OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : EP.06 แลก [2/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 556

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2563 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.06 แลก [2/2]
แบบอักษร

EP.06  

แลก  

[2/2] 

 

 

“กินไปนิดเดียว กินยาแล้ว”

                “ไปหาหมอเดี๋ยวนี้เลยพีช เราพาไปเอง”

                “นอนสักตื่นน่าจะดีขึ้น”

                “อย่าดื้อได้ไหม ถ้าพีชไม่ไปหาหมองั้นเรากลับแล้วนะ ไม่สบายก็ต้องรักษาสิ การให้เรามาดูแลพีชไม่ได้หมายความว่าพีชจะหายนะ เราไม่ใช่หมอ!”

                ผมเริ่มจะอารมณ์เสียขึ้นมานิดหน่อยแล้ว ผมเจ็บตัวแลกกับการได้มีรถมาหาเขา คิดไว้แล้วว่าถ้าพีชอาการไม่ดีจะพาไปโรงพยาบาล แล้วดูพีชตอนนี้สิครับ เขาดื้อไม่ยอมท่าเดียว แถมดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงใส่อีก

                “ทำไมไนน์ต้องดุ”

                “เราห่วงพีชไง พีชดื้อแบบนี้มันทำให้ความพยายามเราเสียเปล่า”

                “อย่าดุ ไปก็ได้”

                คนป่วยลุกจากเตียงอย่างคนหมดแรง ผมยื่นมือไปสัมผัสกับใบหน้าและซอกคอของพีชอีกครั้งพบว่ามันร้อนมากจริง ๆ ดีแล้วที่ไปหาหมอได้วันนี้ หากปล่อยไปไม่รู้คืนนี้จะไข้ขึ้นอีกไหม กลัวเขาเป็นอะไรแล้วไม่ยอมบอกใครน่ะสิ อย่างน้อยเขาไปโรงพยาบาลตอนนี้ก็จะได้ชุดยาที่ตรงตามอาการ ไม่ใช่กินแค่ยาลดไข้อย่างเดียว

                พีชแต่งตัวเสร็จในเวลาไม่นาน แต่เลือกรองเท้านานมาก เขาพิถีพิถันเหลือเกินกว่าจะหาคู่ที่ถูกใจและเหมาะกับสีเสื้อผ้าที่เขาใส่วันนี้ ซึ่งพีชใส่เสื้อสีดำ กางเกงสีดำ ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาจะเลือกรองเท้าให้ยากไปทำไม สีไหนก็เข้ากับเขาหมดแหละครับ ไม่ทำให้พีชดูเท่น้อยลงไปกว่านี้หรอก

                กว่าพีชจะเลือกรองเท้าได้ก็ปาไปเกือบสิบห้านาที ผมนี่ยืนร้อนใจแทบแย่ กลัวเขาจะวูบล้มลงไปน่ะสิครับ เห็นยืนโอนเอนไปมาตั้งหลายรอบแล้ว ปากก็บ่นหน้ามืด แต่ก้ม ๆ เงย ๆ เลือกรองเท้าไม่หยุด เฮ้อ น่าตีชะมัด

                เมื่อพร้อมออกจากบ้าน พีชเอื้อมมือมาจูงมือผมเดินอย่างที่เขาชอบทำ เราเดินออกจากบ้านไปพร้อมกัน แล้วพีชก็หยุดชะงักเมื่อเห็นรถของผมจอดอยู่หน้าบ้าน เขาหันมองผมกับรถสลับกันด้วยความตกใจ

                ผมจะบอกเขาเรื่องที่บ้านยังไงดีนะ เรื่องครอบครัวผมมันค่อนข้างซับซ้อน...

                “ตกใจขนาดนี้เลยเหรอ ก็... รถเราเอง”

                พูดไปผมก็เอียงหน้าหลบไป ไม่รู้จะเริ่มเล่าให้เขาฟังจากตรงไหนดีน่ะครับ แต่พีชก็ไม่ได้ตอบอะไรผมกลับมานอกจากจับใบหน้าผมหันไปอีกฝั่งหนึ่ง

                “คราบเลือดอะไร? ใครทำอะไรไนน์!”

                เสียงแหบพร่าจากคนไม่สบายมันทุ้มต่ำดูน่ากลัวเป็นพิเศษ ผมเหลือบตามองพีชตอนนี้เขาดูโมโห และโมโหมากขึ้นอีกเมื่อผมไม่ยอมตอบเขาเสียที

                “พีชไปโรงพยาบาลก่อนนะ เดี๋ยวเราเล่าให้ฟัง”

                “สัญญานะว่าจะเล่า”

                “อื้ม สัญญา แลกกันไง พีชยอมไปโรงพยาบาล เราก็จะยอมเล่าให้ฟัง อยากรู้อะไรถามได้เลย”

                “เอาที่ไนน์สะดวกเล่า เรื่องอื่นไม่ต้องเล่าก็ได้ แต่เรื่องที่โดนทำร้ายร่างกายไนน์ต้องเล่า อย่าปิดปังเรานะ”

                สายตาเป็นห่วงที่พีชมองผมมันทำให้ผมน้ำตาคลอ หัวใจรู้สึกอุ่นขึ้นมาเลยครับ แววตาของพีชตอนนี้เหมือนกับที่ครอบครัวมองผม อบอุ่น อ่อนโยน และเป็นห่วง หลายครั้งที่ผมทะเลาะกับป๊าผมก็ไม่บอกใคร กลับมารักษาตัวเองอยู่ที่หอเพราะไม่อยากให้แม่กับพี่น้องเป็นห่วง แต่ต่อจากนี้ถ้ามีพีชเข้ามายังไงผมก็ปิดเขาไม่มิด

                ถ้าต้องเล่าเรื่องการเจ็บตัว ผมคงต้องเล่าให้เขาฟังทั้งหมด ภาวนาให้พีชเข้าใจคนรวยตกอับอย่างผมด้วยเถอะ

               

                12.00 น.

                ผมขับรถพาพีชมากินข้าวหลังจากที่ไปโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว พีชโดนฉีดยาไปหนึ่งเข็ม ได้ยามาอีกหลายแขนง ทั้งยาแก้ปวด ยาลดไข้ ยาแก้ไอ ยาลดเสมหะ ผมกำชับเขามาตลอดทางว่าให้กินยาให้ครบตามที่หมอสั่ง

                ระหว่างมื้ออาหารผมได้เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้พีชฟังทั้งหมด เรื่องครอบครัวผมที่มันแตกแล้วแตกอีกจนไม่สามารถต่อมันกลับเข้าที่เดิมได้ เรื่องที่ผมทะเลาะกับป๊าแล้วต้องเจ็บตัว พีชนั่งฟังผมด้วยท่าทีขึงขังตลอดเวลา เขาตั้งใจฟังผมแบบไม่แย้งอะไรออกมาขัดจังหวะเลยแม้แต่น้อย

                “นั่นแหละ แม่เราเลยซื้อบ้านหลังหนึ่งไว้ในหมู่บ้านที่พีชเคยอยู่ เอาไว้เป็นที่พักใจ ส่วนเราก็อยู่บ้านบ้างอยู่หอบ้าง”

                “เรารู้สึกแย่ที่เราเป็นต้นเหตุทำให้ไนน์เจ็บตัว ถ้าเราไม่ป่วย ไนน์ก็ไม่ต้องดั้นด้นไปเอารถมาใช้ ไนน์ก็ไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้”

                “แต่พีชป่วยเพราะพีชมาหาเรานะ เราต่างหากที่เป็นต้นเหตุ ถ้าวันนั้นเราไม่ขี้เกียจออกไปกินข้าวข้างนอก พีชก็ไม่ต้องซื้อข้าวเข้ามาให้แถมวิ่งตากฝนเข้ามาอีก เราดันหลับไม่รู้เรื่องเลย”

                “ไนน์หลับไปเพราะไนน์เพ้นท์รองเท้าให้เราทั้งวันต่างหาก ไม่แปลกที่จะเหนื่อย”

                “การที่เราได้นั่งคุยกันอยู่ตอนนี้ มันแลกด้วยอะไรมาหลายอย่างเลยเนอะ”

                “เราแลกอะไรก็ได้ ขอแค่ไนน์ไม่ต้องเจ็บตัวเพื่อเราอีกก็พอ เราอยากปกป้องไนน์บ้าง”

                “ไม่มีใครปกป้องเราจากป๊าได้หรอกพีช”

                อย่างที่ผมบอกว่าป๊าไม่ได้ตั้งใจทำให้ผมเกิดมาตั้งแต่แรกหรอก เขาอยากได้ลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน ลูกคนแรกเป็นผู้ชายป๊าก็หวังว่าคนที่สองจะเป็นผู้หญิง แต่เกิดมาไม่ใช่ครับ คนที่สองกลับเป็นผม กว่าจะได้ลูกสาวสมดั่งใจก็คนที่สาม ผมสรุปเอาเองได้เลยว่าผมเป็นลูกชัง เป็นลูกที่ป๊าไม่ได้ตั้งใจจะมี

                แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมป๊าถึงคาดหวังกับผมนักหนา ป๊าบอกว่าคนอย่างผมน่ะสานต่อธุรกิจเขาได้ดีแน่ ผมเหมือนเขา ทั้งความมุ่งมั่นในความคิดของตัวเองและความเด็ดเดี่ยว นิสัยพื้นฐานของผมมันจะพางานของป๊าไปรอด ซึ่งผมไม่ได้มองอย่างที่ป๊ามอง ผมกลับคิดว่าถ้าผมไม่ชอบผมจะไม่ทำ ไม่พาตัวเองไปจับอะไรที่มันเกินตัวขนาดนั้นหรอก

                ผมไม่ชอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ป๊าทำ ทั้งธุรกิจผิดกฎหมาย ทั้งนิสัยของป๊า แต่ต่อให้ผมไม่ชอบ ผมก็ปฏิเสธได้ไม่เต็มปากเพราะเงินที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ก็ได้จากป๊าทั้งนั้น ถึงจะได้ผ่านแม่มาอีกที แต่ป๊าคือเสาหลักของบ้าน เงินทุกบาทป๊าเป็นคนหา ผมรู้ว่าผมหนีป๊าไม่พ้นหรอกครับ แต่ผมก็ไม่อยากยอมจำนนกับคำสั่งของป๊า

อย่างน้อยมันไม่ใช่ตอนนี้ ผมไม่พร้อมจะเรียนรู้งานอะไรของป๊าทั้งนั้น ลำพังแค่อ่านหนังสือสอบก็แทบจะไม่มีเวลานอนแล้ว ถ้าให้ผมรับผิดชอบอะไรที่มันใหญ่หลวงเกินไปผมว่าผมทำมันไม่ไหวหรอก ในตอนนี้ที่ผมยังพอมีอิสระในการใช้ชีวิตอยู่ ผมขอหาความสุขใส่ตัวบ้าง

หลังจากกินข้าวเสร็จผมก็มาส่งพีชที่บ้าน ขึ้นไปอยู่กับพีชบนห้องนอนเพื่อดูแลคนป่วย จัดยาก่อนและหลังอาหารแต่ละมื้อ เช็ดตัวให้เขา ระหว่างที่ผมกำลังง่วนไปกับการดูแลเขา พีชก็วุ่นวายกับเอวผมไม่หยุดหย่อนเลย เขาเปิดเสื้อผมดูรอยแผลที่ป๊าใช้ไม้กอล์ฟตี ซึ่งตอนนี้มันเริ่มช้ำเป็นรอยยาวแล้ว

“ไม่ชอบเลย”

“ไม่ชอบอะไร?”

“ไม่ชอบที่เห็นไนน์เจ็บตัว วันหลังอย่าเอาตัวเองไปแลกกับอะไรเลยนะ ไม่คุ้มหรอก”

เสียงแหบพร่าของพีชพูดออกมาด้วยความเป็นห่วง ผมฟังแล้วปลื้มใจนะ แต่ก็ไม่อยากให้เขามากังวลกับเรื่องแบบนี้ อยากจะให้พีชทำใจให้ชินกับเสียด้วยซ้ำ เพราะต่อไปยังไงผมกับป๊าก็ต้องทะเลาะกันอีก

“คุ้มออก ได้รถราคาห้าล้านกว่าบาทมาขับพาพีชไปไหนมาไหน”

“เราไม่ได้ขอ เรานั่งรถเมล์ได้”

“เอาน่า มีรถก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ ไปไหนมาไหนสะดวกกว่านะ”

“ไนน์ อย่าเช็ดแถวขาอ่อนนาน ถ้าไม่ติดว่าป่วยไนน์เสร็จเราไปแล้ว”

“พีช!! ไอ้เด็กทะลึ่ง!”

ผมรีบชักมือออกมาทันที ลำพังคุยกันไปเช็ดตัวให้พีชไปผมไม่ได้คิดอะไรเลย ตั้งใจแค่จะดูแลคนป่วยก็เท่านั้นเอง ไม่คิดว่าคนป่วยมันจะคิดไม่ซื่อกลับมาซะได้

แต่พีชก็ได้แค่พูดกวนประสาทให้ผมหัวเราะไปอย่างนั้นแหละครับ ใจจริงแล้วพีชไม่อยากให้ผมเครียดเรื่องป๊า ผมดูออกนะ ทั้งที่พยายามหาเรื่องมาชวนผมคุยไม่หยุด แต่สายตากลับลอบมองเอวผมอยู่บ่อยครั้งด้วยความกังวล บ้างทีก็เอื้อมมือมาเปิดเสื้อดูรอยช้ำเองเลย

ถ้าต้องแลกอะไรก็ตามแล้วมีพีชอยู่ข้างผมแบบนี้ ผมยอมแลก

 

END TALK

               

____________________________ 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

 

TALK 

ได้เรียนรู้กันและกันเพิ่มขึ้นมาอีกเรื่องแล้วนะเด็กกกกกกก ดูแลกันดี ๆ น้าาา ฮือ 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ตุลาคม 

 

 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น