป็นของตัวเองเนอะ”  

ป๊าบ! “มึงอยากได้จนไข่สั่นระริกก็บอกมาเถอะไม่ต้องทำเป็นเก๊กหรอก ตอนนี้ไม่มีไอ้โอให้มึงวางท่าเพื่อหลอกตาให้มันชื่นชมหรอก เหอะ! โดนพ่อรูปหล่อแดกไปกี่รอบแล้วแต่ยังทำเป็นเล่นตัวอยู่ได้ อีกอย่างไอ้พลอยสีฟ้าอความารีนของมึงกูก็รู้จักย่ะไอ้งก! เชอะขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับมึงเอาเป็นว่ามันรับหมั้นพ่อรูปหล่อเรียบร้อยก็แล้วกันเจ้เป็นสักขีพยานให้เอง ไม่ต้องอ้าปากเถียงนะนังฟ้าถ้ายังงี่เง่ามาก ๆ กูจะสั่งให้มึงวิ่งรอบลานจอดรถสิบรอบลุกนั่งอีกร้อยทีได้ยินไหม!  

“เอาล่ะเสร็จสิ้นพิธีหมั้นแล้วถ่ายรูปได้ อิไชยะมึงจะยืนตาลอยไปถึงไหนรีบถ่ายรูปให้พวกกูสิจะได้รีบไปกินเหล้าต่อ อ้อแต่เพื่อป้องกันชื่อเสียงของสายกูเพราะฉะนั้นเรื่องหมั้นต้องเหยียบไว้ตรงนี้เท่านั้น ค่อยไประเบิดตูมตามตอนงานแต่งทีเดียวโอเคกันนะถ่ายรูปได้!” สุดท้ายแล้วก็เป็นพี่จิ๊บที่จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพสมเป็นแม่งานทุกงานสมัยเรียนชะมัด ทุกคนเดินกลับมาอยู่ในเฟรมอีกครั้งและครั้งนี้ผมก็ไม่รอช้าจะคว้ามือคนที่ถือโหลแก้วมาจับเอาไว้อีกเช่นเคย

“หมั้นกันแล้วนะไว้น้องพร้อมพี่จะขอแต่งงานทันที”

“เอออยากทำอะไรก็ทำไปดิคนขี้เกียจเถียงละ” คนข้าง ๆ ผมเอาแต่ก้มหน้าพึมพำตอบกลับมาราวกับไม่ไยดีอะไร แต่ภายใต้ท่าทีไม่รู้ไม่ชี้นั้นผมรู้ดีที่สุดว่าเขากำลังเขินอาย และเขาพร้อมจะเริ่มนับหนึ่งไปกับผมแล้วจริง ๆ

 

หลังจบงานรับปริญญาเราก็อยู่กรุงเทพต่ออีกสามวันโดยมีไอ้เวย์เป็นคนไปส่งแม่ชีแววกลับไปก่อน ระหว่างที่เราพักอยู่กรุงเทพบ้านน้าอ้อมก็คือสถานที่พำนักของเรา และเจ้าของบ้านเองก็มีทีท่าไม่อยากให้พวกเรากลับจันทบุรีสักเท่าไหร่

“ส้มโอสวัสดีคุณยายรึยัง”

“หนูไม่อยากสวัสดีค่ะลุงน้ำหนูไม่อยากไปจากยายอ้อม” เด็กหญิงตัวเล็กวัยสองขวบกว่าถลาเข้าหาอ้อมกอดของน้าอ้อมอย่างออดอ้อน จนมีเสียงกระแอมไอจากพี่ฟ้าของส้มโอนั่นแหละ เด็กหญิงตัวน้อยถึงได้ผละออกจากน้าอ้อมเพื่อเดินมาซุกหน้าลงกับตักของพี่ฟ้าเขา

“ฟ้าอย่าเพิ่งกลับเลยฉ้มโอคิดถึงยายอ้อม”

“ไม่กลับไม่ได้ส้มโอต้องไปเรียนหนังสือไงไม่คิดถึงเพื่อนที่เนอร์สเซอรี่บ้างเหรอ อีกไม่ถึงสองอาทิตย์จะปิดเทอมแล้วเดี๋ยวยายอ้อมก็ไปเที่ยวหาส้มโอเองแหละ” คำว่าเพื่อนทำให้เด็กหญิงส้มโอมีท่าทีลังเลขึ้นมา อย่างว่าแหละน้องส้มโอเป็นเด็กวัยสองขวบกว่าที่หัวไวนำหน้าเพื่อนรุ่นเดียวกันหลายคน ดูเหมือนในเนอร์สเซอรี่นั้นเด็กหญิงตัวเล็กของเราเป็นถึงหัวโจกซะด้วย ฉะนั้นการไปเรียนจึงเป็นที่โปรดปรานของส้มโอหนักหนา

“เดี๋ยวยายจะเอาตุ๊กตาเจ้าหญิงไปฝากหนูที่บ้านสวนนะลูก หลานยายอยากได้ของเล่นอะไรอีกไหมยายจะซื้อไปให้เยอะ ๆ เลย”

“ฉ้มโออยากได้รถถังค่ะยายอ้อม” คำตอบฉะฉานของส้มโอสร้างความประหลาดใจให้ผู้ใหญ่พอสมควร แต่พี่ฟ้าคนสวยดูเหมือนว่าจะสบายใจกับคำตอบนั้นเหลือเกิน ทำอย่างกับว่าเป็นเรื่องปกติของเด็กผู้หญิงยังไงยังงั้น

คิก ๆ ๆ ได้สิจ๊ะหลานสาวของยายอยากได้อะไรยายจะซื้อให้หมดเลย ว่าแต่ทั้งสองคนได้คุยกับเวย์เรื่องที่เขาจะไปเรียนต่อต่างประเทศกันรึยังจ๊ะ” 

“ผมคุย ๆ กับมันบ้างแล้วครับตกลงมันกับแฟนจะไปด้วยกันจริงเหรอครับ” ชั่ววูบหนึ่งผมเห็นแววตาคล้ายเกิดความลังเลใจจากดวงตาของน้าอ้อม แต่อึดใจต่อมาใบหน้ายังเยาว์วัยนั้นก็แสดงให้เห็นถึงความหนักใจอย่างชัดเจน มันเห็นชัดจนขอบฟ้าถึงกับบอกส้มโอให้ไปรื้อของเล่นในกล่องมาเล่นรอก่อน

“น้าอ้อมมีอะไรจะพูดรึเปล่า อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยฟ้าไม่แน่ใจว่าเรื่องที่น้าอ้อมหนักใจอยู่จะใช่เรื่องเดียวกับฟ้าไหมเรื่องแฟนพี่เวย์น่ะ เอาจริงนะฟ้าก็ไม่อยากก้าวก่ายชีวิตของพี่เวย์หรอก บางทีสิ่งที่ฟ้าคิดฟ้าเห็นอาจจะเป็นการคิดไปเองก็ได้แต่ฟ้าว่าพี่เวย์กับพี่แนนไปกันไม่รอดหรอก พูดตรง ๆ เลยนะฟ้าไม่เคยมองเห็นความรักในแววตาของพี่เวย์ที่มองพี่แนนสักครั้ง ฟ้าอยากให้พี่เวย์ทบทวนเรื่องนี้ให้ดีก่อนน้าอ้อมคิดแบบฟ้าไหม”

“น้าก็คิดอย่างนั้นน้าอยากให้น้องฟ้ากับน้ำลองคุย ๆ กับเวย์เขาอีกครั้งได้ไหม ไม่ใช่ว่าน้ารังเกียจรังงอนอะไรกับแฟนของเวย์นะแต่เอ่อ เอาเป็นว่าตอนนี้คุณจักรเขาไม่อยู่แล้วน้าก็อยากให้เวย์ได้ทำในสิ่งที่อยากทำได้อยู่กับคนที่รักบ้าง เวย์เขาน่าสงสารกว่าที่ทุกคนเห็นเยอะ” คำตอบของน้าอ้อมสร้างความสงสัยให้ผมพอสมควร และคงไม่ใช่แค่ผมเท่านั้นเพราะคนที่นั่งโซฟาข้างกันกลับขยับตัวนั่งตัวตรง สายตาจับจ้องคนรักของพ่อตัวเองอย่างไม่วางตา

“มีอะไรที่น้าอ้อมจะบอกบ้างไหมอะไรที่เป็นความน่าสงสารของพี่เวย์น่ะ ฟ้าหวังว่าคนที่ทำให้พี่เวย์น่าสงสารจะไม่ใช่พ่อนะครับ”

“ไม่ว่าสิ่งที่พ่อเขาเคยทำไว้จะดูใจร้ายมากแค่ไหนก็ตามแต่อย่าลืมว่าพ่อเขาจากเราไปแล้ว น้าขอให้ความเลวร้ายทุกเรื่องมันหายไปตามสายน้ำที่เราเอาเถ้ากระดูกพ่อเขาไปลอยอังคารเถอะนะน้องฟ้า ส่วนเรื่องเวย์น้าขอแรงให้ทั้งสองคนคุยกับเวย์อีกครั้งว่าเขาต้องการอย่างนี้ด้วยใจจริงรึเปล่า ถ้าเขาบอกว่าใช่เราก็ต้องปล่อยให้เขาได้ทำตามที่ใจเขาต้องการเถอะ”

“แต่ผมว่าความต้องการของไอ้เวย์ขึ้นอยู่กับเรื่องราวของความจริงไม่ใช่เหรอครับ ผมรู้ว่าน้าอ้อมอยากให้ไอ้เวย์กับฟ้ามีความทรงจำที่ดีในเรื่องของพ่อมากที่สุด แต่ถ้ายังมีเรื่องอะไรที่น้าจักรทำและเขาทั้งสองยังไม่รับรู้ เมื่อถึงวันหนึ่งที่ต้องรับรู้ผมก็เชื่อว่าพี่น้องสองคนนี้เขาจะยังรักและเคารพพ่อเขาเหมือนเดิม

“น้าอ้อมขอแรงให้ผมสองคนช่วยคุยกับไอ้เวย์ในเรื่องส่วนตัวของมัน งั้นผมก็ขอรบกวนให้น้าอ้อมช่วยเก็บไปคิดทบทวนอีกครั้ง ถ้าจำเป็นต้องบอกเพื่อการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นเราก็ต้องบอกครับ” เพราะสีหน้าเป็นกังวลแววตาหวาดหวั่นของขอบฟ้าทำให้ผมเลือกจะยื่นมือเข้ามาแทรกแซง น้องกำลังฟื้นฟูสภาพจิตใจตัวเอง ผมไม่อยากให้น้องต้องกลับไปวนเวียนอยู่ในวังวนเดิม ๆ ตามลำพังอีกแล้ว

“ผมไม่แน่ใจว่าความจริงที่ต้องปล่อยให้จางหายไปพร้อมกับพ่อมันคือเรื่องเดียวกันกับที่ผมเคยเจอกับพ่อคนอื่นรึเปล่า แต่ผมจะไม่เปลี่ยนแปลงความรู้สึกต่อพ่อ ถึงยังไงพ่อก็คือพ่อจักรที่ทำทุกอย่างเพื่อผมกับพี่เวย์เสมอผมมั่นใจว่าพี่เวย์จะเห็นตรงกันกับผม อ้อแป๊บนะครับ” ผู้ชายมัดผมเป็นจุกไว้กลางหัวกางเกงยีนตัวฟิตเปรี๊ยะแถมขาดหลุดลุ่ยตั้งแต่เข่าจนถึงขาอ่อน เสื้อยืดสีฟ้าอ่อนยิ่งส่งให้คนหน้าสวยดูน่ารักสดใสมากยิ่งขึ้น

แต่ตอนนี้คนหน้าตาน่ารักกำลังนั่งขัดสมาธิรื้อข้าวของออกจากกระเป๋าเดินทางจนกระจัดกระจายไปหมด และไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครจะเป็นคนตามเก็บคงไม่พ้นผมคนนี้หรอก

“น้าอ้อมเอาชุดเครื่องนอนชุดนี้ให้พี่เวย์ใช้หน่อยนะครับ ผมว่าถ้าพี่เวย์ได้ใช้มันคนทำให้เขาคงดีใจเหมือนกัน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รับรู้ก็เถอะ”

“เอ๋ ของใครกันล่ะเนี่ยน้าขอเปิดดูหน่อยนะ” ไม่ต้องรอให้น้าอ้อมเป็นคนเปิดกล่องสีเหลืองอ่อนแต่คนถือกลับเป็นฝ่ายเปิดให้ดูเสียเอง ถึงไม่คลี่มาดูผมก็คาดเดาได้ว่าน่าจะเป็นของขวัญกล่องสีขาวตั้งแต่งานรับปริญญาของไอ้เวย์เมื่อปีที่แล้ว ของที่โดนไอ้เวย์ใช้เท้าเหยียบขยี้อย่างไม่ไยดี แถมเจ้าของมันยังเห็นภาพนั้นเต็มสองตาอีกด้วย

“อาทิตย์หน้าน้าจะโทรเรียกเวย์มาค้างที่บ้านนะจ๊ะ”

“ฝากด้วยนะครับน้าอ้อม บางทีพี่เวย์เขาอาจจะกำลังมืดมนและเขาก็ต้องการแสงสว่างเพื่อนำทางให้เขาเหมือนกัน” ซุ่มเสียงของคนน้องเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ผมเองก็ตกอยู่ในห้วงความกังวลใจเรื่องของไอ้เวย์ไม่ต่างกัน กังวลว่าสิ่งที่ผมเคยเจอจากคนที่เรียกตัวเองว่าพ่อนั้น เพื่อนของผมมันจะตกอยู่ในที่นั่งเดียวกันหรือเปล่า

 

***เราไม่สามารถกำหนดหลายสิ่งหลายอย่างบนโลกนี้ได้ แต่เราสามารถกำหนดจิตใจตัวเองไม่ให้หวั่นไหวไปกับความเลวทรามของทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบกายได้ 

สวัสดีค่ะวันนี้มาแป๊บเดียวนะคะมาบอกว่าฟางถูกลอตเตอรี่เว้ยพี่น้อง 55555 จำที่ฟางเคยบอกมันอาทิตย์ก่อนได้ไหมที่ฟางว่าวันเกิดแฟนเลยไปหาอาหารน้องหมาจร แล้วไปเจอน้องหมาเกิดใหม่อะ วันนั้นน้องเกิด7ตัวแต่แม่ไปคลอดใต้ต้นไม้ในพงหญ้านู่น ละมันก็เป็นพงหญ้าสูง ๆ ชื้น ๆ เพราะฝนตกเมื่อคืน ป้าที่ดูแลหมาจร300กว่าตัวกับเพื่อนป้าก็พากันลุยพงหญ้าไปเอาลูกหมาออกมาเพราะกลัวงูบ้างกลัวน้องจมน้ำตาบ้าง ฟาง แฟนฟางกับพี่คนขับรถก็พากันกันแม่หมาเอาไว้ ไม่งั้นย้ายน้องออกมาไม่ได้อะแม่หวง  

สุดท้ายเด็ก ๆ ก็ออกมาเรียบร้อยทั้งหมด7ตัว แฟนฟางก็พูดดัง ๆ ว่าหมา7ตัวคน5คนงี้ ละฟางก็ซื้อ57นะแต่ซื้อแค่2ใบ แฟนซื้อ8ใบพอหวยออกมือนี่สั่นตัวสั่นเลยเจ้าค่ะ นี่วันหยุดอาทิตย์นี้ฟางจะซื้ออาหารเม็ดไปให้อีก2กระสอบ ตั้งใจจะซื้อนมแพะไปให้ด้วย 

มาเม้าแค่นี้ก่อน ตอนหน้าถ้าพี่น้องยังน่ารักแบบนี้จะลงในวันศุกร์เป็นตอนของ แสงไฟในรันเวย์นะคะ 

ขอบคุณที่เป็นกำลัง ขอบคุณที่น่ารักกับฟาง ขอบคุณที่ทักทายฟาง หากมีคำใดผิดไปหล่นไปรบกวนแจ้งฟางหน่อยนะคะ แล้วเจอกันใหม่เน้อจ้าว 

#หนังสือยังเปิดจองเรื่อย ๆ ถึงวันที่8พย.นะคะ สอบถามได้ที่เพจ ฟางนิยายวาย36 ค่ะ 

ความคิดเห็น