ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 39

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 17:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
39
แบบอักษร

  โชคดีที่แก้มใสหันหน้า คร่อมตักสามี  แขกที่ไม่ได้รับเชิญจึงได้เห็นแค่เพียงแผ่นหลังเปลือยเปล่าขาวเนียน  ถึงแม้จะเป็นผู้หญิงเหมือนกันแต่แก้มใสก็อายอยู่ดี จึงได้แต่กอดซบไหล่ของนายหัวหนุ่มอยู่อย่างนั้น ไม่หันไปมอง 

            “มีอะไร สร้อย” เลโอถามเสียงเข้ม  แสดงความไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง ในขณะที่แขนแกร่งรัดรอบเอวบางเอาไว้แนบแน่นไม่ยอมปล่อย 

            “คือ...สร้อยเห็นประตูแง้มอยู่ก็เลยจะเข้ามาถาม ว่ากลางวันนี้นายหัวกับนายหญิงจะทานอะไรคะ” หญิงสาวคิดคำแก้ตัวสด ๆ ร้อน ๆ ใบหน้าแดงก่ำ กำมือแน่นสะกดกลั้นความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลลงไป  แต่เลโอ นึกว่าหล่อนอายที่มาเห็นฉากรักของสามีภรรยาเข้า 

            “ไปดูแลคุณตาเถอะ  ให้คนที่เขามีหน้าที่ทำไปอะไรก็ได้” น้ำเสียงยังแฝงความไม่พอใจ 

            “สร้อยก็แค่.....” หญิงสาวเสียงสั่นน้อย ๆ ฟังน่าสงสาร ดวงตาคู่สวยมีหยาดน้ำตาเอ่อมาจนแทบจะหยด 

            “ช่างเถอะ...มีหน้าที่อะไรก็ไปทำ  ล็อคประตูให้ด้วย” นายหัวหนุ่มสั่งเสียงเข้ม พูดตัดบทรีบไล่ให้หล่อนออกไป ไม่อยากเห็นน้ำตาผู้หญิง...... 

            “พี่เลโอขา  แก้มอยากอยู่บ้านโน้นมากกว่าค่ะ”  หญิงสาวให้คำตอบทันทีที่สร้อยออกจากห้องไป เลิกโยกโย้ขืนพากันมาอยู่ที่นี่ มีหวังว่าสามีของหล่อนได้โดนแทะโลมไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งพี่ทั้งน้อง...ระวังกันไม่ไหว 

            “หึหึ.....กลัวคนขัดจังหวะหรือไง...ถึงไหนแล้ว มาต่อกันเถอะ” ชายหนุ่มยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

            “ไม่เอาแล้วค่ะ แค่นี้ก็อายไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว” แก้มใสดิ้นรนลงจากตัก  หัวเราะคิกคัก เมื่อต้องยื้อยุดกับสามี ที่เอาใบหน้าที่เต็มไปด้วยตอหนวดแกล้งถูไถ กับผิวนุ่ม ๆ ปล้ำจูบไม่ยอมปล่อยลงง่าย ๆ 

            สร้อย ออกมายืนพิงประตูใหญ่ ยังไม่ได้ขยับไปไหนไกล  เสียงหยอกล้อของคู่สามีภรรยาในห้อง ยิ่งตอกย้ำเหมือนโดนเหยียบย่ำลงมากลางใจ หยาดน้ำใส ๆ กลิ้งไหลลงมาข้างแก้ม.....หล่อนรอมาหลายปี  ทุกอย่างต้องไม่จบแบบนี้สิ.....ต้องไม่ใช่......สร้อยกล้ำกลืนก้อนสะอื้น ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นดวงตาฉายแวววาววับ  เรียกความเข้มแข็งกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะเดินห่างออกไป....โดยไม่รู้เลยว่า มีสายตาคู่คมจับจ้องอยู่ไม่วางตา...... 

            “อื้อ........” หญิงสาวดิ้น พยายามจะส่งเสียงร้องแต่ไม่สำเร็จ เพราะมีมือใหญ่เอื้อมมาปิดปาก 

            “อย่าร้อง ฉันแค่มาเตือน” เสียงห้าวของสารัชดังขึ้นใกล้ใบหู เมื่อรู้ว่าเป็นใคร สร้อย  จึงหยุดดิ้นรน ยืนนิ่งขึงไม่พอใจ  สารัชได้รับคำสั่งจากนายหัวให้ขึ้นมาหา  บังเอิญได้เห็น  อาการของสร้อยที่หน้าห้องดูไม่น่าไว้ใจ....จึงได้ดักรอ เพื่อพูดกับหล่อนให้รู้เรื่อง  

            “มีอะไร” สร้อยถามเสียงสะบัดทันทีที่สารัชปล่อยมือ 

            “อย่าคิดทำอะไรชั่ว ๆ   คราวนี้ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่” ชายหนุ่ม ลูกน้องคนสนิทของนายหัว สั่งเสียงเครียด ถ้าเป็นเมื่อก่อนหล่อนอาจจะกลัว  ต่างจากตอนนี้ที่มั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่กล้าทำร้ายตนเองแน่นอน 

            “ฉันไม่เคยทำอะไรอย่างที่คุณเข้าใจ” 

            “กล้าพูดได้ยังไง ว่าไม่เคยทำ...ผู้หญิงอย่างเธอนี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ”  สารัชพ่นคำพูดใส่หน้าหญิงสาวอย่างไม่เกรงใจ.......มันน่าจะบีบลำคอขาว ๆ นี่นัก หล่อนจะได้ไม่เถียงคอเป็นเอ็นอย่างที่เป็นอยู่  

            “ก็คนไม่ได้ทำ ยังจะกล่าวหากันอยู่ได้  แน่จริงเอาหลักฐานมาสิ” สร้อยเชิดหน้าท้าทาย อย่างไม่นึกเกรง 

            “ครั้งที่แล้วเธอโชคดี  แต่ถ้ามีอีกที ฉันไม่เอาเธอไว้แน่ ๆ” ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห  เพราะความใจอ่อนของเขาที่มีต่อหญิงสาวคนนี้  ทำให้ไม่คิดจะสืบสวนทวนความเอากับหล่อน  ทั้งที่สร้อย ก็เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย  แต่เขากลับปิดปากเงียบ  ด้วยไม่อยากยอมรับว่าหญิงสาวอ่อนหวาน ดูไร้จริตมารยาที่เขาแอบหลงรัก  จะมีใจคออำมหิต ถึงขนาดคิดฆ่าคนได้...... 

            “ฉันไม่เคยทำ...แต่ไม่แน่นะ ถ้าบีบคั้นกันมาก ๆ ฉันอาจจะลองทำก็ได้” 

            “สร้อย...” สารัชกระชากหญิงสาวเข้ามาปะทะอกอย่างโกรธจัด ก่อนจะก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางที่ถกเถียงกับเขาไม่ยอมลดละ ถึงแม้อีกฝ่ายจะดิ้นรน ทุบตีก็หาได้สะดุ้งสะเทือนไม่  จนกระทั่งรู้สึกถึงรสชาติแปร่งปร่าของเลือด สารัชจึงได้รู้สึกตัว 

            “เพี๊ยะ....” ฝ่ามือบางฟาดลงมาบนใบหน้าคร้ามคมจนหน้าหัน ก่อนที่สร้อยจะวิ่งจากไปทั้งน้ำตา... 

ความคิดเห็น