email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 ความทรงจำที่เลือนหายไป (100%)

ชื่อตอน : บทที่ 5 ความทรงจำที่เลือนหายไป (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 125

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ความทรงจำที่เลือนหายไป (100%)
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 5 -

 

เสียงร้องไห้...!

 

เมฆในวัยมัธยมต้นยืนซ็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า รถตู้อัดก๊อบปี้กับกำแพง ร่างเด็กหนุ่มที่ถูกรถตู้ชนกระเด็นจากจุดเกิดเหตุ3เมตร สภาพเด็กหนุ่มซี่โครหัก กระโหลกศรีษะร้าว ลมหายใจเพ่วเบา ผู้คนรอบข้างต่างกรูเข้ามาในที่เกิดเหตุ เสียงคนโหวกเวกโวยวาย เสียงความวุ่นวาย รถพยาบาลดังไปทั่ว เมฆที่เห็นเหตุการณ์ยืนร้องไห้กับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า รอยเลือดของเพื่อนที่กระเด็นมาติดตรงเสื้อนักเรียนสีขาว เมฆก้มดูเสื้อที่เปื้อนเลือดแล้วมองไปร่างของเพื่อนที่ถูกชน เมฆเห็นสายตาที่เรียกหาของเพื่อนที่นอนจมกองเลือดก่อนที่เพื่อนจะสลบไป เมฆทรุดลงไปนั่งกับพื้น สติสัมปชัญญะที่มีทั้งหมดกลับหายไป เสียงกรีดร้องที่แทบจะขาดใจกลับดังขึ้น "อ๊ากกกกก..! เรื่องบ้าอะไรวะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไร!"เมฆกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งก่อนที่จะรีบคลานไปหาเพื่อนที่หมดสติ "มึงตื่นดิ มึงตื่นขึ้นมาก่อนกูบอกให้มึงตื่น พี่! พี่! พี่ช่วยเพื่อนผมด้วย ช่วยเพื่อนผมด้วย"เสียงอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ ก่อนที่จะมีพี่พยาบาลมาช่วยแล้วพาไปโรงพยาบาล

 

หน้าห้องฉุกเฉิน

 

เมฆ และญาติของน้องที่ถูกรถชน รวมถึงคนที่อยู่ในเหตุการณ์

 

"เสียใจด้วยครับ"

 

แม่ของเด็กที่ถูกรถชนกรีดร้องโหยวหวนใจแทบขาดก่อนจะรีบขอเข้าไปดูลูกเป็นครั้งสุดท้าย  เมฆเดินตรงปรี่ไปหาคนขับรถด้วยความโกรธแค้น แล้วต่อยเข้าที่หน้าจนคนขับล้มลง เมฆขึ้นค่อมที่ตัวแล้วรัวหมดต่อยไม่ยั้ง

 

"มึงมาชนเพื่อนกูทำไมมึงมาชนเพื่อนกูทำไม มึงเอาเพื่อนกูคืนมา เอาคืนมา เอาคืนมาาาาา!! ไอ้เหี้_กูบอกว่าให้เอาเพื่อนกูคืนมาไอ้สัตว์นรก "

 

"ผมขอโทษผมแค่เมา ผมขอโทษๆ"คนขับรถได้แต่พูดย้ำๆว่าขอโทษ

 

ตำรวจและบุรุษพยาบาลต่างวิ่งเข้ามาห้ามและแยกตัวทั้งสองออก

 

"กูบอกให้เอาเพื่อนกูคืนมาาาาา!!!" เด็กหนุ่มตะโกนแหกปากลั่นโรงพยาบาล เสียงร้องไห้แทบจะขาดใจ แล้วสลบไป...

 

ภายในห้องนอนที่เงียบสงบ แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่าง เสียงนกกาหว่าผสานเสียงร้อง สายลมพัดผ่านลอดเข้ามาภายในห้อง...เมฆสะดุงตื่น!! ลุกขึ้นนั่ง หายใจหอบ น้ำตาที่เอ่อล้นออกมาทั้งสองข้าง หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก

 

"นี่เราฝันถึงเรื่องนี้อีกแล้วหรอ!? ทำไมถึงนึกชื่อไม่ออกวะ" เมฆลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วเดินลงไปหน้าบ้าน หน้าบ้านมีต้นดอกปีบต้นใหญ่อยู่2ต้นปลูกคู่กันกลิ่นหอมหวนรัญจัญใจ เสียงเรียกเบาๆ

 

"เมฆตื่นแล้วหรอลูกมาใส่บาตรด้วยกันไหม"

 

"ครับ ผมขอใส่ด้วยนะครับ"

 

"นิมนต์ค่ะหลวงพ่อ"

 

"อะภิวาทะนะสีลิสสะ  นิจจัง  วุฒาปะจายิโน, จัตตาโร  ธัมมาวัฑฒันติ อายุ วัณโณ สุขัง พลัง"

 

"สาธุ"

 

"โยม... เลิกนึกโทษโกรธตัวเองในอดีตเถิด เลิกจมปลักกับมันแล้วมาทำปัจจุบันให้ดีเถิด การจากลาเป็นเรื่องของธรรมชาติเรามิอาจห้ามได้ การยอมรับมันต่างหากคือสิ่งที่ควรทำ จำเอาไว้นะโยม"

 

"ครับหลวงพ่อ! ผมจะจำไว้ครับ"

 

"แม่ผมฝันอีกแล้ว ผมฝันเด็กคนนั้นอีกแล้วครับเค้าเป็นใครกันทำไมผมพยายามนึกก็นึกไม่ออก"

 

"เรื่องที่ไม่น่าจดจำเมฆก็อย่าจำสิลูกเรื่องมันแล้วไปแล้ว อย่ารื้อฟื้นมันอีกเลย คนที่จะเจ็บที่สุดคือตัวเมฆเองนะ"

 

"แต่มันแปลกนะครับ"

 

"เชื่อแม่เถอะ"

 

"ก็ได้ครับ"

 

"ดีแล้ว วันนี้อยากกินอะไรไหมเดี๋ยวแม่ทำให้กิน"

 

"อะไรก็ได้ครับ แม่ทำไรให้ผมทานหมดแหละครับ"

 

"โอเคร รอแม่ตรงนี้แหละ"

 

"ครับ"

 

เมฆนั่งทบทวนคำพูดของหลวงพ่อที่เตือนเค้า กับคำพูดของแม่ที่เหมือนพยายามจะปิดบังอะไรบางอย่าง "มันต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างสิทำไมแม่ถึงไม่อยากให้เราจำ"

 

"เออวันนี้วันที่สองแล้วนี่ที่พฤกษ์นอนโรงพยาบาลจะเป็นยังไงบ้างนะ นายต้องสู้ๆนะ" เมฆพูดพร้อมมองต้นดอกปีบ

 

เมฆเดินไปหยิบหนังสือนวนิยายภายในบ้านออกมานั่งที่ใต้ตื้นดอกปีบ แต่แล้วก็มีบางอย่างหล่นออกมาจากในหนังสือ มันคือรูปถ่ายสมัยมัธยมต้นของเมฆกับเด็กหนุ่มคนนึ่งรุ่นราวคราวเดียวกับเมฆ เมฆพลิกรูปมีข้อความบางอย่างอยู่ที่หลังรูปทำให้เมฆเริ่มต้องการหาความจริงบางอย่างกับสิ่งที่เค้าฝันมันต้องเกี่ยวข้องอะไรบางอย่าง มันต้องมีบางอย่างที่แม่ของเค้าปิดบัง แต่เมฆพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ข้อความที่อยู่หลังรูป "กูรักมึงนะ ลงชื่อ...?"ลอยสีแดงๆที่เปื่อนตรงชื่อพอดีทำให้ไม่สามารถอ่านชื่อของคนที่เขียนได้ อยู่ๆเมฆก็รู้สึกเหมือนมีคนมายืนอยู่ข้างหลัง เมฆค่อยๆหันกลับไปเห็นร่างเด็กหนุ่มที่อยู่ในรูป ยืนหันหลังให้อยู่ๆเด็กคนนั้นก็ค่อยๆหันหน้ามาหาเมฆโดยที่ช่วงเอวยังไม่ขยับตาม หัวที่หันมาหาและรอยยิ้มที่มีเลือดไหลออกจากปากจากการกระอัก ช่วงกรามหลุดลงมาแต่ไม่ขาดยังมีส่วนหนังที่ยังติดกับส่วนปากข้างบน รอยทะลอกที่หน้าขูดกับพื้นถนนเผยให้เห็นกระดูกสีขาวมุก คอที่หักราวกับหักไม้ ลำตัวบิวเหมือนบิดผ้าเสื้อผ้าขาดเป็นรู แขนหักรูปไปคนละทิศคนละทาง สายตาที่จ้องมองมายังเมฆด้วยความเจ็บแค้น บรรยากาศรอบข้างอึมครึมผิดตา เสียงกรีดร้องโหยหวนดังจากเด็กหนุ่มที่อวัยวะทุกส่วนผิดรูปไปหมด "ทำไมมึงพากูไปตรงนั้น ทำไมมึงต้องให้กูไปตรงนั้น"เด็กหนุ่มพูดวนไปวนมา เมฆที่เห็นภาพตรงหน้าถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้น "กูไม่ได้ตั้งใจ กูขอโทษ"เมฆพูดพร้อมยกมือไหวขอโทษ ก่อนที่จะสะดุ้งตื่นเพราะเสียงแม่เรียกกินข้าว

 

"ฝันอีกแล้วหรอ?"

 

 

 

โรงพยาบาล

 

พฤกษ์ลืมตาตื่น ห้องพักคนไข้สีขาว หน้าต่างถูกเปิดผ้าม่านออก เผือยเห็นท้องฟ้าสีครามก้อนเมฆสีขาวราวกับปุยฝ้ายนุ่มๆ

 

"นายไม่ควรจำเรื่องนี้ได้ มันควรเป็นแค่ฝันร้ายเท่านั้น การมีอยู่ของเราในอดีตนายควรลืมไปซะ เราไม่อยากเห็นนายต้องมาเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา มันเป็นเวรกรรมของเรา นายควรเลิกโทษตัวเองซะเถอะ แต่นายควรจำแค่ว่านายมีเราอยู่ตรงนี้คนใหม่ที่ไม่ใช่คนที่ทำให้นายเจ็บปวด รออีกนิดนะเราจะได้เจอกันแล้ว นายก้อนเมฆ...?

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ... เสียงเคาะประตูก่อนประตูจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นคนที่เดินเข้ามา

 

"ไงคะพี่ชายของบุษ เป็นไงบ้าง"

 

"ไงเจ้าบุษ ก็อย่างที่เห็นแหละ เออละมากับใคร"

 

"ก็มากะแม่กะพ่อสิเจ้าคะ แต่พ่อกับแม่เค้าไปคุยกับหมออยู่ บุษเบื่อๆเลยมาหาพี่ก่อนไง"

 

"จ้า แล้วชื้อไรมาป่ะหิวแล้วอ่ะ"

 

"ชื้อไก่ทอดมา แต่พี่ยังกินไม่ได้นะ"

 

"โหยใจร้ายว่ะ"

 

"ก็หมอเค้ายังไม่อนุญาตเดะพี่ก็ต้องตรวจร่างกายอีก"

 

"เออแล้วแกก็เหลือให้พี่ด้วย"

 

"ชื้อมาตั้งเยอะใครจะกินหมด"

 

"เออพี่พฤกษ์ พี่เจอพี่เมฆยังอ่ะ?"

 

"อืม พี่เจอละ แต่ดูเหทือนเค้าจะจำพี่ไม่ได้นะ"

 

"แล้วมันดีไม่ดีอ่ะที่เค้าจำไม่ได้"

 

"ผลดีดิที่จำไมได้ จะได้เริ่มประสบการณ์ดีๆใหม่"

 

"บุษสงสารเค้าจัง ตอนที่พี่เค้าความจำเสื่อมอ่ะ"

 

"มันก็ดีแล้วนี่การที่คนเราลืมสิ่งที่กระทบจิตใจได้มันก็คือเรื่องดีไม่ใช่หรอ"

 

"ก็ใช่"

 

"เออ หลังออกโรงพยาบาลพี่ว่าจะไปเที่ยวอ่ะสัก 2-3 วัน"

 

"ไปไหน กับใคร?"

 

"ยังไม่รู้ว่าจะไปไหน แต่ไปกับใครนี่รู้อยู่"

 

"ไปกับใครบอกบุษมาเลยนะ"

 

"คุยไรกันเสียงดังเชียว"แม่เดินเข้ามาแล้วพูด

 

"ก็พี่พฤกษ์จะหนีเที่ยวหลังออก โรงพยาบาลอ่ะแม่"

 

“จะไปไหนกับไครกันห๊ะพฤกษ์"แม่ถาม

 

"ไปกับเมฆครับแม่"

 

"เมฆจำหนูได้แล้วหรอลูก"

 

"ยังหลอกครับเค้าจำไม่ได้ แต่เค้าเป็นคนสัญญากับผมว่าจะพาผมไป ให้ผมไปเถอะนะ แม่เป็นคนอนุญาติไม่ใช่หรอเรื่องตามใจผม"

 

"มันก็จริง แต่...!!!"

 

"มันจะไปก็ปล่อยมันไปเถอะแม่ ลูกเราก็โตแล้วคิดเป็นว่ากำลังทำไรอยู่"พ่อกล่าว

 

"อืมก็ได้แต่ต้องรายงานแม่นะว่าถึงไหน ไปไหนบ้าง"

 

"โอเชคร๊าบบบบบ..."

 

"แล้วจะไปวันไหน"แม่ถาม

 

"หลังออก รพ.อีก 3 วัน น่ะครับ"

 

"ก็ดีจะได้พักผ่อนบ้าง"แม่ตอบ

 

"แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง"พ่อถาม

 

"ก็หิวอ่ะ"

 

"ฮ่าๆๆ เดะหมอมาเจาะเลือดก็ได้กินแล้ว ทนน่อยนะ"

 

"ครับ"

 

เมื่อหมอเข้ามาตรวจและเซ็คร่างกายเสร็จ

 

"พรุ่งนี้รอดูอาการที่เหลือก็ออกโรงบาลได้ละนะ เออเห็นแม่เราบอกว่าจะไปเที่ยวหลังออกโรงพยาบาล ไงก็ต้องระมัดระวังการใช้กำลังด้วยล่ะ เข้าใจไหม"

 

"เข้าใจครับคุณหมอ"

 

"เข้าใจก็ทำด้วยล่ะ" เจ้าบุษตอบกลับ

 

"จ้าาาาาา คุณน้องสาว"

 

"วันนี้แม่จะมห้เจ้าบุษนอนเป็นเพื่อนนะ"

 

"ใช่วันนี้บุษจะนอนเป็นเพื่อนพี่เอง"

 

"ชั้นจะใช้แกให้สาสมใจเลย เจ้าบุษ"

 

"โหยยยย ไรอ่ะ ไม่ใช่คนใช้นะ"

 

"เอาน่าพี่เค้าไม่สบายเราก็ตามใจพี่เค้าน่อยสิ"

 

"ค่ะแม่"

 

"เออพฤกษ์ แม่กับพ่อต้องกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เดี๋ยวมารับนะ"

 

"ครับแม่"

 

 

ท้องฟ้ามืดครึม เสียงฟ้าร้องดังสนั่น สายฝนโปรยปรายทั่วทุกพื้นที่ พฤกษ์นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนที่เจ้าบุษจะทักถามคนพี่

 

"พี่คะ พี่คิดไรอยู่หรอ?"

 

"พี่กำลังคิดว่า สิ่งที่พี่ทำอยู่ในตอนนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องมั้ย การที่พี่กลับมาหาเค้าพี่ทำถูกรึเปล่า พี่ควรจะปล่อยเค้าไปตามทางของเค้าไหม พี่กลัว กลัวว่าพี่จะเป็นต้นเหตุในความทรงจำเลวร้ายนี้อีกครั้ง พี่ควรทำไงดี"

 

"พี่คะ พี่ใจเย็นก่อนนะ พี่ฟังบุษนะ การที่พี่เจอเค้าอีกครั้ง ต่อให้เค้าจะจำพี่ไม่ได้แต่เค้าก็จำพี่ในตอนนี้ได้ จำในความทรงจำที่ดี เรื่องเก่าๆมันคือเรื่องอดีตนะ การที่เราจะวนกลับมาเจอกันอีกครั้งเค้าเรียกพรหมลิขิต ถ้าเค้ากำหนดมาให้ป็นแบบนี้ หน้าที่ของเราในตอนนี้ก็คือการสร้างความทรงจำที่ดีดีต่อเค้าคนนั้น เผื่ออย่างน้อยเค้าจะได้ลืมเรื่องบางเรื่องแล้วจะได้มาจำเรื่องที่น่าจดจำแทนไงคะเข้าใจบุษมั้ย"

 

"พี่จะไม่คิดถึงเรื่องนั้น"

 

"ดีมากค่ะ พี่ของบุษเป็นคนเข้มแข็งนะ พี่ผ่านเรื่องร้ายๆมาได้แล้วพี่อย่ากลัวไปเลย"

 

"อืมมมม ขอบใจนะที่เตือนสติพี่น่ะ"

 

"พี่นอนพักผ่อนได้แล้วนะพรุ่งนี้พี่ก็ออก รพ.ได้แล้วนะ เดะบุษจะทำของที่พี่ชอบให้กิน โอเครมั้ยคะ"

 

"สัญญาแล้วนะ"

 

"ค่ะสัญญา"

 

ความคิดเห็น