ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 3 Reminder เครื่องเตือนความทรงจำ 100%

ชื่อตอน : chapter 3 Reminder เครื่องเตือนความทรงจำ 100%

คำค้น : ธัญล่าฝันซีซั่น3 ธัญวลัยxสถาพรบุ๊คส์ ละอองอาย เรื่องเล่าบนดาวเคราะห์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 262

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 18:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 3 Reminder เครื่องเตือนความทรงจำ 100%
แบบอักษร

[ToonToon : คุณมี 2,000 เหรียญ]

ระหว่างนั่งแท็กซี่กลับคอนโด ไม่รู้อะไรดลใจหญิงสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเค็ม ให้ตัดสินใจเติมเหรียญเข้าระบบเพื่อการ์ตูนเพียงหนึ่งเรื่อง เพื่อแลกกับตอนพิเศษที่เธอคาใจ

“นิดๆหน่อยๆ ถือว่าสร้างรายได้ให้แขกรับเชิญแล้วกัน” เวลาพึมพำปลอบใจการใช้เงินในครั้งนี้ของตัวเอง ที่เธอไม่คาดฝันว่าวันหนึ่งจะเสียให้กับการอ่านการ์ตูนผ่านแอปพลิเคชันมาก่อน

[“ตอนพิเศษ” คุณต้องใช้เหรียญ 222 เหรียญ]

[คำตอบบนดาวเคราะห์]

[หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าตะลึงงัน ดวงตาคู่คมกลมโตนั้นมองเขาคล้ายจะไม่เชื่อในคำบอกกล่าวเมื่อครู่

“เราชอบเธอจากใจจริง เราชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ” ชายหนุ่มที่ตอบกลับมาด้วยสีหน้าจริงจัง เขาก้าวเท้าขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว เพื่อให้ระยะห่างระหว่างเขาและเธอลดน้อยลงไป

“...”

“เราอาจจะเป็นแค่มนุษย์บนดาวเคราะห์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง และเราอาจจะไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่เธอต้องการ แต่เราสัญญาว่าเราจะพยายามให้ถึงที่สุด ที่จะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในจักรวาล”]

เวลาที่อ่านมาถึงตรงนี้นิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอกระตุกวูบเหมือนกลองศึกในยามรบ ประโยคบอกรักของมนุษย์บนดาวเคราะห์ ช่างคล้ายกับ...

‘เราสัญญาว่าจะพยายาม พยายามให้ทุกวันที่เป็นแฟนกับเราจะมีแต่ความสุข และเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก เพราะฉะนั้น คบกับเราเถอะนะเว’

จู่ๆประโยคนี้ก็ไหลเข้ามาในหัวของเวลาอีกครั้ง ภาพความทรงจำในวันวานนั้นลางเลือนอย่างเหลือประมาณ แต่เธอยังจำประโยคที่เธอตอบกลับไปได้อย่างชัดเจน

‘คนที่จะสมบูรณ์แบบได้ จะต้องมีความพยายาม ถ้าสัญญาแล้วว่าจะพยายาม หลังจากนี้ห้ามหยุดพยายามเด็ดขาดนะ เราอยากเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก’

[“ความพยายามเป็นพื้นฐานของความสมบูรณ์แบบ เพราะฉะนั้น... ช่วยทำให้เราเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในจักรวาลด้วยนะ” หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างอวดฟันสวยจนครบทุกซี่

เรื่องและภาพโดย : มนุษย์บนดาวเคราะห์]

ความรู้สึกบางอย่างก่อกวนจิตใจจนเวลากดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ หลายครั้งที่เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ ทว่าในความบังเอิญซ้ำซ้อนหลายๆ ครั้งที่เกิดขึ้นยามได้อ่านการ์ตูนเรื่องนี้ มันทำให้เธอนึกย้อนไปถึงความทรงจำในอดีต ความทรงจำที่เธอพยายามจะลืม

ตอนนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ?

[You have 1 e-mail]

แจ้งเตือนโทรศัพท์ร้องดังขณะที่เวลายื่นเงินค่าโดยสารให้แท็กซี่ ปลุกเธอจากภวังค์ความคิดให้ตระหนักอยู่กับปัจจุบัน

‘เขากลายเป็นอดีตไปแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะไปนึกถึง’ คิดได้ดังนั้น เวลาจึงปลดล็อคหน้าจอแล้วกดเข้าไปดูเมลที่ถูกส่งเข้ามา

[จาก humanontheearth@gmail.com 

ถึง คุณ

“รูปภาพที่แนบมา 22 รูป”

เจอกันพรุ่งนี้นะครับ (: ]

ริมฝีปากอิ่มระบายยิ้มกว้างอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะตอบกลับข้อความของอีกฝ่าย ลืมเรื่องรบกวนจิตใจลงไปจนสิ้น

ความทรงจำในอดีตที่พยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมาจากซอกหลืบอันลึกลับ ถูกฝังกลบอีกครั้งเมื่อเจ้าของความทรงจำไม่ต้องการจะระลึกถึง

เวลาไปทำงานแต่เช้าตรู่เพราะมีอัดรายการ เธอต้องทำหน้าที่อำนวยการผลิตระหว่างเริ่มจนจบการถ่ายทำ

“แขกรับเชิญมาหรือยังแก้ม?” เวลาที่อยู่หน้าเซ็ตหันมาถามเกวลินที่ยืนอยู่ข้างๆ

“คุณเอี๊ยงบอกว่าใกล้ถึงแล้วค่ะ เดี๋ยวแก้มเร่งให้อีกที” พูดจบเกวลินก็เดินหลบมุมไปต่อสายโทรศัพท์ถึงตัวแทนแขกรับเชิญ

รัชนกเดินเข้ามาในสตูดิโอพร้อมแก้วกาแฟสองใบในมือ ใบหน้าสวยจัดถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนดูเด่นเป็นสง่ากว่าทุกคน เธอเดินเข้ามาหาเวลาพร้อมกับยื่นกาแฟให้โปรดิวเซอร์คนสวย ที่กำลังขมวดคิ้วเป็นปมแน่นเหมือนทุกครั้งที่มีการถ่ายทำ

“ขอบใจ เมื่อวานโทรศัพท์นกอยู่กับเรา จะตามลงไปคืนก็ไม่ทันแล้ว” เวลารับแก้วกาแฟพร้อมจะล้วงโทรศัพท์ของรัชนกออกมาแล้วยื่นคืนให้อีกฝ่าย

“ฝากไว้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวมาเอาตอนถ่ายเสร็จ แล้วนี่แขกรับเชิญมาหรือยัง?” รัชนกกวาดสายตามองหาแขกรับเชิญ ทว่าในสตูดิโอมีแต่คนรู้จักในทีมและฝ่ายผลิตทั้งนั้น ไร้เงาของนักวาดมือทอง

“ยังไม่มาเลย” เวลาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือด้วยความรู้สึกเร่งร้อน แม้จะยังไม่ถึงเวลาถ่ายทำ แต่แขกรับเชิญควรจะมาถึงก่อนเวลาสักเล็กน้อย เพื่อให้พิธีกรอย่างรัชนกได้ทำความรู้จักและละลายพฤติกรรมกันในเบื้องต้น

“เมื่อคืนมีใครโทรมาบ้างไหม?” รัชนกเปลี่ยนประเด็นพูดคุย เพราะไม่อยากให้ปมคิ้วของเวลาขมวดไปมากกว่านี้

“ไม่เห็นได้ยินเสียงอะไรเลย นกน่าจะปิดเสียงไว้หรือเปล่า?” เวลาพูดพลางหยิบโทรศัพท์ของรัชนกขึ้นมาอีกหน ครั้นมือกดเปิดหน้าจอก็พบว่ามีมิสคอลเกือบร้อยสาย

“ตายล่ะนก ใครโทรมาเป็นร้อยสาย...” ทว่าระหว่างอุทานออกมาด้วยความตกใจนั้นเอง ชื่อของคนที่ขึ้นมิสคอลเอาไว้ก็ทำให้สองตาของเวลาเบิกกว้าง

‘พ่อหมีถกลเกียรติ <3’

“ช่างเถอะ” รัชนกกลับไม่สนใจสักนิดก่อนจะยกแก้วกาแฟที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นขึ้นมาละเลียดชิมทีละนิด

‘พ่อหมีถกลเกียรติ <3’

‘พ่อหมีถกลเกียรติ <3’

‘พ่อหมีถกลเกียรติ <3’

แม้จะกดปิดหน้าจอล็อคเป็นที่เรียบร้อย ทว่าชื่อเจ้าของสายมิสคอลเกือบร้อยยังปรากฏในหัวของเวลาอย่างยากจะลบลืม

คุณถกลเกียรติ... ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พ่อหมีถกลเกียรติของรัชนกคงจะเป็น ‘เจ้านายใหญ่’ ที่มีอำนาจชี้ขึ้นชี้ลงของพนักงานทุกคนในบริษัท และรูปหัวใจหลังชื่อก็พอจะบอกถึงความไม่ธรรมดาของความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย

แต่คุณถกลเกียรติมีครอบครัวแล้ว...

“พี่เวคะ แขกรับเชิญถึงแล้วค่ะ เดี๋ยวลงไปรับก่อนนะคะ” เสียงของผู้ช่วยสาวดึงเวลาให้ตื่นจากภวังค์ความคิดอันสุดแสนอันตราย เธอรีบพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหย่อนโทรศัพท์ของเพื่อนลงในกระเป๋าเสื้อสูททันที

ทว่ารัชนกที่มองผ่านขอบแก้วกาแฟกลับเหยียดยิ้มมุมปากเล็กน้อย หาได้ถือสากับสายตาที่เบิกกว้างและเหงื่อเม็ดโตที่ผุดตามกรอบหน้าสวยคมของเพื่อน เพราะเธอรู้ดีว่าเวลาไม่มีทางปากโป้ง ถึงได้ไม่ยี่หระกับการทิ้งโทรศัพท์เอาไว้กับเพื่อนตลอดคืน

“ไปล่ะ” มือเล็กของรัชนกยกขึ้นบีบหัวไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาหน้าเซ็ตด้วยท่วงท่าสบายๆอย่างทุกที

เวลาที่ล่วงรู้ความลับอันตรายอดจะตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่งไม่ได้ แม้จะมีข่าวมานานแล้วว่ารัชนกเป็นเล็กเลี้ยงของ ‘เสี่ยใหญ่’ ในช่อง แต่คาดไม่ถึงว่าจะใหญ่ได้ถึงขนาดนี้

ในความรู้สึกของเวลาเต็มไปด้วยความทึ่งและอึ้ง รวมไปถึงความห่วงใยอย่างเช่นเพื่อนคนหนึ่งควรจะมี เมื่อรู้ว่าเพื่อนได้เลือกเดินบนเส้นทางที่สุ่มเสี่ยง

ใบหน้าสวยจัดของรัชนกกำลังก้มลงอ่านสคริปอย่างจดจ่อ เธอใช้ชีวิตได้อย่างเป็นปกติเหมือนคนอื่นๆ ทว่าฉากหลังกลับมีเรื่องมากมายที่ถูกเก็บเอาไว้

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เวลากลับรู้สึกสงสารเพื่อนจับใจ เส้นทางแห่งความสำเร็จที่ทุกคนต่างยกย่องและยอมรับ กลับเป็นเส้นทางที่ไม่ใสสะอาดและแปดเปื้อน หากเธอเป็นรัชนก จะต้องรู้สึกเจ็บเหมือนมีคนเอามีดมากรีดบนแผลเก่าทุกครั้งที่มีคนชื่นชม เพราะเมื่อมองย้อนกลับไปยังเส้นทางสู่ความสำเร็จ มันกลับเต็มไปด้วยโคลนตมแสนสกปรก

อนิจจัง...

“พี่เว แขกรับเชิญค่ะ” เสียงของเกวลินดึงสติของเวลาให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว แววตาคมหันไปทางต้นเสียงก่อนจะมองเลยไปยังร่างสูงของชายสองคน ที่เดินเข้ามาในสตูดิโอพร้อมกันด้วยชุดสูทดูสุภาพ

สายตาของเวลามองข้ามชายในชุดสูทสีดำไปอย่างไม่แลเหลียว เพราะบุรุษร่างสูงในชุดสูทสีกรมคนนั้น ดึงดูดสายตาทันทีที่เธอได้เห็น และไม่อาจจะชักสายตาออกจากใบหน้าของเขาไปได้แม้วินาทีเดียว

สองขาของหญิงสาวคล้ายถูกตรึงเอาไว้ด้วยตะปู เธอไม่อาจขยับหนีแม้ในใจกำลังร่ำร้อง เวลากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากและพยายามข่มไม่ให้สองมือสั่นระริก

แม้กาลเวลาจะผันผ่าน ทว่านัยน์ตาที่แสนอบอุ่นคู่นั้นยังคงเดิม คิ้วดกหนาพาดตัวเฉียงขึ้นเล็กน้อย รอบดวงตาของเขามักจะเจือสีคล้ำน้อยๆ อย่างคนพักผ่อนไม่เพียงพออยู่เสมอ แต่เพราะเป็นคนขาวจัด ต่อให้รอบดวงตาจะคล้ำสักเล็กน้อยก็ดูไม่โทรม ออกจะช่วยขับให้เขาดูมีนัยน์ตาโศกชวนมอง ริมฝีปากหนาที่คลี่ยิ้มเล็กน้อยอยู่นั้น พาลให้หัวใจที่สงบนิ่งมานานปีของเวลากระตุกวูบ

“พี่เว พี่เว นี่คุณเอี๊ยงค่ะ ส่วนนี้คุณนักเขียน” เกวลินจับข้อศอกของเวลาเขย่าเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตัวเองกำลังจดจ้องมองใบหน้าของนักเขียนอย่างตะลึงงัน

“ผมชาร์ป ชรันตร์ เจ้าของนามปากกา ‘มนุษย์บนดาวเคราะห์’ ยินดีที่ได้พบครับคุณเวลา” ฝ่ามือหนายื่นออกมาตรงหน้าโปรดิวเซอร์สาวอย่างเป็นมิตร สายตาอบอุ่นของเขามองสบประสานกับดวงตาคู่คมที่กำลังตะลึงลานของเวลา ริมฝีปากหนายกยิ้มน้อยๆ เป็นเชิงเชื้อเชิญให้เธอยื่นมือมาสัมผัสกันอย่างมิตร ทว่าเวลากลับกำประสานสองมือเข้าหากันแน่น ไม่รับน้ำใจที่อีกฝ่ายหยิบยืนให้กัน

เป็นเขาไปได้อย่างไร เป็นเขาได้ยังไง!

 

------------------------------------------------------

เนื่องจากไรท์ไม่สามารถใช้ภาพติดลิขสิทธิ์เพื่อประกอบนิยายในธัญวลัยได้ แต่อิมเมจของพระนางจะลงเอาไว้ที่เพจ ละอองอาย นะคะ

คืนนี้ไรท์จะมาปล่อยอิมเมจพระเอกที่รีดจะต้องร้องกรี๊ดดดดด เพราะไรท์กรี๊ดไปแล้วสี่ร้อยรอบ พี่ชาร์ปคนดีย์ พี่ชาร์ปของน้อง ถ้าเวลาไม่รักก็มารักกับไรท์ได้ ถ้าคนอื่นอยากรักต้องต่อแถวนะคะ ห้ามแซงคิวเด็ดขาด /ยื่นบัตรคิว

นิยายเรื่องนี้ไรท์ส่งเข้าประกวดธัญล่าฝัน รอบแรกลงได้ห้าตอนเท่านั้น เดี๋ยวพอลงครบ ต้องรอประกาศผล ถ้าได้ไปต่อก็ต้องเป็นไปตามกติกา แต่ถ้าไม่ได้ไปต่อ ไรท์จะมาทยอยลงเรื่อยๆจนจบแน่นอนค๊าาา อดใจรอนิดหนึ่งนะคะ ช่วงแรกอาจเว้นว่างนานหน่อย แต่ถ้ามีเวลาไรท์จะเปิดอีกเรื่องให้หายคิดตุง /รีดบอกว่าเรื่องเดียวก็เอาให้จบก่อนยัยไรท์! 555

อ่านจบแล้วขอคนละใจคนละไลค์นะคะแม่ เพื่อเป็นแรงผลักดันในการสรรค์สร้างงานเขียน แต่ถ้าได้เม้นต์ก็จะคึกคักเป็นพิเศษ ฮุฮุ แล้วเจอกันวันพรุ่งนี้ค๊าาา รักแหละ

ความคิดเห็น