หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หอ หีบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.4k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2559 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หอ หีบ
แบบอักษร

 

หอ หีบ

 

ผมเข้ามานั่งอยู่ภายในรถของแสนดีอย่างงุงงง อยู่ดีๆเขาก็ลากผมไปพนันกับกวิน เขาเอาตัวผมไปพนันอีกแล้วเขาเป็นผมเป็นอะไรกันแน่ ไม่มีการพูดคุยมีแค่เสียงเร่งเครื่องยนต์กับใบหน้าที่เรียบเฉยของคนขับ ผมจับที่คาดแน่นเมื่อผ้าถูกปล่อยลงพื้นแรงกระชากของรถยนต์ทำให้ต้นหญ้าเกือบหน้าทิ่ม แต่ยังดีที่จับไว้ได้ทัน ร่างเล็กนั่งเงียบด้วยความกลัวโดยที่สติหลุดหายไปเรียบร้อยจนกระทั่งรถหยุดลงต้นหญ้าถึงรู้สึกตัว แสนดีลงจากรถตามด้วยต้นหญ้าที่เดินตามไป

“ครั้งนี้กูชนะ” ร่างสูงดึงพริมให้กลับเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเอง

“อยากได้ผู้หญิงคนนี้ขนาดนั้นเลย” กวินถามด้วยแววตาสงสัยก่อนจะไล่มองมาที่ต้นหญ้า

“ดีเอาผมมาพนันเพราะผู้หญิงคนนี้หรอ” ต้นหญ้าถามออกมาด้วยตาที่แดงกล่ำเหมือนจะร้องไห้

“ไปขับรถ” แสนดีไม่ได้ตอบแต่โยนกุญแจรถให้ต้นหญ้าแทน ร่างสูงพาหญิงสาวเข้าไปนั่งที่เบาะหลังทิ้งให้ต้นหญ้ามองตามด้วยสายตาที่เจ็บปวด

“ฉันขอโทษ” กวินพูดออกมาอย่างรู้สึกผิดเพราะเป็นเขาเองที่ดันนึกสนุกไปท้าพนันกับแสนดีจนทำให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้

“ผมไม่เป็นไร” ต้นหญ้าส่ายหน้าไปมาแล้วเดินไปนั่งฝั่งคนขับก่อนจะขับรถออกไป

“มีคนอยู่นะ” พริมเตือนเมื่อแสนดีกำลังซุกไซร์ซอกคอของเธอเหมือนกับต้นหญ้าไม่มีตัวตน

“ช่างสิ ผมคิดถึงคุณจะแย่” เสียงแหบพร่าพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจแล้วนัวเนียกับพริมอย่างเอาแต่ใจ ต้นหญ้าไม่กล้าแม้แต่จะมองกระจกหลังทั้งที่มีเสียงครางดังอยู่ไม่ขาด

“แน่นจังค่ะ” เสียงพริมครางขึ้นทำให้ต้นหญ้ามองไปที่กระจกหลังก็เห็นว่าพริมนั่งอยู่บนตักของแสนดีพรางขยับสะโพกเบาๆ เพียงแค่นั้นก็ทำให่ร่างเล็กเลิกมองกระจกทันที

“อ่า อื้อ”

“แรงๆครับ อืม” เสียงครางของทั้งคู่ดังสลับกันตัวรถที่สั่นตามจังหวะรักของทั้งสองคน

“ทำบ้าอะไร!” ร่างสูงตะคอกเสียงดังเมื่ออยู่ต้นหญ้าก็เบรกรถกะทันหัน

“เสร็จแล้วก็ขับกลับเองและกัน” ต้นหญ้าเปิดประตูลงจากรถโดยที่ไม่สนใจว่าจะเป็นที่ไหน ขอแค่ไม่ต้องอยู่ตรงนี้

“อึก” ต้นหญ้าปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ให้มันไหลออกมา ทำไมแสนดีต้องทำร้ายต้นหญ้าขนาดนี้ ทำไม่ต้องมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา ต้นหญ้าทำอะไรผิดทำไมต้องโกรธ ทำไมต้องโมโห ในสมองของร่างเล็กตอนนี้มีแต่คำว่า ทำไม ทำไม ทำไม ร่างเล็กเดินร้องไห้มาเรื่อยๆด้วยเท้าเปล่าจนรู้สึกแสบที่ฝ่าเท้าไม่รู้ว่ามาไกลแค่ไหน และไม่คิดที่จะหันกลับไปมอง

“ให้มันได้อย่างนี้” พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าแบตหมด มีเพียงกระเป๋าเงินแต่ไม่มีรถก็ไร้ประโยชน์ ต้นหญ้าเดินหาตู้โทรศัพท์สาธารณะเพื่อจะโทรหากิง

(ฮัลโหล) เสียงปลายสายงัวเงียคงเป็นเพราะหลับไปแล้ว

(กิงมาหาเราหน่อย)

(ต้นหญ้าเป็นอะไร) น้ำเสียงกิงดูตื่นตกใจเมื่อได้ยินเสียงต้นหญ้าเหมือนกำลังร้องไห้

(มารับเราที)

(ได้ๆบอกแล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน) ต้นหญ้าบอกมองรอบๆแล้วบอกสถานที่ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็มีรถคันหรูจอดอยู่ตรงหน้า พอกิงลงมาจากรถร่างเล็กก็โผลเข้าหาเพื่อนสนิทแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“กลับบ้านนะ” กิงพูดขึ้นแล้วพาต้นหญ้าขึ้นรถของตัวเอง กิงบอกให้คนขับรถพาต้นหญ้ากลับไปส่งที่หอ พอถามว่าเป็นอะไรต้นหญ้าก็บอกแค่ทะเลาะกับแสนดี แต่กิงว่าไม่ใช่แค่นั้นพอคาดคั้นร่างเล็กก็ไม่ยอมบอกก็เลยไม่ได้ถามอะไรต่อ

“ให้อยู่เป็นเพื่อนไหม”

“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ” ต้นหญ้ากอดกิงอีกครั้งก่อนจะเดินลงจากรถแล้วเข้าไปในหอพักของตัวเอง ต้นหญ้ากลับไปถึงห้องตัวเองแล้วนั่งลงบนเตียงอย่างหมดแรง จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นต้นหญ้าก็เลยเดินไปเปิดประตู

“ดี” ตอนแรกต้นหญ้านึกว่าเป็นกิงซะอีก แต่ทำไมถึงเป็นแสนดีทั้งที่เขาน่าจะอยู่กับพริม ต้นหญ้ากำลังจะปิดประตูใส่แต่ร่างสูงจับประตูไว้แล้วดันตัวเองเข้ามาในห้อง

“มีอะไร” ร่างเล็กถามด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ

“เป็นบ้าอะไรถึงวิ่งลงไปแบบนั้น! โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง!!!” แสนดีตะคอกใส่ร่างสูงพร้อมกับบีบแขนของต้นหญ้าด้วยความโกรธ

“ผมเจ็บ” ต้นหญ้าร้องขึ้นแล้วจับมือของแสนดีไว้เพื่อที่จะดึงออกแต่ไม่สำเร็จ ร่างเล็กรู้สึกปวดไปถึงกระดูกข้างใน

“แล้วทำไมต้องทำให้กูหงุดหงิด”

“ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“มึงไปอ่อยมันยังไงล่ะมันถึงติดใจมึงจะเอามึงไปนอนด้วยน่ะ!

“ปล่อยผมเจ็บ!” ร่างเล็กใช้แรงทั้งหมดที่มีแกะมือของแสนดีออกก่อนจะผลักร่างสูงให้ออกห่าง แต่ร่างสูงไม่ยอมเลิกแค่นี้กระชากให้ต้นหญ้านอนลงกับเตียงตามด้วยร่างของตัวเองที่คร่อมไว้ด้านบน

“ตอบมาดิ!

“ฮื่ออออ ผมขอโทษ ผมเจ็บแขน” ร่างเล็กร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสารเพราะแขนทั้งสองข้างโดนกดลงกับเตียงจนฟูกยุบลงไป

“รู้ไหมว่าฉันห่วงนายมากแค่ไหนตอนที่นายหายไป” ร่างสูงยอมปล่อยแขนทั้งสองข้างของคนใต้ร่างให้เป็นอิสระ พรางถอดแว่นให้พ้นจากสายตาเหลือเพียงใบหน้านวลที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

“ผมขอโทษ”

“แค่เรื่องไอ้ปาร์คฉันก็หงุดหงิดพอแล้วยังมีเรื่องไอ้หมอนั่นอีก นายจะทำให้ฉันหงุดหงิดไปถึงไหน” น้ำเสียงของแสนดีดูอ่อนลงกว่าเดิมเยอะ

“ผมเจอเขาตอนไปซื้อน้ำ ผมไม่ได้อ่อยเขา” ต้นหญ้าพยายามอธิบายให้ร่างสูงเข้าใจ แสนดีถอนหายใจออกมาอย่างหนักก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง

“ลุกไปอาบน้ำ ถ้าฉันกลับมาแล้วยังเห็นนายอยู่ในสภาพเดิมนายโดนแน่” แสนดีทิ้งคำพูดไว้แล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องไป ต้นหญ้าจึงลุกหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ระหว่างอาบน้ำก็แสบแผลที่เท้าพอมองดูแขนของตัวเองก็เห็นขึ้นเป็นรอยจ้ำทั้งสองข้าง

“มานั่งบนเตียง” แสนดีออกคำสั่งทันทีที่ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำ

“จะทำอะไร” ต้นหญ้าถามขึ้นอย่างตกใจเมื่อแสนดีลงไปนั่งกับพื้นแล้วจับเท้าของร่างเล็กขึ้นมาดู

“ทำแผล ขยับเข้าไปอีก” ต้นหญ้าขยับเข้าไปกลางเตียงเพื่อให้แสนดีทำแผลได้ถนัด ร่างสูงใช้น้ำเกลือล้างแผลที่ฝ่าเท้าอย่างเบามือ

“อื้อ” ต้นหญ้าสะดุ้งด้วยความแสบเมื่อโดนทิงเจอร์ทาไปที่แผล

“รองเท้าก็ไม่ใส่” ร่างสูงบ่นอย่างไม่จริงจัง

“ทำไมถึงเอาผมไปพนันกับปาร์คล่ะ” ต้นหญ้าถามในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ที่สุด

“เพราะเจแปนจะชนะ”

“แล้วถ้าเจแปนแพ้”

“มันจะไม่แพ้” แสนดีตอบออกมาอย่างมั่นใจ

“แล้วกับกวิน”

“หึ ไหนบอกแค่เจอ” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาน่ากลัว

“คุยกันไม่ถึงสิบประโยค” ต้นหญ้าตอบออกไปแล้วถามขึ้น “ดีอยากได้พริมมากหรอถึงเอาผมไปพนันอีกรอบ”

“ถ้าเป็นนายฉันจะไม่มีทางแพ้”

“ตอบไม่ตรงคำถามหนิ”

“ฉันจะไม่ยอมให้มันได้นายไปไม่มีทาง”

“ก็ยังไม่ตรงคำถามอยู่ดี” ต้นหญ้าบ่นออกมาพึมพำ

“ตกลงคุยอะไรกันทำไมมันถึงได้ติดใจนายขนาดนี้” แสนดีทำแผลที่เท้าเสร็จก็หยิบยานวดมาทาที่แขนของต้นหญ้าต่อ

“แค่เขาบ่นว่าร้อนผมก็เลยให้น้ำเขาไปกระป๋องนึงแค่นั้น”

“นั่นแหละอ่อย”

“แค่กระป๋องโค้กเองนะ” ต้นหญ้าเถียงออกมาแค่กระป๋องโค้กกระป๋องเดียวเอง

“ก็นั่นแหละ เพราะนายไม่อ่อยมันฉันก็เลยหงุดหงิด” แสนดีโยนความผิดทั้งหมดให้กับต้นหญ้าคนเดียวไม่ยุติธรรมเลยสักนิด

“แล้วทำไมดีถึงต้องไปเอากับยัยนั่นตอนที่ผมอยู่บนรถด้วย รอให้ถึงห้องก่อนไม่ได้หรือไง เพราะดีแหละผมถึงเจ็บแบบนี้”

“เพราะนายนั่นแหละทำให้ฉันหงุดหงิด พอฉันหงุดหงิดฉันก็ประชดก็แค่นั้น เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะนายนั่นแหละ รู้ไว้ด้วย!

“ไม่ใช่สักหน่อย เพราะดีขี้โมโห แล้วก็ชอบเอามาลงที่ผม”

“ที่โมโหก็เพราะนายมันทำตัวให้น่าโมโห น่าหงุดหงิด น่ารำคาญ”

“ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ถึงฉันจะอารมณ์ร้อน ขี้โมโห แต่ฉันก็ไม่เคยเป็นแบบนี้ ฉันไม่เคยอ่อนแอ ฉันไม่เคยกลัว”

“แต่พอนายหายไปฉันก็รู้สึกกลัวขึ้นมา กลัวว่านายจะเป็นอันตราย” แสนดีกอดร่างเล็กเบาๆจนต้นหญ้ารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาให้

“อยากเลิกกับผมไหม”

“แล้วนายล่ะอยากเลิกกับฉันไหม”

“ไม่อยาก”

“ทำไม”

“เพราะผมชอบดีมากๆ” คำตอบของต้นหญ้าทำให้ร่างสูงเผลอยิ้มออกมาอีกครั้ง

“ชอบคนเลวรึไง”

“ไม่ได้เลวสักหน่อย แค่ขี้หงุดหงิด ขี้พาล ชอบใช้ความรุนแรง ชอบทำให้ผมเสียใจ ชอบทำร้าจิตใจผม”

-_-

“แต่ผมก็ยังชอบไม่รู้ทำไม”

“พรุ่งนี้ไปทะเลกันหลังเลิกเรียน”

“จริงอ่ะ” ต้นหญ้าผละตัวออกแล้วถามขึ้นอย่างดีใจ

“แต่ฉันคงไม่ว่างมาอยู่กับนายหรอก เพราะต้องช่วยรินมันทำโปรเจคน่ะ”

“แต่ดีจะพาผมไปเล่นน้ำทะเลใช่ไหม”

“อืม ”

“ดีใจจังงั้นผมเก็บของเลยนะ พรุ่งนี้พอเรียนเสร็จจะได้ไปเลย” ต้นหญ้ากำลังจะลงจากเตียงไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแต่ก็ถูกร่างสูงคว้าตัวไว้ซะก่อน

“เพิ่งทำแผลอย่าเดินเพ่นพ่าน พรุ่งนี้ค่อยเก็บ” แสนดีดุออกมาด้วยความเคยชิน “ว่าแต่พรุ่งนี้จะไปเรียนไหวหรอ”

“นั่นสิ แต่พรุ่งนี้ไม่มีเรียนปฏิบัติไม่ไปก็ได้”

“งั้นก็นอนซะเดี๋ยวฉันอาบน้ำก่อน” แสนดีพูดขึ้นแล้วก็ลุกหยิบผ้าเช็ดตัวของต้นหญ้าเข้าไปในห้องน้ำ พอร่างสูงเดินออกมาก็เห็นต้นหญ้านอนหลับอยู่บนเตียงเขาจึงหยิบกางเกงบ็อกเซอร์ที่ทิ้งไว้ในตู้เสื้อผ้าเอามาใส่ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงข้างๆต้นหญ้า

“ดี” แสนดีหันไปมองเสียงเรียกที่ตอนนี้กำลังมองหน้าของร่างสูงอยู่

“อะไร”

“กอดได้ผมได้ไหม”

“ร้อนจะตายแอร์ก็ไม่เย็น เตียงก็แข็ง” แสนดีบ่นออกมาตามนิสัย ต้นหญ้าว่านี่มันก็เย็นแล้วนะตอนไปนอนค้างห้องแสนดีอย่างกับอยู่ขั้วโลกเหนือยังดีที่ผ้าห่มหนาก็เลยอุ่น

“ไม่เป็นไร” ร่างเล็กยิ้มเจื่อนๆแล้วพลิกตัวหันหลังให้กับแสนดีก่อนจะหลับตาลง ร่างสูงขยับเข้ามาประชิดตัวของต้นหญ้าพรางเอามือวางไว้บนตัวพร้อมกับกอดคนร่างเล็กที่นอนอมยิ้มด้วยความดีใจ

 

 

 

 

 

พ่อหนุ่มคนซึนนนนนนน แต่เอ๊ะอย่าคิดว่าแสนดีจะใจดีเหมือนชื่อตลอดนะ  ยังไงแสนดีก็ยังคงเป็นแสนดีอยู่วันยังค่ำhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gif

ความคิดเห็น