ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 3 Reminder เครื่องเตือนความทรงจำ 75%

ชื่อตอน : chapter 3 Reminder เครื่องเตือนความทรงจำ 75%

คำค้น : ธัญล่าฝันซีซั่น3 ธัญวลัยxสถาพรบุ๊คส์ ละอองอาย เรื่องเล่าบนดาวเคราะห์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 217

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 11:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 3 Reminder เครื่องเตือนความทรงจำ 75%
แบบอักษร

หลังจากตรวจเทปรายการที่ห้องตัดต่อจนแล้วเสร็จ เวลาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือที่ตอนนี้เข็มสั้นชี้ไปที่เลขหกเป็นที่เรียบร้อย หมดเวลางานมาเกือบชั่วโมงแล้ว แต่เธอยังต้องไปตรวจสตูดิโอสำหรับถ่ายทำในเช้าวันพรุ่งนี้อีก ขณะที่เวลากำลังเดินไปยังสตูดิโอ ก็สวนกับพนักงานคนอื่นๆที่กำลังเดินออกจากตึกพอดี

ครั้นถึงสตูดิโอ ยังมีผู้ชายจากทีมกำกับเวทีอยู่อีกสามคน ที่กำลังตรวจเช็คความเรียบร้อยและรอให้เธอมาตรวจอีกรอบ

“พี่เว หวัดดีครับพี่ เสร็จพอดีเลย พี่ลองตรวจดูก่อน” บอย ผู้กำกับเวทียกมือไหว้พลางชี้ไปทางฉากหลังและโซฟาหลุยส์ ที่คราวนี้แบคกาวน์ถูกตกแต่งด้วยภาพลายเส้นการ์ตูน ให้เหมาะสมกับแขกรับเชิญในวันพรุ่งนี้

เวลาพยักหน้าให้อีกฝ่าย เพราะผู้กำกับเวทีคนนี้ไม่เคยทำให้เธอผิดหวัง เขาสามารถเนรมิตฉากได้อย่างเหมาะสมจนเธอเบาแรงไปได้เยอะ

“ถ้าเช็คเรียบร้อยก็กลับได้เลยนะ พี่โอเคแล้ว” โปรดิวเซอร์สาวหันไปบอกกับลูกน้อง ก่อนจะเดินออกจากห้องมา

ในหนึ่งวันของเธอแทบไม่มีเวลาว่าง หันซ้ายหันขวา ไปๆมาๆก็หมดไปอีกหนึ่งวัน นับว่าโชคยังดีที่เธอหาแขกรับเชิญมาแทนคุณศศิได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้วุ่นวายกันยิ่งกว่านี้แน่

“เวช่วยอ่านบทนี้หน่อยสิ เราไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เค้าอยากจะสื่ออ่ะ” รัชนีที่ดักรออยู่หน้าห้องทำงานเอ่ยทักทันทีที่ได้เห็น ก่อนนจะยื่นโทรศัพท์ของเธอมาให้เวลาดูการ์ตูนที่เปิดค้างเอาไว้

[ความพยายามบนดาวเคราะห์]

“นกอ่านเร็วมากเลย เรายังอ่านไม่ถึงตอนนี้เลยอะ” เวลาเงยหน้าขึ้นผลิยิ้มหวานให้กำลังใจและชมเชยพิธีกรสาวจากใจจริง ก่อนจะรับโทรศัพท์ของอีกฝ่ายมากดเลื่อนเพื่อทำการอ่านและวิเคราะห์ไปพร้อมๆกัน

“ตอนแรกก็งงๆ แต่อ่านไปอ่านมากลายเป็นสนุกเฉยเลย บางตอนอ่านยังรู้สึกจุกๆ เป็นยาแรงที่กระตุ้นความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคนจริงๆอะ” รัชนกเอ่ยปากชมการ์ตูนที่เธอง่วนอ่านมาพักใหญ่ สายตาที่มองออกไปยังทางเดินที่ว่างเปล่าคล้ายกำลังตระหนักรู้ถึงบางสิ่ง

“ชมขนาดนี้แอบเสียตังค์อ่านตอนพิเศษไปแล้วแน่ๆ” เวลาชี้นิ้วพลางส่งสายตาจับผิดเพื่อนสนิท ที่ไม่ค่อยเอ่ยปากชมใครหรืออะไรให้ฟังเป็นการส่วนตัวบ่อยๆ

“เดี๋ยวเวก็ต้องยอมเสียเหมือนเรา ไปนั่งอ่านที่ร้านกาแฟข้างตึกไหม เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง” รัชนกฉีกยิ้มหวานอย่างเชื้อเชิญ มือก็ยื่นมาคล้องแขนของเวลาอย่างออดอ้อน

“ไม่ไหวแล้วจ๊ะ วันนี้อัดไปหลายแก้วแล้ว กลัวจะนอนไม่หลับ” ครั้นเอ่ยปากปฏิเสธ สายตาพลันเหลือบไปเห็นร่างสูงของนิรุจที่เดินออกมาจากลิฟต์ เวลาจึงดึงเอาร่างของรัชนกมาบังอย่างเร่งรีบ

“...” รัชนกหันซ้ายหันขวาก่อนจะมองเห็นว่ามีคนกำลังเดินมาทางนี้ด้วยสีหน้าแช่มชื่น เธอก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมเพื่อนถึงพยายามหลบเลี่ยงขนาดนี้

“ถ้าเค้าถามบอกว่าเรากลับไปแล้วนะ” พูดแค่นั้น เวลาก็เบี่ยงตัวแล้วหมุนบิดประตูก่อนจะแทรกตัวเข้าไปด้านในอย่างแยบยล จากนั้นจึงเข้าไปหลบหลังมุมตู้ข้างประตู

“อ้าวคุณนก ยังไม่กลับอีกเหรอครับ?” เสียงของนิรุจฟังดูกระตือรือร้นอย่างเหลือแสน

“กำลังจะกลับแล้วค่ะ คุณนิรุจล่ะคะ มาทำอะไรที่นี่เหรอ?” รัชนกพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างเป็นธรรมชาติ ทำเอาเวลาที่หลบอยู่นึกนับถืออีกฝ่าย และหวังใจให้รัชนกช่วยพาเอานิรุจออกไปโดยเร็ว

“อ่อ พอดีเดินผ่านมาน่ะครับ แล้วคุณนกกลับยังไงครับ ถ้าไม่รังเกียจกลับพร้อมผมได้นะครับ” เวลาที่ได้ยินคำเชื้อเชิญรู้สึกผะอืดผะอมอย่างบอกไม่ถูก อีกใจก็อดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ ทว่าเสียงตอบตกลงอย่างมั่นใจของรัชนกก็รวดเร็วเสียจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

ในทันทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าของคนทั้งสองก็เดินห่างออกไป จวบจนไร้ซึ่งเสียงใดๆจากรอบด้าน ร่างระหงจึงค่อยๆเยื้องย่างออกมาจากที่ซ่อนพร้อมโทรศัพท์ของรัชนกที่ยังติดอยู่ในมือ

“ตายล่ะ ดันติดมือมาซะได้” เวลาบ่นกับตัวเอง ก่อนจะมองภาพล็อคหน้าจอซึ่งเป็นภาพถ่ายของเพื่อนสาวท่ามกลางทะเลทรายสีขาวนวลดูยวนตา

แต่พอคิดจะตามเอาไปคืน ภาพใบหน้าจอมเจ้าเล่ห์ของนิรุจก็ทำเอาความใจกล้าของเวลาชะงักไป ถ้าเป็นคนอื่นเธอยังพอกล่าวปฏิเสธได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ แต่พอเป็นหลานชายคนโปรดของเจ้านายใหญ่ เวลาก็ทำได้แค่หลบเลี่ยงและปฏิบัติกับเขาอย่างรักษาน้ำใจ แม้อีกฝ่ายดูจะรุกคืบอย่างรุนแรงจนน่ากลัวก็ตามที

ร่างระหงนวยนาดกลับไปยังโต๊ะทำงาน ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ของรัชนกที่ล็อคหน้าจอเป็นที่เรียบร้อยลงไปในกระเป๋าสะพาย และเพราะไม่ต้องกังวลเรื่องนิรุจ เวลาจึงทำงานต่ออีกหน่อย เพราะไม่อยากเร่งรีบในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น

ทว่าเพราะเป็นคนไม่ชอบมีอะไรติดพัน เมื่อลงหลักหย่อนก้นลงนั่งกับเก้าอี้ โปรดิวเซอร์สาวก็ทำงานยาวจนลืมวันลืมคืน รู้ตัวอีกทีก็เกือบจะสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว

“ดึกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?” หญิงสาวรำพันกับตัวเอง ก่อนจะพับจอโน้ตบุ๊คแล้วยัดใส่กระเป๋าสะพาย จากนั้นจึงหยัดกายลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วคว้ากระเป๋าเร่งเดินออกจากห้องไป

ทางเดินมืดสนิทเพราะแผนประหยัดพลังงานของบริษัท ที่กำหนดให้ปิดไฟโถงทางเดินทุกชั้น เวลาจึงคว้าโทรศัพท์มาเปิดแฟลชเพื่อส่องนำทางไปยังลิฟต์ และระหว่างเดินก็อดจะเปิดแอป ToonToon เพื่อตามอ่านงานของ ‘มนุษย์บนดาวเคราะห์’ ต่อไม่ได้

[ความพยายามบนดาวเคราะห์]

[“ทำไมเธอต้องพยายามทำอะไรแปลกๆ แบบนั้นด้วย” หญิงสาวที่ถูกขนานนามว่า ‘นักบินอวกาศ’ เอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังง้วนอยู่กับอะไรบางสิ่ง

“แปลกอะไร คนอื่นเค้าก็ทำกันทั้งนั้น” เขาหันกลับมาตอบ พร้อมชูภาพของเศษก้อนหินที่ส่องประกายวาววับชวนมอง

“เรียงเศษดาวเคราะห์เนี่ยนะ ทำไปเพื่ออะไร?”]

‘หล่อเลี้ยงความหวัง’ เวลาคาดเดาคำตอบ เพราะเธอเองก็เคยมีช่วงชีวิตหนึ่ง ที่ไปเรียงเศษหินให้กลายเป็นเจดีย์สูง เพียงเพราะเชื่อว่าหากทำแล้วจะได้รับการประทานพร

และตัวละครเอกฝ่ายชายก็ตอบกลับมาอย่างที่เธอคิดจริงๆ

[“เพื่อหล่อเลี้ยงความหวัง มนุษย์เราอยู่ด้วยความหวัง หากมีหวังย่อมมีพลัง”

“เราไม่เข้าใจ” หญิงสาวหน้าม้าเต่อตอบกลับอย่างไม่เข้าใจ พร้อมทั้งหยิบเอาเศษดาวเคราะห์ขึ้นมาถือและพยายามส่องดู ว่าเจ้าเศษดาวเล็กๆนี้จะสามารถล่อเลี้ยงความหวังได้อย่างไร

“ลองทำดูสิ แล้วจะเข้าใจเอง” ชายหนุ่มหันมายิ้ม ก่อนจะส่งตระกร้าใส่เศษดาวเคราะห์ให้หญิงสาวได้ลองเรียวดูบ้าง

ทว่าเธอพยายามเท่าไร เพียงไม่นานเศษดาวเคราะห์ก็พากันล้มครืนลงมาอย่างไม่เป็นท่า จวบจนเธอยอมแพ้และรามือด้วยความจนใจ

“ไม่ไหวแล้ว ยากเกินไป สงสัยเทพเจ้าเศษดาวคงไม่อยากให้พรเราแน่ๆ”

“เธอใจร้อนเกินไป ลองพยายามดูอีกทีสิ” ชายหนุ่มยังคงหันมายิ้มให้อย่างใจเย็น

“ต้องพยายามไปถึงเมื่อไหร่” เธอเริ่มจับเศษดาวเคราะห์มาเรียงอีกหน

“ก็พยายามไปเรื่อยๆ จนกว่าจะสมดุลไงล่ะ”

“แล้วเมื่อไหร่จะสมดุล?” ปากก็ถามไป ทว่ามือยังพยายามขยับเศษดาวเคราะห์ให้เข้ามุมที่พอดี

“เมื่อเราเข้าใจ และเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งที่เราพยายาม”

“เราไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงอยากเป็นหนึ่งเดียวกับเศษดาวเคราะห์พวกนี้?” เธอวางมือจากการเรียงเศษดาวเคราะห์ในสุด เริ่มไม่อยากได้รับพรหรือใฝ่มีความหวังใดๆ จากการจดจ่อเศษดาวพวกนี้อีก

“มันทำให้เราสงบ และได้หยุดคิดเรื่องต่างๆ ได้ทบทวนว่ามีอะไรที่เราพลาดไป บางทีพรที่ได้รับ ไม่ได้มาจากใครประทาน แต่เป็นเพราะเรามีสติมากขึ้นต่างหาก” ชายหนุ่มหันมายิ้ม ก่อนจะโชว์ภาพของเศษดาวเคราะห์ที่เรียงต่อกันจนเป็นเจดีย์สูง

“โอ๊โห สูงมากเลย แล้วนี่เธอทบทวนเรื่องอะไรตอนทำเหรอ?” หญิงสาวหันไปถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“เรื่องของเรา”

“เรา?”

“เราว่าเราชอบเธอ”

เรื่องและภาพโดย มนุษย์บนดาวเคราะห์]

“จบตอนห้วนๆ แบบนี้เลยหรอพ่อคุณ” เวลาที่กำลังอินจัดกับการ์ตูนบ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะกดเรียกลิฟต์พร้อมกับเลื่อนหน้าจอด้วยหวังจะอ่านตอนถัดไป

[“ตอนพิเศษ” คุณต้องใช้เหรียญ 222 เหรียญ]

‘ชั้นจะไม่ยอมเป็นทาสของคุณหรอกค่ะ!’ เวลาเหยียดยิ้มก่อนจะกดล็อคหน้าจอโทรศัพท์เพราะลิฟต์เปิดออกพอดี

การ์ตูนเรื่องนี้อ่านสนุกก็จริง แต่เวลาไม่เคยเสียเงินด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องเช่นนี้มาก่อน และต่อให้เธอจะรู้สึกติดพันเล็กน้อย เพราะนักวาดตัดตอนได้แบบทำร้ายความรู้สึกคนอ่าน แต่เธอจะไม่มีวันเสียเงินเด็ดขาด! ไม่มีวัน!

 

----------------------------------------------------

สวัสดีวันหยุดสุดสัปดาห์ค๊าาาา รู้สึกเศร้านิดหน่อยที่พรุ่งนี้ต้องทำงานแล้ว เวลาแต่งนิยายก็ลดน้อย แงงงงงง

วันนี้เดี๋ยวเค้ามาอีกตอนช่วงค่ำๆนะคะ แล้วก็จะเปิดตัวพระเอกของเราาาาา อย่างยิ่งใหญ่ ใหญ่จนแม่ๆจะต้องร้องขอชีวิตตต

แล้วเจอกันงับ อย่าลืมกดใจกดไลค์และคอมเม้นต์มาติชมผลงานของเค้าหน่อยน่าา หากมีตรงไหนไม่เข้าที่เข้าทางแจ้งได้เลยงับ รัก

ความคิดเห็น