ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 39

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2563 09:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
39
แบบอักษร

      “แต่งก็แต่งสิ” นาทีนี้เขายอมทุกอย่างแล้ว เพื่อให้ได้เชยชม สาวน้อยตรงหน้าที่ทำให้เขาปั่นป่วนมาหลายวัน  ชายหนุ่มพลิกร่างหนาขึ้นโถมทับตรึงร่างบอบบางจนหมดทางดิ้นรน  สองแขนถูกรวบ ตรึงไว้เหนือศีรษะ ก่อนจะก้มลงครอบครองริมฝีปากอิ่มสดฉ่ำดังลูกเชอรี่ บัวชมพูปิดปากแน่น เบี่ยงหน้าหลบ ทำให้ชายหนุ่มต้องจับคางหล่อนให้หันมาพร้อมกับบีบเบา ๆ เปิดทางให้เขาได้เข้าชิมโพรงปากนุ่ม  ลิ้นร้อนสอดเข้าหยอกเย้า ซอกซอนดูดชิมความหวาน เนิ่นนาน 

            “หวานมาก ที่รัก” มาร์คพูดเหมือนละเมอ หลังจากเคลื่อนจากปากอิ่ม มาที่ซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะซุกซบหน้ากับทรวงอกเต่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง เพียงแค่โดนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดเนื้อสาวก็แทบละลาย  สติเลือนรางเต็มที ไม่รู้ว่าเขากำจัดเดรสที่หล่อนสวมใส่ไปตั้งแต่เมื่อไร 

            ดอกบัวตูม งามสล้างละลานตาของบัวชมพู  ชูชันอวดสายตาอย่างเชิญชวน  หนุ่มมาร์คถึงกับตาพร่า ก้มลง ขบเม้ม ดูดกลืนไม่รู้อิ่ม มืออีกข้างเลื่อนมาบีบเคล้นอย่างเมามัน จนเจ้าของครางประท้วงออกมาเบา ๆ 

            “พะ..พอเถอะค่ะ....พี่มาร์คขา...หนูบัวหายใจไม่ออก..ใจมันจะขาด” หญิงสาวพูดจาขาดห้วง เมื่อถูกความรู้สึกใหม่โจมตี แยกไม่ออกว่าเป็นความทรมาน  หรือหฤหรรษ์กันแน่ แต่กายสาวก็หาได้เลี่ยงหลบ กลับแอ่นหยัดขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว 

            “หนูบัวกำลังมีความสุขต่างหากครับ” มาร์คกระซิบปลุกปลอบเสียงแหบพร่า แต่ไม่ยอมหยุดสัมผัสลูบไล้ ปลุกเร้าอารมณ์สาวให้ลุกโชน 

            “อื้อ.......พี่มาร์ค.......อย่าค่ะ.....” หญิงสาวเอื้อมมือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ตะปบมือใหญ่ ที่เลื่อนต่ำผ่านหน้าท้องเรียบเนียน  เข้ากอบกุมพื้นที่กุหลาบงาม พร้อมกลับแทรกเรียวนิ้วเข้าสำรวจความชุ่มฉ่ำภายใน   

            “อย่าค่ะ...พี่มาร์คปล่อยหนูบัว.....ฮึก..” บัวชมพูดิ้นรน ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่   เมื่อได้สติ รู้ตัวว่าสิ่งที่หวงแหนกำลังจะถูกพรากไปด้วยคนที่เขาไม่ได้เห็นคุณค่าเลยสักนิด....... 

“ชู่ว์.....ไม่ร้องนะคนดี” มาร์คใจอ่อนยวบ เมื่อเห็นหญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน ผิดกับหนูบัวที่เขาคุ้นเคย  ชายหนุ่มลุกออกจากเรือนร่างงามเอื้อมมือหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยจนมิดถึงคอ 

            “พี่ขอโทษ” ชายหนุ่มใช้ข้อนิ้วปาดน้ำตาให้สาวน้อยอย่างเบามือ  แต่สาวเจ้ากลับเบือนหน้าหนี  มือบางจับกระชับผ้าห่มไว้แน่น  หล่อนทำท่ารังเกียจราวกับเขาเป็นฆาตกรข่มขืน....อืม....แต่ก็เกือบไปแล้ว.....บ้าชะมัด...ชายหนุ่มโมโหตัวเอง  ที่คิดเอาชนะคะคานผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จนเกือบจะเลยเถิด   

            มาร์คลุกออกจากห้องอย่างหัวเสียหลังจากนั่งมองหนูบัวที่เอาแต่ร้องไห้จนเขาทำอะไรไม่ถูก  ชายหนุ่มปิดประตูดังปัง  ออกไปสงบสติอารมณ์ด้านนอก ในขณะที่บัวชมพูค่อย ๆ ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า แล้วรีบกลับไปที่ห้องของตัวเอง 

            บัวชมพูทั้งโกรธทั้งอายที่เผลอไผลไปกับรสสัมผัส แท้จริงแล้วหล่อนไม่ได้เก่งกล้าเหมือนที่พยายามแสดงออกเลยแม้แต่น้อย  หัวใจดวงน้อยหวั่นไหว ไปหาเขาตั้งแต่ที่หล่อนยังไม่ได้เจอหน้าเขาด้วยซ้ำ  เพราะได้ซึมซับเรื่องราวชองชายหนุ่มผ่านคุณ ป้ารัมภาถึงสองปีเต็ม หญิงสาวกระสับกระส่ายฟุ้งซ่านอยู่คนเดียว กว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็เกือบจะรุ่งสาง    

 

         “เอ่อ...หนูบัวตื่นนานแล้วหรือครับ” มาร์คทักทายหญิงสาวไม่ค่อยเต็มเสียงนัก ที่เห็นท่าทางมึนตึงของหล่อน 

            “ค่ะ” บัวชมพูตอบโดยไม่มองหน้าคนถาม  น่าโมโหนัก ทำเป็นเมาดิบจะหลอกฟันกันหน้าด้าน ๆ 

            “หนูบัวอยากพักผ่อนหรือเปล่าครับ เข้าไปนอนต่อก็ได้นะ วันนี้พี่ไม่ได้ออกไปไหน” ชายหนุ่มพูดอย่างเอาใจ 

            บัวชมพูเหลือบตาขึ้นมองคนตัวโต แล้วก็ไม่พูดอะไร นอกจากท่าทีเฉยเมย 

ความคิดเห็น