ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 37

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2563 16:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
37
แบบอักษร

       ลูซได้แต่แอบขำเพื่อนสนิท ที่ได้ชื่อว่าคอแข็งที่สุดแล้ว บรั่นดีแค่นี้ทำอะไรนายมาร์คไม่ได้หรอก นอกจากเมาดิบ...เฮ้อ...ช่วยสงเคราะห์มันหน่อยก็แล้วกัน…ชายหนุ่มตัดสินใจเดินเข้ามาหาทั้งคู่อีกครั้ง 

            “หนูบัวครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวพี่ให้ลูกน้องพานายมาร์คไปที่รถเอง” 

           “ขอบคุณมากนะคะ พี่ลูซ” 

            “ไม่เป็นไรครับ  แต่ว่าพี่รบกวนหนูบัวช่วยดูแลเพื่อนพี่หน่อยนะครับ” ลูซพูดพลาง ทำสีหน้าลำบากใจ 

            “ค่ะ  หนูบัวต้องดูแลพี่มาร์คอยู่แล้ว” 

            “คือว่า.....” ลูซ เว้นจังหวะ เท่ากับเป็นการยั่วยุให้สาวน้อยยิ่งอยากรู้ 

            “มีอะไรหรือเปล่าคะพี่ลูซ...บอกมาเถอะค่ะ” บัวชมพูมองเขาตาแป๋ว 

            “เมื่อก่อนนายมาร์คเคยเกือบหยุดหายใจกลางดึก  หลังจากเมาแบบนี้  คราวนั้นโชคดีที่พวกเพื่อน ๆ อยู่ในห้องด้วย ถึงได้พาส่งโรงพยาบาลได้ทัน ไม่อย่างนั้นมันคงตายไปแล้ว 

           “หมายความว่า อาการจะเกิดขึ้นตอนไหนก็ได้เหรอคะ” คราวนี้บัวชมพูตกใจจริง ๆ หล่อนเชื่ออย่างสนิทใจ  

            “ครับ” ลูซพยักหน้ารับ อย่างเกรงใจ 

            “ไม่เป็นไรค่ะ  คืนนี้หนูบัวจะเฝ้าพี่มาร์คเองค่ะ” บัวชมพู ไม่ทันได้ระแวงสักนิด เพราะหล่อนรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น  เพราะฉะนั้น หล่อนจะไม่ปล่อยให้เขาได้รับอันตรายเด็ดขาด 

            “พี่ฝากมาร์คด้วยนะครับ” 

            มาร์ค ที่ทำเป็นนั่งโงนเงน ได้ยินทั้งหมด หัวใจเต้นแรงด้วยความดีใจที่เพื่อนรัก ช่างกรุยทางสวรรค์ให้เขาแท้ ๆ  อยากจะกระโดดหอมแก้มขอบคุณเพื่อนสักฟอด  ถ้ามันจะไม่ดูทุเรศเกินไป  

           อลัน งงที่คนของลูซหิ้วปีกของเจ้านายหนุ่มออกมา  และที่งงหนักก็คืออาการเมามายที่เขาไม่เคยเห็นเจ้านายเป็นแบบนี้  แปลกมาก แต่เพราะเขาถูกสั่งให้รอด้านนอก ไม่ให้ตามเข้าไปด้วย จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  จึงได้ปฏิบัติหน้าที่อย่างเงียบ ๆ 

            “พี่มาร์คนั่งดี ๆ ค่ะ” บัวชมพู พยายามใช้สองมือยันร่างหนาไว้ ไม่ให้เอนมาทับร่างหล่อนจนบี้แบน 

            “อืม...ปวดหัวจะระเบิด” 

            “ทนอีกนิดนะคะ  เดี๋ยวก็ถึงแล้วค่ะ” 

            “ไปหนาย..พี่ไม่ปาย...จา..อยู่กับหนูบัว” คนเมาดิบ เอียงตัวเข้ากอดเอวคอดไว้แน่น แถมซบศีรษะกับไหล่ละมุน พลางแอบสูดกลิ่นหอมจากกายสาวเข้าไปเต็มปอด 

            “พี่มาร์ค ! ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ” 

            “อื้อ...อยู่นิ่ง ๆ ก่อน พี่เวียนหัวไปหมดแล้ว” ชายหนุ่มบ่น ขยับตัวยุกยิก ซุกหน้าจนจมูกโด่งไปซุกซบกับซอกคอหอมกรุ่น  แล้วก็หยุดฝังอยู่แค่นั้น  ทั้งที่อยากจะทำมากกว่านี้  แต่เกรงว่ายัยตัวแสบจะไหวตัวทัน  ชายหนุ่มขยับหน้า ปลายจมูกปัดป่าย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดตรงซอกคอ เขาก็รู้สึกว่าเรือนร่างบอบบางที่เขาซุกซบอยู่นั้นเกร็งแข็งทื่อ….ฮึ...สาวน้อย...... 

            บัวชมพูรู้สึกวูบวาบ  ปั่นป่วนในช่องท้อง เมื่อโดนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่ที่ซอกคอ ทำเอาหัวใจหล่อนเต้นโครมครามไปหมด  หวังว่าเขาจะไม่ได้ยิน....ใช่...เขาต้องไม่ได้ยินแน่ ๆ ก็เขาเมานี่นา......... 

 

ในที่สุด บัวชมพูก็พาอีตาพี่มาร์คมานอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงนอนจนได้  ทีแรกหล่อนตั้งใจจะให้อลันช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา  แต่กลายเป็นว่า พ่อเจ้าประคุณไม่ยอมให้ลูกน้องคนสนิทแตะต้องเนื้อตัว  กลับไล่ตะเพิดเอาแต่เอะอะโวยวาย ว่าอย่ามายุ่งมีแต่บัวชมพูเท่านั้นที่ประคองเขาได้  และพ่อตัวดีก็ไม่ได้สร้างภาระให้มากมาย  ยอมตามมาแต่โดยดี  ไม่มีอาการอยากลวนลามเอาเปรียบ ทำให้หญิงสาวยอมตามใจคนตัวโตโดยไม่เฉลียวใจ 

            หญิงสาว นั่งมองชายร่างสูงที่นอนเหยียดยาวนิ่งเฉยอยู่บนเตียง  ยามหลับแบบนี้ก็ดูไร้พิษสง  จะเป็นยังไงนะ ถ้าดวงตาคู่คมคู่นี้จะไม่ได้มีไว้มองหญิงอื่น  มองแต่เราคนเดียว....อืม....โอ๊ย...ยัยบัวชมพู...หล่อนคิดฟุ้งซ่านมากไปแล้วนะยะ....หญิงสาวต่อว่าตัวเองเมื่อได้สติ....ผู้ชายคนนี้เป็นตัวอันตราย ...ท่องไว้  จำให้ขึ้นใจ......หญิงสาวพยายามสลัดความคิดเพ้อเจ้อออกไปจากหัว 

            “เดี๋ยวหนูบัวเช็ดตัวให้นะคะ” หญิงสาวบอกกับคนที่นอนนิ่ง  ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขาไม่รับรู้ด้วย 

ความคิดเห็น