ทัณฑ์พฤษาสีขาว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) สนับสนุนเค้าหน่อย

บังเอิญจังเจอกันอีกแล้ว

ชื่อตอน : บังเอิญจังเจอกันอีกแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 18

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2563 15:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บังเอิญจังเจอกันอีกแล้ว
แบบอักษร

" เธอเอาเขามาลวงฉัน เธอผิดคำพูดทั้งหมดมันเป็นแผนของเธอ " 

" ประติดประต่อเรื่องได้ไม่เลวหนิ แต่เธอช้าไปหน่อย " 

" เธอมันหน้าไหว้หลังหลอก " 

" ฉันไม่สนว่าเธอจะพูดอะไร ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉัน อีกไม่นานเราก็จะได้เจอกันแล้วอย่าเผลอด่าฉันจนหมดหล่ะเดี๋ยวพอเจอกันเธอจะไม่มีคำไหนมาว่าฉัน " 

สายถูกตัดไปได้ไม่นาน น้ำตาเธอมันก็ไหลออกมาทันที นี่ขนาดพ่อไม่แท้ยังทำกับเธอได้ขนาดนี้แล้วถ้าเกิดเป็นพ่อแท้ๆขึ้นมาหล่ะเขาคงไม่จับเธอถ่วงน้ำเลยหรือไร เธอบอกให้น้ำตาหยุดไหลไม่ได้ดีเหมือนกันเวลาเธอเป็นฝ่ายตอกกลับบ้างจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดให้มันมากนักเธอบอกกับตัวเองแบบนั้น คนอย่างเธอไม่ยอมเป็นเหยื่อให้ใครล่าง่ายๆหรอก  

ก๊อก !! ก๊อก !! ก๊อก !! 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นเชิงขออนุญาตเจ้าของห้อง ตามมาด้วยเสียงของเทวาที่เอ่ยขึ้น 

" ผมเข้าไปได้หรือเปล่า " 

" เข้ามาสิ " 

เธอเช็ดน้ำตาลวกๆ  

" คุณร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรคุณ " 

" เปล่าหนิ พอดีมีเรื่องให้ต้องคิดนิดหน่อยเลยต้องระบายมันออกมาบ้างแต่ตอนนี้ฉันรู้สึกสบายขึ้นเยอะเลย " 

เธอบอกเขาอย่างไม่ปิดบังแม้จะบอกไม่หมดก็เถอะ เขายกมือขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาของเธอพร้อมดึงเข้าไปในอ้อมอกพลางปลอบลูบผมอย่างเบามือ เขานั้นรู้อะไรมากว่าที่เธอคิดแต่ไม่อาจบอกเธอให้รับรู้ได้ เพราะเขารู้ว่าเธอเป็นคนที่ถูกสิ่งรอบข้างกระตุ้นได้ง่ายโดยฉะเพราะเรื่องที่เธอนั้นฝังใจจำฝังใจเจ็บ  

" คุณพึ่งจะออกจากโรงพยาบาล อาจจะเหนื่อยมาก เอาอย่างงี้ไหมเราออกไปทานข้าวข้างนอกกันถือว่าเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ " 

เธอพยักหน้าเบาๆเชิงตอบ เขาผละเธอออกอย่างแผ่วเบา  

" งั้นคุณไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้า ผมจะไปรอข้างล่าง " 

" เดี๋ยวค่ะ ไปทานข้างครั้งนี้ฉันอยากได้ความเป็นส่วนตัว ไม่อยากให้มีคนพลุกพล่าน " 

" ผมเข้าใจว่าคุณต้องการอะไร เอาอย่างงี้ผมจะบอกให้ลดการ์ดลงแล้วเอาคิวกับคิมไปแค่สองคนพอ ส่วนคนอื่นๆผมจะให้คุ้มกันความปลอดภัยอยู่ห่างๆเพื่อความสะบายใจของคุณ โอเคไหม " 

" ค่ะ " 

ร้านอาหาร  

ยิการ์สังเกตุเห็นว่าเขาทำตามที่เธอขอจริงๆด้วยการลดการ์ด แต่เพิ่มความระวังไว้อยู่ห่างๆ จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าร้านเทวาก็หันมาหาคิวกับคิมแล้วพูดว่า 

" นายสองคนไปตรวจดูข้างนอกไป หรือว่าจะพาคนอื่นๆไปหาอะไรกินด้วยก็ได้ นี่มันก็บ่ายกว่าแล้วทุกคนคงยังไม่ได้กินอะไร " 

" แต่ว่า ... " 

เมื่อเห็นสองหนุ่มเริ่มอึกอักไม่อยากไปเธอจึงเอ่ยเพื่อช่วยพูดขึ้น 

" ไปเถอะ เราสองคนอยู่ในร้านอาหารนะคนพลุกพล่านเต็มไปหมดไม่มีใครกล้าทำอะไรหรอก พวกเธอสองคนพาคนอื่นๆไปหาอะไรกินเถอะ " 

" ก็ได้ครับ แล้วพวกผมจะรีบกลับมา " 

เมื่อคนทั้งสองพากันเดินออกไปห่างขึ้นเรื่อยๆเธอจึงหันมาสนใจอาหารภายในร้านโดยมีเทวาเป็นคนจูงมือให้เดินไปที่โต๊ะด้วยกัน  

" คุณอยากกินอะไร " 

" อะไรก็ได้ค่ะ ตามใจคุณเลย " 

" คุณเป็นคนกินจะมาตามใจผมได้ยังไง " 

" สามีสั่งก็เหมือนภรรยาสั่งไม่ใช่หรอค่ะ สามีกินอะไรภรรยาก็กินอย่างนั้นเหมือนกัน " 

" หัดพูดคำพวกนี้ตั้งแต่เหมือนไหร่กัน ใครเป็นคนสอน " 

เขาส่งยิ้มให้เธอ พลางเอามือมาขยี้ผม ก่อนจะเรียกพนักงานมาสั่งอาหารเพียงไม่นานอาหารก็มาเสริฟ์จนเกือบจะเต็มโต๊ะ 

" นี่คุณสั่งมาเยอะขนาดนี้เลยหรอ เยอะขนาดนี้จะกินหมดหรือเปล่า " 

เธอถามเขาด้วยความตื่นเต้นเพราะขนาดเธอยังไม่เคยเห็นคนสั่งอาหารเยอะเท่านี่ทั้งที่ก็กินกันแค่สองคน จะมีก็แต่พวกงานเลี้ยงครอบครัวที่จะสั่งมาแบบเต็มโต๊ะหรือแบบว่าเยอะจนหาที่วางไม่ได้แต่เอาเถอะนานๆทีเธอจะเห็นเขาใจป้ำ และเขาก็ไม่ใช่ใครอื่นใด เพราเขาเป็นสามีของเธอ 

" หมดสิ มีคุณอยู่ทั้งคน " 

" คุณว่าฉันเป็นหมูหรอค่ะ " 

" เปล่าหนิรีบกินเถอะเดี๋ยวเย็นแล้วมันจะไม่อร่อย " 

เธอพยักหน้าหงึกๆตักอาหารเข้าปากคำโต ใช่เวลาไม่นานเธอก็ฟาดอาหารบนโต๊ะจนเรียบอย่างที่เขาพูด แต่เธอชักเริ่มจะมึนหัวขึ้นมาแล้วสิ ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้นะ เธอคว่ำหน้าลงบนโต๊ะและหลับไปในที่สุด เทวาที่กำลังจัดการกับอาหารในจานตัวเองอยู่ เอ่ยถามเธอว่า 

" อิ่มหรือยังเอาของหวานเพิ่มหรือไหม ร้านที่นี่มีทั้งขนมไทย เบเกอรี่ก็มีนะ " 

เมื่อเขารู้สึกว่าเธอเงียบผิดปกติจึงละอาหารในจานตัวเองขึ้นมามองเธอ เมื่อเห็นเธอคว่ำหน้าลงกับโต๊ะเขาถึงกับงงงันเพียงได้แต่เอื้อมมือไปแตะเธอที่หัวไหล่ ยังไม่ทันที่มือใหญ่จะแตะถึงตัวเธอเขาฟุบลงบนโต๊ะอย่างไม่รู้สึกตัวอีกเลย 

" เอามันสองคนขึ้นรถ เบาๆหล่ะเดี๋ยวพวกมันจะตื่น " 

เสียงชายนิรนามเอ่ยขึ้นสั่งลูกน้อง และยกหยิบโทรศัพท์ขึ้นแนบหูเพื่อโทรหาใครบางคน 

" ทุกอย่างเรียบร้อยครับ " 

" ดีมาก เอาตัวมา " 

ภายในห้องที่มืดสลัว ตาใสๆลืมตาขึ้นขยิบตาเพื่อปรับสภาพให้ชินกับความมืด เธอจำได้ว่าเธอกินอาหารจนหมดแล้วเธอก็หลับไปเฉยๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ระหว่างที่ตกอยู่ในภวังค์ เธอได้ยินเสียงหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอดังมาอีกฝังหนึ่งของห้อง เธอพยายามเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ นั้นมันเขาหนิเสียงหายใจของเทวาเธอจำได้เมื่อเธอกำลังจะลุกขึ้นไปหาคนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งก็มีคนเปิดประตูเข้ามา เธอจึงแสร้งแกล้งหลับทำทีว่ายังไม่ฟื้นดังเดิม  

" เอามันทั้งสองคนออกไปนายรออยู่ อย่างชัดช้า จะได้รีบรับเงินแล้วไปสักที " 

ไม่นานเธอก็ถูกพวกนั้นลากออกมายิการ์เห็นคนใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงขายาวเรียวสวยใช้ได้ทีเดียว แต่เธอไม่อาจมองให้ถนัดเต็มตาได้ จนมีเสียงเล็กๆดังขึ้น 

" ในเมื่อเธอตื่นแล้ว จะแกล้งหลับอีกทำไม " 

เมื่อได้ยินดังนั้นเธอจึงลืมตาขึ้น. ปรากฎว่ามันเป็นเธอ น้ำ นภา  

" เป็นเธอ " 

" ใช่ ฉันเอง บังเอิญจังเราเจอกันอีกแล้ว โลกชั่งกลมเสียจริง " 

" เธอต้องการอะไร " 

น้ำ นภาไม่พูดแต่หันไปบอกลูกน้องที่ถือถังน้ำใบหนึ่งอยู่ พอหล่อนพยักหน้าเพียงครั้งเดียวน้ำในถังถูกสาดเขาไปที่ใบหน้าของเทวาอย่างจังจนหมด ด้วยความที่เทวายังมีอาการสะลึมสะลือน้ำ นภาจึงละความสนใจจากเขาหันมาตอบเธอว่า  

" ฉันเคยบอกเธอแล้ว ว่าต้องการอะไร แต่เธอกลับทำมันพังตลอด ไม่น่าเชื่อว่าครั้งนี้ ฉันจะได้ทั้งตัวที่ใช้ต่อรองกับตัวที่ถูกต่อรองมาด้วยกัน ฉันหวังว่ามันจะง่ายขึ้น และได้ในสิ่งที่ฉันต้องการเร็วขึ้น " 

 

 

อีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้วน๊า อย่าลืมติดตามอ่านกันนะ

ความคิดเห็น