email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 ทำความรู้จัก ( 100% )

ชื่อตอน : บทที่ 3 ทำความรู้จัก ( 100% )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 145

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ทำความรู้จัก ( 100% )
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 3 -

 

chat 00:00 น.

พฤกษ์ : ถึงหอยัง

เมฆ : ถึงแล้วๆ!

พฤกษ์ : พรุ่งนี้ว่าเปล่า

เมฆ : อืม…ก็ว่างนะ? มีไรหรอ

พฤกษ์: ไปชื้อของเป็นเพื่อนหน่อยจิ นะนะนะ

เมฆ : กี่โมงล่ะ ?

พฤกษ์ : สัก 9:00 ตรงเจอกันที่ห้างนะ

เมฆ : อ่อ อืม ไว้เจอกัน

พฤกษ์: ว่าแต่ทำไมนายถึง…ยอมไปง่ายจัง

เมฆ : เบื่อฟังคนเอาความตายมาอ้าง

พฤกษ์ : 5555 เอาน่าๆ

เมฆ : แล้วแต่ท่านเลยครับ

พฤกษ์ : งั้นเราขอตัวนอนก่อนนะ สำหรับวันนี้ก็ขอบคุณมากๆนะ ฝันดีนะ

เมฆ : อืมไม่เป็นไร ก็ไม่ได้เต็มใจเท่าไหร่ เพราะสุดท้ายนายก็ต้องบังคับให้ไปอยู่ดี

 

หลังจบการสนทนาในไลน์ อยู่ๆเมฆก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในวัยเด็กสมัยมัธยมต้น เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เมฆกลัวการสูญเสีย กลัวการจากลา

 

ภาพเด็กชายคนหนึ่งยืนกินขนมอยู่หน้าร้านขายของ จู่ๆก็มีรถตู้เสียหลักพุ่งเข้าชนเด็กชายคนหนึ่งอย่างจัง ภาพที่อยู่ตรงหน้าเป็นภาพที่หดดหู่ คราบเลือด ขนมตกเกลือนเต็มพื้น เมฆได้แต่ยืนมองร่างเด็กคนนั้น ตัวสั่น ใจสั่น มือไม้แข็ง ที่เห็นเพื่อนร่วมห้องถูกรถชนต่อหน้าต่อตา “พฤกษ์ลูก!” เสียงเรียกกรีดร้องดังจากหญิงสาววันกลางคนดังขึ้น !

 

...............

 

..........

 

......

 

...

 

เมฆสะดุ้งออกจากพวัง เสียงหายใจหอบเหนื่อย เหงื่อออกท่วมตัว

 

“เมื่อไหร่จะลืมเรื่องนี้สักทีวะ ตามหลอกหลอนทำไม!...แต่เดี๋ยวนะ เด็กคนนั้นชื่อพฤกษ์!? คงไม่ใช่แบบนั้นหรอก คิดมากอีกแล้ว พอๆไอ้เมฆมึงควรไปอาบน้ำนอน พรุ่งนี้ไอ้คุณหนูนั่นนัด ไปข้างนอกอีก”

 

............

 

......

 

...

 

9:25 น.

เมฆยืนรอพฤกษ์กลางลานจัดกิจกรรมห้าง แต่คนที่นัดดันเป็นคนมาสายอย่างเช่นเคย เมฆหยิบโทรศัพท์จะโทรหาพฤกษ์ แต่เสียงตะโกนดังมาแต่ไกล...

 

“เมฆ!! มาแล้ว รอนานเปล่า” เสียงเรียกเมฆดังลั่นกลางห้าง พฤกษ์เดินมายืนตรงหน้า

 

“จะเสียงดังทำไมวะ! แล้วนี่มึงไม่คิดจะแต่งตัวสักให้มันดีๆสักหน่อยเลยหรอวะ” เมฆมองพฤกษ์ ผู้ที่แต่งตัวไม่สนโลก เสื้อยืดแขนกุดสีดำ กางเกงบอลสีแดง รองเท้าหนีบช้างดาว ผมยุ่งๆไม่เชตหรือหวีให้เป็นทรง !?

 

“ทำไมอ่ะเราไม่หล่อหรอ” พฤกษ์ถามเมฆกลับ…

 

“ชั่งแม่งเถอะ ! นายนัดเรามาจะมาชื้ออะไร!? เร็วๆเลย”

 

“นายมีธุระหรอ? แล้วทำไมไม่บอก”

 

“เปล่า! ว่าง แต่อายชุดนายนี่แหละ แต่งมาได้”

 

พฤกษ์ยืนยิ้มหัวเราะชอบใจ แล้วมองชุดเมฆ ‘อือหือ! แค่มาชื้อของที่ห้างแต่งซะจะมาเดินแบบ เสื้อเชิตสีดำแขนยาวพับแขน กางเกงยีนสีดำ รองเท้าแดง’ พฤกษ์บ่นในใจพลางมองสำรวจตัวเมฆ 'มาถ่ายแบบแหละ'

 

"ป่ะ ไปดูของเป็นเพื่อนหน่อย"

 

"ก็เดินนำไปสิ" เมฆตอบ

 

............

 

.....

 

พฤกษ์พาเมฆเดินมาหยุดตรงโซนขายตุ๊กตา

 

"ช่วยเลือกน่อยดิ! พอดีจะชื้อให้น้องสาวอ่ะ" พฤกษ์พูด

 

"น้องสาวนายป่ะ เลือกเองดิ"

 

"เอ้า! ช่วยเลือกหน่อย เลือกไม่เป็น"

 

"น้องสาวนายชอบอะไรล่ะ"

 

"อะไรก็ได้แหละ เลือกๆไปเถอะ"

 

"เฮ้อออออออ" เมฆทำหน้าเซ็ง ก่อนจะหันไปเลือกตุ๊กตาให้จบๆไป

 

"เออเมฆ เดี๋ยวเรามานะไปกดตังแปป"

 

"เออๆ รีบไปรีบมาละกัน"

 

พฤกษ์วิ่งออกมาจากโซนตุ๊กตา แล้วรีบวิ่งมาร้านสร้อยข้อมือสแตนเลส อันที่จริงพฤกษ์ต้องการจะมาชื้อสร้อยข้อมือให้เมฆเป็นของขวัญ ที่เป็นเพื่อนกัน พฤกษ์ยืนดูสร้อยใจจดใจจอ จนเจอสร้อยข้อมือสแตนเลสมีจี้รูปก้อนเมฆ

 

"พี่ครับ! เอาเส้นนี้ครับ"

 

"1,690 บาทค่ะ"

 

หลังจากเมฆชื้อสร้อยเสร็จก็รีบ วิ่งกลับไปหาเมฆ

 

"เป็นไงเลือกได้ยัง"

 

"ได้แล้ว ว่าแต่...นายไปกดตังถึงดาวอังคารรึไงช้าซิบฯ"

 

"เอาน่า ว่าแต่ไหนอ่ะตัวที่นายเลือก!?"

 

"อ่ะตัวนี้ เหมาะสุดๆ"

 

พฤกษ์มองตุ๊กตาแมวน้ำสีชมพูขนาดกลาง ตัวนุ่มๆ

 

"โอเคร ตัวนี้แหละ เดี๋ยวจ่ายตังแปปนึง"

 

"นายจะเอาตัวนี้จริงดิ" เมฆถาม

 

"เอ้าก็นายเลือกให้ก็ต้องเอาเดะนายจะเสียน้ำใจ"

 

"เราเลือกให้น้องสาวนายเถอะ!"

 

"คร๊าบๆ"

 

"เออเราหิวแล้วอ่ะไปกินติมกัน นะนะนะ!" พฤกษ์พูดขอร้องเมฆ

 

"อ่ะๆ กินก็ได้" เมฆตอบ

 

..............

 

..........

 

....

 

..

 

ร้านไอศกรีม

 

"นายจะกินไรอ่ะ" พฤกษ์ถามเมฆ ที่ตอนนี้ดันเป็นเป้าสายตาจากคนรอบตัว คงไม่ต้องถามว่าเพราะอะไร ก็ดูการแต่งตัวของคุณชายเมฆสิ อย่างกะมาถ่ายแบบ

 

"ไม่กิน! ไม่ค่อยชอบกินไอศกรีมเท่าไหร่"

 

"งั้นเอางี้ กินถ้วยเดียวกันนี่แหละ....พี่ครับ ผมเอาช็อกโกแลตซันเดย์ถ้วยนึ่งครับและขอช้อน2คันนะครับ"

 

"กินไปเถอะ เรากลัวนายไม่อิ่ม" เมฆตอบ

 

"เอาน่าๆ อย่าดื่อ"

 

"ขออนุญาตเสริฟค่ะ" พนักงานกล่าวพร้อมยกถ้วยไอศกรีมวาง"

 

"มานายกินติม กินติม" พฤกษ์ตักไอศกรีมป้อนเมฆ

 

"อ้าม! หม่ำๆนะเด็กดี"

 

"เรากินแค่คำเดียวนะ"

 

"อือ! คำเดียวก็ได้ อ่ะ อ้าม เก่งมาก" พฤกษ์ป้อนเสร็จแล้วปรบมือที่เมฆกินไอศกรีม เมฆได้แต่มองพฤกษ์นั่งกินไอศกริมกินอย่างกับเด็กน้อย

 

"นายนี่นะกินเป็นเด็กไปได้ เปื้อนหมดแล้ว"

 

"ไหนๆ!! ตรงไหน"

 

"ยื่นหน้ามาดิ" เมฆหยิบกระดาษเช็ดชู่ มาเช็ดที่มุมปากขวาล่างอย่างเบามือ สายตาของทั้งสองต่างมองตากันไม่ละสายตา

 

"ทำไมปากนายนุ่มจัง" เมฆถาม ไม่รู้เพราะอะไรดลใจให้เมฆพูดออกมาอย่างนั้น ในขณะที่ทุกอย่างกำลังไปได้ดีหลังเมฆถามจบ โทรศัพท์เมฆก็ดังขึ้น กรี๊งงงงงงงงงงง~

 

เมฆและพฤกษ์สดุ้งผลักมือออกจากปากพฤกษ์ ทั้งสองทำตัวไม่ถูก เมฆรับโทรศัพท์ ในขนณที่พฤกษ์นั่งตักไอศกริมเข้าปากอย่างเร็ว ใจของพฤกษ์เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เมฆวางสายจากโทรศรัพท์แล้วหันหน้าไปหาพฤกษ์ บนโต๊ะไอศกริมไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ ต่างคนต่างใจเต้นแรง

 

"เออคือ..." เสียงพูดของพฤกษ์และเมฆเอ่ยพูดขึ้นมาพร้อมกัน

 

"นายพูดก่อนเลย" เมฆบอก

 

"เราจะบอกว่ากินไอศกริมเสร็จ เราจะขอกลับบ้านก่อนพอดีพึ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระกับแม่น่ะ" พฤกษ์กล่าว

 

"อะเคร เออเราก็มีธุระต่อ แต่ให้เราไปส่งไหม" เมฆถาม

 

"ไม่ต้องหรอกเรากลับเองได้สบาย 😁"

 

"อืมม"

 

ทั้งคู่ออกจากร้านไอติม พฤกษ์เดินมาส่งเมฆทางเข้าลานจอดรถ

 

"เรามาส่งแค่นี้นะ ขับรถดีๆ"

 

"อืม นายก็ขึ้นรถกลับบ้านระวังตัวด้วยนะช่วงนี้มีข่าวเด็กตีกันบ่อย บายเดะเจอกัน"

 

"เออ.... เมฆ..... ขะขอบคุณที่มาเป็นเพื่อนนะ"

 

"อืม...... เรื่องแค่นี้เองอย่าคิดมาก ไว้เจอกันนะ" เมฆเดินขึ้นรถ...

 

"ไอ้เมฆมึงพูดไรออกไปวะ แล้วทำไมกูต้องเขินด้วยเนี่ย" เมื่อรวบรวมสติกลับมาได้ เมฆก็ขับรถกลับเข้าบ้าน

 

...........

 

......

 

ส่วนพฤกษ์เดินขึ้นรถเมล์กลับบ้าน พลางเอามือจับที่มุมปากล่างขวา เสียงของเมฆดังก้องในหัว "ทำไมปากนายนิ่มจัง" ไอ้เมฆนายคิดไรของนายอยู่กันแน่ะวะ

 

..........

 

......

 

...

 

ห้องนอนเมฆ

 

เมฆนั่งลงบนที่นอน หยิบกล่องของขวัญที่พฤกษ์ซื้อให้ในฐานะที่เป็นเพื่อน เมฆเปิดกล่องหยิบสร้อยข้อมือสแตนเลสจี้รูปเมฆขึ้นมา

 

"หึนึกว่าอะไร ทำไมนายน่ารักจังวะ น่ารักขึ้นทุกวัน พยายามข่มใจไว้แล้วแท้ๆ ถ้าเกิดรักนายขึ้นมาจริงๆ นายจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง รู้ไหมว่าไอ้เมฆคนนี้ยิ่งอ่อนไหวง่ายๆอยู่" เมฆพูดจบแล้วยิ้มอย่างมีความสุข แล้วพูดออกมาต่อ

 

"แต่นายอย่าตายนะไม่สินาย จะ ต้อง ไม่ ตาย เราจะเป็นคนหาหมอที่เก่งที่ให้มารักษานายเองนะพฤกษ์"

 

เมฆหยิบสร้อยข้อมือมาใส่ที่แขนซ้าย แขนที่อยู่ข้างเดียวกับหัวใจของเขา ก่อนที่เค้าจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแล้วนอน

 

อันที่จริงไม่รู้เพราะเมฆใจง่ายเวลามีใครเข้ามามักจะใจไหวง่าย หรือ มันเป็นเพราะ...ยังไม่เคยมีใครกล้าเข้าหาเมฆได้อย่างพฤกษ์ หัวใจที่ดันสั่นเวลาอยู่ใกล้ๆ เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือความรู้สึกนี้มันจะเป็นรักหรือแค่ไม่อยากให้เค้าตายกันแน่...

 

 

 

ห้องนอนพฤกษ์

 

อันที่จริง ไม่มีหรอกของขวัญวันเกิดให้น้องสาว แต่พฤกษ์แค่อยากมีโมเม้นได้เดินห้างกับเมฆ อยากมีเวลาอยู่ด้วยกัน มีเวลาทำกิจกรรมต่างๆให้มากขึ้น ก่อนที่เวลาจะหมดลง

 

พฤกษ์นั่งลงบนที่นอน แล้วนั่งกอดตุ๊กตาแมวน้ำที่เมฆเลือก

 

"เวลาจ๋าขอเลือนไปอีกน่อยได้ไหม อย่าพึ่งหมดเลยนะ รู้ไหมกว่าจะหาเค้าเจอต้องใช้เวลามากแค่ไหน เวลาจ๋าขอเวลารักษาตัวอีกสักน่อยนะ" พฤกษ์พูดขออ้อนวอนกับกาลเวลา แล้วก็เผลอหลับไปพร้อมกับกอดตุ๊กตาน้ำตาที่ไหลออกจากตาไหลอาบแก้มทั้งสอง..

 

 

 

....................

 

# เค้าเรียกว่าตกหลุมรัก ค่ะเมฆ รีบๆรู้ตัว น้องเริ่มอ้อนวอนกาลเวลาแล้วนะ

 

 

ความคิดเห็น