star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 6♫พี&เภา➽ลูกไม้เดิมๆ

ชื่อตอน : ✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 6♫พี&เภา➽ลูกไม้เดิมๆ

คำค้น : ตอนที่ 6 พี&เภา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2559 12:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 6♫พี&เภา➽ลูกไม้เดิมๆ
แบบอักษร

❥ Update on 18.04.2016

#

 

➴Chapter 6 ลูกไม้เดิมๆ

 

 

 

 

 

ไอ้พีเดินเข้ามาในห้องทำงานของพี่โบว์ด้วยสภาพที่ไม่เหมือนเดิม ปกติมันจะเป็นคนดูแลตัวเองไงครับ การแต่งตัว หน้าตา ทรงผม คือทุกอย่างต้องพร้อมและดูดีก่อนจะออกจากบ้าน แต่มาวันนี้มันเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว




"หวัดดีพี่ ผมเข้ามาผิดเวลารึป่าว?" มันเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ ผม



"อ้าว!! ไอ้นี่ก็ตายยากจริงวุ้ย!! มาๆ เข้ามานั่งให้กูเห็นหน้ามั่งดิ๊ หายหัวไปไหนมาหลายวัน?"



"อะไรพี่!! ถึงผมจะไม่ได้เข้าออฟฟิตแต่ผมก็ส่งงานครบทุกงานนะพี่!!"



"อ้าวเฮ้ย!! กูยังไม่ได้ว่าอะไรมึงเลยไอ้พี มึงเดือดร้อนอะไรเนี้ยะ แล้วกูสั่งงานไปอย่างเสือกทำให้กูอีกอย่าง เพลงมึงจะเศร้าไปไหนวะ! กูฟังแล้วยังกับฟังเพลงคนกำลังอกหักรักคุดอย่างงั้นแหละ!"



"หึหึ ทำไมพี่เพลงที่ผมแต่งมันไม่โดนใจพี่ว่างั้น?" มันคุยกับพี่โบว์ครับ แต่สายตามันเสือกจ้องผมจนผมรู้สึกรำคาญสายตามันล่ะ



"เฮ้ย!! ก็เปล่าเว้ย เพลงที่มึงแต่มามันก็เพราะดี แล้วเนี้ยะกูก็สั่งให้ไอ้เภามันก็เอาไปทำต่อเรียบร้อยแล้ว"



"พี่ให้ไอ้เภาเป็นคนทำเพลงผมเหรอพี่?" มันยังคงหันมามองหน้ามองไม่เลิกครับ



"เออ! ทำไมมึงมีปัญหาอะไรรึเปล่าที่กูให้ไอ้เภามันทำเพลงต่อจากมึง?" พี่โบว์ถามมันครับ



"ป่าวพี่ ผมไม่ได้มีปัญหาอะไรให้มันทำก็ดีเหมือนกัน มันจะได้รู้อะไรซะบ้าง!!" มันจ้องหน้าผมไม่เลิก แม่ง!! กวนตีนจริงๆ


"ปากมึงเนี้ยะนะไอ้เภามันทนมึงได้เนี้ยะกูว่าเก่งสุดล่ะ"



"อ้าวพี่!! พี่ไม่คิดว่าผมต้องทนมันบ้างเหรอพี่?"


"ฮ่าๆๆ ทำไมมึงต้องทนคนอย่างไอ้เภาวะกูฟังแล้วขำว่ะ ไอ้เภานู้นมันต้องทนมึง!! ใช่ไหมวะเภา?" พี่โบว์หันมาถามผมซะงั้น เฮ้อออ.... แล้วกูจะตอบพี่เขาว่าไงดีวะเนี้ยะ



"ไม่รู้ดิพี่" นี่แหละครับคำตอบของผม



"อ้าว!! ไม่ขำเหรอวะ พวกมึงทะเลาะอะไรกันรึเปล่าวะ?" พี่โบว์ถามขึ้นหลังจากมองผมทีมองไอ้พีทีอยู่นาน เหมือนแกจะรู้แต่ก็คงไม่กล้าพูดอะไรมากมั้งครับ



"นิดหน่อยพี่ ไอ้เภามันโกรธผมอยู่"



"ฉิบหาย!! ปล่อยให้กูขำอยู่คนเดียวตั้งนาน แม่งเสือกทะเลาะกันจริงซะงั้น"



"ไม่เป็นไรพี่ผมไม่ถือ" ดูมันดิครับ ยังมีน่ามาพูดอย่างนี้อีกผมล่ะเหนื่อยใจกับมันจริงๆ ให้ตายซิ



"พี่โบว์ ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้วผมของตัวไปทำงานต่อนะพี่" ผมกำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้




หมับ!!





มือไอ้พี่คว้าหมับเข้าที่แขนผมทันที ผมหันไปมองหน้ามันแล้วไล่สายตาลงไปที่มือของมันที่กำลังจับแขนผมอยู่




"กูไปด้วย กูมีเรื่องต้องคุยกับมึง"



"ปล่อยกูไอ้พีกูจะไปทำงาน"



"เฮ้ย!! พวกมึงสองคนอย่ามาทะเลาะกันที่ทำงานนะโว๊ย!! มีอะไรก็กลับไปคุยกันที่บ้านกูไม่อยากให้คนอื่นมองมึงสองคนในทางที่ไม่ดีเข้าใจใช่ไหม?"



"ไม่มีอะไรหรอกพี่ ผมกับมันมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยผมเคลียร์ได้ วันนี้ผมขอเคลียร์กับมันก่อนนะพี่ เดี๋ยวอีกสามวันผมจะส่งงานตามกำหนดแน่นนอน"



"เอางั้นเหรอวะ?" พี่โบว์ถามมัน



"ไม่ต้องพี่ ผมไม่มีอะไรจะคุยกับมัน ผมจะกลับไปทำงานของผมให้เสร็จ ผมไปก่อนนะพี่"



"อ้าว!! ไอ้นี่ก็อีกคน เออๆ จะทำอะไรก็ทำแต่อย่าทะเลาะกันในออฟฟิตก็พอมันดูไม่ดี ไอ้พีมึงเข้าใจที่กูพูดใช่ไหม?"



"เข้าใจพี่ ไม่มีอะไรหรอกพี่ไม่ต้องห่วง"



"เออๆ มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน เฮ้อออ... กูล่ะเบื่อพวกมึงสองคนจริงๆ เลย บทจะรักก็รักกันฉิบหาย บทจะกัดกันก็ไม่เคยไว้หน้าใครเล๊ย! ไปๆ ออกไปคุยกันให้รู้เรื่องแต่อย่าให้งานเสียล่ะ"



"ครับพี่ ขอบคุณมากครับ"





หลังจากนั้นไอ้พีมันก็ลากผมออกมาจากห้องพี่โบว์ ผมพยายามที่จะไม่โวยวายมันตอนนี้เพราะที่นี่คือที่ทำงาน ผมไม่อยากให้พี่โบว์ลำบากใจหรือสร้างความเดือดร้อนให้ใครครับ




"มึงมีอะไรก็รีบๆ พูดมาเลยไอ้พี"



"ไปกินข้าวกับกูก่อน กูหิว!!" มันหันมาพูดบอกผม



"มึงหิวแต่กูไม่หิว ถอยไปพี!!"



"แม่ง!! มึงจะใจแข็งไปถึงไหนวะเภา!! กูยอมมึงมานานแล้วนะโว๊ย!!"



"ใครบอกให้มึงรอ?!!"



"ไม่มีใครบอกให้กูรอแต่เรื่องนี้กูทำให้มึงเข้าใจกูผิดกูเลยอยากพูดอยากอธิบายให้มึงเข้าใจกูไง!!"



"ไอ้พี! มึงอย่ามาเรื่องมาก ถ้ามึงจะพูดอะไรก็รีบๆ พูดมาตอนนี้เลย กูมีงานต้องไปทำให้เสร็จ"



"มึงฟังกูบ้างได้ไหมเภา กูอยากคุยกับมึงให้รู้เรื่อง มึงเล่นไม่ฟังกูเลยแล้วอย่างนี้เมื่อไหร่เราสองคนจะเข้าใจกันวะ!"



"กูก็กำลังฟังมึงอยู่นี่ไง!!"



"ไม่ใช่แบบนี้ดิวะ!! ป่ะ... กลับไปคุยกันที่บ้านแล้วกูจะเล่าทุกอย่างให้มึงฟัง"




พรึ่บ!!




"มึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้กูฟังอีกแล้วพี กูเข้าใจมึงแล้วและตอนนี้มึงกับกูก็ต่างคนต่างอยู่ซะ มึงอย่าทำเรื่องง่ายๆ ให้เป็นเรื่องยากได้ไหมวะ!!"



"เหอะ!! เรื่องง่ายๆ งั้นเหรอวะ ถ้ามันเป็นเรื่องง่ายๆ อย่างที่มึงพูดก็ดีดิวะเภา แต่สำหรับกูมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นว่ะ มึงไม่เชื่อกูเหรอวะว่าเรื่องคืนนั้นมันไม่มีอะไรจริงๆ ผู้หญิงคนนั้นไม่เกี่ยวข้องอะไรกับกูเลย ไอ้โอ๊ตมันเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับกูเลยนะมึงเชื่อกูดิวะ!" ไอ้พีมันยังคงยืนยันคำเดิมที่มันเคยพูดบอกผม แต่ตอนนี้ผมก็อยากยืนยันคำเดิมครับว่าผมตัดสินใจแล้ว ผมไม่อยากกลับไปเจ็บแบบเดิมอีก




"มันจบแล้วพี กูเบื่อว่ะ กูไม่อยากเจ็บกับเรื่องของมึงอีก ถ้าไม่มีอะไรแล้วกูขอตัวไปทำงานนะ"



"เดี๋ยวเภา!! เดี๋ยวก่อน!!"





ผมเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของผม ส่วนไอ้พีมันก็ยังไม่เลิกตามผมเหมือนเดิมครับ เสียงซุบซิบนินทายังคงเป็นเรื่องปกติสำหรับที่นี่และมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับผมคนเดียว เมื่อมีเรื่องราวที่ไม่ปกติเกิดขึ้นก็ย่อมมีสิ่งนี้เป็นของคู่กันเสมอ ไม่แปลกที่เรื่องของผมสองคนจะเป็นที่สนใจของทุกคนเพราะแค่เรื่องที่เราคบกันเป็นแฟนกันก็ไม่ปกติอยู่แล้ว พอมีข่าวว่าเราทะเลาะกันหรือเลิกกันก็ย่อมเป็นเรื่องที่คนต่างจับตามองเป็นธรรมดาครับ





"กลับไปทำงานของมึงเถอะพี กูจะได้ทำงานของกูบ้าง" ผมนั่งลงที่โต๊ะแล้วหยิบแฟ้มแผนงานที่ทำค้างไว้ขึ้นมาทำต่อ



"ถ้ามึงยังเป็นแบบนี้เราก็ยิ่งคุยกันไม่รู้เรื่องดิวะ!!"



"ถ้ามึงคิดว่าคุยกับกูแล้วยังไม่รู้เรื่องมึงก็กลับไปซะพี เพราะกูคิดว่ากูพูดชัดเจนแล้วนะและนั่นก็เป็นคำตอบเดียวที่กูมีให้มึงในตอนนี้"



"แต่คำตอบแบบนั้นกูไม่อยากได้!! กูไม่มีทางเลิกกับมึงและไม่ว่ามึงจะผลักไสไล่ส่งกูยังไงกูก็ไม่มีทางไปจากมึง"
ผมถอนหายใจเฮื้อกใหญ่ออกมาอย่างหมดแรง ไอ้พีมันไม่ยอมทำตามความต้องการของผมง่ายๆ แน่ครับ ผมรู้จักมันดี



"เฮ้ออ... เอาอย่างนี้พี ตอนนี้กูขอทำงานส่งพี่โบว์ให้เสร็จก่อนแล้วกูจะไปคุยกับมึงเอง"



"เออ! เอาอย่างงั้นก็ได้ เดี๋ยวกูไปนั่งรอมึงที่ร้านกาแฟแล้วกัน เสร็จแล้วโทรมา"



"อืม ตามใจ"





ผมได้แต่ถอนหายใจกับความเอาแต่ใจของมันแล้วมองไอ้คนดื้อด้านกำลังเดินออกไป แทนที่มันจะกลับไปทำงานของตัวเองแต่แม่งไม่ทำ เออ!! มันเป็นลูกรัก มันทำงานเก่ง เพลงที่มันแต่งดังแม่งทุกเพลง คนในวงการเพลงไม่มีใครไม่รู้จักมันอันนี้ผมก็ยอมรับครับ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงกับมันแล้วจริงๆ





ผมนั่งทำงานไปเรื่อยจนลืมว่ามีอีกคนที่กำลังนั่งรอผมอยู่ มองไปที่นาฬิกาตอนนี้ก็ผ่านไปสี่ชั่วโมงแล้วผมคิดว่ามันคงจะกลับไปแล้วมั้งครับ เพราะถ้ามันยังนั่งรออยู่แบบเงียบๆ อย่างนี้คงจะไม่ใช่ไอ้พีตัวจริง เพราะถ้าเป็นไอ้พีที่ผมเคยรู้จักมันคงจะโทรมาโวยวายแล้วถ้าผมปล่อยให้มันนั่งรอนานๆ อย่างนี้





งานที่ผมทำก็เสร็จเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วเหลือทำพรีเซนต์อีกนิดหน่อยก็คงเริ่มประชุมกับทีมงานต่อไปได้ วันนี้ผมขอกลับบ้านเร็วสักวัน ขอไปพักสมองบ้าง เจออะไรหนักๆ มากหลายวันติดผมก็หมดแรงเหมือนกันครับ พักบ้างอะไรบ้างคงจะดีขึ้น ผมคิดว่างั้นนะ




ผมเก็บข้าวของบนโต๊ะเข้าที่เรียบร้อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์แล้วเดินตรงไปยังรถ ถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะส่ายหัวเบาๆ อย่างด้วยความเหนื่อยใจ คิดว่ามันคงจะกลับไปแล้วแต่เปล่าเลยครับ





"ทำไมช้าจังวะ?" ไอ้พีทิ้งบุหรี่ลงที่พื้นก่อนจะใช้เท้าเหยียบขยี้



"เก็บไปทิ้งดีๆ ดิ๊!" ผมเผลอออกคำสั่งเหมือนทุกครั้งที่มันชอบทำตัวมักง่าย



"อืม บ่นว่ะ!" มันก้มเก็บก้นบุหรี่ขึ้นมาตามที่ผมบอกแล้วเดินไปทิ้งลงถังขยะ



"เลิกสักทีได้ไหมนิสัยมักง่ายอย่างนี้นะ" มันเดินตรงเข้ามาหาผม



หมับ!



"ไอ้เหี้ยพี!!"



ไอ้พีมันเดินเข้ามากอดที่เอวของผมก่อนจะไล่จมูกที่แก้มของผมอย่างที่มันเคยทำ



"กูจะเลิกถ้ามึงยอมกลับบ้านกลับกู"



"ทำบ้าอะไรของมึงห๊ะ!! ถอยไปพีกูจะกลับไปพัก กูเหนื่อย!!" ผมผลักที่อกมันแต่มันกอดเอวผมแน่นขึ้นกว่าเดิมจนร่างของเราแนบชิดกัน



"กลับบ้านเรานะเภา กูคิดถึงมึงนะ" ลมหายใจที่พ่นลมอุ่นๆ รดบนพวงแก้มทำให้ผมขนลุกไปทั่วทั้งตัว สัมผัสที่ผมเคยรู้สึกอบอุ่นกับมันกลับมาทำให้ใจผมเริ่มสั่นไหว



"ปล่อยกูพี!! ที่นี่มันที่ทำงานนะโว๊ย!!" ผมพยายามผลักตัวมันออกจากตัวของผม



"งั้นเราไปต่อกันที่บ้านเรานะ" มันกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู



"....."



"นะเภา.... นะครับ"



"....."



"นะครับ... ที่รัก"



จุ๊บบบบ....




มันจูบลงที่แก้มของผมครับ ผมยิ้ม....




พลั่ก!!!!






"โอ๊ยยย....." เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น






"หึหึ ลูกไม้เดิมๆ มันใช้กับกูไม่ได้แล้วไอ้พี"





ติ๊ด.....






"เดี๋ยวเภา!! โอ๊ยยย..... กูเจ็บนะเว้ย!!"




TBC.



 

น้ำจิไหลคือดีใจที่ได้อ่านเม้นจากคนอ่าน ขอบคุณนะคะ
ช่วงนี้อากาศร้อนมาก คนอ่านใจเย็นๆ หน่อยนะจ๊ะ
เจอคำผิดบอกได้นะคะจะขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า..

 

 

 

ความคิดเห็น