email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 9 ความจริงที่ฝันถึง (100%)

ชื่อตอน : บท 9 ความจริงที่ฝันถึง (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 111

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 9 ความจริงที่ฝันถึง (100%)
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 9 -

 

หลังจากที่พฤกษ์เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลผ่านมาแล้ว 1อาทิตย์ ทางด้านของเมฆที่สัญญาว่าจะไม่ติดต่อกับพฤกษ์จนกว่าการรักษาจะสำเร็จจนครบ 1 เดือน แต่ก็ยังมีบุษ น้องสาวของพฤกษ์ที่คอยส่งข่าวบอกตลอดเวลา จึงทำให้เมฆรู้สึกคลายกังวนเรื่องการรักษาลงบ้าง

 

แต่ตรงข้ามกับความฝันของเมฆที่นับวันยิ่งฝันติดต่อกันทุกๆวันและนับวันยิ่งเผยเรื่องบางอย่างขึ้นมามากยิ่งขึ้น

 

วันนี้ก็เช่นกัน เมฆได้ฝันถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะเกิดอุบัติเหตุขึ้น เมฆในชุดนักเรียน ม.ต้น วันนี้เป็นวันจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่3 ของเมฆ และเมฆก็ได้ชื้อสร้อยข้อมือมีจี้รูปต้นไม้ เป็นของขวัญให้ใครบางคน เมฆวิ่งมาหยุดที่หน้าเสาธง เผยให้เห็นเด็กหนุ่มที่นั่งพิงเสาธงหลับ เมฆเอื้อมมือไปลูบหัวแล้วปลุกให้คนตรงหน้าตื่น "ตัวๆ ตื่นได้แล้วนะครับ ก้อนเมฆมาแล้วครับ" ห้องนอนเมฆ

 

"มาแล้วหรอ ไปไหนมา ปล่อยให้เค้านั่งรอตั้งนาน" เสียงพูดที่งัวเงีย

 

"โทษทีครับ พอดีถ่ายรูปกับเพื่อนเพลินไปหน่อย อย่างอลเค้านะ"

 

"ไม่รู้ "

 

"เอางี้เดี๋ยวเค้าเลี้ยงข้าวโอเครมั้ย"

 

"โอเคร"

 

"ไม่ค่อยเห็นแก่กินเลยนะเรา" เมฆพูดพร้อมกับเอามือลูบหัวของเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอย่างเอ็นดู

 

"ก็ไถ่โทษที่ก้อนเมฆมาช้าไง งั้นต้นไม้อนุญาตให้นายก้อนเมฆเลือกร้านเลยนะโอเครเปล่า"

 

“โอเคร ป่ะลุก” เมฆยื่นมือให้อีกฝ่ายจับเพื่อลุกขึ้น

ทั้งคู่เดินจับมือกันออกจากโรงเรียน เมฆหยิบกล่องของขวัญออกมาให้กับคู่สนทนา

 

“เรามีของจะให้ ยืนมือมาสิ”

 

“ชื้ออะไรมาอีกแล้วบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องชื้อมา”

“เอาน่านี่วันครบรอบ 1 ปีเลยนะ เลยตั้งใจซื้อมาให้ นี่ให้แม่ช่วยเลือกให้เลยนะ อันที่จริงแม่จะซื้อทองให้แต่ห้ามไว้ก่อน”

 

“ดีแล้วที่ห้ามไว้ เอางี้ไหมเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเลี้ยงฉลองที่บ้านเมฆดีไหม เราจะได้ไปไหว้แม่ด้วย”

 

“เอาดิ จะได้ถือโอกาสนอนค้างบ้านเมฆไง ดีไหม”

 

“บ้า ใครจะไปนอนกัน”

 

“เขินหรอ”

 

“ใคร!! ใครเขินไม่มี หยุดพูดแล้วรีบพาไปร้านข้าวได้แล้วหิวววววว”

 

“คร๊าบ ที่รัก”

 

ทั้งคู่เดินหยอกล้อกันมาตลอดทางจนมาถึงหน้าร้านอาหารเกาหลี ที่ห่างจากหน้าโรงเรียนเกือบ1กิโลเมตร

 

“ถึงแล้ว ร้านที่ตัวอยากกินไง” เมฆพูดพร้อมผายมือไปหน้าร้าน

 

“จะกินให้คุ้มเลย แต่คนเยอะเหมือนกันนะ”

 

“ขอโทษนะคะตอนนี้โต๊ะเต็มค่ะ ลูกค้าต้องรออีกประมาณ 10 นาทีนะคะถึงจะมีโต๊ะให้” พนักงานต้อนรับพูด

 

“เอาไงรอไหม” เมฆถาม

 

“รอสิ มาขนาดนี้แล้ว รออีกนิดอีกหน่อยเป็นไรไป ไปหยิบบัตรคิวมาสิเมฆ”

 

“คร๊าบที่รัก เออพฤกษ์จะต่อ ม.ปลายที่ไหนหรอ”

 

“พฤกษ์ว่าจะต่อที่เดิมนี่แหละใกล้บ้านดี เมฆอ่ะจะไปต่อไหน”

 

“แฟนผมต่อที่นี่จะให้ผมไปต่อที่ไหนล่ะครับ เออพฤกษ์ยืนรอตรงนี้แปปนะ เค้าอยากกินชาไข่มุกเดี๋ยวเดินไปซื้อมาแปปนะเอาด้วยไหม”

 

“ไม่น่าถามป่ะ เอามาให้ด้วยแก้วนึ่ง เอาชาเขียวนะ”

“โอเครคร๊าบ รอแปปนะ”

 

เมฆเดินไปซื้อชาไข่มุกร้านถัดไป จู่ๆก็มีเสียงยางรถดังขึ้น แล้วก็มีรถตู้เสียหลักพุ่งมาทางที่พฤกษ์ยืนอยู่อย่างกระทันหัน...ตู้มมมมมมมมมม!!! เสียงดังสนั่นของรถตู้อัดก๊อบปี้กับกำแพงร้าน  ร่างของพฤกษ์ที่ถูกรถตู้ชนกระเด็นจากจุดเกิดเหตุเกือบๆ 2 เมตร สภาพของพฤกษ์ ซี่โครหัก กระโหลกศรีษะร้าว ลมหายใจเพ่วเบา ผู้คนรอบข้างต่างกรูเข้ามาในที่เกิดเหตุ เสียงคนโหวกเวกโวยวาย เสียงความวุ่นวาย รถพยาบาลดังไปทั่ว เมฆที่เห็นเหตุการณ์ยืนซ็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า รอยเลือดที่กระเด็นตามพื้นถนน เมฆก้มดูคราบเลือดที่เปื่อนป้ายร้านอาหาร แล้วมองไปร่างของพฤกษ์ที่ถูกชน เมฆเห็นสายตาที่เรียกหาของพฤกษ์ที่นอนจมกองเลือดก่อนที่พฤกษ์จะสลบไป เมฆทรุดลงไปนั่งกับพื้น สติสัมปชัญญะที่มีทั้งหมดกลับหายไป เสียงกรีดร้องที่แทบจะขาดใจกลับดังขึ้น "อ๊ากกกกก..! เรื่องบ้าอะไรวะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไร!" เมฆกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งก่อนที่จะรีบคลานไปหาพฤกษ์ที่นอนหมดสติ "มึงตื่นดิ มึงตื่นขึ้นมาก่อนกูบอกให้มึงตื่น พี่! พี่! พี่ช่วยแฟนผมด้วย ช่วยแฟนผมด้วย"

 

 

 

หน้าห้องฉุกเฉิน

 

เมฆและพ่อแม่ของเมฆ รวมถึง ครอบครัวของพฤกษ์  

"เสียใจด้วยครับ"

 

แม่พฤกษ์ที่กรีดร้องโหยวหวนใจแทบขาดก่อนจะรีบขอเข้าไปดูลูกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เมฆจะเดินตรงปรี่ไปหาคนขับรถด้วยความโกรธแค้น แล้วต่อยเข้าที่หน้าจนคนขับล้มลง เมฆขึ้นค่อมที่ตัวแล้วรัวหมดต่อยไม่ยั้ง

 

"มึงมาชนแฟนกูทำไม มึงมาชนแฟนกูทำไม มึงเอาแฟนกูคืนมา เอาคืนมา เอาคืนมาาาาา!! มึงรู้ไหมว่าวันนี้เป็นวันครบรอบ1 ปีที่พวกกูคบกัน กูตั้งใจพามาร้านที่มันอยากกิน แต่มึงดูสิ่งที่มึงทำดิ ไอ้เหี้_ มึงดูดิ มึงดู มึงดูสิ่งที่มึงทำ มึงดู ไอ้สัตว์นรก  "

 

"ผมขอโทษผมแค่เมา ผมขอโทษๆ" คนขับรถได้แต่พูดย้ำๆว่าขอโทษ

พ่อแม่ของเมฆรีบเดินมาห้ามและพาไปสงบสติอารมณ์

 

"กูบอกให้เอาแฟนกูคืนมา เอาคืนมาาาาา!!!" เด็กหนุ่มตะโกนแหกปากลั่นโรงพยาบาล เสียงร้องไห้แทบจะขาดใจ แล้วสลบไป...

 

       เมฆสดุ้งตื่นขึ้นมา ร่างกายเปียกโซกไปด้วยเหงื่อ เสียงหายใจหอบ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความคิดนับล้านแล่นเข้าหัว "ทำไมถึงมีพ่อกับแม่อยู่ในเหตุการณ์ พ่อกับแม่ต้องรู้อะไรแน่นอน" เมฆครุ่นคิดในใจ "สงสัยต้องสื่บหาความจริงของความฝันนี้แบบจริงๆซะทีสินะ"

ความคิดเห็น