ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SECRET LOVE ง้อ(?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 527

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2563 09:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SECRET LOVE ง้อ(?)
แบบอักษร

NIDA 

โถนิดา ฉันอยากจะบ้าตายในตอนนี้ ทำไมร้านที่ห่างไกลผู้คนจะต้องมีคนที่รู้จักแวะเวียนเข้ามาด้วยนะ 

"มากับใครอะยุ่ง" 

"เพื่อนไงไอ้สิน แล้วก็น้องรหัสที่เคยเล่าให้ฟังอะ"ฉันรีบตอบซันนี่ด้วยรอยยิ้ม และดูเหมือนว่าซันนี่จะเชื่อฉันอย่างสนิทใจเขาระบายยิ้มให้กับบัตเตอร์ที่ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เชื่อเถอะบัตเตอร์ขึ้นปีสองยังไม่เคยเจอซันนี่เลย 

"สินมีแฟนแล้วก็ไม่เป็นไร แค่ไปส่งนะคะ" 

เดี๋ยวนะฉันคงลืมแม่ดาวยั่วนี่กำลังไตร่นิ้วไปตามกล้ามแขนของแฟนเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนของฉัน ถึงจะแค่ตกลงส่งๆแต่เขาก็มีสถานะเป็นแฟนฉันนะยายบ้า หล่อนเอามือมาจับแบบนี้แล้วถเามันมาจับฉันจะเป็นยังไง 

"ไม่ได้หรอกโซเฟีย ถ้าเกิดแฟนสินรู้คงจะไม่พอใจอาจจะทะเลาะกัน หรือไม่ก็ทำให้น้อยใจ น้อยใจเอามากๆ"มันย้ำตรงคำว่าน้อยใจ ฉันเนี่ยนะจะน้อยใจ ไม่มีทางนิดาสวยสตรอง ฟาดแหลกให้ตายไปข้างไม่มีทางน้อยใจแน่นอน 

"งั้นไปแท็กซี่ก็ได้ค่ะ"หล่อนปล่อยมือหนึบหนับออกจากแขนของไอ้หมาพร้อมกับขยับเขเามาใกล้ซันนี่แทน เปลี่ยนเป้าหมายหรอเธอ 

"ดูครึกครักดีนะครับ"บัตเตอร์ยิ้มจนตาหยี เขาดูสนใจอาหารมากกว่าเรื่องคนอื่นซะอีกแต่เด็กนี่ก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว 

ฉันหันกลับไปมองไอ้หมาที่มองเหมือนจะไม่พอใจ แล้วฉันทำอะไรคนที่ไม่พอใจควรจะเป็นฉันเอามากกว่าที่จะเป็นมัน 

"พี่ไปก่อนนะ" 

"แล้วมาซื้ออะไรอะ"ฉันลืมซันนี่ไปได้ยังไง ทั้งๆที่เขายืนอยู่ข้างฉันแต่ฉันกับไปสนใจไอ้หมา 

"กาแฟ"แค่กาแฟนี่ว่าที่ผู้บริหารถึงขนาดต้องขับรถมาไกลถึงที่นี่เลยหรือไง 

"แค่กาแฟ ขับรถมาไกลจัง" 

"นี่ร้านโปรดของพี่นะยุ่ง ลืมแล้วหรือไง"ลืม ไม่นะ ใช่นี่ร้านนี้ร้านโปรดของซันนี่นี่หน่าฉันนัดไอ้สินมาร้านโปรดของซันนี่ ฉันค่อยๆหันไปมองหน้ามัน 

หน้าไอ้สินดูง้ำงอทั้งยังนั่งกอดอกมองแต่หน้าของฉัน มันต้องอารมณ์เสียไม่พอใจ ใบหน้ามันเปลี่ยนไปอีกแล้วราวกับคนละคนอีกแล้ว 

"ไปส่งหน่อยสิคะ" 

เดี๋ยวก่อนจะเคลียร์กับไอ้หมาต้องเคลียร์กับยายโซเฟียแตงโมนี่ก่อน ฉันลุกขึ้นพร้อมกับจับนิ้วเรียวยาวที่ทาเล็บสีแดงร้อนแรงให้ออกไปจากแขนของซันนี่ที่ทำเพียงยิ้มบางๆส่งให้เจ้าหล่อน ซันนี่เขาเป็นสุภาพบุรุษเขาให้ทำร้ายใครไม่เป็น ต้องให้นิดาผู้เปี่ยมไปดเวยความยุติธรรมจัดการ 

"เธอจะยุ่งกับใครก็ได้ แต่อย่ามายุ่งกับคนนี้" 

ฉันขยับซันนี่ให้มายืนที่ด้านหลังของฉัน ดูหล่อนอารมณ์เสีย เท้าสะเอวใส่ฉันอย่างเอาเรื่อง เอาสิตบมาต่อยกลับฉันไม่กลัวหรอกย่ะ คิดว่านมใหญ่กว่าแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง 

ครืด 

แต่ก่อนที่จะเกิดศึกเสียงของเก้าอี้ที่กระทบพื้นทำให้ฉัน ซันนี่ ยายโซเฟีย และบัตเตอร์หันไปมองในทันที 

"กลับก่อนนะ"ไอ้หมาพูดเสร็จก็เดินออกไปไม่สบตาฉันเลยสักนิด อะไรอีกวะหรือมันจะไม่พอใจอะไรฉัน 

"นี่หล่อนเป็นแฟนหรอ" 

"น้องข้างบ้านที่สนิทที่สุดจบนะ"ฉันลอยหน้าลอยตาพร้อมกับสีหน้ากวนประสาทจนแม่นั้นหวีดร้องออกมา 

"สินรอโซเฟียด้วยค่ะ"ยายนี่เดินสะบัดก้นตามไอ้หมาไปอย่างอารมณ์เสีย มือของฉันไปไวกว่าความคิดรีบคว้ากระเป๋าถือเดินตามแม่นั้นออกมา 

หมับ 

"อะไรอีกย่ะ อีบ้า"ดูหล่อนจะโมโห ฉันสิที่ต้องโมโหที่เห็นยายโซเฟียแตงโมเกาะแขนของแฟนราว1อาทิตย์ของฉันแล้วมันก็ไม่ได้สะบัดออก 

"คนนี้ก็ห้าม"หางตาของฉันเห็นไอ้สินที่หน้าง้ำงอลอบยิ้ม เดี๋ยวมึงเจอฉันเป็นพวกหวงของซะด้วย 

"หล่อนจะเอาสองคนเลยหรือไง จับปลาสองมือ"แหมทำแสยะยิ้มแล้วใครเมื่อกี้ที่เปลี่ยนรางไวเหลือเกิน 

"ก็มีสองมือ แล้วอีกอย่างพวกเขาก็น่าจับ"ฉันแกล้งบีบแขนของไอ้หมาพร้อมกับยักคิ้วอย่างเหนือกว่าให้ส่งให้เธอ 

"น่ากอดด้วยนะ"เสียงกระซิบดังอยู่ข้างใบหู กายหนาซ่อนตัวบดเบียดแนบกับแผ่นหลังนวลเนียนของฉัน 

"เดี๋ยวมึงเป็นรายต่อไป"ฉันพูดให้ได้ยินแค่สองคนโดยที่ไม่ละสายตาไปจากหน้าของแม่แตงโมร้อนแรงตรงหน้า 

"ก็ไม่อยากจะยุ่ง เสียเวลา"หล่อนสะบัดตูด เชิดหน้าเดินไปที่รถ พร้อมกับขับออกไป อ้าวไหนบอกว่าเสียวะ ยายนี่ร้ายกาจแผนสูง 

"ดีใจจังที่ตุ่นปกป้อง" 

"ใครว่าผู้หญิงอะต้องปกป้องสิ่งของเมื่อยามจำเป็น" 

"ยอม ยอมเป็นสิ่งของ เป็นสัตว์เลี้ยง"มันเกยคางแหลมกับไหลของฉัน แต่ฉันก็รีบสะบัดออกเมื่อได้ยินเสียงของซันนี่อยู่ที่ด้านหลังพร้อมกับฝ่ามือที่ประเคนใส่แขนไอ้สินอย่างแรงเพื่อกลบเกลื่อน 

"ยุ่ง" 

เพี้ยะ 

"น่าขยะแขยง ไอ้หมา"ฉันทำท่าทีรังเกียจมันเหมือนที่เคยทำพร้อมกับเดินเข้าไปหาซันนี่ที่ถือแก้วกาแฟออกมา 

"พี่ไปทำงานแล้วนะ"ฝ่ามือหนาวางลงบนฮู้ดที่ฉันสวมหัวเพื่ออำพราง ความอบอุ่นแผ่ซ่านกระจายไปทั่ว ฉันเงยหน้ามองสบตาของซันนี่แล้วได้แต่ยิ้มให้กับเขาผู้เป็นฮีโร่ของฉันตลอดกาล 

หมับ 

"ตุ่น พาเพื่อนไปเที่ยวหน่อยดิ"แต่แค่เพียงเสี้ยววินาทีแขนของฉันก็ถูกมือหนาพร้อมทั้งแรงความกระชากเข้าปะทะกับอกแกร่งอย่างที่ซันนี่และฉันไม่ทันได้ตั้งตัว เนี่ยเพราะมันเป็นแบบนี้ไงฉันถึงได้รักมันไม่ลง ป่าเถื่อนสุดๆไอ้หมาถ้ากระดูกฉันกรอบคงแหลกไปนานแล้ว 

หมับ 

อะไรอีกวะ ฉันหันไปทางแขนอีกข้างพบกับมือหนาของซันนี่ที่จับข้อมือของฉันเอาไว้แต่สายตาเรียบนิ่งของเขาไม่ได้มองมาที่หน้าของฉัน เหมือนมีสะเกร็ดไฟเล็กๆทั้งสองจ้องตากันและเป็นฉันเองที่รีบสะบัดแขนของไอ้หมาออกพร้อมกับหันตัวไปหาซันนี่พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวคล้ายกับกระซิบ 

"เจ็บ" 

"พี่ขอโทษ"ซันนี่รับคลายมือของฉันออกหลวมๆพร้อมกับยกมือของฉันขึ้นไปดูฝ่ามือหนาอีกข้างลูบไปตามรอยแดงที่ไม่เด่นอะไรมากนักอย่างแผ่วเบา 

"พี่ต้องไปทำงานจริงๆแล้วนะอยากไปกับพี่ไหม"เป็นครั้งแรกที่ซันนี่ชวนฉันไปที่ทำงานด้วยเมื่อก่อนตอนมัธยมฉันร้องงอแงอยากตามไปด้วยก็ชอบลูบผมแล้วบอกว่ามันน่าเบื่อให้อยู่บ้านแล้วรอเขากลับมา และมันก็เป็นแบบนั้นตลอด 

"อยากไป"ฉันบอกกับเขาแบบนั้นด้วยรอยยิ้ม ทำให้ซันนี่ฉีกยิ้มกว้างตอบกลับมา ถ้าผู้หญิงที่เขารักทำให้เสียใจฉันจะไปจัดการ"แต่...." 

ฉันหันไปทางด้านหลังแต่กับไม่เห็นไอ้สินยืนอยู่ตรงนี้ แผ่นหลังกว้างห่างออกไปไกลจนขึ้นรถแท็กซี่ที่มือหนาใช้โบกเรียก อะไรคิดจะไปก็ไปแล้วมันจะนัดฉันออกมาข้างนอกทำไมไอ้หมา ทิ้งกันง่ายดายไม่บอกอะไรสักคำ 

"ไปรถพี่ดีไหม แล้วเดี๋ยวค่อยให้คนมาเอารถ" 

"ก็ได้"ฉันพยักหนาแล้วเดินตามแรงจูงของซันนี่ไปที่รถ ความไฝ่ฝันมีโอกาสแล้วก็ต้องรีบคว้าตลอดทางฉันเอาแต่ร้องเพลงซันนี่ก็ได้แต่หัวเราะไม่อยากคุย ว่าตัวฉันนั้นร้องเพี้ยนแค่ไหน อยู่กับซันนี่ฉันจะทำบ้าแค่ไหนก็ได้เราโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็กบ้ากว่านี้ก็เคยทำมาแล้ว 

ที่ทำงานก็ไม่มีอะไรฉันก็นอนเล่น กินข้าวพร้อมซันนี่แต่ตึกของเขาสวยมากๆวิวดี ดีจนฉันผล็อยหลับเลยก็ว่าได้มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีฝ่ามือหนามาทาบลงบนแก้มขาวอมชมพูของฉัน 

"ซันนี่"เสียงของฉันดูเอื่อยพยายามปรับสายตาให้คุ้นกับแสงแต่มือหนากับชะงักและเปลี่ยนมาเป็นรวบร่างฉันขึ้นอุ้มแทน 

"พี่ต้องไปประชุมไปนอนในห้องนอนนะ" 

ฉันพยักหน้านิดๆความง่วงไม่เข้าใครออกใคร นิดาจอมขี้เกียจคนนี้ก็เช่นกัน ร่างเพรียวบางของฉันถูกวางลงบนเตียงนุ่มๆพร้อมกับความอบอุ่นจากผ้าหนาๆที่ปิดมาถึงหน้าอกแต่ฉันก็ตะแคงข้างแล้วก่ายผ้าห่มผืนนั้นแทน 

หูของฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆอย่างขบขันแต่ฉันลืมตาไม่ขึ้นจนสุดท้ายก็หลับไปอีกรอบ ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่ซันนี่มาปลุกให้กลับบ้าน งัวเงียแต่ก็เดินตาม เหมือนพาเด็กหลงมาเลี้ยงที่ทำงาน 

คืนนี้ไม่สิตั้งแต่ที่ร้านอาหารฉันก็ไม่ได้รับข้อความของไอ้สินอีกเลย สงสัยมันคงคิดได้ก็เลยไปสนุกกับเพื่อน แล้วทำไมฉันจะต้องรู้สึกกังวลใจแบบแปลกๆที่มันหายไปแถมแอบคิดว่าถ้ามันไปอะไรกับผู้หญิงคนอื่นจะทำยังไง 

ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาแล้วก็เลิกกับมัน หุหุหุ ฉลาดมากนิดา ฉลาดสุดๆ คบแบบลับๆแล้วก็เลิกแบบลับๆจะต้องไม่มีใครรู้ว่าเราเคยคบกับมัน 

ว่าแล้วฉันก็รีบแต่งตัวพร้อมกับหยิบกุญแจรถออกจากบ้านโดยบอกคุณแม่ว่าจะไปหาน้ำอิงและต้นหญ้า แต่ความจริงแล้วฉันไปคอนโดไอ้สินต้องไปดูว่ามันอยู่หรือเปล่าแล้วคอยไปทีที่มันชอบเที่ยวแต่ที่ไหนวะ 

ตอนนี้รถของฉันจอดอยู่ชั้นที่มันอยู่ ไม่ต้องให้มากความรีบลงจากรถและตรงเข้าไปกดรหัสเปิดประตู มีไฟเปิดอยู่ฉันก็แอบหย่องเข้าไปด้านในแอบ แอบ แอบจนมาถึงห้องนอนของมันค่อยๆเปิดประตูพร้อมกับสายตาที่คอยสอดส่อง 

หมับ 

แต่แค่เพียงประตูเปิดร่างของฉันก็ถูกกายหนารวบจับพร้อมแรงกอดมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา 

"มาทำอะไรที่นี่"น้ำเสียงของมันราบเรียบฉันพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดหนาแต่ยิ่งดิ้นยิ่งรัดแน่นจนต้องหอบหายใจแฮก แฮกเหมือนลูกหมา 

"แค่บังเอิญผ่านมา"สิ้นคำของฉันกายหนาที่รัดแน่นก็คลายออกพร้อมกับแผ่นหลังที่มีเกร็ดน้ำแพรวพราวท่อนล่างมีเพียงแค่ผ้าขนหนูพันกายอย่างหมิ่นเหม่เดินห่างออกไป 

"สนุกไหมที่ทำงานพระเอกของเธอ"มันเดินไปเปิดลิ้นชักพร้อมกับมวนบุหรี่ในมือ ฉันขมวดคิ้วเป็นปม สิบทิศบอกว่าไอ้หมาไม่คอยดูดบุหรี่ยกเว้นตอนเครียดหรืออารมณ์ไม่ดี แต่ฉันไม่ชอบ ขาเรียวยาวของฉันเดินเข้าไปหามันพร้อมกับฉวยบุหรี่มวนนั้นที่มันกำลังจะจุดมาหักสองท่อนโยนลงที่พื้น 

"ทำไม"ดูมันอารมณ์เสียก้าวขาต้อนฉันจนฉันเสียหลักล้มลงไปนอนที่เตียงสปริงจนตัวกระเด้งกระดอน กายหนาโน้มตัวลงทาบทับอย่างรวดเร็ว 

"ออกไปไอ้หมาหนัก"ฉันตวาดมันสุดเสียงพร้อมทั้งดีดดิ้นมือปัดป่ายไปทั่วจนมันทนไม่ไหวรวบมือทั้งสองข้างของฉันขึ้นเหนือหัวด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียกับแก้มขาวอมชมพูที่เริ่มร้อนผะผาว 

"รู้ไหมว่าเวลาที่ผัวหึงเมียจะถูกลงโทษยังไง"น้ำเสียงของมันแหบพร่า มือหนาเกลียไปตามแขนขาวอมชมพูของฉันจนรู้สึกวูบวาบ มีสตินิมีสติ 

"อย่านะ ฉันต้องกลับบ้านก่อนเที่ยงคืนนะ" 

ขวับ 

"นี่2ทุ่ม"มันหันไปมองนาฬิกาเรือนใหญ่แขวนผนังก่อนที่จะหันกลับมาจ้องใบหน้าที่เริ่มซีดเผือดของฉัน 

"กูโกรธมึงจริงๆแล้วนะ" 

"เธอก็โกรธฉันแบบนี้ทุกครั้ง ทุกอย่างทำอะไรก็ไม่ดี ต้องหน้าตาเหมือนซันนี่พระเอกของเธอหรือไง"อะไรวะน้ำเสียงใส่อารมณ์แบบนี้ กลับไปกลับมาพาให้งง ฉันมองจ้องใบหน้าไอ้หมาที่ใครๆคิดว่าหล่อแต่กับฉันไม่เลยสักนิดหรืออาจจะเป็นเพราะนิสัยชั่วๆของมันก็เลยไม่เคยจะมองมันดี เริ่มประหลาดใจก่อนที่ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ออกมา 

"หน้าเหมือนแต่นิสัยไม่เหมือนมันก็เท่านั้น" 

"เออ ฉันมันไม่ดีเท่าเขา"กายหนาลุกขึ้นนั่งที่ปลายเตียงหันหลังให้ฉัน แบบนี้เรียกว่างอแงหรือเปล่า มันเนี่ยนะแต่ก็คงไม่แปลกเพราะมันเจ้าคารมยอมทำทุกอย่างเพื่อหลอกฟันสาวเชื่อเลย ฉันคือเหยื่ออีกคนของมัน 

"ไอ้มะ..."ก่อนที่ฉันจะได้พูดจบเสียงกระเพาะของมันก็ร้องโหยหวน 

โครกคราก!! 

"ฮ่าาาาาาาาา"ทำไมฉันถึงหลุดขำออกมาในขณะที่เจ้าของเสียงนั้นทำสีหน้าเรียบนิ่ง แต่เมื่อนึกย้อนกลับหรือมันจะไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่ช่วงสายของวันนี้"กินข้าวกันปะ" 

ฉันแกล้งว่า ก็ไม่ได้หวังให้มันตอบตกลงแต่ก็ไม่ได้ละสายตาไปจากใบหน้าคมตายของมัน 

"ถ้านี่คือง้องั้นกินก็ได้" 

"ใครง้อ ไอ้หมาไปแต่งตัว โทงเทงอยู่ได้"หน้าของฉันเห่อร้อนต้องรีบหันหน้าหนีเพราะไม่อยากให้มันเห็นหน้าที่เริ่มแดงซ่านและก็ไม่อยากเห็นไอ้สินน้อยของมัน 

"กินนี่ได้ปะ สั่งมากินอยากอยู่กับเมียจ๋าแค่สองคนไม่อยากให้ใครกวน" 

เมียจ๋าเอาอีกแล้วไอ้สิน  

"ก็บอกว่าหยะ...อุ๊ป"ริมฝีปากหนาแนบประกบกับริมฝีปากบางเฉียบของฉันทันทีที่หันหน้ากลับมา ไอ้หมาตรงเข้าประชิดตัวพร้อมรวบร่างของฉันให้นอนลงโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว อยากจะร้องห้ามแต่กับไม่มีแรงเอาเสียดื้อๆ เนิ่นนานจนรู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอยตอบสนองรับสัมผัสจากปากหยัก 

"ขอได้เปล่า"มันผละตัวออกพร้อมกับซบลงกับหน้าอกที่ฉันได้แต่ตาเบิกกว้างเพราะทั้งเสื้อและชั้นในของฉันมันขึ้นมาอยู่ที่คอ อวดหน้าอกเต็งตึงให้มันได้ดูดเล่น ตั้งแต่เมื่อไรฉันโชว์นมให้มันเห็นตั้งแต่เมื่อไร 

------- 

ไม่รอดแน่เลย ตุ่นของไฝ 

 

ความคิดเห็น