email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12 รอยยิ้มและคำอำลา (100%)

ชื่อตอน : บทที่ 12 รอยยิ้มและคำอำลา (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 138

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 รอยยิ้มและคำอำลา (100%)
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 12 -

 

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่กับพฤกษ์เป็นครั้งสุดท้าย เพราะพรุ่งนี้ก็จะเป็นพิธีเผาฯ เมฆในตอนนี้ได้แต่นั่งซึมเหม่อลอยนั่งมองแต่รูปหน้าศพ บรรดาเพื่อนๆของพฤกษ์และเมฆที่ทราบข่าวต่างก็มาไหว้ศพ สภาพเมฆในตอนนี้ที่ไม่มีแม้แต่คำพูดใดๆ ไม่ยอมแม้จะกินข้าว

 

"พี่เมฆ กินข้าวกินปลาสักหน่อยเถอะนะ"บุษพูด

 

"พี่ไม่หิว พี่จะอยู่เป็นเพื่อนพฤกษ์" เมฆตอบ

 

"แต่ถ้าพี่ไม่กินอะไรเลย พี่พฤกษ์จะเป็นห่วงนะ พี่เมฆคงไม่อยากให้เค้าเดินทางทั้งที่ยังห่วงพี่ใช่มั้ย?" บุษพูด

 

"พี่ลืมไปเลย!! พฤกษ์บอกให้ส่งแบบมีความสุข ส่งด้วยรอยยิ้ม พี่นี่มันบ้า ชอบทำให้พฤกษ์เป็นห่วง " เมฆพูด แล้วหันหน้าไปหารูปหน้าโลงแล้วพูดต่อว่า "พฤกษ์จำที่เมฆบอกได้ไหม ว่าเมฆรักพฤกษ์รักมาก ทั้งที่เมฆเป็นฝ่ายลืมพฤกษ์ไปตั้งหลายปี แต่พฤกษ์กลับพยายามหาเมฆทั้งที่เมฆไม่แม้แต่จะพยายาม เมฆขอโทษนะ ขอโทษ ขอโทษ...กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นขอโทษที่หายไป ขอโทษที่ไม่ยอมไปรับ ขอโทษที่ไม่ยอมพูดว่ารักใกล้ๆ ขอโทษที่รู้ตัวช้าขอโทษ....ขอโทษ" เมฆพูดออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม บรรยากาศที่ผู้คนที่มาร่วมงานกลับขุ่นมัวภายใจ

 

"เมฆ.....เมฆหยุดโทษตัวเองได้แล้ว ไม่มีใครโทษใครหรอกนะ มันคงเป็นโชคซะตาที่เค้ากำหนดให้มาถึงแค่นี้ แม่ว่าเมฆไปพักผ่อนเถอะนะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาส่งรอยยิ้มให้พฤกษ์เดินทางกันนะ" แม่พฤกษ์พูดพร้อมกอดเมฆไว้

 

"ครับ...แม่ผมขอโทษ ผมขอโทษ" เมฆพูด

 

"ไปๆ เดี๋ยวให้เจ้าบุษพาไปนะ เดี๋ยวตรงนี้แม่กับคนอื่นๆจะจัดการเอง" แม่พฤกษ์พูด

 

"พี่เมฆ ป่ะไปกับน้องนะ น้องจะอยู่เป็นเพื่อนพี่เองนะ และพี่ก็ควรนอนบ้างนะพี่อดนอนมาหลายคืนแล้วนะ" บุษพูด

 

"พี่ไม่ง่วง"

 

บุษลุกออกไปเอาน้ำเย็น มาแก้วนึ่งเพื่ออย่างน้อยก็ให้เมฆได้มีอะไรรองท้องสักน่อยก็ดี แต่!!บุษก็ไม่ลืมที่จะหยอดยานอนหลับเพื่อให้เมฆได้พักผ่อนบ้างก่อนที่จะเป็นอะไรไปอีกคนนึง 'บุษจำเป็นต้องทำแบบนี้นะพี่อย่างน้อยก็ดีต่อตัวพี่เองนะ' บุษพูดในใจ ก่อนจะรีบเอาน้ำไปให้เมฆ

 

"นี่พี่อย่างน้อยก็กินน้ำสักแก้วนะ"บุษพูด

 

"ก็ได้" เมฆหยิบน้ำมาดื่มทันที หลังจากดื่มน้ำไปได้ 5 นาทีกว่าๆ เมฆก็ฟุกหลับไปทันที บุษได้เอาผ้ามาเช็ดตัวให้เมฆ พร้อมเอาหมอนกับผ้าห่มมาห่มให้เมฆ

 

"ดื้อนักก็ต้องทำแบบนี้นะพี่" บุษพูด

 

.....

 

 

 

 

 

....

 

 

13:00 วันเผา

 

ทุกคนในงานต่างใส่เสื้อสีขาวเพื่อมาส่งพฤกษ์เป็นครั้งสุดท้าย งานศพที่ดูราวกับงานแต่ง มีแต่รอยยิ้ม ทั้งหมดนี้เป็นคำขอครั้งสุดท้ายที่พฤกษ์ได้บอกกับพ่อและแม่ไว้ตั้งแต่แรกๆที่รู้ว่าตัวเองป่วย ทุกคนต่างวางดอกกระดาษกุหลาบขาวเพื่อส่งพฤกษ์ ควันไฟจากยอดเมรุลอยตัวขึ้นไปบนท้องฟ้า จู่ๆเมฆก็หยิบไมค์แล้วพูดขึ้นว่า

 

"พวกเรามาส่งได้แค่นี้นะ ขอบคุณสำหรับความทรงจำที่ดีๆนะ เมฆจำที่พฤกษ์ขอได้นะ ว่าอยากใด้ยินเมฆร้องเพลงในงานส่งพฤกษ์เดินทาง ตั้งใจฟังนะ" เมฆพูดพร้อมรอยยิ้มที่พยายามกั้นไม่ให้ร้องไห้

 

 

 

 

 

 

อีกกกก...อีกสัก ครั้ง

 

ฉันอยากจะฟัง...เสียงของเธอ~

 

ยังคิด...ถึง สะ เสมอ

 

(สูดหายใจเข้า)

 

มะ...ไม่รู้ว่าเ...ธอไปอยู่ที่ไหน

 

คำอธิษฐานด้วยน้ำตา

 

ก็....ก็ ไม่รู้ว่าเธอได้ยินบ้างไหม

 

เฝ้ารออยู่ทุกนาที

 

ให้เธอคนนี้

 

(เมฆหยุดร้องเพลง

น้ำตาทั้งสองข้างไหลอาบแก้ม เสียงสั่นเคือ)

 

คนเดิมกลับมา...า

 

ขอให้เธอได้ยิน

 

ขอให้เธอได้ยิน

 

ขอให้เธอได้ยินได้ไหมมมม

 

ได้ยินเมฆไหมพฤกษ์ว่าเมฆรักพฤกษ์

 

ได้ยินรึเปล่าได้ยินเสียงของเมฆไหม

 

(เมฆร้องเพลงจบก็ถึงกับปล่อยโฮดังลั่น)

......

 

 

 

 

 

 

.....

 

 

1 เดือนหลังจากพฤกษ์จากไป

 

เมฆก็มายังไม่มาหาสู่บ้านพฤกษ์ตลอดคอยช่วยเหลือกันตลอด วันนี้ก็เช่นกันเมฆมาบ้านพฤกษ์และได้เข้ามาในห้องของพฤกษ์ ในระหว่างที่เมฆเก็บเสื้อผ้าเพื่อเอาไปบริจาคเด็กยากไร้ เมฆก็ได้ยินเสียงของคนที่เค้ารัก 'ต้นไม้รักก้อนเมฆนะ' เมฆรีบหันไปหาเสียงนั้นแต่ก็ว่างเปล่าแต่มีสายลมพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาเท่านั้น เมฆสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้นว่า

 

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะพวกเราเข้มแข็งกว่าที่คิดนะ พฤกษ์ไม่ต้องยึดติดอะไรอีกแล้ว โชคดีนะ"

 

วันนี้บุษและแม่ได้พาเมฆมาทำบุญที่วัด หลังจากถวายฆังขทานเสร็จ หลวงตาก็พูดขึ้นมาว่า

 

"โยมเมฆ หลวงตาดีใจนะที่โยมไม่ยึดติดกับการจากลา"

 

"ครับผมเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นครับ หลังจากนี้ผมจะพยายามทำตามสิ่งที่เคยตั้งไว้ด้วยกันโดยไม่เอาคนอื่นมาแทนใคร"

 

"หลวงตาเห็นด้วยนะ แต่โยมเมฆต้องอยู่กับความจริงก่อน"

 

"ผมก็ยู่กับความจริงนี่ไงครับ"

 

"โยมแน่ใจแล้วหรอว่าอยู่กับความจริง?"

 

"แน่ใจครับ" ......

 

"ภายในใจโยมแน่ใจแล้วหรอ ไม่ใช่กำลังจะหนีอะไรอยู่รึเปล่า"

 

คำพูดของหลวงตาทำให้คิดวุ่นวายอยู่ในหัว แต่เมฆก็ไม่ได้อะไรเพราะจะให้ไม่คิดเลยก็ไม่ได้ เมฆนั่งมองท้องฟ้าที่ค่อยๆเคลื่อนตัวไปช้าๆ เสียงนกร้องประสาน สายลมอ่อนๆพัดผ่านตัว รอยยิ้มของเมฆในวันนี้ดูดีกว่าทุกวันที่ผ่านมา รอยยิ้มที่แสดงถึงความสุข ความเข้าใจ และกล้าที่จะใช้ชีวิตที่เหลือต่อไปให้มากที่สุดของชีวิต

 

 

 

"คิดถึง...เธอ นะ พฤกษ์..."

 

 

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

แต่

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น