ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 4 unforgettable ยากจะลืมเลือน 75%

ชื่อตอน : chapter 4 unforgettable ยากจะลืมเลือน 75%

คำค้น : ธัญล่าฝันซีซั่น3 ธัญวลัยxสถาพรบุ๊คส์ ละอองอาย เรื่องเล่าบนดาวเคราะห์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 248

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2563 09:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 4 unforgettable ยากจะลืมเลือน 75%
แบบอักษร

ขณะที่ในสตูดิโอกำลังวุ่นวาย เพราะใกล้เวลาถ่ายทำแต่โปรดิวเซอร์หลักยังไม่กลับเข้ามา ระหว่างที่เกวลินหันซ้ายหันขวาอย่างรุ่มร้อนใจ ประตูก็ถูกเปิดออกก่อนที่ร่างระหงของเวลาจะเดินเข้ามาประจำที่อย่างมั่นใจ

เกิดเสียงระบายลมหายใจอย่างโล่งอกจากคนทั้งสตูดิโอ ทุกฝ่ายต่างประจำตำแหน่งอย่างเตรียมพร้อม รอเพียงสัญญาณจากโปรดิวเซอร์สาวที่ตอนนี้กำลังนั่งมองจอมอนิเตอร์ด้วยสายตาแน่วแน่

ช่างแต่งหน้า ช่างทำผมรีบวิ่งเข้าไปเช็คความเรียบร้อยของพิธีกรและแขกรับเชิญเป็นครั้งสุดท้าย สปอร์ตไลท์ส่องสว่างไปที่เชต เน้นให้ฉากรูปการ์ตูนจากลายเส้นของ ‘มนุษย์บนดาวเคราะห์’ ดูเด่น รวมไปถึงพิธีกรสาวที่สวยสง่ายามต้องแสงไฟ แต่กลับไม่ผ่องใสเท่ากับชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ เพราะผิวที่ขาวจัดอยู่แล้วของเขา ยามแสงสปอร์ทไลท์ส่องกระทบ คล้ายจะมีประกายสว่างระยับออกมาจากผิวก็ไม่ปาน

ช่างแต่งหน้ามองเห็นใบหน้าคมสันของแขกรับเชิญแล้วรู้สึกร้อนผ่าวที่สองข้างแก้ม แต่เพราะอีกฝ่ายผิวดีจนแทบไม่ต้องแต่งเพิ่ม เธอจึงหลบออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก

หน้าเชตพร้อมถ่ายทำหลังจากช่างแต่งหน้าและช่างทำผมหลบออกมาเป็นที่เรียบร้อย สายตามุ่งมั่นของโปรดิวเซอร์สาวจ้องตรวจไปที่หน้าจอมอนิเตอร์ก่อนจะส่งสัญญานครั้งสุดท้ายก่อนเริ่มถ่ายทำ และต้องสะดุดให้กับสายตาอบอุ่นที่มองตรงเข้ามาผ่านจอมอนิเตอร์

หัวใจของเวลากระตุกวูบ เธอรู้สึกคล้ายมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่าง ก่อนจะแล่นเข้าสู่หัวใจ พาลให้จังหวะบีบรัดนั้นแปรเปลี่ยน มือไม้เริ่มสั่นระริกอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

‘เวลา เธอต้องมีสติ! อย่าวอกแวก’ เวลาหลับตาลงหลบสายตาอบอุ่นคู่นั้น และพยายามเรียกสติของตัวเองกลับมาอีกครั้ง

สตูดิโอที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายอลม่านกับการเตรียมงานก่อนถ่ายทำเมื่อครู่ เข้าสู่ความเงียบสงัดเฉกเช่นทีมงานคุณภาพ รอเพียงสัญญาณจากโปรดิวเซอร์สาว ที่ตอนนี้กำลังนั่งหลบตาอยู่หน้าจอมอนิเตอร์อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“พี่เวคะ...” เกวลินเอ่ยกระซิบพลางสะกิดแขนบอสสาวของเธอเบาๆ หลังเห็นว่าเกิดเดดแอร์เป็นเวลานานเกินไป

เวลาตั้งสติพลางสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะลืมตาขึ้นมาจ้องสบเข้ากับสายตาคู่นั้นอีกครั้ง

เขายิ้มให้เธอได้ เธอก็ยิ้มให้เขาได้เหมือนกัน!

“ห้า สี่ สาม สอง...” เสียงนับถอยหลังเข้าสู่รายการดังกึกก้องและชัดเจนของเวลากล่าวขึ้น ทุกคนต่างหันกลับไปจดจ้องกับงานของตัวเอง เตรียมพร้อมถ่ายทำเต็มที่

“สวัสดีค่ะ พบกันในเช้าวันเสาร์ที่แสนจะสดใส กับดิฉันรัชนก เทียนประดับ และรายการที่จะพาคุณไปล้วงลึกถึงตับไตไส้พุงของแขกรับเชิญสุดพิเศษ ที่จะทำให้คุณผู้ชมต้องอึ้ง! และทึ่ง! กับความสำเร็จของพวกเค้า...” ประโยคเริ่มรายการอันแสนติดหู จากน้ำเสียงหวานหยดย้อยแต่หนักแน่นชวนติดตามของรัชนก ก็เริ่มขึ้นอีกครั้งอย่างไหลลื่นไม่มีสะดุด

“วันนี้พิเศษมากๆค่ะคุณผู้ชม เพราะแขกรับเชิญของเราไม่เคยเปิดเผยตัวตนที่ไหนมาก่อนเลย เขาคนนี้เป็นเจ้าของผลงานที่กำลังได้รับความสนใจ อีกทั้งการ์ตูนของเขายังได้รับการแปลออกไปอีกหลายภาษา และตอนนี้ถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปทำเป็นซีรี่ย์ดังไกลถึงแดนกิมจิ ตอนนี้เค้าอยู่กับดิฉันเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอเชิญทุกท่านพบกับคุณ ชาร์ป ชรันตร์ ธีรสกุล เจ้าของนามปาก ‘มนุษย์บนดาวเคราะห์’ ค่ะ” กล้องหลักแพลนจับไปที่ใบหน้าคมสันของแขกรับเชิญ ที่กำลังคลี่ยิ้มน้อยๆให้กล้องอย่างมีมารยาท นัยน์ตาโศกของเขามันชวนให้คนมองรู้สึกคล้ายตกอยู่ในภวังค์

“สวัสดีครับ ผมชาร์ป ชรันตร์ ธนสกุล นักวาดนามปากกา ‘มนุษย์บนดาวเคราะห์’ครับ” แขกรับเชิญกล่าวแนะนำตัวอย่างฉะฉาน สายตาของเขาจดจ้องกล้องหลักได้อย่างไม่เคอะเขิน สายตาอบอุ่นที่มองนั้นส่งกระแสความจริงใจและเป็นธรรมชาติออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

“เท่าที่ทราบมาตอนนี้ฐานแฟนคลับของผลงานคุณชาร์ปส่วนมากจะเป็นผู้ชาย แต่หลังจากนี้ เชื่อได้เลยค่ะ ว่าแฟนคลับสาวๆ จะต้องต่อคิวเข้าสมัครเป็นแฟนคลับของคุณชาร์ปแน่ๆ” รัชนกกล่าวแซวเล็กน้อยให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย และดำเนินรายการไปอย่างไหลลื่นอย่างทุกครั้งที่ผ่านมา

“ยินดีเลยครับ” ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม สายตาคู่นั้นมองกล้องเหมือนจะเชื้อเชิญให้แฟนคลับหลงไหลในแววตา แต่คนที่ได้รับกระแสเชื้อเชิญเป็นคนแรกอย่างเวลา อดจะขบฟันบนและล่างเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้

ไม่เจอกันเพียงไม่กี่ปี ฝีมือการเล่นละครของเขาพัฒนาจนเธอแทบตามไม่ทันเลยทีเดียว

“ไหนๆก็ถามมาถึงตรงนี้แล้ว ต้องขอถามคำถามส่วนตัวสักเล็กน้อย เอาใจแฟนคลับสาวๆกันหน่อยแล้วล่ะค่ะ” สิ้นประโยคของรัชนก เวลาก้มลงมองสคริปทันที ก่อนจะต้องขมวดคิ้วเมื่อพบว่ารัชนกกำลังด้นสด

“ได้เลยครับ ถามมาได้เลย” ทว่าแขกรับเชิญก็ลื่นไหลไปตามรัชนกเสียแล้ว ครั้นเวลาจะเอ่ยคัทก็ดูไม่เข้าท่า จึงปล่อยเลยตามเลย

“ไม่ทราบว่ามีคนดูแลหัวใจหรือยังคะ เผื่อสาวๆแถวนี้จะอยากไปช่วยเหลาดินสอ... หรือผสมสีให้น่ะค่ะ” คำถามของรัชนกพาลให้ผู้ชายทั้งสตูดิโอถึงกลับลอบกลืนน้ำลาย

เหลาดินสอ...

“ผมเปลี่ยนมาใช้เมาส์ปากกานานแล้วครับ งานส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยได้ใช้สีเท่าไร แต่ถ้าจะต้องการคงเป็นคนทำอาหาร เพราะที่บ้านก็มีแต่ผู้ชาย ทำเป็นกันแค่ไข่เจียวไข่ดาวเท่านั้นแหละครับ” ชรันตร์ตอบคำถามแบบอ้อมๆ ไม่บอกตรงๆว่าโสดหรือไม่โสด ทว่ารัชนกไม่ปล่อยให้เขาเอาตัวรอดด้วยการตอบคำถามแบบคลุมเครืออยู่แล้ว

“อย่างนี้แสดงว่ารับอยู่ใช่ไหมคะ ตอบให้สาวๆชื่นใจกันหน่อยเร็ว” พิธีกรสาวหันมายิ้มให้กล้อง ก่อนจะหันกลับไปทางแขกรับเชิญที่กำลังคลี่ยิ้มน้อยๆอย่างมีเลศนัย

“ครับ ถ้าทำอาหารเก่งจะพิจารณาเป็นพิเศษ” ชายหนุ่มหลุบตามองต่ำ ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดใบหน้าครึ่งล่างอย่างเนียมอาย

“พูดอย่างนี้ สาวๆคงพากันจับกระทะจับตะหลิวกันใหญ่แล้ว เอาล่ะค่ะ ทีนี้ขอถามถึงผลงานบ้าง ดิชั้นได้มีโอกาสอ่านการ์ตูนของคุณชาร์ป และขอแสดงตัวเป็นแฟนคลับก่อนเลยค่ะ เพราะเสียเหรียญไปเยอะมาก ติดจนวางไม่ลงเลยค่ะ” พิธีกรสาวเริ่มดำเนินรายการได้อย่างเป็นธรรมชาติ และดูสนิทสนมกับแขกรับเชิญเหมือนทุกครั้ง

“ขอบคุณมากๆเลยครับ และขอบคุณไปถึงแฟนการ์ตูนทุกท่านที่ให้ความสนใจนะครับ ถ้าไม่มีทุกท่าน การ์ตูนของผมก็คงไม่มาถึงวันนี้ ขอบคุณจากใจจริงครับ” นักวาดกล่าวขอบคุณอย่างพินอบพิเทา ชวนให้คนมองรู้สึกได้ถึงความอ้อนน้อมและเอ็นดูอีกฝ่ายในทันที แต่เวลากลับมองนิ่ง ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

“ทีนี้ถามถึงแรงบันดาลใจของการ์เขียนการ์ตูนเรื่องนี้ หน่อยค่ะ อะไรที่ทำให้คุณชาร์ปเขียนการ์ตูนเรื่องนี้ขึ้นมาคะ?” รัชนกเริ่มป้อนคำถามใส่แขกรับเชิญอย่างเป็นจริงเป็นจัง

“ผม... อยากเขียนความทรงจำของตัวเองเก็บเอาไว้ครับ เล่าไปเรื่อยๆ เท่าที่ใจอยากจะเล่า ไม่คิดเหมือนกันว่าวันนึงจะมีคนมาติดตามมากมายขนาดนี้ ตอนนี้ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่เลยครับ คิดว่าฝันไป” ชรันตร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบคำถามโดยสายตามองตรงมายังกล้องหลัก คล้ายต้องการจะส่งผ่านกระแสความรู้สึกผ่านดวงตา ไปถึงคนดู...

“แสดงว่า ‘จุดประสงค์’ เริ่มต้นของการเขียนการ์ตูนเรื่องนี้ คุณชาร์ปต้องการแค่เล่าเรื่องราวของตัวเองเฉยๆเหรอคะ?”

“ครับ ผมแค่กลัวว่าวันหนึ่งความทรงจำของผมจะลืมเลือนไป และผมไม่ต้องการให้ความทรงจำส่วนนี้ของผมขาดหาย ผมเลยเก็บไว้ในรูปแบบการ์ตูน” ชรันตร์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตายังคงมองผ่านกล้องไปยังคนที่เขาต้องการจะให้รับฟังประโยคเหล่านี้อย่างจริงจัง

โปรดิวเซอร์สาวประสานมือทั้งสองเข้าหากันแน่น เธอได้รับคำตอบในตอนนี้เอง ว่าทำไมทุกครั้งที่ได้อ่านการ์ตูนเรื่องนั้น เธอกลับย้อนระลึกไปถึงเรื่องราวในอดีต

เพราะการ์ตูนเรื่องนี้มีเธอเป็นส่วนหนึ่งของตัวละคร เพราะเธอคือส่วนหนึ่งของความทรงจำของเขา!

“ถ้าใครได้ติดตามการ์ตูนของคุณชาร์ป จะเห็นว่ามีตัวละครหลักเพียงสองตัวเท่านั้น อยากให้เล่าถึงตัวละครที่เขียนขึ้นมาสักหน่อยค่ะ ว่ามีความเป็นมายังไง” รัชนกเอ่ยคำถามถัดมา พร้อมแสดงสีหน้ากระตือรือร้นอย่างเหลือแสน

“ตัวละครหลักก็จะมี ‘มนุษย์บนดาวเคราะห์’ และ ‘นักบินอวกาศ’ ครับ เป็นเรื่องราวของมนุษย์บนดาวเคราะห์ธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่บังเอิญไปเจอกับนักบินอวกาศ ในที่นี้ผมต้องการสื่อถึงความแตกต่างระหว่างคนสองคน ที่พยายามจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน พยายามเข้าใจกันและยอมรับในความแตกต่าง ในพื้นฐานของไลฟ์สไตล์ที่แตกต่างครับ” แขกรับเชิญหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแผ่วลงเล็กน้อยจนพิธีกรสาวสังเกตได้ ทั้งสีหน้าของเขาดูขรึมลงไปไม่ยิ้มแย้มอย่างตอนแรกเริ่ม

ไลฟ์สไตล์ที่แตกต่าง...

เวลานิ่งงันไปเมื่อได้ยินประโยคนั้น มันคือคำตอบที่เธอบอกเขาในวันนั้น คำตอบที่เธอใช้ตัดรอนความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอ คำตอบที่ไม่เอาไหน ทั้งๆที่ก่อนจะเริ่มความสัมพันธ์ เธอและเขาต่างก็รู้ดีว่าต่างคนต่างมีไลฟ์สไตล์ที่แตกต่าง แต่กลับยกเอามาเป็นเหตุผลในการบอกเลิก

ช่างน่าขันสิ้นดี

“เอาเป็นว่า เราจะขอปิดเรื่องราวของการ์ตูนเรื่องนี้เอาไว้ก่อนนะคะ หากท่านใดสนใจ สามารถไปติดตามความทรงจำของคุณชาร์ป ผ่านลายเส้นและตัวอักษรของเขาได้ในแอปพลิเคชั่น ToonToon ใครอ่านแล้วห้ามสปอยล์คนอื่นนะคะ” รัชนกกล่าวอย่างกระตือรือร้น เพื่อทำลายบรรยากาศที่ดูมัวหมองลงไป ก่อนจะเริ่มถามคำถามต่อไปเรื่อยๆ จนถึงคำถามสุดท้าย

“อยากให้คุณชาร์ปแชร์ประสบการณ์การเริ่มต้นก้าวสู่เส้นทางนักเขียนหน่อยได้ไหมคะ มีความฝันจะเดินทางสายนี้ตั้งแต่แรกมั๊ย หรือว่ามีอุปสรรคอะไรเกิดขึ้นบ้าง... กว่าจะมาประสบความสำเร็จจนทุกวันนี้ค่ะ”

“ผมรู้ตัวว่าผมรักการวาดครับ มันจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมในการเริ่มต้นทุ่มเทให้กับงานด้านนี้ และผมไม่เคยคิดจะทิ้งมันเลย ผมเลือกเรียนทางด้านนี้เพราะใจรัก พ่อกับแม่ในตอนนั้นก็ไม่ค่อยสนับสนุนเท่าไร แต่เพราะท่านไม่เคยก้าวก่ายการตัดสินใจของผม ผมถึงได้เรียนทางด้านนี้ และได้มีโอกาสทำงานในสายงานนี้ ส่วนเรื่องอุปสรรค มีมาแน่นอนครับ แต่ผมเชื่อว่าอุปสรรคที่ผ่านเข้ามา มันจะช่วยให้เราเติบโตและมีสติมากขึ้นเมื่อสามารถผ่านมันมาได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทนรับแรงกฎดันและอุปสรรคได้หรอกนะครับ” สายตาของชรันตร์มองผ่านกล้องเลยไปด้านหลัง ดวงตาอบอุ่นคู่นั้นมองไปยังใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ มองนิ่งอยู่อย่างนั้นด้วยแววตาสื่อความหมาย

“วันนี้ต้องขอบคุณคุณชาร์ปมากเลยนะคะที่เสียสละเวลามาร่วมรายการกับเรา อยากให้คุณชาร์ปฝากผลงานสักเล็กน้อยก่อนจากกันไปค่ะ” รัชนกเรียกแขกรับเชิญที่คล้ายสติหลุดลอยไปชั่วขณะ ให้กลับเข้าสู่บทสนทนาและชักสายตากลับมาทางเธออย่างที่ควรจะเป็น

“ก็ขอฝากการ์ตูนมนุษย์บนดาวเคราะห์ด้วยนะครับ และปลายปีนี้ซีรี่ย์เรื่องนี้จะออกอากาศที่ประเทศเกาหลี ถ้ามีโอกาสฝากทุกท่านติดตามด้วยนะครับ” ริมฝีปากค่อยๆคลี่ยิ้มน้อยๆอย่างอ่อนล้า สายตาของเขาดูหม่นหมองลงไปจากตอนเริ่มรายการมากโข

“สำหรับวันนี้ เราสองคนต้องขอลาไปก่อน สัปดาห์หน้าใครจะมาเป็นแขกรับเชิญของเรา ฝากติดตามด้วยนะคะ สวัสดีค่ะ” พิธีกรและแขกรับเชิญกระพุ่มไหว้อย่างรู้เวลา ก่อนที่เสียง ‘คัท’ จะดังส่งสัญญาณยุติการถ่ายทำ

เวลาเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง เธอรู้สึกเหมือนมีใครเอามือมาตบหน้าตัวเองหนักๆ กับประโยคสุดท้ายของชรันตร์

‘แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทนรับแรงกฎดันและอุปสรรคได้หรอกนะครับ’

เขาตำหนิเธอ... แต่มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น เพราะเธอในตอนนั้น ไม่แม้แต่จะคิดสู้หรือทนอะไรทั้งสิ้น เธอเพียงเลือกที่จะก้าวจากมา เดินออกมาจากชีวิตของเขาก็เท่านั้น

สมควรแล้วที่จะโดนตำหนิ

เวลาเดินออกจากสตูดิโอหลังถ่ายทำเสร็จเหมือนทุกครั้ง ด้วยรู้กันดีว่าหน้าที่ส่งแขกเป็นของรัชนกที่อัธยาศัยดีกว่าเธอ และความรู้สึกวิงเวียนที่ก่อกวนทำให้เธอเลือกจะเดินไปเข้าห้องน้ำก่อนจะกลับเข้าห้องทำงาน

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำตัวเองให้เป็นปกติ หลังได้พบเข้ากับเครื่องเตือนความทรงจำ ซ้ำยังเป็นความทรงจำที่เธอฝังกลบเอาไว้ในซอกหลืบที่มืดมิดที่สุดในจิตใจ

“แค่บังเอิญเท่านั้น หลังจากนี้ก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก มีสติหน่อยเวลา มีสติเข้าไว้” หญิงสาวพยายามเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ก่อนจะเดินออกมาจาห้องน้ำด้วยความมาดมั่น

“สบายดีนะ”

 

-------------------------------------------------

มันไม่มีทางลืมใครสักคนถ้าหากว่าเรานั้นยังรัก มันไม่มีทางลบใครสักคนถ้ายังไว้ในหัวใจ O๐O สวมวิญญาณเป็นพี่อิ้งค์กันเลยทีเดียวค๊าาา

มาดูกันว่าถ่านไฟเก่าจะโดนเป่าจนติดเมื่อไร ฮุฮุ

ขอบคุณทุกยอดไลค์และทุกคอมเม้นต์เช่นเคยค่ะ เพราะรักมาก และเป็นกำลังใจที่ดีสุดๆสำหรับนักเขียนเลยฮะ

ความคิดเห็น