ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 36

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 10:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
36
แบบอักษร

“หอมจัง” อนาวินเข้ามายืนซ้อนหลังแม่ครัวที่กำลังทำข้าวต้มอย่างเร่งรีบ เพราะสายมากแล้ว กว่าทั้งคู่จะออกมาจากห้อง 

“ไม่ต้องเลย...มุกเก่าแล้ว”  

“มุกอะไร”  

“ก็มุกจีบสาวของคุณน่ะ”  

“ผมนี่นะจีบ”  

“แล้วจริงปะล่ะ”  

“ทำไมผมต้องจีบเมียตัวเองด้วย เราเลยขั้นนั้นมาแล้วนะ ความจำเสื่อมหรือไง” พูดไปแล้วก็อยากตบปากตัวเอง ทำไมต้องแกว่งปากหาเรื่องอยู่เรื่อยเลยวะ... 

“ฮึ.....” หญิงสาวขี้เกียจเถียง ชักจะเริ่มชินกับปากคอเราะร้ายของเขา...ถ้าเขาไม่ได้คิดร้ายอย่างที่บอก จะยอมมองข้ามไปบ้างก็ได้ 

“เอ่อ....ผมช่วยถือออกไปนะเกว มีอะไรบ้างล่ะ” อนาวินลูบท้ายทอยทำหน้าเก้อ ...จะทำดี นี่มันยากชะมัด 

“ก็ได้ค่ะ.... คุณอยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ”  

“อืม...แล้วแต่คุณแล้วกัน”  

เกวลิน เพิ่มไส้กรอก แฮม ไข่ดาว กับขนมปังปิ้งอีกนิดหน่อยกลัวคนตัวโตจะไม่อิ่ม เสร็จแล้วก็รีบหั่นแคนตาลูบแช่เย็นไว้  

สองสามีภรรยานั่งกินอาหารเช้าที่ระเบียงในขณะที่ฝนยังตกปรอย ๆ ไม่มีวี่แววว่าจะหยุด แล้วก็คงจะเป็นอย่างนี้ทั้งวัน  

“คุณวิน ฉันถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม” เกวลินเห็นชายหนุ่มอารมณ์ดี กำลังนั่งจิบกาแฟสบาย ๆ จึงกล้าที่จะถามเรื่องที่ค้างคาใจ 

“ว่ามาสิ ถ้าตอบได้ก็จะตอบ”  

“ทำไมคุณถึงทิ้งงานที่กรุงเทพฯ แล้วมาอยู่ที่นี่ตั้งหลายปีอ่ะ”  

“ผมไม่ได้ทิ้งงาน”  

“เอ้.....อ๋ออออ” งงในตอนแรก ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ เมื่อนึกได้ว่าด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวไกล เขาสามารถทำได้ ไหนจะยังมีเลขาตามมาด้วย ......ถ้าไม่ได้แยกบ้านกันอยู่ คงคิดว่า เขาทั้งคู่ต้องใช่แน่ ๆ .....  

“ทำไมล่ะเกว คุณพ่อใช้ให้คุณมาเกลี้ยกล่อมผมให้กลับไปอยู่กรุงเทพฯ หรือไง”  

“เปล่าค่ะ ฉันแค่สงสัย ความจริงคุณพ่อของคุณ ก็อายุมากแล้ว ฉันเคยเห็นท่านตอนที่มาบ้านสวนนั่งเล่นหมากรุกกับพ่อฉัน แล้วดูท่านมีความสุขมาก ฉันว่าท่านก็คงอยากวางมือแหละ 

“อย่าคิดเองเออเอง ไม่ใช่เรื่องของเธอ”  

“แล้วทำไมจู่ ๆ คุณถึงได้ทิ้งชีวิตในเมืองกรุง มาอยู่บ้านไร่แบบนี้ได้ล่ะคะ” ข้อนี้สงสัยหนักมาก บางทีเขาอาจจะอกหัก รักคุด ตุ๊ดเมินมาก็ได้ ถึงขนาดเผลอตัวยื่นหน้ายื่นตาเข้าไปรอคำตอบใกล้ ๆ จนโดนเคาะหน้าผากไปหนึ่งที  

“อยากรู้ไปทำไม” อนาวินถามกลับเรียบ ๆ ไม่ได้แสดงอาการหงุดหงิดให้เห็น  

“ก็...ไหน ๆ เราต้องอยู่ด้วยกันตั้งสองปี ทำความรู้จักกันไว้ก็ดีไม่ใช่เหรอคุณ”  

“ทำไมคุณถึงพูดว่าตั้งสองปี” อนาวินถามกลับหน้าตึง 

“ก็....เอ่อ...” หญิงสาวตอบไม่ถูกเหมือนกัน ที่พูดไปก็ไม่ได้คิด 

“คุณคิดว่าคลอดลูกแล้ว ก็หมดหน้าที่อย่างนั้นเหรอ แล้วต่อจากนั้นคุณก็จะไปเริงร่า เป็นสาวโสดอีกครั้งงั้นสิ” อนาวินถามด้วยใบหน้าราบเรียบ รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ได้แต่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตา 

“คือ...ฉัน” เกวลินไม่รู้จะเริ่มอธิบายอย่างไร หล่อนไม่ได้ต้องการอย่างที่เขาพูด มัวแต่อึกอักเรียบเรียงคำพูดเขาก็ลุกออกไปแล้ว......เป็นอะไรของเขานะ....จู่ ๆ ก็อารมณ์เสีย เกวลินได้แต่มองตามคนที่ขับรถออกไปอย่างไม่เข้าใจ  

ความคิดเห็น