email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13 กาลเวลาที่หวนคืน END (100%)

ชื่อตอน : บทที่ 13 กาลเวลาที่หวนคืน END (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 183

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 กาลเวลาที่หวนคืน END (100%)
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 13 -

 

บุษและแม่ได้พาเมฆมาเดินชื้อของที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน

 

"พี่เมฆไปดูหนังกัน"บุษพูด

 

"ถามแม่บุษยังว่าอยากดูไหม?" เมฆพูด

 

"ไว้เรามาดูกันทีหลังไง วันนี้ปล่อยให้นางช็อปฯไปก่อน"

 

"เรานี่นะบุษอย่าไปบังคับพี่เค้าสิ เออนี่เมฆเราก็ไม่ต้องมาบ่อยขนาดนี้ก็ได้ละไม่ต้องไปตามใจมันนักหรอกเจ้าบุษน่ะ" แม่พูด

 

"แม่พฤกษ์ก็เหมือนแม่ผม ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยมีใครอยู่บ้าน พ่อกับแม่ก็ไปคุยงานที่ต่างประเทศ พี่ผมก็ทำงานต่างจังหวัด ก็เหลือแต่ผมนี่แหละที่ยังต้องเรียนอยู่ที่นี่ อย่างน้อยก็ยังมีแม่และบุษที่ยังอยู่เป็นเพื่อน พ่อบุษเองก็ไปต่างจังหวัด ถือซะว่ามีผู้ชายคอยดูแลแทนละกันนะครับ" เมฆพูด

 

"แล้วแต่ละกัน แม่ก็ยินดีต้อนรับเสมอนะ เมฆก็เป็นลูกแม่อีกคนเหมือนกัน"

 

"ครับ" เมฆพูดพร้อมเข้าไปโอบกอด

 

"แหมมมมม"

 

"แหมอะไรเจ้าบุษ!" เมฆพูด

 

"พี่พฤกษ์สอนพี่ให้เรียกบุษว่าเจ้าใช่มั้ยตอบมานะ"

 

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม" เมฆตอบ

 

ทั้งสามเดินเลือกซื้อของกันจู่ๆแม่ก็พูดขึ้นมาว่า

 

"เมฆต้องอยู่กับความจริงนะ?...."

 

"ห๊ะเมื่อกี้แม่พูดว่าอะไรหรอครับ อยู่กับความจริงอะไรหรอ?" เมฆถาม

 

"เปล่านี่เมฆแม่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย แม่ว่าเมฆคิดมากเรื่องที่หลวงตาพูดมากกว่า" แม่ตอบ

 

"สงสัยจะใช่ ผมอาจคิดมาก็ได้ แม่ดูของต่อเถอะครับ"

 

"พี่เมฆต้องอยู่กับความจริงนะ"

 

"บุษเมื่อกี้บุษได้พูดไรมั้ย?"เมฆถาม

 

"ชาไข่มุกคาปากบุษอยู่บุษจะพูดได้ไงล่ะพี่ บุษว่าพี่ต้องพักบ้างแล้วแหละ อาการท่าจะหนักนะ"

 

"หรอ"

 

เมฆเดินออกจากร้าน เพื่อที่จะไปนั่งพักที่เก้าอี้หน้าร้าน จู่ๆก็มีเสียงบางอย่างดังวนอยู่ในหูของเมฆ

 

"ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก....?" เมฆพยายามหาต้นต่อของเสียงแต่ก็ไม่มี ผู้คนรอบตัวเริ่มพูดพรึมพรำบางอย่างออกมา

 

"อยู่กับความจริง"

 

"อยู่กับความจริง"

 

"อยู่กับความจริง"

 

"อยู่กับความจริง"

 

"อยู่กับความจริง"

 

 

เมฆเอามือปิดหูพยายามจะไม่ให้ได้ยินเสียงพวกนี้ แต่แล้วเมฆก็ตะโกนออกมา

 

"หยุด หยุดพูดกันได้แล้ว พอกันสักที พอ!!"

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ผู้คนที่เดินกันต่างหยุดนิ่ง ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่ง เหมือนราวกับเวลาทั้งหมดของโลกนี้หยุดหมุน เด็กน้อยวิ่งสะดุดขาตัวเองกำลังจะล้มก็หยุดอยู่กลางอากาศ เสียงทุกอย่างเงียบลงมีเพียงเสียงหายใจของเมฆที่ดังกว่าทุกสิ่ง

 

"ฝันหรอ เรากำลังฝันใช่มั้ย ตื่นต้องตื่น" เมฆตบหน้าตัวเองเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นและไม่รู้สึกว่าเจ็บเลย เมฆกำลังจะก้าวขาเพื่อจะเดินไปหาบุษและแม่ แต่ไม่ทันจะก้าวขา รอบๆตัวเมฆก็ดับพรึบลง มีแต่ความมืด

 

"เหี้ยไรวะเนี่ยเกิดเรื่องบ้าอะไร!!!"

 

จู่ๆก็มีแสงสว่างตรงหน้าขึ้นมาปรากฏเป็นหลวงตายืนอยู่ตรงหน้า เมฆได้แต่ยืนมองไม่กล้าที่จะทักถาม

 

"โยมแน่ใจแล้วหรอว่าอยู่กับความจริง?"

 

"หลวงตาจะพูดอะไรกันแน่ครับ"

 

"หลวงตาว่าโยมเมฆถึงเวลาที่จะตื่นได้แล้ว"

 

"ตื่น?? ตื่นจากอะไรหรอครับ หรือว่าผมเผลอหลับไปตอนออกมานั่งพักหน้าร้านใช่มั้ยครับ"

 

"แน่ใจหรือว่าจะใช่เรื่องนี้"

 

"ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็คือสิ่งที่อยู่ในจิตสำนึกของโยม โยมหยุดคิดมากแล้วลองตั้งสติว่าจริงๆแล้วเกิดอะไร และกำลังทำอะไรอยู่กันแน่"

 

"ผม กำ ลัง ทำ อะ ไร อยู่ กัน!?"

 

"ลองนั่งสมาธิแล้วสติดูดีๆนะแล้วโยมจะรู้ ถ้าโยมยังไม่สามารถกลับไปได้โยมก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว"

 

เมฆนั่งลงขัดสมาธิ "พุทธ โท พุทธ โท"

 

แล้วภาพทุกอย่างก็ กอกลับไปจุดเริ่มต้นทั้งหมด เค้าเห็นภาพที่จีบพฤกษ์ในงานกีฬาสี ภาพครบรอบ1ปีที่ครอบกันที่ร้านอาหาร ภาพจบม.6ด้วยกัน จนปี1 เกิดอุบัติเหตุใหญ่ขึ้น รถตู้เสียหลังพุ่งชนหนุ่มนักศึกษาปี1ดีกรีเดือนมหาลัยแห่ง1ในกรุงเทพฯ ทำให้เป็นเจ้าชายนิทรา

 

'เฮ้ยย สรุปเราคบกับพฤกษ์มาถึงปี1 หรอ แล้วพฤกษ์ก็โดนรถชน เอ๊ะ!!"

 

ภาพอุบัติเหตุฉายให้เห็นภาพเด็กหนุ่มนั่งร้องไห้อยู้ข้างที่เกิดเหตุ

 

'พฤกษ์!! ทำไมพฤกษ์ถึงนั่งร้องไห้ตรงนี้ อย่าบอกนะว่า...'

 

ภาพที่อยู่ตรงหน้าคือเมฆที่ถูกรถตู้ชน

 

แล้วภาพก็ฉายภาพที่เมฆนอนเป็นเจ้าชายนิทรามาแล้วเกือบครึ่งปี ภาพที่พฤกษ์ไปๆมาๆคอยดูแลเมฆ ทั้งเรียนและค่อยมาดูแล คอยเล่าเรื่องราวต่างๆที่พฤกษ์เจอมา เล่าเรื่องที่เรียน อ่านนิยายให้ฟัง เล่นดนตรีร้องเพลง คอยเช็ดตัวให้ พฤกษ์ทำแบบนี้มาตลอดครึ่งปี

 

"เมฆเมื่อไหร่เมฆจะตื่นมาสักที ถ้าเมฆตื่นมานะพฤกษ์จะพาเมฆไปเที่ยว นี่พฤกษ์ไปดูรีวิวที่นึงมาสวยมากอยากพาเมฆไปจัง ที่ๆนั้นก็คือ ดอยเสมอดาว เป็นจุดที่มองเห็นดาวสวยที่สุดเลยนะ รีบๆตื่นมานะ เออวันนี้เจ้าบุษฝากมาบอกว่าให้เมฆรีบๆตื่นได้แล้ว นางทำเค้กเป็นแล้วอยากอวดให้นายได้กิน ส่วนนี่ดอกกุหลาบขาวของแม่ฝากมาให้นะ" พฤกษ์พูดพลางลูบหัวเมฆที่นอนเป็นเจ้าชายนิทราจากอุบัติเหตุรถตู้เสียหลักพุ่งชน

 

"โยมเข้าใจทุกอย่างรึยัง?"

 

"ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว ผมควรทำยังไงดีครับหลวงตา"

 

"ก็อยู่ที่โยมแล้วว่าจะอยู่ใช้ชีวิตในความฝัน รึจะตื่นเพื่อจะใช้ชีวิตกับคนที่รัก โยมยังมีโอกาสแก้ไขในสิ่งที่โยมอยากทำนะ แต่ถ้าโยมตัดสินใจที่จะเลือกอยู่ในฝันนี้โยมที่นอนอยู่เป็นเจ้าชายนิทราก็จะไม่อยู่อีกแล้วนะ เพราะมันถึงเวลาที่โยมต้องเลือกแล้ว ถ้าโยมจะตื่นขึ้นเพื่อจะเจอเค้า ให้โยมเดินมาหาหลวงตานะ แต่ถ้าโยมอยากใช้ชีวิตที่เหลือที่โยมสัญญาไว้ โยมแค่หันหลังกลับแล้วเดินกลับไปที่เดิม"

 

เมฆคิดทบทวน ความกังวนใจในตอนนี้เค้าจะอยู่กับสัญญาที่ให้ไว้ รึ จะไปแก้ไขละใช้ชีวิตใหม่กับความจริง เมฆกลับหันมองไปมอง พฤกษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

"เมฆ มันถึงเวลาที่เมฆจะเดินทางแล้วนะ การเดินทางของเมฆคือการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เมฆอย่าหันหลังกลับมานะ" พฤกษ์พูดแล้วยิ้ม

 

"แต่...แต่ทุกสิ่งที่เราทำด้วยกันมาล่ะ"

 

"พฤกษ์ไม่อยากเห็นเมฆต้องมาจมอยู่ตรงนี้ ตอนนี้เมฆแค่ต้องเดินตามหลวงตา ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความฝันที่เมฆสร้างขึ้น พฤกษ์ดีใจนะที่ในฝันเมฆยังมีพฤกษ์อยู่ในนี้ถึงบทจะไม่ดีก็เถอะ แต่หลังจากนี้พฤกษ์จะอยู่ในชีวิตจริงของเมฆแล้วนะ เมฆตื่นขึ้น เมฆก็จะเห็นพฤกษ์เป็นคนแรกของการตื่นนะ ตื่นได้แล้วครับ"

 

ภายในห้องพยายาบาลสีขาวสายลมพัดผ่าน กลิ่นหมอของดอกกุหลาบหอมฟุ้งภายในห้อง มีเสียงเพลงเปิดคลอเบาๆผสานเสียงนกร้อง มีชายหนุ่มนอมอยู่บนเตียงเครื่องช่วยหายใจสายต่างๆนาๆเต็มตัวไปหมด จู่ๆเสียงชีพจรที่ดังผิดปกติไป

 

"ติ๊กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

 

ทำให้คนเฝ้าตื่นตกใจทำไรไม่ถูก

 

"เมฆๆ เมฆเป็นไรไปเมฆ!!!!!" เสียงเรียกของพฤกษ์ที่ตื่นตกใจ

 

"เดี๋ยวบุษไปตามหมอก่อนนะพี่เมฆ"

 

เมฆสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมา หาใจดังเฮือกใหญ่ แล้วหันมองภาพในห้องสิ่งแรกที่เห็น คือพฤกษ์ที่ดีใจจนร้องไห้

 

"เมฆ เมฆตื่นแล้วจริงๆ"

 

"พะ พฤก พฤกษ์!"

 

"เมฆจำพฤกษ์ได้ ดีจัง ดีจังเลย"

 

"เมฆ รัก พฤกษ์ นะ คิด ถึง จัง เลย"

 

"เมฆอย่าพึ่งพูดนะ เดี๋ยวรอให้หมอตรงก่อน"

 

หลังจากที่หมอตรวจดูอาการ เมฆสามารถกลับมาเป็นปกติได้แต่ต้องทำกายภาพบำบัดอีกสักพักใหญ่ๆ ทุกคนที่รู้เรื่องต่างก็ผลัดกันมาเยี่ยม เมฆยังคงจำทุกคนได้เสมอ

 

'เหมือนฝันไปเป็น10ปี แต่พอตื่นขึ้นมาทุกคนก็ยังเหมือนเดิม รอยยิ้มที่มีค่ากว่าสิ่งใด รอยยิ้มที่ดูมีความสุขทุกอย่าง ขอบคุณนะพฤกษ์ในฝัน แต่นายก็เป็นความจริงของเรานะ'

 

"ดึกแล้วนอนพักผ่อนเถอะนะ" พฤกษ์พูด

 

"พฤกษ์ ขอกอดน่อยสิ"

 

"ขี้อ้อนกว่าเดิมป่ะเนี่ย" พฤกษ์พูด

 

เมฆสวดกอดพฤกษ์แล้วพูดขึ้นว่า

 

"เมฆรักพฤกษ์นะ คิดถึงมาก คิดถึงที่สุด อย่าหายไปไหนนะ"

 

"พฤกษ์ไม่หายไปไหนหรอก เมฆต่างหากอย่าหายไปไหนนะ"

 

"สัญญาจะไม่หายไปไหนอีกแล้ว"

 

"ต้นไม้รักก้อนเมฆนะครับ"

 

"ก้อนเมฆก็รักต้นไม้นะครับ"

 

 

 

ขอบคุณที่ยังรักกันเสมอนะ

 

 

 

ความคิดเห็น