ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 4 unforgettable ยากจะลืมเลือน 100%

ชื่อตอน : chapter 4 unforgettable ยากจะลืมเลือน 100%

คำค้น : ธัญล่าฝันซีซั่น3 ธัญวลัยxสถาพรบุ๊คส์ ละอองอาย เรื่องเล่าบนดาวเคราะห์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 237

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2563 19:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 4 unforgettable ยากจะลืมเลือน 100%
แบบอักษร

“แค่บังเอิญเท่านั้น หลังจากนี้ก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก มีสติหน่อยเวลา มีสติเข้าไว้” หญิงสาวพยายามเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ก่อนจะเดินออกมาจาห้องน้ำด้วยความมาดมั่น

“สบายดีนะ” ทว่าสติยังไม่ทันได้ประติดประต่อ เสียงทุ้มของชายหนุ่มก็ดังขึ้นใกล้ๆ จนเวลาตั้งตัวไม่ทัน

เวลาชักฝีเท้าถอยกลับอย่างกะทันหัน ทว่าด้านหลังเป็นพื้นต่างระดับ ทำให้เธอเสียหลักหงายหลังอย่างตั้งตัวไม่อยู่ ชั่วขณะที่กำลังตะเกียกตะกายไขว่คว้าหาหลักยึด ท่อนแขนแกร่งก็โอบรัดรอบเอวคอดกิ่ว ก่อนจะออกแรงกระชับร่างบางเข้ามาประชิดตัว ช้อนสายตายลใบหน้าพิลาสลักษณ์ที่เสียอาการด้วยอารามตกใจ ทำเอามุมปากของชายหนุ่มหยักโค้งเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเอ็นดู

เวลาที่ตกอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม ครั้นได้สติก็พบว่าตัวเองกำลังเหนี่ยวรั้งท่อนแขนของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น สายตาคมเลื่อนสบประสานเข้ากับนัยน์ตาโศกแสนอบอุ่น ความรู้สึกคล้ายมีไฟฟ้าแล่นผ่านหัวใจก่อนจะไหลไปทั่วร่างก็ประทุ เรือนกายที่แนบชิดกันจนได้กลิ่นน้ำหอมของกันและกัน มันช่วยให้หัวใจสั่นไหวจนไม่อาจจะปล่อยเวลาแห่งความชิดใกล้ให้ยืดยาวออกไปมากกว่านี้

เธอถอยหลังออกห่างจากเขาเล็กน้อยอย่างรักษาท่าที ก่อนจะพยายามปรับสมดุลการหายใจเข้าออกให้เป็นปกติ ลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก และรวบรวมความกล้าพูดคุยกับอีกฝ่ายให้เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ขอโทษ เวไม่ทันมองว่าพี่ยืนอยู่ตรงนี้” เวลาตอบอีกฝ่าย ทว่าสายตากลับอยู่แค่ที่อกเขา เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เธอทำตัวเหมือนครั้งนั้นไม่มีผิด

ครั้งแรกที่เจอกัน...  

ชรันตร์มองดูฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะสอดมือที่ได้โอบประคองร่างแบบบางลงในกระเป๋ากางเกงอย่างเป็นธรรมชาติ มุมปากค่อยๆผลิยิ้มน้อยๆอย่างเป็นมิตร

“ขอโทษทำไม พี่สิต้องขอโทษ ทำเวตกใจจนเกือบเจ็บตัวแล้ว” ชรันตร์รับผิดอย่างใจกว้าง สายตาของเขาไม่อาจละไปจากหญิงสาวตรงหน้า ที่เอาแต่หลบตาไม่กล้าเงยขึ้นสบจ้องกันตรงๆ

“ยังไม่เลิกนิสัยชอบหาเศษเหรียญอีกหรือไง บนพื้นมันมีอะไรนักหนานะ?” ชายหนุ่มอดจะแซวไม่ได้ เพราะด้วยภาพลักษณ์และการแต่งตัว ตอนนี้เวลาเปลี่ยนไปจากเด็กสาวขี้อายจนแทบไม่เหลือเค้า

ตั้งแต่ตอนอยู่ในสตูดิโอ เขาก็สัมผัสได้ถึงความเกรงใจของทุกคนที่มีต่อเวลา เธอดูเป็น working women ที่มากฝีมือและความมั่นใจ แต่พอได้เจอกับเขาเธอกลับกลายเป็นเด็กสาวที่พยายามหาเศษเหรียญอีกครั้ง

“ไม่ใช่สักหน่อย!” สายตาคมกล้าเงยขึ้นสบจ้องเขาอย่างตรงไปตรงมา แววตานั้นส่อแววตำหนิออกมาอย่างชัดเจน ทว่าคนมองหาได้รู้สึกกลัว มีเพียงความรู้สึกคันยุบยิบที่หัวใจก็เท่านั้น

“ก็แค่นั้น” ชายหนุ่มระบายยิ้มกว้างไปจนถึงดวงตาทั้งสองข้าง ก่อนจะถามย้ำข้อคำถามที่เวลาไม่ทันได้ตอบเมื่อครู่

“ไม่เจอกันกี่ปีแล้วนะ สี่? หรือห้า? สบายดีไหม?”

“สบายดี พี่ล่ะ สบายดีไหม? ตอนนี้ดังใหญ่แล้วนะ” ริมฝีปากอิ้มระบายยิ้มกว้าง ทว่าขอบปากกลับกระตุกน้อยๆ เพราะความกังวลใจ

เธอไม่ควรอยู่ตรงนี้ เธอไม่ควรพูดกับเขา และเราไม่ควรเจอกันอีก!

“ไม่ค่อยสบายหรอก งานยุ่งทุกวัน ไม่คิดว่าจะได้เจอเวอีก” ประโยคบอกเล่าเชิงตัดพ้อของเขาทำเอาเวลาสะอึกใน เธอทำได้แค่มองใบหน้าของเขาและฉีกยิ้มตอบอย่างฝืนๆ

“เวก็ไม่คิดว่าพี่คือนักวาดคนนั้น โลกกลมมากจริงๆ” สายตาคมเริ่มมองไปยังทางเดินด้านนอก ภาวนาให้ใครสักคนเดินเข้ามาแล้วเธอจะได้หาจังหวะบอกลาผู้ชายคนนี้ ทว่าทางเดินกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เหงาของใครที่เดินผ่านมาแม้สักคนเดียว

“นั่นสินะ โลกมันกลม... เวได้อ่านการ์ตูนของพี่แล้วใช่ไหม?” ชรันตร์เอ่ยถาม ก่อนที่ฝ่ามือขาวจัดจะยกขึ้นขยับเนคไทของตัวเองเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องของเขาและลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงยามชายหนุ่มกลืนน้ำลาย

“อืม อ่านบ้าง แต่ยังอ่านไม่จบหรอก เล่นติดเหรียญรัวๆเลย” เวลาเอ่ยเย้า เพราะเริ่มรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ค่อยน่าไว้วางใจที่เพิ่มมากขึ้นทุกที

“ถ้าว่างแวะไปที่สตูดิโอพี่ได้ เดี๋ยวให้อ่านฟรีจนถึงตอนล่าสุดเลย” ชายหนุ่มระบายยิ้มอย่างใจกว้าง สายตาของเขาที่มองมายังร่างแบบบางตรงหน้า เจือแววเอ็นดูออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเวสนับสนุนพี่ดีกว่า แล้วนี่เสร็จแล้วไปไหนต่อ?” เวลาไม่ชอบแววตาเอื้อเอ็นดูที่เขามองมา แม้มันจะทำให้รู้สึกอบอุ่นและซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก ทว่าสถานะของเธอและเขา ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่ควรจะทำให้ใจของกันและกันสั่นไหวได้อีก เธอจึงพยายามจะจบบทสนทนาครั้งนี้ให้เร็วที่สุด

“กลับสตูดิโอ ต้องไปจบการ์ตูนให้ได้ภายในเดือนนี้น่ะ ทางเกาหลีก็เร่งจะเอาต้นฉบับแล้ว” ชรันตร์ตอบเสียงเรียบ ร่างสูงของเขายังยืนบังทางออกอย่างไม่ยอมขยับไหว

“อืม ถ้างั้นสู้ๆนะ เวเป็นกำลังใจให้” เวลาฉีกยิ้มกว้าง เสี่ยงดวงก้าวเท้าขึ้นหน้า ตั้งท่าจะเบี่ยงไปทางด้านข้าง ทว่ากลับถูกร่างหนาของชายหนุ่มขยับมาปิดทางออกของเธอเสียได้

“พี่ชาร์ป เวจะกลับไปทำงานแล้วนะ” เวลาช้อนสายตามองอีกฝ่ายอย่างเว้าวอน เธอไม่อยากมีปัญหา เพราะอย่างไรแล้วเรื่องราวระหว่างเขากับเธอก็จบไปตั้งนานแล้ว หากจะมีบุญคุณความแค้นก็ควรจะจบไปตั้งแต่วันที่เธอเลือกเดินออกมาจากชีวิตเขาได้แล้ว

“ใจร้ายจังนะ ไม่ได้เจอตั้งหลายปี ตอนนี้จะรีบหนีไปไหนอีก พี่ไม่ทำอะไรเวหรอก” ชรันตร์ว่าก่อนจะยกยิ้มมุมปากน้อยๆ แล้วขยับถอยออกไปให้เธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

“เวรู้ว่าพี่ไม่ทำอะไรเว แต่ตอนนี้มันในเวลางาน ถ้ามีใครมาเห็นว่าเวมาอู้งานอยู่ตรงนี้ เวอาจโดนรายงานได้นะ” หญิงสาวยกเอากฎระเบียบมาอ้าง ยิ่งได้อยู่ใกล้ชิดกับร่างสูงใหญ่ ที่แผ่กลิ่นกายบุรุษเพศออกมาอย่างเข้มข้นเช่นนี้ เวลายิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นทุกที

“ถ้าอย่างนั้นเจอกันนอกเวลางานหน่อยได้ไหม พี่มีเรื่องอยากคุยกับเว” สายตาเว้าวอนของเขาบอกชัดว่าต้องการจะคุยกับเธอจริงๆ และคล้ายจะร้องขอให้เธอตอบตกลง

เวลามองตอบสายตาของเขาด้วยความหนักใจ เหตุการณ์ในอดีตมันคอยย้ำเตือนอยู่เสมอ ว่าระหว่างเธอกับเขาไม่มีทางเป็นไปได้ และเธอไม่อยากจะสร้างความหวัง เพราะในแววตาของเขามันบอกชัดถึงความอาลัยแบบเด็กประถมยังมองออก

“วันนี้เวมีนัดแล้ว” เธอตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย หวังให้เขาเข้าใจว่าเธอไม่อยากจะพบกับเขาอีก

“...” ชรันตร์เงียบไป ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ อย่างเข้าใจและเบี่ยงตัวหลบให้หญิงสาวสามารถเดินจากไปได้อย่างใจปรารถนา

“เดินทางปลอดภัยนะคะ” เวลากล่าวขณะเดินเลี่ยงออกไปจากหน้าห้องน้ำ ก่อนจะพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“พี่ดีใจที่ได้เจอเวนะ” ประโยคอาลัยดังมาจากด้านหลัง ทำเอาร่างแบบบางชะงักจนก้าวขาไม่ออก

“พี่ดีใจที่เห็นว่าเวสบายดี” เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูด เขาก็เริ่มเอ่ยประโยคต่อมาอย่างต่อเนื่อง เพราะกลัวว่าเธอจะเร่งรุดออกไปเสียก่อน

“พี่คิด...”

“เวก็ดีใจ...” เวลาหันกลับมาสบนัยน์ตาโศกคู่นั้นอีกครั้ง และภาพเหตุการณ์ในวันนั้นก็ไหลวนเข้ามาในหัวเหมือนหนังฉายซ้ำ

เขาในตอนนั้นก็พยายามยื้อเธอไว้อย่างนี้ เขาพยายามแสดงให้เห็นถึงความจริงใจของตัวเอง พยายามแสดงให้เห็นถึงความรักที่เขามีต่อเธอ

ทว่าเธอกลับเลือกจะเดินจากมา

“แต่เราอย่าเจอกันอีกเลยจะดีกว่า” เธอไม่ชอบที่ตัวเองดูอ่อนแอและขาดความมั่นใจ

การเจอเขาในครั้งนี้นับเป็นเหตุสุดวิสัย แต่หากเลือกได้ก็ขอไม่เจอกันจะดีกว่า

“โชคดีนะ” เป็นอีกครั้งที่เธอเลือกจะเดินหันหลังให้เขา ผู้ชายคนเดียวที่ทำให้ใจเธอเต้นได้อย่างบ้าคลั่ง และผู้ชายคนเดียวที่ทำให้เธออ่อนแอได้อย่างน่าสมเพช

หากรักแล้วกลายเป็นคนอ่อนแอ เธอขออยู่คนเดียวอย่างแข็งแกร่งจะดีกว่า

 

--------------------------------------------------------

 

คอมเม้นต์ครบสิบ ไรท์ขอลุกขึ้นเต้นสาวบางโพธิ์ ฮึบๆๆๆๆ ฮิ้วโก้ หน้าคม ผมยาว ต้องตา สาวบางโพธิ์มันโก้จริงๆ 555

ขอบพระคุณที่ติดตามและคอยให้กำลังใจนะคะ ก่อนหน้านี้แอบหายไปนานเพราะหลายเรื่องมากๆ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนานค่ะ

เรื่องนี้เค้าแต่งร่วมกิจกรรม ธัญล่าฝันซีซั่น3ค่ะ ในรอบแรกกติกากำหนดให้ลงได้ถึงตอนที่ 5 ซึ่งก็ใกล้จะลงจนครบแล้ว ต้องมาลุ้นกันว่า น้องเวกับพี่ชาร์ปจะได้ไปต่อไหม แต่ถ้าไม่ผ่านเข้ารอบ ยังไงไรท์ก็ตั้งใจจะลงให้จบอยู่แล้วค่ะ ฝากเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะคะ ไหว้ย่อ

ความคิดเห็น