email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 8 รอ (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 113

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 8 รอ (100%)
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 8 -

 

06:00 น.

บรรยากาศยามเช้า สายหมอก พัดผ่านหุบเข้าที่เรียงสลับกันสูงต่ำ กลิ่นของสายลมได้หอบเอาความเย็นพัดผ่านร่างกายของพฤกษ์ ที่นั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้า อยู่หน้าเต็นท์

 

“เฮ้อออ วันนี้ก็ต้องกลับกรุงเทพฯไปเข้าโรงพยาบาลอีกและ น่าเบื่อจัง” พฤกษ์นั่งบ่นพรึมพรำคนเดียว ก่อนที่เมฆ จะค่อยๆโผกอดพฤกษ์จากด้านหลัง

 

“นั่งบ่นไรคนเดียวครับ ต้นไม้ของผม”

 

“ก็วันนี้ต้องกลับกรุงเทพฯละไง ยังอยากอยู่ต่ออยู่เลย”

 

“เอาน่า แค่กลับไปรักษาตัวให้หายดีเป็นปกติไง อย่าดื่อสิครับ”

 

“ไม่ได้ ดื่อนะ แค่มันน่าเบื่อเฉยๆ ต้องนอนโรงพยาบาลเป็นเดือน ถ้าเป็นนายก็เบื่อใช่ไหมล่ะ”

 

“เอางี้ หลังออกจากโรงบาล อยากไปไหนทำไร เราจะพาไปหมดเลยโอเครไหม”

 

“อือ...ก็ได้พูดแล้วนะนายก้อนเมฆ”

 

“ผมสัญญาต่อท้องฟ้าและผื่นป่า ว่าหลังจากนายต้นไม้ออกจากโรงพยาบาล ผมนายก้อนเมฆจะพาไปทุกหนทุกแห่งที่อยากไปครับ” เมฆตะโกนออกมา

พฤกษ์ตีมือเมฆเบาๆ พร้อมพูดว่า

 

“จะตะโกนทำไม อายเค้า”

 

“ไม่เห็นมีอะไรน่าอายเลย” เมฆพูดเสร็จ ก็หอมแก้มพฤกษ์ไปหนึ่งที ก่อนจะไปอาบน้ำและเก็บของเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ

 

               “กลับได้แล้วนะ”

 

               “ขอชมวิวต่ออีก 10 นาทีได้ไหม”

 

               “ไม่ดื่อสิครับ พฤกษ์จะได้กลับไปนอนพักก่อนเข้าโรงพยาบาลไง หลังออกโรงบาลจะมาอีกก็ได้จะอยู่เป็นเดือนก็ย่อมได้นะ”

 

               “อืมมมมม...ก็ได้”

 

               “ป่ะขึ้นรถ”

 

18:00 น.

               “ขอบคุณที่มาส่งที่บ้านนะ และก็ขอบคุณสำหรับทริปนี้นะ”

 

               “ไม่เป็นไรหรอก สำหรับแฟนผม ให้เราไปส่งในห้องนอนมั้ย”

 

               “บ้า...ไม่ต้องเลย กลับบ้านไปนอนพักได้แล้ว”

 

“โอเครครับ”

 

               “ดีมาก”

 

               “ไงก็ฝันดีนะ”

 

               “เดี๋ยวดิลืมไปเปล่า” เมฆพูดพร้อมเอานิ้วชี้จิ้มๆที่แก้ม

 

               “อะไรอ่ะ”

 

               “ไม่รู้จริงอ่ะ...ลืมหอมแก้มก่อนนอนไงครับ น้องต้นไม้”

 

               “บ้าไม่เอา เดี๋ยวมีคนมาเห็น”

 

               “ไม่เห็นเป็นอะไรเลย อยู่บนดอยยังไม่เห็นอายเลย”

 

               “แต่ตรงนี้...คน รู้ จัก เยอะ!!!”

 

               “น่านะ นะ นะ นะ นะคร๊าบน้องต้นไม้”

 

               “ทีเดียวพอนะ” พฤกษ์ยืนหน้าไปหมอเมฆในรถ

 

               “ลืมไรอีกเปล่า” เมฆเอานิ้วชี้จิ้มๆที่ปาก

 

               “พอเลย กลับบ้านไปนอนเลย ไปได้แล้ว เดี๋ยวออกโรงบาลเจอกันนะ นายสัญญากันแล้วว่าจะพาไปเที่ยว แต่ใน 1 เดือนนี้ห้ามนอกใจไปหาคนอื่นเด็ดขาดถ้าเรารู้ ไม่ปล่อยไว้แน่” พฤกษ์บ่นเป็นชุด

 

               “คร๊าบ ผมจะไม่นอกใจแน่นอนครับ งั้นเค้าขอตัวกลับก่อนนะ นายก็เข้าบ้านไปนอนได้แล้วนะ นดีนะครับ”

 

               “ฝันดีครับ” พฤกษ์ยืนส่งเมฆอยู่หน้าบ้าน ก่อนที่เมฆจะขับรถออกไป

 

เช้ารุ่งขึ้น วันนี้เป็นวันแรกของพฤกษ์ที่ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อรักษาโรคร้าย โดยหมอผู้เชียวชาญที่เมฆ หาไว้ให้ การรักษาในวันนี้เป็นแค่การตรวจหาตัวอย่างเชื้อเพื่อที่จะนำไปวิเคราะห์และดำเนินการรักษาต่อไป แต่การที่พฤกษ์นอนโรงพยาบาลก็ทำให้พฤกษ์ไม่สามารถเล่น Social Media ใดใดได้ เพราะต้องรักษากฎอย่างเคร่งครัด ตัวเมฆเองก็เข้าใจในจุดนี้และจะไม่ไปเยี่ยมพฤกษ์และไม่ทักหาจนกว่าการรักษาจะเสร็จสิ้นร้อยเปอร์เซ็น 

ความคิดเห็น