email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11 ในวันที่ฟ้าสีเทา (100%)

ชื่อตอน : บทที่ 11 ในวันที่ฟ้าสีเทา (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 118

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 ในวันที่ฟ้าสีเทา (100%)
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 11 -

 

กริ๊งๆๆๆๆๆ เสียงแจ้งเตือนนาฬิกาปลุกดังขึ้น เมฆเอื่อมมือกดปิดนาฬิกา แล้วกลับมานอนคิดเรื่องราวต่างๆ

 

"วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่พฤกษ์จะนอนโรงพยาบาลสินะ นี่ก็ครบ1เดือนของการรักษาตัวของพฤกษ์ แต่ทำไมความรู้สึโหวงๆนี้คืออะไร ถามว่าดีใจไหมก็ดีใจ ถามว่าโล่งใจไหมมันก็โล่งนะ แต่...ทำไมมันเศร้าแปลกๆ เศร้าที่ว่าทำไมพฤกษ์ไม่คิดจะบอกความจริงเราหน่อยหรอ แต่ถ้าให้พูดตามจริงมันก็เป็นเรื่องที่ยากจะพูด เพราะการที่เห็นคนที่รักเจ็บปวดมันเป็นเรื่องที่ยากที่สุด เลยยอมที่จะเจ็บปวดคนเดียว ต่อจากพรุ่งนี้ไปพฤกษ์จะไม่เจ็บปวดแล้วนะ ขอบคุณที่หาเมฆเจอนะ"

 

เมฆลุกจากที่นอนรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปห้างเพื่อที่จะหาชื้อของขวัญต้อนรับกลับให้พฤกษ์

 

"โหล บุษอยู่ไหนพี่ถึงแล้วนะ"

 

"หนูอยู่ข้างหลังพี่ไง"

 

เมฆหันหลังกลับไปมอง พลางโบกมือเรียกให้อีกฝ่ายให้เดินมาหาตน

 

"เป็นไงกินไรก่อนมั้ย?" เมฆถามบุษ

 

"เดี๋ยวค่อยกินดีกว่า ไปเลือกชื้อของให้เสร็จก่อนดีกว่าค่ะ เรื่องกินไม่พลาดแน่นอน" บุษตอบ

 

"แหม ไม่เท่าไหร่เลยนะเราอ่ะ"

 

เมฆและบุษเดินดูของขวัญให้พฤกษ์ แล้วเมฆก็ลากบุษไปที่ร้านสร้อยข้อมือ

 

"พี่รู้แล้วว่าจะชื้ออะไรให้ดี" เมฆพูดพลางเลือกสร้อยข้อมือ สายตาที่ดูมีความสุข อมยิ้มตลอดเวลา

 

"ทำไมไม่ชื้อทองเลยล่ะพี่เมฆ"

 

"บ้าหรอ! แกก็รู้จักนิสัยพี่แกอยู่มะ"

 

"เออก็จริง"

 

เมฆหยิบสร้อยข้อมือรูปจี้ต้นไม้ขึ้นมา

 

"พี่เมฆเอาอันนี้หรอ?"

 

"ใช่พี่ว่าจะเอาอันนี้ให้น่ะ เพราะของที่พฤกษ์ซื้อให้ก็เป็นสร้อยข้อมือรูปจี้ก้อนเมฆ" เมฆพูดพร้อมยกข้อมือที่มีสร้อยใส่อยู่ให้บุษดู ก่อนจะบอกพนักงานแล้วจ่ายตังค์ แล้วพูดต่อ

 

"แล้วของบุษเลือกอะไรให้พี่แกล่ะ"

 

"ว่าจะชื้อช่อดอกไม้ช่อใหญ่ให้น่ะพี่นางชอบดอกกุหลาบขาว"

 

"ก็ดีนะสดชื่นดี"

 

"เออพี่เมฆ พี่เาฝากให้มาบอกพี่ว่า..."

 

"ว่าอะไร รีบๆพูดสิบุษว่าไรๆ"

 

"พี่เมฆใจเย็นก่อนสิก็กำลังจะบอกนี่ไง"

 

"บอกมาสิๆ"

 

"พี่เค้าฝากมาบอกว่า พรุ่งนี้เจอกันหน้าห้าง 6โมงเย็น"

 

"ให้พี่ไปรับไม่ดีกว่าหรอ?"

 

"บุษก็บอกแบบนี้ แต่พี่เค้าบอกว่า อยากเดินทางไปหาด้วยตัวเองมากว่า เค้าอยากให้พี่เมฆรอน่ะตื่นเต้นดี พี่พฤกษ์ว่างี้"

 

"ชอบตื่นเต้น! คนรอใจจะขาดไม่รู้บ้างหรอ"

 

"เอาน่าพี่พรุ่งนี้ก็เจอกันแล้ว"

 

"อืมตื่นเต้นจนจะทนไม่ไหวแล้ว"

 

"ไงพรุ่งนี้บุษฝากพี่ชายบุษด้วยนะ"

 

"โอเคร"

 

แล้วทั้งคู่ก็ไปหาอะไรกินแล้วแยกย้ายกลับบ้าน

 

 

 

 

ห้องนอนเมฆ

 

เมฆที่ตอนนี้ใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้ออยู่กลับตัว หัวใจเต้นรัวเรากับจะหลุดออกจากออก เค้าอดใจที่จะรอถึงพรุ่งนี้ไม่ได้แล้ว จู่ๆก็มีข้อความส่งมาถึงเมฆว่า 'พรุ่งนี้เจอกันนะก้อนเมฆ' เมฆที่ได้อ่านข้อความก็หุบยิ้มไม่หยุด ได้แต่โดดโลดเต้นไปมาเป็นชั่วโมงๆ

 

 

 

 

6 โมงเย็น

 

เมฆมานั่งรอที่ๆพฤกษ์นัดไว้ เมฆนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ 18.30 18.45 แล้วเวลาก็ร่วงเลยมา 1ทุ่มตรง ก็ยังไม่เห็นพฤกษ์มา เมฆโทรหาแต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ ส่งไลน์ก็ไม่มีตอบกับ เมฆเริ่มกังวนว่าพฤกษ์จะเกิดไรขึ้นรึเปล่า ก่อนที่เค้าจะรีบโทรถามบุษ

 

"โหลบุษ พฤกษ์ออกมายัง?"

 

"พี่พฤกษ์ออกไปตั้งนานแล้วนะพี่ยังไม่ถึงอีกหรอ ?"

 

"ยังเลยพี่กลัวว่าจะเกิดไรขึ้นจัง"

 

"ใจเย็นๆนะพี่เอางี้พี่เมฆ รออยู่ที่นั่นก่อนเผื่อพี่เค้าจะไปตรงนั้น เดี๋ยวบุษจะตามไปดูที่โรงบาลก่อน โอเคนะพี่"

 

"โอเครๆถ้าเจอ บอกพี่ด้วย"

 

ในขณะที่รอพฤกษ์ เสียงรถหวอพยาบาล รถดับเพลิงก็วิ่งเสียงดังสนั่นไปทั้งถนน เมฆจากที่ใจคอไม่ดีก็ทำให้ใจไม่ดีไปใหญ่ เมฆเลื่อนดูหน้าเฟส อย่างน้อยก็ไม่ต้องคิดไรแย่ๆ จน...เมฆเลื่อนไปเจอการไลฟ์สด อุบัติเหตุรถแท็กซี่คว่ำกลางถนนแล้วไฟลุกท่วม ที่เกิดเหตุห่างจากห้างที่เมฆอยู่2กิโลเมตร เมฆภาวะนาอย่าให้เป็นอย่างที่เค้ากังวนใจ เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง เจ้าหน้าที่ควบคุมเพลิงได้ แล้วก็รู้ชื่อผู้เสียชีวิต มีผู้เสียชีวิต2ราย นายสมมา สะมามี อายุ 45 ปี เป็นคนขับรถ และ นาย ชัยพฤกษ์ พงษ์ไพรรันต์ อายุ 22 ปี ทั้งคู่เสียชีวิตคาที่ เมฆได้ยินชื่อก็แทบจะไม่ชื่อหูตัวเอง

 

เมฆรีบไปที่เกิดเหตุทันทีแล้วรีบโทรบอกบุษให้รีบมาที่เกิดเหตุ เมฆมาถึงที่เกิดเหตุ เห็นซากรถแท็กซี่คว่ำหงายท้อง สภาพยับเกือบทั้งคัน สีดำจากการไหนืสภาพศพดำจนไม่สามารถระบุตัวตนได้ เมฆเห็นสภาพศพ แขนขาหยิกงอ จากความทรมานที่ถูกไฟครอบ เมฆเห็นจี้สร้อยคอที่พฤกษ์ใส่ประจำก็จำได้ เมฆสติแตกทันที แหกปากโวยวายจะวิ่งเข้าไปกอดร่างของพฤกษ์แต่เจ้าหน้าที่ก็ได้กันตัวไว้ก่อน

 

"เข้าไม่ได้นะครับ เข้าไม่ได้" เจ้าหน้าที่พูด

 

"ปล่อยผม ผมบอกว่าให้ปล่อยผม นั่นแฟนผมผมจะไปหาแฟนผม ปล่อยยยย!!!" เมฆแหกปากร้องลั่นกลางถนน น้ำตาไหล เสียงรอบตัวเงียบสนิท เมฆในตอนนี้เหมือนคนบ้าขาดสติ พูดจาเริ่มไม่รู้เรื่อง บุษและพ่อ เดินทางมาที่เกิดเหตุตามที่เมฆให้มา ก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง...

 

 

 

โรงพยาบาล

 

ตอนนี้เมฆได้แต่ร้องไห้โทษแต่ตัวเองที่ไม่ยอมมารับพฤกษ์ที่โรงพยาบาล ได้แต่ร้องไห้ พูดแต่ 'กลับมานะ กลับมา เราจะได้เจอกันแล้ว' สภาพจิตใจเมฆตอนนี้แย่เกินกว่าที่จะปล่อยให้อยู่ตามลำพัง ครอบครัวพฤกษ์และครอบครัวเมฆ ก็มาอยู่ที่โรงพยาบาล เพื่อจะมารับศพพฤกษ์ ไปทำพิธีทางศาสนาต่อ

 

เมฆกลับมาที่บ้านพฤกษ์เพราะที่บ้านของเมฆตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเพราะต้องไปทำงานต่อ บุษเลยแนะให้เมฆมานอนที่บ้านอย่างน้อยก็จะไม่ต้องอยู่คนเดียวแล้วเผลอทำไรบ้าๆ บุษพาเมฆขึ้นไปห้องของพฤกษ์

 

"พี่เมฆอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?" บุษถาม

 

"อือพี่อยู่ได้บุษไปทำธุระต่อเถอะ พี่ขออยู่เงียบๆคนเดียวนะ" เมฆตอบ

 

"โอเครพี่ ถ้ามีไรพี่ร้องเรียกบุษดังๆได้เลยนะ"

 

"อืม"

 

ภายในห้องนอนพฤกษ์ ที่จัดทุกอย่างเป็นระเบียบกลิ่นน้ำหอมที่ใช้ในห้องเป็นกลิ่นเดียวที่ติดตัวพฤกษ์ตลอดเวลา รูปถ่ายที่พฤกษ์เก็บไว้รูปถ่ายที่เราคบกันครั้งแรกในงานกีฬาสี รูปที่เมฆร้องเพลงบอกร้องกลางงานกีฬาสี ข้อมือที่ให้ ทุกๆอย่างที่เมฆเคยให้พฤกษ์เก็บไว้เป็นอย่างดี แล้วก็ไดอารี ที่เขียนหน้าปกว่า 1 เดือนที่อยู่โรงบาล

 

เมฆค่อยๆอ่านข้อความต่างๆที่พฤกษ์เขียนไว้ น้ำตาของเมฆก็เอ่อล้นออกมา หยดลงบนหน้ากระดาษหน้านึ่งที่เขียนว่า 'อีกไม่นานเกินรอเราก็จะได้พบกัน' เมฆนั่งร้องไห้กอดไดอารี่ไว้ที่อก เมฆร้องไห้แทบขาดใจ ตอนนี้เหมือนเวลารอบตัวหยุดนิ่ง เมฆได้แต่โทษตัวเอง ไม่ยอมกินข้าวกินปลา จนแม่ของพฤกษ์ต้องเข้ามาคุย

 

"แม่ขอเข้าไปได้ไหมเมฆ"

 

"ได้คับ"

 

"รู้ไหมพฤกษ์ชอบบอกกับแม่เสมอว่าถ้าเค้าเป็นไรไปเค้าไม่อยากให้คนที่เค้ารักร้องไห้ เค้าบอกว่า การที่เค้าจากไปมันก็แค่การเดินทาง ที่แสนยาวไกล พฤกษ์บอกว่าการเดินทางมีพบมีจาก การจากกันควรเป็นรอยยิ้มไม่ใช่น้ำตา เค้าอยากให้เรายิ้มลากันมากกว่าร้องไห้ลากัน" แม่พฤกษ์พูด

 

"ผมพยายามยิ้มแต่ก็ไม่ไหว

 

"พรุ่งนี้ก็อย่าลืมไปส่งพฤกษ์เดินทางกันนะ"

 

"ครับ"

 

"งั้นแม่ขอตัวก่อนละ"

 

เมฆนั่งเปิดไดอารี่ไปมาซ้ำวนมาหลายรอบ แล้วเค้าก็เห็นตัวหนังสือที่เขียนด้วยดินสอบางๆว่า "ถึงก้อนเมฆ พฤกษ์ไม่รู้นะว่าจะจากไปตอนไหน ถ้าถึงตอนนั้น พฤกษ์อยากให้ก้อนเมฆยิ้มนะ ช่วยยิ้มส่งการเดินทางให้พฤกษ์ที นี่จะเป็นการเดินทางที่แสนยาวไกล ไกลจนพฤกษ์ก็กลัว กลัวว่าจะอดเป็นห่วงเมฆไม่ได้ อดเป็นห่วงทุกคนไม่ได้ อย่าโทษตัวเอง อย่าโทษคนอื่น คิดซะว่านี่คือเวลาที่จะต้องไปเรียนรู้สถานที่ใหม่ เหมือนย้ายโรงเรียนไง พอถึงตอนนี้เมฆคงได้ความทรงจำที่หายไปคืนมาได้แล้ว พฤกษ์อยากบอกเมฆนะว่า พฤกษ์รักเมฆนะ พฤกษ์ตามหาเมฆมาตลอด ไม่เคยลืมเมฆเลยสักครั้ง เมฆคือหัวใจอีกส่วนที่มี พฤกษ์เคยบอกเมฆยัง ว่า พฤกษ์รักเมฆนะ รักมาก และจะรักตลอดไป ไม่ว่าจะกี่พันล้านปีก็จะรักตลอดไป เมฆเคยบอกว่า ต้นไม้กับท้องฟ้าเป็นสิ่งที่คู่กัน ท้องฟ้าจะคอยมองดูต้นไม้ตลอดเวลา ส่วนต้นไม้ก็จะยืนดูท้องฟ้าตลอดเวลาเช่นกัน ที่เห็นหยดน้ำเปียกคราบน้ำตาพฤกษ์เองพอดีร้องไห้ ไงก็สู้ๆนะ ที่รัก ของทุกอย่างในห้อง เก็บรักษาดีๆนะเมฆ"

 

 

ความคิดเห็น