email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 0 จุดเริ่ม ( 100% )

ชื่อตอน : บทที่ 0 จุดเริ่ม ( 100% )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 344

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 16:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 0 จุดเริ่ม ( 100% )
แบบอักษร

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ที่เขียนขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นการเล่าเรื่องของเด็กหนุ่มสองคน

 

 

................

 

- 0 -

 

 

ท้องฟ้ามืดครึม เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ฝนตกโปรยปราย สายลมได้พัดเอกสารของพฤกษ์ ปลิวหลุดออกจากมือ ตกลงตรงหน้าเมฆเด็กหนุ่มที่ยืนฟังเพลงรอฝนหยุดตกอยู่ใต้อาคารเรียนข้างลานจอดรถ สายตาของเมฆมองตามใบกระดาษที่ปลิวมาตกตรงหน้า เมฆก้มลงไปเก็บใบเอกสารนั้นขึ้นมา สายตามองผ่านตัวหนังสือสีแดงที่อยู่กลางหน้ากระดาษแผ่นนั้น 'จะมีชีวิตได้อีกไม่นาน' ข้อความในกระดาษแผ่นนั้น ทำให้เมฆเกิดความสงสัยกับข้อความที่ปรากฏในใบกระดาษพร้อมเงยหน้ามองหาเจ้าของ... ทันทีที่เมฆเงยหน้าขึ้นก็มีเสียงของใครบางคนดังมาจากด้านหลังของเมฆ

 

 “ขอบคุณที่ช่วยเก็บเอกสารให้ผมนะครับ” เสียงพูดพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่อยู่ทางด้านหลัง เมฆหันมองเจ้าของเสียง เด็กหนุ่มสูงราว 175 ผมดำ ตาสองชั้น ผิวขาว จมูกโด่งนิดหน่อย ไม่เชิงว่าหล่อ แต่ออกแนวน่ารักมากกว่า

 

 “นี่ครับ...เอกสารของคุณ” เมฆยื่นใบเอกสารคืนให้เจ้าของเอกสารใบนี้ ทั้งที่ภายในใจอยากจะถามข้อความบ้าๆในกระดาษ สีหน้าที่ดูกังวนจนคนที่อยู่ตรงหน้าสังเกตเห็นได้

 

      “ขอบคุณครับ ว่าแต่...คุณได้อ่านอะไรในนี้หรือเปล่า ?” พฤกษ์ถามกลับคนตรงหน้า แต่ทว่ากลับได้ข้อความปฏิเสธทั้งที่แค่มองตาเปล่าก็รู้ว่าอ่าน ก็ข้อความดันตัวใหญ่ขนาดนี้จะบอกว่าเปล่าทำไมกัน

 

“เปล่า...” เมฆตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำท่าทีไม่สนใจทั้งที่ในใจอยากถามแทบตายว่าสรุปข้อความนี้เขียนเล่นหรือเป็นเรื่องจริง "มันไม่ได้เกี่ยวไรกับเราป่ะ ว่ะไอ้เมฆจะไปสนใจทำไม รู้จักกันก็ไม่ เพื่อนกันก็ไม่ จะไปอยากรู้ทำไม” การบ่นเถียงกับตัวเองภายในใจของเมฆทำให้ สีหน้าที่ดูสงสัยแสดงออกชัดเจนมากขึ้น

 

 “ผมรู้นะว่าคุณอ่าน แต่ไม่เป็นไรเอางี้ เดี๋ยวผมจะบอกความลับของผมให้คุณฟังเป็นคนแรกดีป่ะ เพราะผมก็ยังไม่เคยบอกใครเหมือนกัน นอกจากคนในครอบครัว” พฤกษ์พูดขึ้น น้ำเสียงจริงจังแต่ติดตลก

 

"......"

 

“ผมเนี่ยป่วยเป็นโรคที่รักษาให้หายขาดได้เพียง 15% เท่านั้น แต่ถ้ายังไม่ยอมรักษาให้หายให้ไวที่สุดเชื้อร้ายก็จะกัดกินอวัยวะภายในและตายในที่สุดน่ากลัวป่ะ ผมอ่ะไม่กลัวหรอกน้า แต่ก็นะในตอนนี้มันลุกลามไปแค่ 50% เอง ซึ่งโรคนี้เนี่ยนะ จะมีโอกาสเกิดขึ้นได้เพียงแค่ 2% ของโลกเลยนะหรือเรียกง่ายๆว่าสักร้อยปีจะมีสักหนึ่งคนเท่านั้น เจ๋งป่ะ โคตรน่าภูมิใจ” พฤกษ์พูดอธิบายพร้อมดูท่าทีคนตรงหน้า แต่กลับเย็นชาจนหน้ามั่นไส้

 

 “อืม...แล้ว?”

 

“นี่ปกติเค้าต้องตกใจไม่ใช่หรอ!! แบบ เฮ้ยเป็นไรมากมั้ย โอเครนะ สู้ๆนะ ไม่ใช่หรอแต่นายกลับทำหน้าตายใส่”

 

"....."

 

“แต่ชั่งมันเถอะ เอาเป็นว่านายอย่าบอกใครเรื่องนี้ โอเคป่ะ"

 

“อืม ไม่บอกใครหรอก เพราะมันไม่ใช่ธุระอะไรของผม” เสียงพูดนิ่งเรียบของเมฆ เมฆยังคงปล่อยให้พฤกษ์ยืนทำหน้าเหวอ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปขึ้นรถส่วนตัวแล้วขับออกจากมหา'ลัยไป

 

“แปลกคน แต่ก็น่าสนใจ” พฤกษ์พูดพรึมพรำ พลางเผลอยิ้มออกมา แล้วโบกมือให้เมฆพร้อมเสียงพูดตะโกนตามหลังรถ “บ๊ายบาย เดะเจอกันใหม่นะ”

 

 

.........................................

chai.m : ดูทำท่าเข้า เป็นห่วงรู้จักคำนี้บ้างมั้ยนะ

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ผมเขียนขึ้นมา แล้วเอามาrewrite

ใหม่ให้ดูกระซับขึ้น เพราตอนเขียนเรื่องนี้เป็นการเขียนเรื่องแรกๆ ยังไไงก็ฝากนิยายน้อยๆเรื่องนี้ด้วยน้าาา

ความคิดเห็น