OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : EP.06 แลก [1/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 511

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2563 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.06 แลก [1/2]
แบบอักษร

EP.06 

แลก 

[1/2] 

 

 

                หนึ่งเดือนผ่านไป

                ผมไม่ชอบฤดูฝนเลยครับ ไม่ชอบฝนเพราะมันทำให้พีชป่วย สองวันที่ผ่านมาพีชซ้อมบาสไม่ไหว เรียนเสร็จก็กลับบ้านเลย จนวันนี้เขาต้องหยุดเรียนเพราะตอนเช้าลุกไม่ขึ้น โทรมาอ้อนผมใหญ่เลยว่าปวดหัวตัวร้อน กำชับเสียงดังด้วยว่าที่บ้านไม่มีใครอยู่ให้ผมไปหาเขาหน่อย เขาต้องการคนดูแล

                ตัวผมไม่มีปัญหาหรอกครับ เขาบอกให้ไปหาที่ไหนผมไปหาได้หมด ห่วงแค่ว่าถ้าพีชเป็นอะไรหนักขึ้นมาเขาควรจะได้รับการรักษาอยู่โรงพยาบาล สมมติว่าพีชนอนซมแบบไม่มีแรงจะทำอะไร ผมก็ไม่ไว้ใจที่จะให้เขาอยู่บ้านนะ ผมจะพาเขาไปโรงพยาบาลทันที แต่ว่า...ผมไม่มีรถครับ ไม่สะดวกในการพาพีชออกไปข้างนอกแน่นอน

                Peachhhhh : จะเข้ามากี่โมง?

                No.9 : สาย ๆ หน่อยนะ พีชกินข้าว กินยาแล้วนอนพัก เดี๋ยวเราเข้าไปหา

                ที่ไปหาพีชได้สายหน่อย เพราะตอนเช้าผมว่าจะไปบ้านใหญ่น่ะสิ ไปเอารถมาใช้ ที่จริงพยายามเลี่ยงที่จะกลับบ้านแล้ว ทั้งขอยืมรถพี่นัทและน้องนีนมาใช้ก่อน ทั้งวานอาเธียรคุยกับป๊า แต่พี่นัทกับน้องนีนวันนี้มีเรียน เอารถมาให้ผมไม่ได้ ส่วนอาเธียรติดประชุมอยู่ต่างประเทศ มีทางเดียวที่ผมจะใช้รถวันนี้ได้ก็คือกลับบ้านไปขอกุญแจรถจากป๊า

                สามเดือนเต็มแล้วที่ผมไม่ได้กลับมาเหยียบบ้านหลังใหญ่หลังนี้ วันนี้ได้มาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านด้วยความรู้สึกขนลุกซู่ ผมโตมาในบ้านหลังนี้ แต่กลับไม่รู้สึกคุ้นเคยเสียที ไม่รู้สึกผูกพันด้วยซ้ำ

                “คุณหนู”

                “ป้าไพร สวัสดีครับ”

                ผมยกมือไหว้คุณป้าแม่บ้านที่เลี้ยงผมมาอย่างนอบน้อม ป้าไพรรีบเดินมาเปิดประตูให้ผมก่อนจะเข้ามากอดด้วยความดีใจ แต่ป้าก็ยิ้มให้ผมได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

                “คุณนายไม่อยู่บ้านนะคะ ออกไปตั้งแต่เช้า”

                เป็นที่รู้กันครับว่าป๊าพาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้านอีกแล้ว แม่ผมจะกลับบ้านอยู่บ้านใหญ่เมื่อสถานการณ์สงบสุข และจะออกไปอยู่บ้านอีกหลังในวันที่ป๊าพาผู้หญิงคนอื่นมาที่นี่

                “ผมขอเข้าไปเอากุญแจรถแป๊บเดียวเดี๋ยวผมก็กลับแล้วครับ อยู่ไม่นานหรอก”

                “คุณท่านอยู่ในห้องทำงานนะคะคุณหนู ป้าว่าอย่าเพิ่ง...”

                “ไม่เป็นไรครับป้า เขาไม่ตีผมถึงตายหรอก”

                ที่จริงผมไม่รู้ว่าป๊าอยู่บ้าน คิดว่าแม่จะอยู่ที่นี่เสียอีกผมเลยไม่ได้โทรหาแม่ก่อน

                ฝ่าเท้าของผมเดินอย่างมั่นคงเข้าสู่บ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงัด บรรยากาศที่นี่เย็นยะเยือกไร้ซึ่งความอบอุ่น ในบ้านไม่มีใครอยู่เลยครับ ผมสูดลมหายใจเข้าไปลึกสุดปอดเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องทำงานของป๊าเข้าไป

                “ป๊า ผมขอกุญแจรถ จะเอารถไปใช้”

                ชายวัยห้าสิบหกปีหันมาหาผมด้วยรอยยิ้ม ป๊ายืนตั้งท่ากำลังจะตีลูกกอล์ฟให้ลงหลุม มันเป็นกิจกรรมขนาดย่อมที่ป๊าชอบเล่นในห้องทำงานหากมีเวลาว่าง ส่วนที่โซฟามีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ เมื่อผมเหลือบไปมองเธอก็หลบตาผมแล้วรีบก้มหน้า

                “ไม่เจอกันนานเลยนะลูกรักของป๊า จะเอารถไปใช้เหรอ เอาคันไหนเลือกไปได้เลย หรือจะเอาคันใหม่ก็ได้เดี๋ยวป๊าซื้อให้ แลกกับการกลับบ้านมาหาป๊าบ่อย ๆ นะ ช่วยป๊าทำงานหน่อย”

                มีสักครั้งไหมที่จะให้อะไรผมโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน ไม่ครับ ป๊าไม่เคยเลย ทุกอย่างที่หยิบยื่นมาให้ ป๊าจะหวังผลตอบแทนเสมอ

                “กุญแจรถผมอยู่ไหน?”

                “จะกลับมาอยู่บ้านเมื่อไหร่ไนน์ ป๊าทำงานเหนื่อยจะตายแล้ว ไม่มีลูกคนไหนช่วยป๊าสักคน เจ้านัทก็หัวทื่อ ขี้ขลาด เจ้านีนก็ยังเด็ก ป๊าหวังพึ่งแต่ไนน์นะ กลับมาอยู่กับป๊าเถอะ”

                “ผมถามว่ากุญแจรถผมอยู่ไหน?”

                “พูดอะไรไม่เคยจะฟัง ไอ้ลูกไม่รักดี!”

                หึ เริ่มแล้วสินะ อย่างป๊าน่ะพูดกับผมดีไม่เกินสามประโยคหรอกครับ ถ้าผมไม่คล้อยตามป๊าจะเริ่มบันดาลโทสะทันทีเลยล่ะ

                “รักดีแล้วเป็นอย่างป๊าน่ะเหรอ ผมไม่เอาหรอกนะ แค่ครอบครัวยังรักษาไม่ได้เลย!”

                ผมเองก็อดไม่ได้ที่จะปะทะคารมณ์กลับไป ยิ่งเห็นผู้หญิงคนอื่นนั่งอยู่ตรงนี้ผมยิ่งทนไม่ได้ ทั้งที่ภายในบ้านหลังนี้ผู้หญิงคนเดียวที่มีสิทธิ์นั่งตรงนั้นมีแค่แม่ของผมคนเดียวแท้ ๆ แต่ป๊ากลับพาคนอื่นเข้ามา มันกี่ครั้งแล้ว กี่ปีแล้วที่ป๊าทำร้ายจิตใจพวกเราไม่เปลี่ยน

                “ไอ้ไนน์ แกจะดื้อให้มันได้อะไรวะ มีลูกก็ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง!”

                “ก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ผมเกิดมาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ!!!”

                ผลั้ว!

                ป๊าเดินเข้ามาพร้อมใช้ไม้กอล์ฟฟาดเข้าที่ท้องผมเต็มแรง ความเจ็บแล่นปรี่จนผมต้องงอตัว ไม่นานผมก็โดนป๊าฟาดเข้ามาที่เอวและหลังอีกอย่างละที อ่า แรงยังดีเหมือนเดิมเลยนะ

                “แกอย่ามาพูดกับป๊าแบบนี้นะ! ป๊าให้แกทุกอย่าง แต่แกไม่ขวนขวายจะเอาเอง เลิกต่อต้านแล้วกลับมาใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็นได้แล้ว!”

                “แล้วป๊าเคยถามผมสักครั้งไหมว่าผมต้องการอะไร”

                “ทำไมต้องถาม ที่ป๊าให้แกมันไม่ดีตรงไหน มันดีกับตัวแกทุกอย่างไนน์ ไอ้ลูกโง่!”

                ผมหยัดตัวพยายามยืนให้ตรงเมื่อเห็นป๊าโยนไม้กอล์ฟทิ้งและเดินผ่านตัวผมไปที่โต๊ะทำงาน เพียงชั่วอึดใจป๊าก็โยนกุญแจรถตรงมาที่ผม ตรงหน้าเลยครับ ดีที่ผมเอียงหน้าหลบทันมันเลยโดนเข้าที่กกหูแทน

                ปึก!

                “ดูไว้นะ ขนาดลูกชายแท้ ๆ ยังกลายเป็นทาสอารมณ์ขนาดนี้ แล้วคนที่รู้จักกันผิวเผินอย่างคุณน่ะอย่าคิดว่าป๊าจะไม่กล้าทำร้าย”

                ประโยคนี้ผมหันไปพูดกับผู้หญิงคนนั้นที่นั่งมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก ที่จริงผมก็พูดใส่ทุกคนที่ผมเคยเจอนั่นแหละครับ ป๊าไม่ได้จะจริงจังกับพวกเธอหรอก ผมไม่เคยเจอใครซ้ำหน้าสักคนเดียว

                วันนี้ผมหมดธุระที่บ้านหลังนี้แล้ว กุญแจรถผมก็ได้มาแล้วฉะนั้นผมจึงอยากออกไปให้ไวที่สุด เดินจากห้องทำงานโดยไม่ร่ำลาป๊าสักคำ

                ตึก ตึก ตึก

                ผมเดินมาจนถึงโรงรถ เห็นป้าไพรกับกำลังเช็ดรถให้ผมอยู่อย่างขะมักเขม้น รถของผมที่ผมไม่เคยได้ขับเพราะมันแพงเกินตัวผมไปมาก สำหรับนักศึกษาปีสองที่หาเงินเองยังไม่ได้จะให้ผมขับ Porsche 718 Boxster คันละห้าล้านกว่าบาทไปไหนมาไหนเหรอ ผมรู้สึกว่ามันไม่เหมาะกับผมเลย

                “เจ็บตรงไหนไหมคะคุณหนู ให้ป้าทำแผลให้ไหม?”

                “นิดหน่อยครับ”

                “หู... เลือดออกค่ะ เดี๋ยวป้าเช็ดให้นะคะ”

                “ไม่เป็นไรครับป้า เดี๋ยวผมจัดการเอง ผมไปก่อนนะครับผมรีบ ไว้วันหลังผมมาอีกจะซื้อขนมอร่อย ๆ มาฝากป้านะครับ”

                ผมใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ไหลออกจากหูลวก ๆ ไม่รู้เลยมีเลือดไหนออกมา รู้แค่ว่าตั้งแต่ป๊าเขวี้ยงกุญแจรถเข้าใส่แล้วหูผมอื้อไปเลย ตอนนี้ก็ยังอื้ออยู่ ช่างเถอะ ผมรู้อยู่แล้วว่าการเจอป๊าแต่ละครั้งมันต้องเจ็บตัว ชินแล้วครับ ตอนนี้รีบไปหาพีชดีกว่า มีคนป่วยรอผมอยู่

                แม้ว่าผมจะเดินทางไปบ้านพีชครั้งแรกแต่ผมกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างมากเพราะพีชบอกทางผมอย่างละเอียด เขาส่งทั้งโลเคชั่น ทั้งบ้านเลขที่ บอกซอยแยกย่อยในหมู่บ้านชัดเจน แถมนับจำนวนหลังให้ด้วยว่าเขาอยู่บ้านหลังที่เท่าไหร่หลังจากเลี้ยวเข้าซอยมา มาถึงแล้วเข้าบ้านได้ทางประตูเล็กได้เลย กุญแจสำรองของบ้านอยู่ในรองเท้าผ้าใบสีแดงคู่ที่สองที่วางอยู่ในชั้นรองเท้า ส่วนห้องนอนพีชให้ขึ้นชั้นสองมาอยู่ซ้ายมือ

                บอกละเอียดขนาดนี้แน่นอนว่าผมย่อมมาถูก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยิ่งเป็นห่วง ถ้าเป็นพีชคนที่ไม่ป่วยเขาจะต้องลงมาต้อนรับผมถึงหน้าบ้านแล้ว แต่นี่เขาบอกทุกอย่างเผื่อเอาไว้ราวกับรู้ว่าตัวเองจะลงมาหาผมไม่ไหว แบบนี้ต้องป่วยขนาดไหนนะ เป็นเพราะสามวันก่อนเขาวิ่งตากฝนมาหาผมที่หอแท้ ๆ

                ผมใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะมาถึงบ้านของพีช รถคันหรูจอดเทียบที่หน้าบ้านของเขาก่อนผมจะทำตามขั้นตอนที่พีชบอก กระทั่งเข้ามาด้านในของบ้านได้ และขึ้นมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของพีชในที่สุด

                ก๊อก ก๊อก

                “พีช เรามาแล้ว เราเข้าไปหานะ”

                “อืม...”

                ได้ยินเสียงอนุญาตจากเจ้าของห้อง แม้จะดังแผ่วเบาแต่ผมก็ได้ยินและรีบเข้าไปหาเขาในทันที

                พีชนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง ที่โต๊ะข้างเตียงมีชามข้าวต้มวางอยู่ ไม่แน่ใจว่าพีชได้กินไปหรือยัง แต่ผมเดินไปจับชามดูพบว่ามันเย็นชืดแล้ว ส่วนข้างชามข้าวมียาลดไข้วางอยู่แผงหนึ่ง มีรอยแกะไปแล้วสามเม็ด

                “เป็นไงบ้าง พีชไหวไหม?”

                “อืม...”

                เจ้าของห้องมองผมด้วยแววตาอ่อนเพลีย ริมฝีปากแห้งแตกเผยยิ้มเหนื่อยอ่อนมาให้ ผมจึงนั่งทิ้งตัวลงที่ขอบเตียงแล้วยื่นมือไปทาบกับหน้าผากของเขา

_______________________________ 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

 

TALK 

ครอบครัวของไนน์น่ะนะ เฮ้ออออ ไม่ใช่แค่พีชที่คลั่งรักไนน์นะ ไนน์ก็รักพีชเหมือนกันอะ เหมือนพีชกลายเป็นความสุขเดียวของไนน์ไปแล้ว  

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ตุลาคม 

 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

ความคิดเห็น