email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 สายลมที่หลับใหล(100%)

ชื่อตอน : บทที่ 6 สายลมที่หลับใหล(100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 135

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 สายลมที่หลับใหล(100%)
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 6 -

 

บ้านสองชั้นสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ ที่ออกแบบด้วยงานไม้ทั้งหลัง สนามหญ้าสีเขียวขจีล้อมรอบด้วยไม้ดอกนาๆพรรณ ต่างแข่งส่งกลิ่นหอมเย้ายวนหมู่มวลแมลงให้มาดอม ดมผสมเกสร เสียงลมลู่สีกันคล้ายบทเพลงของธรรมชาติ สายลมอ่อนๆที่พัดพากลิ่นดินกลิ่นท้องฟ้าเคล้ากลิ่นหญ้าใบ ทำให้รู้สึกสงบ เสียงนกแข่งร้องผสานเสียง แสงแดดอ่อนลอดผ่านใบไม้ พฤกษ์เด็กหนุ่มใส่ชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นสีดำ เดินมานั่งเก้าอี้แล้วสูดกลิ่นของธรรมชาติตรงระเบียงห้องนอน

 

"วันนี้ดูเงียบกว่าทุกวันแหะ ปกติต้องมีเสียงโวกเวกโวยวายจากร้านข้าวข้างๆสิ ทำไมวันนี้เงียบจัง แต่ชั่งเถอะ เงียบๆก็ดีแล้ว จะได้พักสมองบ้างมีแต่เรื่องให้คิดวุ่นวายแต่ละวัน เฮ้อ ชีวิตที่สงบสุขจริงๆนี่เป็นยังไงกันนะที่ไม่ต้องเข้า รพ.ทุกๆ2เดือนแบบนี้ เบื่อหมอละนะ"

 

"นี่พี่นั่งหน้าเป็นตูดไรคนเดียวคะ"

 

"อ่าวเจ้าบุษไม่ไปโรงเรียนรึไง แล้วเข้ามาตอนไหน"

 

"วันนี้วันหยุดนะพี่ จะให้บุษไปโรงเรียนไรบ่อยๆล่ะ แล้วนั่งเหม่อคิดไรคนเดียวนี่บุษเคาะห้องจนเจ็บมือไปหมดละพี่ก็ไม่ได้ยิน"

 

"โทษทีพอดีพี่คิดไรเรื่อเปลือย เออแล้วแกกินไรยัง"

 

"ยังอ่ะนี่ก็หิวแล้ว ก็ว่าจะมาชวนพี่ไปกินชาบูกันมะ"

 

"เลี้ยงพี่ใช่มะ"

 

"หยุดความคิดนั้นเลย บุษจะเก็บตังค์ซื้อบัตรคอนฯพี่ต่างหากต้องเลี้ยง"

 

"ทำไมพี่ต้องเลี้ยงล่ะ"

 

"ก็พี่พฤกษ์ เป็นพี่ของบุษไง"

 

"โห เหตุผลแบบ เลิกเป็นพี่ทันมะ"

 

"ไม่ทัน นะๆ เลี้ยงเค้าน่อยเดัเค้าเลี้ยงของหงานเองโอเครมะ"

 

"โอเคร"

 

"ป่ะพี่เดะบุษไปเปลี่ยนชุดแปป พี่รอน้องหน้าบ้านเลยนะเดะลงตามไป"

 

"อืมม เร็วๆล่ะ"

 

ร้านชาบู

 

"เจ้าบุษ แกจะกินล้างโลกรึไง สั่งมาทำไมเยอะแยะ"

 

"น่าพี่ คนมันหิวนี่ พี่ก็กินแต่ผักอยู่ได้ นี่ๆสามชั้นน้องลวกให้ละ อะเอาชามมา"

 

"แกนี่ชอบกินจริงๆเลยนะไอ้สามชั้นเนี่ย แต่ไม่ยักจะอ้วน"

 

"ก็กินแล้วไม่อ้วนเหมือนพี่นั่นแหละ โคตรเป็นความสามารถที่ดี"

 

"ขออนุญาติวางนะคะ"พนักงานสาวถือถาดสามชั้น10ถาดมาวาง ทั้งที่ยังมีสามชั้นอีก10กว่าถาดกองอยุ่บนโต๊ะ!!

 

"บุษ! พอก่อนเลยหยุดสั่งจะกินไรขนาดนี้" บุษไม่ได้พูดไรได้แต่ตีหน้ามึนละนั่งกินต่อไม่สนใคร คนในร้านต่างมองมาที่โต๊ะ หญิงสาวท่ามกลางกองสามชั้น!

พฤกษ์นั่งเล่นเฟสพลางกินไปด้วยเค้าเลือนมาเจอรูปๆนึ่ง 'รูปเด็กชายสองคนในวัยมัธยมต้น ยืนถ่ายรูปคู่กัน แคปชั่นของรูป '?' มีแต่เครื่องหมายวิสันปนีย์'

 

"เมฆโพสรูปนี้? เค้าจำได้แล้วหรอ!!?" พฤกษ์อ่านคอมเม้นใต้รูป

" เจม : ใครวะมึง

เมฆ : กูก็ไม่รุ้ว่าว่ากูถ่ายกับใคร นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก เลยเอามาโพสลงเฟสเผื่มีใครรู้จัก

เจม : ละมันจะมีใครจำได้วะ รูแอย่างเก่า " พฤกษ์อ่านข้องความใต้โพสจบพลางถอนหายใจ

ก่อนที่เค้าจะพูดในใจ "ค่อยยังชั่ว เธอจำไม่ได้อ่ะดีต่อเธอแล้ว จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด"

 

"พี่ บุษอิ่มละไปกินของหวานกัน"

 

"ยังจะกินอีกรึไง"

 

"กินสิ ชนใดกินคาวไม่กินหวานสันดารไพร่นะ"

 

"ยอมเป็นไพร่ได้มะ"

 

"ไม่ได้ตระกูลเราจะต้องไม่มีใครเป็นไพร่นะพี่"

 

"งั้นเอางี้เปลี่ยนเป็นดูหนังแทนได้มะ พี่อยากกินป๊อปคอน"

 

"ก็ได้ พี่จะดูเรื่องไร"

 

"พี่อยากดู ดิวไปด้วยกันนะ พี่อยากดูอ่ะ"

 

"แล้วแต่พี่อ่ะเงินพี่ ฮ่าๆ"

 

"ไอ้คน้องสาวคนนี้ อ่ะตังไปชื้อป๊อบคอนกะน้ำมาเลย เดะพี่ไปซื้อตั่วก่อน"

 

"พี่พฤกษ์ บุษชื้อเสร็จแล้ว"

 

"แกจะนั่งตรงไหน มี A8 A9"

 

"งั้นบุษเอา A9"

 

"อ่ะ ใกล้ฉายละ ป่ะเข้าโรงเถอะ"

 

โรงหนัง

 

ภายในโรงหนังรอบหัวค่ำ คนน้อง มีผู้คนมาดูแค่ไม่กี่คน นั่งห่างๆกัน พฤกษ์และบุษนั่งลงตรงที่เลือกไว้เพื่อรอเวลาหนังฉาย หนังสายไปได้สัก15นาที ก็มีคนเดินมานั่งเก้าอี้A7

 

"ขอโทษครับ"เสียงเด็กหนุ่มดังขึ้นเบาๆก่อนจะนั่งลง

 

"ไม่เป็นไรครับ" พฤกษ์พูดก่อนจะหันหน้าไปยังเสียงที่พูดขอโทษ พฤกษ์รู้สึกตกใจ เพราะคนที่นั่งข้างๆเค้าคือเมฆ ทั้งสองทำตัวไม่ถูก

 

"อ่าวเมฆนายมาดูหนังกะเค้าด้วยหรอ"

 

"อืม เราอยากดูเรื่องนี้เหมือนกัน พอดีเราคิดถึงคนๆนึงอยู่อ่ะเลยมาหาไรทำจะได้ไม่ต้องคิดถึงเกินไป แต่คงเป็นพรหมลิขิตจริงๆแหละ เวลาเราคิดถึงใครมักจะเจอคนที่เราคิดถึงเสมอเลย"

 

"พูดไปเรื่อยอ่ะนายอ่ะ"

 

เมฆยื่นหน้าไปใกล้ๆหูพฤกษ์ แล้วพูดเบาๆข้างหูว่า

"คิด ถึง จัง ครับ"

 

ยิ่งทำให้พฤกษ์เขินหูแดง นั่งดูดน้ำไม่พูดไม่คุยกับใคร

"พี่ เอา น้ำ มา กิน บ้าง"บุษพูดใส่พี่ชายตัวเองก่อนจะแย่งน้ำไป

 

เมฆหันมาเห็นพฤกษ์นั่งร้องไห้ให้กับหนัง คนในโรงต่างร้องไห้ เมฆยื่นกระดาษเช็ดชู่ให้พฤกษ์เช็ด หนังฉายจบ พฤกษ์รีบเดินออกจากโรงพร้อมบุษ

 

"บุษรีบกลับกันเถอะ"

 

"ทำไมอ่ะนี่ว่าจะไปเดินตลาดกลางคืนต่อ ไปกับน้องน่อยจิ"

 

"ถ้าพี่ชายเราไม่ไป ไปกับพี่ก็ได้นะครับ" เมฆเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าของทั้งสอง

 

"อุ้ยพี่เมฆ! ใช่ไหมคะ เห็นพี่เค้าบ่นให้หนูฟังอยู่"

 

"บุษ หยุดเลยนะ"พฤกษ์หันหน้าไปดุน้องสาว แต่ดูเหมือนไร้ผล บุษไม่สทบสท้านอะไรเลย

 

"นี่ก็เป็นโอกาสที่จะสร้างความทรงจำดีๆไม่ใช่หรอ เอาน่าพี่"บุษกระซิบของหูพฤกษ์

 

"ว่าไงไปกลับพี่มั้ย เดี๋ยวพี่เลี้ยงหนม"

 

"ไปค่ะ ป่ะพี่พฤกษ์ ไปด้วยกัน"

 

"นายก็ไปด้วยกันสิ น่านะครับ เด็กดีของผม"

 

"เราไปเป็นเด็กดีของนายตั้งแร่เมื่อไหร่กัน"

 

"อ๋อนายอยากเป็นเด็กดื้อนี่เอง เด็กดื้อต้องโดนลงโทษรู้ไหม" เมฆพูดพร้อมเลียปากมองหน้าพฤกษ์

 

"เออ เป็นเด็กดีก็ได้ จะไปได้ยัง"

 

"เชิญครับ รถอยู่ทางนี้"

 

บ้านของพฤกษ์

 

"จอดตรงนี้แหละ วันนี้ก็ขอบคุณที่มาส่งละกัน"

 

"ขอบคุณค่ะพี่เมฆ"

 

"อืม ไม่เป็นไร เราก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน"

 

"พูดอะไรของนายเนี่ย"

 

"ฮ่าๆ เข้าบ้านไปได้แล้วเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ฝนตกปรอยๆแล้ว"

 

" อ่ะอืม ไงนายก็ขับรถดีๆด้วยล่ะ"

 

"คร๊าบบบบ พรุ่งนี้ให้มารับหน้าบ้านเลยไหม"

 

"อืมก็ได้ ขี้เกียจนั่งแท็กซี่ จะได้ประหยัดตัง"

 

"พี่สองคนจะไป ตจว.กันหรอ?"

 

"ก็ที่พี่เล่าให้ฟังนั่งแหละ"

 

"อ่อ อย่าลืมของฝากของบุษด้วยนะ ขอเยอะๆเลย"

 

"สำหรับน้องสาวของเด็กพี่ พี่จะชื้อมาฝากเยอะๆเลยดีมั้ย"

 

"หูยย งี้ค่อยน่ายกพี่ชายให้น่อย"

 

"เจ้าบุษพูดอะไร เข้าบ้านไปได้แล้ว"

 

"เขินอ่ะดิ้ ฮ่าๆ"

 

"งั้นพี่ไปก่อนนะน้องบุษ ผมไปก่อนนะครับเด็กดีของผม"

 

"เออไปได้แล้ว"

 

"พฤกษ์!"

 

"อะไรอีกล่ะ"

 

"ฝันดีนะครับ"

 

"เออ" พฤกษ์พูดจบ รีบเดินกลับเข้ามา ไม่คิดจะหันมามองเมฆอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

 

               

 

 

 

ความคิดเห็น