ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 4 unforgettable ยากจะลืมเลือน 25%

ชื่อตอน : chapter 4 unforgettable ยากจะลืมเลือน 25%

คำค้น : ธัญล่าฝันซีซั่น3 ธัญวลัยxสถาพรบุ๊คส์ ละอองอาย เรื่องเล่าบนดาวเคราะห์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 265

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2563 20:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 4 unforgettable ยากจะลืมเลือน 25%
แบบอักษร

‘ชื่อเวลาเหรอ ชื่อแปลกดีนะ’ เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนเอ่ยทัก เขาเป็นรุ่นพี่เธอหนึ่งปี สังเกตได้จากจุดเล็กๆสองจุดบนปกเสื้อ อันเป็นสัญลักษณ์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5 

‘แล้วพี่ล่ะ ชื่ออะไร?’ เวลาถามกลับโดยไม่กล้าสบตาหรือเงยหน้ามองอีกฝ่ายตรงๆด้วยซ้ำ 

‘พี่ชื่อชาร์ป คิดไงมาอยู่ฝ่ายศิลป์เนี่ย พวกผู้หญิงเค้าต้องไปคัดตัวหลีดกันไม่ใช่เหรอ’ ไม่พูดเปล่า ฝ่ามือหนาของชายหนุ่มดึงเอาผ้าขาวออกมาปูลาดลงกับพื้นห้องศิลปะ เริ่มลงมือทำฉากประกอบแสตนเชียร์ 

‘เวเต้นไม่เก่ง’ เธอตอบกลับเสียงค่อย ก่อนจะเริ่มช่วยอีกฝ่ายตรึงขอบผ้าขาวให้แน่น 

‘แล้ววาดรูปเก่งเหรอ?’ เสียงของอีกฝ่ายถามกลับมา และมันยิ่งทำให้สมองของเธอเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง 

ความสามารถด้านศิลปะของเธอเข้าขั้นห่วยแตก เธอสามารถวาดหมาให้ออกมาคล้ายจิ้กจกได้ ยิ่งไม่ต้องถามถึงการลงสีหรือตัดเส้น เพราะเธอไม่เคยแยกออกว่าส่วนไหนต้องลงสีอย่างไร หรือตรงไหนควรต้องตัดเส้น 

สาเหตุที่ทำให้เธอตัดสินใจมาอยู่ฝ่ายศิลป์ในกิจกรรมกีฬาสี เพราะเห็นว่าเป็นฝ่ายที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรเพิ่มเติม อีกทั้งยังไม่ต้องซ้อมตะโกนร้องเพลงจนเสียงแหบเสียงแห้ง เธอแค่เข้ามาช่วยงานรุ่นพี่เล็กๆน้อยๆ วาดกบเป็นก้อนหินสักสองสามรอบ รุ่นพี่คงไม่ไว้ใจให้เธอทำงานอะไรอีก นอกจากค่อยช่วยล้างถังสีและพู่กัน 

‘เอาเถอะ ไหนๆก็มาแล้ว ช่วยพี่ระบายสีพื้นก็แล้วกัน’ ฝ่ามือหนายื่นพู่กันอันใหญ่มาให้เวลา ครั้นเห็นเธอยังก้มหน้าก้มตาไม่ยอมรับของ เขาจึงจับมือเล็กขึ้นมาก่อนจะยัดพู่กันใส่มืออีกฝ่าย 

‘ที่พื้นมันมีอะไรทำไมถึงเอาแต่ก้มหน้า?’ ชรันตร์ถามด้วยความสงสัย เขาพยายามมองดูพื้นตามสายตาของเด็กสาวม.4 ที่เอาแต่ก้มงุดไม่ยอมเงย และด้วยส่วนสูงที่ต่างกันค่อนข้างมาก ทำให้เขาต้องก้มหน้าเพื่อมองช้อนดูใบหน้าของเธอ 

ดวงตาคู่คมเป็นประกายดูไร้เดียงสา สบเข้ากับนัยน์ตาโศกดูอบอุ่นที่มีแววหยอกเย้าน้อยๆ เวลารีบรับเอาพู่กันออกจากมือของชรันตร์ ก่อนจะเบนสายตาหลบไปทางอื่นด้วยหัวใจที่เต้นถี่ระรัว 

หัวใจที่เต้นถี่ระรัว 

ถี่ระรัวเหมือนตอนนี้ไม่มีผิด 

เวลายังคงชะงักมือไม่กล้าพอจะยื่นไม่คว้าไมตรีจากอีกฝ่าย สายตาทอดมองใบหน้าของเขาที่ดูคมสันกว่าเดิมอยู่หลายส่วน ใบหน้าขาวจัดและไรหนวดสีเขียวครึ้มเสริมให้ชายหนุ่มตรงหน้าดูเป็นผู้ชายเต็มขั้น ไหนจะร่างสูงใหญ่ไหลกว้างยามอยู่ในชุดสูทก็ทำให้เขาดูสมาร์ทอีกหลายขุม 

ริมฝีปากหนายกยิ้มเล็กน้อย สายตาโศกของเขามองมาทางเธอนิ่งด้วยแววยินดี 

“คุณนักเขียนใช่ไหมคะ?” เสียงของรัชนกช่วยทำลายบรรยากาศอึมครึมลงไปได้ เจ้าหล่อนเดินเข้าร่วมวงสนทนาด้วยสีหน้าแช่มชื่นและเป็นมิตร 

ฝ่ามือหนาชักกลับไปก่อนเขาจะเบนสายตาไปทางพิธีกรสาวที่กำลังกระพุ่มไหว้อย่างอ้อนช้อย และแนะนำตัวกับอีกฝ่ายอย่างไร้ซึ่งอาการเก้อเขินใดๆ 

“ตอนแรกไม่แน่ใจ คิดว่าคุณชาร์ปเป็นนักแสดงหน้าใหม่ในช่องซะอีก” ไม่วายยังเอ่ยปากแซวอีกฝ่ายอย่างคนอัธยาศัยดี 

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ คงเป็นเพราะใส่สูทมากกว่า” ชรันทร์ตอบยิ้มๆ สายตาลอบชำเลืองมองโปรดิวเซอร์สาวคนเคยคุ้น ที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดอย่างไร้สีเลือดเหมือนเพิ่งเจอผีอย่างไรอย่างนั้น 

“งั้นนกขอเชิญคุณชาร์ปไปที่หน้าเซตเลยนะคะ ใกล้จะถึงเวลาถ่ายทำแล้ว เดี๋ยวจะโดนโปรดิวเซอร์ดุเอา” รัชนกหันมาเย้าเพื่อนที่ตอนนี้สีหน้าดูไม่สู้ดีเท่าไรนัก ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญแขกรับเชิญร่างสูงไปทางหน้าเซตถ่ายทำ 

“พี่เวเป็นอะไรหรือเปล่าคะ หน้าดูซีดๆ” หลังพิธีกรพาแขกรับเชิญออกจากวงสนทนา เกวลินถึงได้สังเกตว่าสีหน้าของเวลาดูซีดเผือดอย่างไร้สีเลือด คล้ายจะล้มตึงลงไปได้ทุกขณะ 

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร พี่ขอออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย เดี๋ยวมา” เวลาเดินเลี่ยงออกไปในทันที หากเธอไม่ออกไปจากตรงนี้ มีหวังได้ล้มหงายหลังกลางสตูดิโอแน่ๆ 

ร่างระหงออกมาด้านนอกด้วยสีหน้าซีดเผือด แผ่นหลังบางพิงกับพนังอย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง มือเรียวยกขึ้นกุมตรงกลางอก ที่ก้อนเนื้อภายในกำลังดีดตัวเต้นอย่างรุนแรง 

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะพานพบกับเขาอีกครั้ง... 

ความรู้สึกกลัวแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจของหญิงสาว เหงื่อเม็ดโตผุดพราวข้างกรอบใบหน้าเรียวเล็ก ความประหม่าที่ห่างหายไปจากความรู้สึก ค่อยๆกำซาบเข้าแทรกและยึดครอบจิตใจของเธอจนไม่กล้าจะกลับเข้าไปในสตูดิโออีกครั้ง 

ทว่าผู้ช่วยโปรดิวเซอร์ของเธอที่ตามออกมาด้วยความห่วงใย ไม่ปล่อยให้เวลาได้มีโอกาสอ่อนแอในเวลางานแม้สักเศษเสี้ยววินาที ต้องโทษที่ความห่วงใยที่เธอมี เพราะในบางครั้งก็ทำให้เวลารู้สึกอึดอัด 

“พี่เว ไหวไหมคะ พักก่อนไหม เดี๋ยวแก้มดูทางนี้ให้เอง” เกวลินยืดอกอาสา เพราะเห็นสีหน้าของบอสสาวคนสวยแล้วไม่พร้อมปฏิบัติงานเท่าไรนัก 

“ไม่เป็นไร พี่โอเค แก้มเข้าไปก่อน ฝากดูไมค์แขกรับเชิญด้วย อีกเดี๋ยวพี่ตามเข้าไป” เวลาที่รู้สึกวูบโหวงในท้องคล้ายมีคลื่นยักษ์กำลังไหลวนไปมาเร่งผลักไซผู้ช่วยให้กลับเข้าไป เพราะตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจะเจอใครจริงๆ 

“ได้ค่ะพี่เว...” เกวลินมองใบหน้าของเวลาอย่างไม่ค่อยวางใจนัก แต่ก็ยอมเดินกลับเข้าไปในสตูดิโอแต่โดยดี 

สายตาคู่คมก้มลงมองนาฬิกา คำนวณเวลาแล้วเหลืออีกสิบห้านาทีก่อนเริ่มถ่ายทำ หญิงสาวจึงตัดสินใจเดินไปยังห้องน้ำ มองดูใบหน้าที่ซีดเผือดไม่ต่างจากคนเจอผีของตัวเองด้วยความรู้สึกสังเวช 

ภาพของแววตาอบอุ่นคู่นั้นที่มองมาทางเธอด้วยสีหน้าแย้มยิ้มลอยเข้ามาในหัว เขาดูสุขุมและควบคุมตัวเองได้ดีคล้ายคนไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่างจากเธอที่สติแตกอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ 

ใบหน้านั้นแม้จะดูซูบผอมไปจากครั้งสุดท้ายที่ได้เห็น แต่เค้ากลับดูคมสันกว่าเก่า ดวงหน้าก็สดใสอย่างคนไร้เรื่องกังวลร้อนใจ  

น่าขันที่เวลานึกเสียใจนิดๆ ที่เจออีกฝ่ายอยู่ในสถาพที่ดูดี หาใช่ทรุดโทรมอย่างในภาพความคิดของเธอ และตอนนี้เขาไม่ใช่นักวาดว่างงาน ที่ใช้ชีวิตบนความพอใจของตนเองอย่างคนติสต์แตก เขาประสบความสำเร็จ และกำลังมองมาทางเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม... หรือเยาะเย้ย? 

ยิ่งคิดเวลายิ่งหมดไร้เรี่ยวแรง เธอไม่กล้าจะเจอหน้าเขาอีกครั้งด้วยซ้ำ แค่คิดจะเดินกลับไปสตูดิโอ แข้งขาก็เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ 

“เข้มแข็งสิเวลา!” หญิงสาวพยายามจะเรียกคืนความมั่นใจของตัวเองออกมา ทว่ามันก็ยากเย็นเต็มที 

เธอไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เจอกับเขาอีกครั้ง หรือถ้ามีส่วนลึกๆในจิตใจที่คิดว่าคงมีโอกาสได้เจอ แต่เธอก็ไม่คิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในสถานะของนักวาดชื่อดัง คนที่เธอต้องอ้อนวอนให้มาเป็นแขกรับเชิญ  

หากรู้ว่าเป็นเขา... เธอไม่มีวันรบเร้าอีกฝ่ายแน่ๆ 

เวลาก้มลงมองนาฬิกาอีกครั้ง เหลืออีกแค่ห้านาทีก่อนเริ่มถ่ายทำ เธอช้อนสายตาขึ้นมองภาพตัวเองในกระจกอีกครั้ง มองดูใบหน้าและการแต่งกายของตัวเองที่ไม่ได้ขี้ริ้วให้ต้องรู้สึกอาย อีกทั้งเธอยังเป็นโปรดิวเซอร์หลักของรายการ ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งหรือฐานะที่ด้อยจนไม่กล้าสู้หน้าใคร และทำไมเธอจะต้องหนี! 

หญิงสาวพรูลมหายใจออกมาก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าก่อนจะเดินกลับไปยังห้องสตูดิโอด้วยหัวใจที่พร้อมรบ 

เขายิ้มให้เธอได้ เธอก็ยิ้มให้เขาได้เหมือนกัน! 

 

-------------------------------------------------------- 

วันนี้ออกมีงานเช้าบ่ายเลยค่ะ ไม่ว่างมาแต่งให้เลย ต้องขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ 

คืนนี้เอาไปหนึ่งตอนก่อนนะคะ พรุ่งนี้จะรีบมาแต่งให้แต่เช้าเลยงับ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและส่งผ่านกำลังใจจากการไลค์และคอมเม้นต์นะคะ รักและรัก อาจไม่ว่างตอบบ้าง แต่ถ้ามีเวลาจะพยายามตอบทุกๆคนนะคะ 

สำหรับคืนนี้ ฝันดีราตรีสวิสดิ์งับ รักแหละ 

ความคิดเห็น