email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 จะอยู่กับความฝันหรือความจริง(100%)

ชื่อตอน : บทที่ 10 จะอยู่กับความฝันหรือความจริง(100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 117

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 จะอยู่กับความฝันหรือความจริง(100%)
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 10 -

 

เมฆตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน บรรยากาศมืดฟ้ามัวฝน สายลมพัดโหมกระหน่ำ ฝนตกไม่ลืมหูลืมตา ทำให้อากาศเย็นขึ้น อีกเท่าตัว

 

"อากาศไม่เต็มใจเลยอุส่าต์ว่าจะไปหาแม่สักหน่อย "

 

จู่ๆไฟภายในห้องนอนที่สว่างก็ดับวูบลง! ทำให้เมฆสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะรีบตั้งสติหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดไฟฉายส่องนำทางลงไปห้องครัวเพื่อหาเทียนมาจุดพลางเวลารอไฟติดอีกครั้ง ในระหว่างที่เมฆเดินลงมาผ่านห้องรับแขก เมฆก็เหลือบเห็นหางตา สังเกตเห็นใครบางคนยืนอยู่กลางห้อง "เราอยู่บ้านคนเดียวนี่ คงตาฝาดแหละ" เมฆบ่นพรึมพรำคนเดียวก่อนจะเดินเข้าครัวหาเทียนไขมาจุดไฟ ละวางรอบบ้านตามมุมต่างๆ

 

จู่ๆเทียนก็ดับวูบลง ทั้งที่ไม่มีลมพัดผ่านเข้ามาเลย ในขณะที่เมฆกำลังจะจุดเทียนขึ้นมาใหม่ จู่ๆก็มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นมาในห้องรับแขก

 

เมฆหยิบมีดทำครัว1เล่มเพื่อป้องกันตัว หากเป็นโจรจะได้ปลอดภัย เมฆค่อยๆเดินเข้าไปในห้องรับแขก แล้วสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ปรากฏเป็นเด็กหนุ่มม.ต้น ในชุดนักเรียน ยืนจ้องมาทางเมฆ ก่อนที่ทุกอย่างรอบตัวเมฆจะค่อยๆมืดลงไป

 

ตอนนี้เมฆยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลยแม้แต่มือของเค้าเอง เมฆได้แต่ตะโกนเรียกหาคนให้มาช่วย แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่เลย แต่แล้วเมฆก็ได้ยินเสียงเรียกของเด็กหนุ่มคนหนึ่งเรียกให้เมฆเดินมาตามเสียงที่เรียก "เมฆ เมฆ เมฆ" เสียงเรียกเมฆที่ยังคงเรียกอย่างต่อเนื่อง ทำให้เมฆจำใจต้องเดินตามเสียงนี้ แต่แล้วก็เกิดแสงสว่างจ้า ทำให้รอบตัวเมฆในตอนนี้มีแต่แสงสีขาว เมฆได้แต่ยืนมองรอบตัวแหละหมุนตัวมองรอบๆตัว ก่อนที่จะมีเด็กม.ต้นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า แล้วเมฆก็ถามเด็กหนุ่มคนนั้นว่า

 

"นายเป็นใคร ต้องการจะบอกอะไรกันแน่!?"

 

แต่เด็กหนุ่มได้แต่ยืนยิ้มไม่พูดจากก่อนจะค่อยๆเดินจากไป พร้อมหันกลับมาเพื่อที่จะให้เมฆเดินตามตัวเองไป เมฆเดินตามเด็กคนนั้น ก่อนจะไปหยุดที่หน้าโรงเรียน แล้วเด็กหนุ่มก็ชี้ไปที่เด็กหนุ่ม2คน นั่งคุยกันที่โต๊ะม้าหินข้างเสาธง นักเรียนชั้น ม.2 ทั้งสองคนนั่งคุยกัน ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเดินนำไปหาเด็ก2คนที่นั่งคุย เหมือนกับว่าจะให้เราฟังอะไรจากเด็ก2คนนี้ เมฆเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะรู้ว่านี่เป็นตัวเค้าเองตอนม.ต้น แต่ทำไมเค้าถึงจำความทรงจำตรงส่วนนี้ไม่ได้นะ แล้วเด็ก2คนก็เริ่มบทสนทนา

 

"หวัดดีเราชื่อเมฆนะ อยู่ห้อง1 นายชื่อไรหรอ"

 

"เราชื่อพฤกษ์ อยู่ห้อง2"

 

"ชื่อน่ารักดีเด็กใหม่หรอ?ทำไมเราไม่คุ้นหน้านายเลย"

 

"อืม เราพึ่งย้ายมาน่ะ"

 

"เอางี้ให้เราเป็นคนทัวโรงเรียนเองเอามะ"

 

"ลำบากนายเปล่าๆน่า"

 

"ไม่ลำบากนะเรายินดี"

 

"แล้วพฤกษ์ย้ายมาจากไหนหรอ"

 

"เราย้ายมาจากเชียงใหม่น่ะ"

 

"ไงเราขอไอดีไลน์หน่อยสิ เผื่อจะได้เจอกันอีก"

"อืมได้สิ"

 

เมฆยืนฟังแล้วจู่ๆภาพก็ตัดมาที่งานกีฬาสีของโรงเรียน ที่มีเมฆและพฤกษ์ในวัยเด็กม.ต้น นั่งคุยกันที่โต๊ะม้าหินหลังตึก

 

"พฤกษ์นี่เราก็คุยกันมาจะปีนึ่งละนะ"

 

"แล้วยังไงอ่ะเมฆ?? มีอะไรรึเปล่า"

 

"เรามาเป็นแฟนกันนะ เมฆอยากดูเเลพฤกษ์ อยากมีพฤกษ์อยู่ใกล้ๆ นะเมฆขอโอกาสนะ พ่อแม่เราก็รู้อยู่แล้วแหละ ตัวติดกันขนาดนี้"

 

"แล้วจะมั่นใจแค่ไหนว่านายจะไม่ทิ้งเราไป?"

 

"เมฆเอาเกียรติของเมฆยืนยันเลย"

 

"เชื่อถือไม่ได้อ่ะ"

 

"จะให้ทำไงถึงจะคบล่ะ"

 

"ไม่รู้ๆ" พฤกษ์ในวัย ม.ต้นลุกออกจากโต๊ะเดินไปร่วมงานกีฬาสีต่อปล่อยให้เมฆ ม.ต้น นั่งหน้าเศร้า แล้วภาพก็ตัดมาที่งานปิดกีฬาสี เมฆ ม.ต้นเดินมากระซิบอาจารย์ให้ช่วยเรื่องของเขา หลังอาจารย์ประกาศการจบการแข่งขันเสร็จ จู่ๆเสียงเพลงคืนที่ดาวเต็มฟ้า ดังขึ้น แล้วเสียงของของเมฆก็ดังขึ้น เขาร้องเพลงแล้วเดินมาตรงหน้าพฤกษ์ แล้วพูดขึ้นว่า

 

"เมฆมารอฟังคำตอบ ที่เมฆถามไป"

 

"คำตอบอะไร แล้วทำไรเนี่ยอายเค้า"

 

"ก็ที่ขอเป็นแฟนไง สรุปว่าไง"

 

เสียงเพื่อนและคนรอบตัว กรี๊ดดังลั่นหลังเมฆขอเป็นแฟน "คบเลย คบเลย คบเลย" เสียงเชียร์ดังสนั่นสนามกีฬา

 

"เออเป็นก็เป็น แต่ก็ไม่น่าประกาศขนาดนี้"

 

"ทุกคนผมมีแฟนแล้ว แฟนผมชื่อพฤกษ์!!" เมฆประกาศใส่ไมค์

 

แล้วภาพที่เกิดขึ้นก็จางหายไป แล้วตัดภามมาที่พฤกษ์ประสบณ์อุบัติเหตุ และหยุดหายใจ วินาทีที่เมฆ ม.ต้นได้ยิน ทุกอย่างก็เหมือนกับหยุดหมุนลง เมฆ ม.ต้น สติแตกอาระวาด โว้ยวาย ร้องไห้จนเป็นลม หลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ เมฆได้แต่ซึม นั่งร้องไห้ ได้แต่โทษตัวเองว่าไม่น่าพาไปตรงนั้น เค้าได้แต่บ่นโทษตัวเอง และจะรับผิดเพียงคนเดียว เมฆเดินออกไปที่ระเบียงโรงเรียน บรรดาเพื่อนๆต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะเมฆกำลังจะกระโดดตึกจากชั้นสาม เพื่อนทุกคนต่างเกลี่ยกลอม

 

"มึงจะทำไร มึงตั้งใจฟังกูก่อนนะ คือ..." เพื่อนคนนึ่งพูดขึ้น

 

"กูทำใฟ้พฤกษ์ต้องตาย กูจะอยู่ไปทำไม"

 

"มึงต้องฟังกูละหยุดเพ้อก่อนคือสิ่งที่กูจะบอกคือ พฤกษ์ กลับมาหายใจอีกรอบแล้วหลังจากที่หยุดหายใจ10นาที แม่ของมันขอร้องให้ต่อเครื่องช่วยหายใจเผื่อจะมีโอกาสที่มันจะกลับมา" เพื่อนคนนึ่งพูด

 

"ใช่มึงแล้วมึงจะมาโดดฆ่าตัวตายทำไม ถ้ามึงตายแล้วพฤกษ์จะอยุ่กับใคร มึงคิดดีๆนะ มึงค่อยๆถอยมานะ" เพื่อนสาวอีกคนพูดขึ้น

 

"จริงนะมึง พวกมึงไม่ได้โกหกใช่มั้ย"เมฆพูด

 

"เนี่ยถ้าเธอถอยออกมาจากตรงนั้น ครูจะพาไปหาพฤกษ์เลยนะ" ครูที่ปรึกษากล่าว

 

จังหวะที่เมฆหันกลับ เท้าของเมฆกลับลื่นทำให้ตัวเมฆพลัดตกตึกหล่นลงไปในพุ่มไม้แต่...หัวข้องเขากลับฟาดกับขอบปูนหมดสติ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างแตกตื่น ภาพก็ตัดสลับมาที่โรงพยาบาล

 

เมฆ ม.ต้น นอนอยู่บนเตียงนอนสีขาวในห้องพักฟื้นคนไข้

 

"หมอๆเมฆฟื้นแล้ว!!!" เพื่อนคนนึ่งตะโกนเรียกหมอ

 

"ผมมานอนไรตรงนี้อ่ะแม่ อ่าวคูณครูสวัสดีครับ แล้วำวกมึงมายืนไรตรงนี้ "

 

"นี่มึงจำเรื่องก่อนหน้านี้ได้มั้ย?" เพื่อนถาม

 

"ก็จำได้ว่ากำลังจะเดินไปห้องเรียน ทำไมหรอ" เมฆตอบ

 

"แล้วมึงจำพฤกษ์ได้มั้ย" เพื่อนคนนึ่งถาม

 

"ใครวะเด็กใหม่มึงหรอ แหมไม่บอกกูนะเดี๋ยวนี้"

 

ทุกคนต่างตกใจกับคำพูดของเมฆราวกับเค้าได้ลืมสิ้นไปหมดแล้ว

 

"ความทรงจำบางส่วนของคนไข้จะหายไปน่ะครับ ยังไงก็ค่อยๆฟื้นฟูความทรงจำเค้าทีละหน่อยนะครับ" หมอพูด

 

กลับมาที่ห้องพัก เพื่อน ครู และ พ่อแม่เมฆ พ่อแม่พฤกษ์ นั่งปรึกษา

 

"ถ้าความทรงจำที่ดีก็ควรจะทำให้เค้าจำได้แต่ถ้าเป็นความทรงจำที่ไม่ดีผมกลัวว่าเค้าจะแย่ลง" คุณครูพูด

 

"มันก็จริงนะคะ รึเราควรจะให้พวกเค้าห่างกัน ถ้าเค้าคู่กันเค้าต้องกลับมาพบกันใหม่" แม่ของพฤกษ์กล่าว

 

"แล้วพฤกษ์เป็นไงบ้างคะ"แม่ของเมฆถาม

 

"ก็ต้องพักฟื้นอีกนานน่ะค่ะ"แม่พฤกษ์ตอบ

 

เมฆในปัจจุบันที่ยืนมองเหตุการณ์ต่างๆเหล่านี้ที่ผ่านเข้ามาให้เค้าเห็น ก็ทำให้เค้าจำเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ แล้วทุกอย่างก็ย้อนกลับไปที่ห้องรับแขก เมฆสะดุ้งตื่นขึ้นมา หายใจหอบ แล้วไฟภายในบ้านก็ติดทันที เมฆได้ทบทวนเรื่องที่เค้าเห็นมา

 

"โอ๊ยยยย!! ปวดหัวจังวะ"

 

ภาพหลายร้อยภาพเสียงผู้คนรั่วเข้ามาในหัว ก่อนที่เมฆจะตะโกนออกมา "โอ๊ยยยย!!!" แล้วทุกอย่างก็อยู่ในความเงียบ... เมฆน้ำตาไหลพลูเอ่อล้นออกมาก

 

"จำได้แล้ว จำทุกอย่างได้แล้ว แล้วก็หานายเจอแล้ว พรุ่งนี้เราก็จะเจอกันแล้ว เราจะได้เจอกันอีกรอบแล้ว ครั้งนี้จะไม่ปล่อยให้นายต้องร้องไห้แล้ว จะไม่ปล่อยให้นายต้องรู้สึกผิดอีกแล้ว "

 

เมฆนั่งร้องไห้ด้วยความดีใจแล้วโทรไปเล่าทุกอย่างให้พ่อกับแม่ฟัง รวมถึงบุษน้องสาวพฤกษ์

 

"พรุ่งนี้เราจะได้เจอกันแล้วนะ ที่รักของผม ผมจำได้ทุกอย่างแล้ว"

 

ความคิดเห็น