ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 15

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 15

คำค้น : นิยายกวนตีน , นิยายตลก , นิยายคอมเมดี้ , เจxฉ่อย ,นิยาย y , boy's love , yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2559 00:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 15
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 15

 

การที่ผมจะมาถึงบ้านไอ้กันต์ได้นั้น ช่างลำบากลำบนเสียจริงครับ เพราะไอ้เจมันก่อกวนลวนลามผมตลอดทาง มันชักจะเยอะขึ้นทุกวันแล้วนะ!

            “นี่มึงอยากหยุดโตแล้วใช่ไหม ไอ้เหี้ยเจ!”

ผมด่ามันทันทีที่จอดรถอยู่หน้าบ้านไอ้กันต์ เดี๋ยวพ่อเตะให้คอพับหลับคาตีนเลยนิ!

            “กูเริ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่ามึงชื่อฉ่อยหรือถ่อยกันแน่”

ปากคอช่างเราะร้าย! ไอ้เด็กสารเลว!

            “มึงสิถ่อย เป็นแค่ไอ้เจอย่าริอาจมาปีนเกลียวกู ซึ่งเป็นรุ่นพี่มึงทั้งในด้านการเรียนและประสบการณ์!”

            “ยกเว้นการเติบโต”

คำพูดมันทำเอาผมอยากจับหัวมันไปโขกกับกำแพงสักล้านที! เอาให้หัวยุบไปเลย!

            “เหี้ยจริงๆมึงนิ เหี้ยมากๆ! เหี้ยอย่างไร้เทียมทาน! เหี้ยจนไม่มีที่ติ! เหี้ยอย่างสมบูรณ์แบบ!”

ผมว่าสักวันไม่ช้าก็เร็วผมคงต้องเป็นโรคประสาท ไม่ก็เครียดจนเส้นเลือดในสมองแตกตายแน่ๆ!

            “ขอบคุณที่ชมแล้วกัน~”

            “กูไม่ได้ชม! กูอยากจะรู้จริงๆหนังหน้ามึงทำด้วยอะไร ทำมาจากอะไรทำไมถึงได้หน้าด้านหน้าทนอย่างนี้!”

ผมจะทนไม่ไหวแล้ว โรคประสาทแดกแน่ๆ!

            “จะบอกว่ากูเป็นคนมีความอดทนว่างั้น? ขอบใจแต่ไม่ต้องชมเพราะใครๆก็บอกงั้นแหละ”

หมดคำจะพูดครับ! เดินเข้าบ้านโลด! อยากบีบคอมันให้ตายไปเลย!

            “ไม่เถียงนี่แสดงว่าชมกูจริงๆสินะ~

ผมไม่ตอบได้แต่เดินเข้าบ้านไปอย่างสงบปากสงบคำที่สุด เลือดขึ้นหน้าแล้วครับ เลือดร้อนดังปุดปุดปุดเลย! อยากจะฆ่าคนแถวนี้!

            “ไปไกลๆตีนกูไป!”

ถ้าผมมีมีดอยู่ในมือนะ ไอ้ห่านี่ไม่ได้โตแน่!

            “มาช้าจังเลยนะ มากินข้าวก่อนสิ”

นี่ไม่ใช่เสียงใครที่ไหน เสียงของกรน้องชายไอ้กันต์

            “หิวพอดีเลยว่ะ มีไรกินมั่งเนี่ย”

ผมถามแล้วเดินเข้าห้องครัวทันที ก็มันยังไม่ให้ผมกินอะไรเลยนี่นา~

หลังจากที่พวกเรากินข้าวกันจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ไอ้ไอ้กรก็เริ่มชักสีหน้าตึงเครียดขึ้นมา

            “ถ้าปวดขี้ก็ไปขี้ก่อนไหมกร?” ผมบอกกับไอ้กร

            “ไม่ได้ปวดแต่จะเริ่มเข้าประเด็นหลักครับ!”

ประเด็นหลัก อืม~ มีอะไรกันงั้นเหรอออ~

            “ผมเจอจดหมายในห้องพี่กันต์ ตอนหลังวันเกิดพอดีได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังรื้อของ เหมือนรื้อไปด้วยร้องไห้ไปด้วย ผมเลยเข้าไปดูนึกว่าโจรขึ้นบ้าน แต่ในห้องกลับไม่มีอะไรแต่มีกองกระดาษเกลื่อนเต็มพื้น ผมก็เลยจะเก็บแต่ดันไปเจอจดหมายที่เขียนจ่าหน้าซองว่าถึงเพื่อนที่กูรักที่สุด”

สิ่งที่กรพูดกำลังทำให้ผมเริ่มขนหัวลุก

            “พี่กันต์อยากให้ทุกคนเลิกโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ไม่ใช่แค่พี่ฉ่อยหรอกนะที่โทษตัวเองทุกคนในที่นี้ก็โทษตัวเองด้วยกันทั้งหมด พี่กรขอเถอะ กรไม่อยากให้พี่กันต์ทรมาน พี่แมทพี่กันต์บอกคิดจะทำอะไรก็ลุยให้สุดไม่ต้องเกรงใจกู”

กรก้มหน้าอ่านข้อความในจดหมาย เขียนเหมือนกับรู้ว่าตัวเองจะตายหรือตายไปแล้วค่อยมาเขียนงั้นแหละ

            “เอ๋ ชื่อแมทหรอกหรอเนี่ย”

จู่ๆไอ้เจก็บ่นพึมพำข้างๆผม

            “อะไรของมึง” ผมถาม

            “กูนึกว่าเพื่อนมึงที่หน้าลูกครึ่งจะชื่อสมชายซะอีก”

            “สมชายพ่อง!”

ผมเอ็ดมันเบาๆแล้วกลับไปตั้งใจฟังกรต่อ

            “พี่ขุนทองพี่กันต์บอกว่าอย่ายึดติดกับอดีตจนเดินไปข้างหน้าไม่ได้ ลองหันมองดูรอบๆตัวซะบ้าง”

ไอ้ขุนทองทำสีหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้เต็มทน ก็ไอ้กันต์มันเป็นคนดึงไอ้ทองมาเข้ากลุ่มนี่นา แถมยังพูดจาน่าต่อยอีกต่างหาก ไปพูดกับไอ้ทองที่เพิ่งรู้จักว่าฉันรู้จักคนที่มีชื่อโบราณเหมือนนายด้วยนะ มาเข้ากลุ่มฉันสิพูดแล้วก็อยากโดดถีบ!

            “พี่ฉ่อยพี่กันต์บอกว่าขอโทษที่กีดกันความรักมึงกับคนที่มึงชอบ กูยังไม่อยากเสียมึงไป ขอโทษที่กีดกันตลอดมา ยกโทษให้ด้วย ทุกอย่างไม่ใช่ความผิดมึงเลย กูผิดเองกูขอโทษ”

เรื่องนี้มีแค่ผมกับไอ้กันต์ที่รู้กันสองคน ที่ทะเลาะกันคืนนั้นเพราะผมจับได้ว่ามันไปบอกคนที่ผมชอบว่าอย่ามายุ่งกับผมเพราะผมไม่ชอบ ที่สงสัยมาตั้งนานว่าทำไมเวลาคุยกับใครเขาก็เลิกคุยหลบหน้าแล้วก็หายไปดื้อๆ ทำให้ผมโมโหเลยทะเลาะกับมัน

            “กรขอดูจดหมายได้ไหม”

กรพยักหน้าแล้วยื่นจดหมายมาให้ผม ลายมือที่เขียนในจดหมายลายมือห่วยๆแบบนี้ของไอ้กันต์แน่ๆ มันรู้ล่วงหน้าหรอว่าตัวเองกำลังจะตาย? แต่ถ้าคืนนั้นผมไม่ทะเลาะกับมันยังไงซะเรื่องก็คงไม่เกิด ผมไล่สายตาอ่านเนื้อความในจดหมายแล้วจ๊ะเอ๋เข้าประโยคที่ทำให้ผมตกใจและแทบจะขนลุก ถ้ามึงยังโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองกูก็ทรมานไปไหนไม่ได้ เลิกโทษตัวเองเถอะนะ รักพวกมึงเสมอ

            “ขอบคุณนะกร เดี๋ยวพวกพี่จะกลับแล้ว เจมึงไปถอยรถรอกูก่อน ป่ะกลับได้แล้วพวกมึง”

ผมยื่นกุญแจรถให้ไอ้เจแล้วพวกไอ้ทองไอ้แมทไอ้เจก็พยักหน้าเดินออกไปนอกบ้านพร้อมๆกันมีผมยังไม่ได้เดินออกไปไหน

            “กร”

            “ครับพี่?”

ผมพูดพลางยื่นจดหมายให้กร

            “จดหมายนี้เมื่อปีที่แล้วยังไม่มีใช่ไหม มันเพิ่งถูกเขียนขึ้นมาไม่นานใช่ไหม?”

กรหยิบจดหมายกลับคืนพร้อมถอนหายใจเบาๆ

            “ครับ ห้องของพี่ถูกเก็บอย่างดี ความจริงไม่น่าจะมีกระดาษเกลื่อนพื้นเลยด้วยซ้ำ ผมคิดว่าพี่เค้าคงจะพยายามเขียนขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เศร้าและทรมาน แต่ผมไม่ได้บอกใครเลยนะ”

เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆด้วย

            “ขอขึ้นไปห้องไอ้กันต์หน่อยนะ”

กรพยักหน้าตอบแล้วเดินขึ้นไปเปิดห้องไอ้กันต์ให้ผม ผมเดินเข้าไปในห้องส่วนกรก็รู้หน้าที่มันปิดระตูแล้วเดินออกไปให้ผมอยู่ในห้องเพียงลำพัง

            “กันต์กูขอโทษที่ทำให้มึงทรมาน มึงสำคัญกว่าผู้หญิงพวกนั้นอีกนะเว้ย ยังไงกูก็รักมึงมากกว่าอยู่แล้วมึงเลิกคิดมากได้แล้ว ทุกอย่างมันเป็นแค่อุบัติเหตุไม่ใช่ความผิดของใคร แต่กูก็อดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะกู กูขอโทษ...ขอโทษจริงๆ ฮึก”

น้ำอุ่นๆจากตาค่อยๆไหลอาบแก้มผมอย่างช้าๆด้วยความรู้สึกผิด อยากแก้ไขสิ่งที่เคยทำที่ผ่านมาทั้งหมด ผมปาดน้ำตาออกแล้วเดินลงไปหาพวกไอ้แมท

            “ชักช้าจริงมึงนิ”

ไอ้แมทพูดขึ้นแล้วสตาร์ทรถทันที

            “พอดีไปเข้าห้องน้ำอ่ะ เดี๋ยวกูว่าเราแยกกันกลับเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา”

            “เออก็ดี พอได้ยินแบบนี้กูก็โล่งใจขึ้นหน่อย” ไอ้แมทพูด

ผมเดินไปหาไอ้เจที่มันจ้องหน้าผมตั้งแต่ออกจากบ้านแบบไม่ละสายตาไปไหน หลงเสน่ห์กูล่ะสิ! ผมขึ้นซ้อนแล้วนั่งเงียบๆ ไอ้เจค่อยๆขับรถออกไปช้าๆ

            “ร้องไห้มาหรอ” มันถามผม

            “ไม่นิ”

            “หลังของกูว่างจะซบไหมล่ะ แต่อย่าทำให้เปียกนะเดี๋ยวกูจะเป็นหวัด”

            “เกรงใจ! เก็บไว้ซบเองเถอะ!”

            “กูซบหลังตัวเองไม่ได้ ขอซบหลังมึงก็แล้วกัน”

            “ขอปฏิเสธ!”

ความคิดเห็น