OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

EP.05 เฝ้าเด็ก [2/2]

ชื่อตอน : EP.05 เฝ้าเด็ก [2/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 584

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.05 เฝ้าเด็ก [2/2]
แบบอักษร

EP.05  

เฝ้าเด็ก  

[2/2] 

 

 

ขณะที่เดินใกล้ทางเข้าโรงยิม ผมก็ได้ยินเสียงลูกบาสกระทบกับพื้นเป็นจังหวะชัดขึ้น ประกอบกับเสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีไปกับพื้นสนาม

“ไอ้พีชฟอร์มดีจัด ซ้อมไปเรื่อย ๆ ได้ขึ้นตัวเต็งแน่”

“ฝีมือมันดีมึง ทักษะกีฬามันดี ตอนม.ต้นมันแข่งบอลก็ฟอร์มดี ไอ้นี่มันเก่งว่ะ”

เสียงน้องผู้ชายสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ริมทางเข้าพูดขึ้นตอนที่ผมก้าวเท้าเข้าไปด้านในพอดี ได้ยินแบบนี้ก็ยิ้มแก้มปริสิครับ ถึงผมจะไม่เห็นกับตาว่าพีชฟอร์มดีอย่างที่ว่าจริงไหม แต่ได้ยินคนชมพีชแบบนี้แล้วผมปลื้มใจแทนเลย

ผมหยุดยืนอยู่ตรงนั้นก่อนจะกวาดสายตามองหาพีช แล้วก็พบว่าพีชหันมามองผมอยู่พอดี ราวกับเขาตั้งตาคอยมองทุกคนที่เดินเข้ามาในโรงยิมก็ไม่ปาน รอผมอยู่สิท่า พอเห็นผมเขาถึงได้รีบวิ่งเข้ามาหาทันทีเลย

“ซื้ออะไรมาเต็มเลย”

“ขนมกับน้ำไง เราซื้อมาให้พีช ที่เหลือก็เอาไปแบ่งเพื่อนด้วย”

“ไม่เอา ไม่แบ่งใคร หวง”

แล้วพีชก็รวบถุงขนมที่ผมซื้อทั้งสองถุงไปถือไว้ในมือเดียว จากนั้นเขาก็เอื้อมมือมาจูงมือผมไปนั่งที่แสตนด้านข้างของโรงยิม แน่นอนครับว่าผมตกใจกับการกระทำของเขา แต่ใจเจ้ากรรมกลับชอบเสียอย่างนั้นที่พีชจูงมือผมแบบนี้โดยไม่สนสายตาใครเลยจึงไม่ได้ปฏิเสธ

พอเราทิ้งตัวลงนั่งข้างกันผมถึงได้เห็นใกล้ ๆ ว่าพีชน่ะเหงื่อโทรมกายแค่ไหน ใบหน้าหล่อของเขามีเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดออกมามากมาย บ้างก็ยังเกาะอยู่ตามไรผม บ้างก็ไหลลู่ลงมาแถวกรอบหน้า โอ้โห ฮอตมากเลย ทำไมผมถึงได้มองเด็กม.ปลายคนนี้นั่งหอบหายใจด้วยความรู้สึกว่าเขาเซ็กซี่นะ

“พีชเหนื่อยไหม กินน้ำเย็น ๆ ก่อนเร็ว แล้วนี่เขาให้พักกี่นาที?”

“สิบนาที”

เมื่อรู้ว่ามีเวลาไม่มากผมเลยจัดการเช็ดเหงื่อให้เขาด้วยผ้าเย็นที่ซื้อมา พีชให้ความร่วมมือดีมาก เขายื่นหน้ามาให้ผมเช็ด แถมทำหน้าทำตาทะเล้นใส่ พีชน่ะนะทำเหมือนตัวเองโตกว่าวัย แต่แท้ที่จริงแล้วเขาก็แค่เด็กผู้ชายวัยรุ่นคนหนึ่ง อยู่กับผมเขาไม่เหลือมาดคนเคร่งขรึมเลย ยิ่งเวลาผมยิ้มหวานให้เขา เขาจะดูมีความสุขเป็นพิเศษ ซึ่งตอนนี้ผมก็ทำอยู่

พีชไม่ได้ขอให้ผมยิ้มเหมือนตอนแรกที่เรารู้จักกันแล้ว เป็นผมเองที่ยิ้มให้เขาก่อนเพราะรู้ว่าเขาชอบ และรอยยิ้มนี้ผมก็เพิ่งจะเคยยิ้มให้พีชแค่คนเดียว ก็พีชเป็นคนแรกที่บอกว่าชอบรอยยิ้มของผมนี่นา สำหรับเขาผมเลยยิ้มให้บ่อยมาก

“เอาน้ำไปแบ่งเพื่อนบ้าง เราซื้อมาตั้งหลายขวด”

“ไม่ให้ น้ำสวัสดิการก็มี”

“แล้วทำไมพีชไม่กินน้ำสวัสดิการ?”

“น้ำไนน์อร่อยกว่าเยอะ รู้อยู่แล้วว่าไนน์ต้องซื้อมาให้เลยรอกิน เนี่ย ดูดน้ำไปมองไนน์ยิ้มไปน้ำเกลือแร่นี่หวานขึ้นมาเลย”

“ปากหวานนักนะพีช หยอดเก่งขึ้นทุกวัน”

“อยากให้ชิมเหมือนกันว่าหวานจริงไหม ปากเราน่ะ”

น้ำเสียงที่พีชพูดมันเบาราวกับอยากให้ได้ยินกันสองคน แต่สำหรับผมมันดังกังวานในความรู้สึกมาก หัวใจผมเต้นแรงทุกครั้งที่พีชหยอดคำหวานใส่ เขาเปรยมาหลายทีแล้วเรื่องจูบแต่ผมเองที่เงียบและไม่ตอบโต้เพราะคิดว่าพีชพูดเล่น แต่มาได้ยินอีกครั้งแบบนี้ผมว่าพีชพูดจริงแล้วล่ะ เมื่อครู่เขาหลุบตามองมาที่ริมฝีปากของผมก่อนจะลอบกลืนน้ำลายด้วย ผมเห็น

“เป็นแฟนกันก่อน แล้วจะทำอะไรก็ทำ”

“พูดแล้วนะ”

“อืม คำไหนคำนั้น”

“หึ ไนน์รอได้เลย เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ”

พีชพูดทีเล่นทีจริงใส่ผม แล้วเขาก็เดินเข้าสนามไปสมทบกับเพื่อนคนอื่นเมื่อมีคนเป่านกหวีดเรียกให้มาซ้อมต่อ ตัวผมได้แต่นั่งหัวใจเต้นแรงมองพีชกำลังเคลื่อนย้ายตัวเองไปประจำตำแหน่งการเล่น ไม่นานกิจกรรมในสนามก็เริ่มต้นขึ้น พีชขยับตัวอย่างคล่องแคล่ว เขาดูมีเสน่ห์มากเลยตอนอยู่ตรงนั้น

ไม่ว่าพีชจะเคลื่อนไหวไปอยู่ตรงไหนสายตาผมนั้นจ้องมองเขาไม่วางตา แต่สมองกลับครุ่นคิดถึงคำพูดเพียงไม่กี่คำเมื่อครู่ มีลางสังหรณ์ว่าจะมีแฟนคนแรกเป็นนักบาสแหละ!!

รอเลยครับ ผมนี่ตั้งตารอเลย!

ถ้าเป็นแฟนกันแล้วมากกว่าจูบผมก็ให้ได้เถอะ โตแล้วครับ ร่างกายผม ผมจะทำอะไรที่ไหนก็ได้!!

การนั่งมองพีชเล่นบาสวันนี้ไม่รู้สึกถึงความน่าเบื่อเลย พีชเก่ง พีชเท่มาก เขาชู้ตบาสได้ตั้งหลายลูกแน่ะ แล้วทุกครั้งที่เขาทำแต้มได้ก็ชอบหันมาขยิบตาให้ผมทีหนึ่งเหมือนกำลังอวดว่าตัวเองเก่ง ผมเลยส่งยิ้มให้เขาทุกครั้งที่พีชหันมาสบตากัน

ชอบความรู้สึกแบบนี้จังเลย การมองหน้ากันแล้วรู้สึกเขินนี่มันเป็นความรู้สึกที่พิเศษมาก เพราะมันไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน มันเกิดขึ้นเฉพาะคนพิเศษเท่านั้นแหละ การได้เป็นคนพิเศษของใครสักคนมันดีอย่างนี้นี่เอง

               

                18.00 น.

                ผมรอพีชอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า กระทั่งเห็นร่างสูงเดินออกมาพร้อมชุดนักเรียนที่ชายเสื้อยับยู่ยี่ เจ้าตัวเดินผิวปากเข้ามาหาผมอย่างอารมณ์ดี ที่บ่ามีกระเป๋านักเรียนสะพายอยู่ ส่วนในมือยังคงถือถุงขนมที่ผมซื้อมาให้ซึ่งพีชไม่ยอมแบ่งใครเลยจริงด้วย

                “ถ้ารู้ว่าขี้หวง วันหลังเราจะซื้อมาน้อย ๆ ให้พีชกินคนเดียว”

                “ใช่ เราขี้หวงมาก หวงทุกอย่าง แล้วไนน์ขี้หวงไหม?”

                “เราก็ขี้หวงมาก”

                เป็นอันรู้กันว่าไม่ได้หมายถึงแค่สิ่งของเท่านั้นที่หวง แต่ถ้าเป็นคน เป็นแฟน ผมจะหวงมากเป็นพิเศษ หึงมากด้วย

                “กินข้าวกันก่อนไหมแล้วค่อยกลับบ้าน เราอยากกินข้าวกับไนน์”

                “ได้สิ แถวนี้มีอะไรอร่อยพาเราไปกินหน่อย”

                ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมจะห่วงพีชมากที่เขาชอบกลับบ้านค่ำมืด กลัวที่บ้านเขาเป็นห่วง แต่พอรู้ว่าพ่อพีชไม่ได้ดุมากขนาดนั้นก็โล่งใจ อย่างน้อยได้รู้ว่าเขากลับบ้านไปแล้วไม่โดนตำหนิก็พอ ถึงขนาดขอพ่อค้างคืนข้างนอกได้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกลับบ้านค่ำแล้วล่ะ แล้วดูเหมือนว่าพีชจะขอค้างกับผมทุกวันศุกร์เลยด้วย

                แต่ผมก็ยังไม่รับปากพีชว่าทุกวันศุกร์ผมจะว่างให้เขามาค้างหรือไม่ คือไม่อยากให้เขาได้ใจไปน่ะครับว่าผมพร้อมต้อนรับเขาเสมอ กลัวว่าถ้าตามใจเขามาก ๆ แล้วผมจะใจอ่อน หากความสัมพันธ์มันเลยเถิดเกินไปกว่านี้ทั้งที่ยังไม่มีสถานะผมก็แย่สิ

                พีชพาผมมานั่งกินข้าวร้านอาหารตามสั่งที่ตึกแถวใกล้โรงเรียน เขาบอกว่าเขามากินกับเพื่อนประจำ ผมดีใจนะที่เขาพาผมเข้ามารับรู้การใช้ชีวิตของเขามากขึ้นทุกวัน

ทั้งยอมให้ผมมาหาที่โรงเรียนแถมปฏิบัติกับผมเหมือนปกติ ไม่ได้เคอะเขินสายตาใครที่มองมาเลย แบบนี้ผมขอคิดเข้าข้างตัวเองไปก่อนได้ไหมว่าพีชไม่มีปัญหาเรื่องที่จะคบกับเพศเดียวกัน ความกล้าที่จะเปิดเผยของเขามันได้ใจผมไปเต็ม ๆ

ไหนจะพาผมไปตรงนั้นตรงนี้ในที่ ๆ เขาเคยไป ร้านอาหารที่เขาเคยกิน บางสถานที่เขาไปจนคุ้นเคยและรู้จักกับเจ้าของร้าน แต่พีชยังคงทำเหมือนผมเป็นคนพิเศษเสมอ กล้าจับมือผมต่อหน้าใคร ๆ และไม่เคยปฏิเสธเวลาโดนคนอื่นแซวให้ผมเสียหน้า เมื่อไหร่ที่พีชโดนแซวว่ามากับแฟนเหรอ เขาจะยิ้มแล้วจับมือผมแน่น ไม่เคยมีสักครั้งที่พีชจะปฏิเสธ แม้ว่าความจริงเรายังไม่ได้เป็นแฟนกันก็ตาม

แต่รู้สึกว่าอีกไม่นานหรอก รออะไรลงตัวกว่านี้หน่อย ถ้าพีชไม่ขอผมเป็นแฟน ผมนี่แหละจะขอเขาเป็นแฟนเอง

“พีชจะให้เรามาเฝ้าตอนซ้อมบาสอีกไหม?”

“อื้อ อยากให้ไนน์มาทุกวัน อยากเจอ”

“มาหาได้ แต่คงไม่ได้ทุกวัน บางวันเราเรียนเลิกค่ำเราก็มาหาพีชไม่ได้หรอก”

“ไม่ต้องเจอกันทุกวันก็ได้ แต่ทุกวันศุกร์ขอค้างด้วยก็พอ”

“นึกว่าลืมเรื่องนี้ไปแล้ว”

“ไม่ลืมหรอก นับวันรอเลย”

ไม่รู้หรอกว่าทำไมพีชอยากมานอนกับผมนักหนา ทั้งที่เราไม่เคยเกินเลยกันเลยนะ นอกจากจับมือแล้วก็ไม่มีอะไรมากกว่านี้ ไม่ได้นอนกอดกันด้วยซ้ำไป

“ขอเป็นแฟนก่อนดิเดี๋ยวให้นอนด้วย”

“ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ขอนี่”

ผมหันขวับไปมองเด็กเจ้าเล่ห์ที่พูดไปเคี้ยวข้าวไปด้วยอาการใจเต้นแรงอีกแล้ว ว่าแต่หูผมไม่ได้ฝาดใช่ไหม?

“พีชว่าไงนะ”

“ไม่พูดแล้ว พูดบ่อยเดี๋ยวไนน์จะได้ใจ”

“ตื่นเต้นนะเนี่ย นับวันรอเลยได้ปะ จะขอวันไหนน้า...”

“ขอแบบที่ไนน์ไม่ทันตั้งตัวนั่นแหละ”

“วันนี้เลยไม่ได้เหรอ?”

“วันนี้ไนน์รู้ตัวอยู่แล้วนี่ เราไม่ขอหรอก”

                ตื่นเต้นจัง เหมือนพีชจะคิดเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้วล่ะ ก่อนจะถึงวันที่เราเป็นแฟนกันผมขอภาวนาให้อย่ามีใครเข้ามาแทรกระหว่างเราเลย ไม่อยากให้พีชไขว้เขวน่ะ นี่ผมคิดว่าถ้ามาเฝ้าพีชซ้อมบาสรอบหน้าผมต้องคอยสอดส่องสายตาไปรอบสนามให้มากกว่านี้แล้ว เผื่อมีใครจ้องจะงาบพีชไปจากผม ต้องฝึกทำหน้าโหดเข้าไว้แล้วเรา

                อย่างที่บอกว่าผมขี้หวงมาก ขนาดยังไม่ได้เป็นแฟนกันผมยังยอมให้พีชเป็นของคนอื่นไม่ได้เลยอะ ฮือ แบบนี้คือผมชอบพีชมากเลยใช่ไหมครับ...

__________________________________ 

 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

 

TALK 

หนุบหนับใจเหลือเกินนนนน มันจะจีบกันทุกคำบ่ด๊ายยยย แม่เขินนน 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ตุลาคม 

 

 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

ความคิดเห็น