ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 09:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23
แบบอักษร

       หลังคุยกับบิดาของใบหม่อน  ชายหนุ่มเหมือนยกภูเขาออกจากอก เขากลัวที่สุดที่จะผิดสัญญาที่ให้ไว้กับนายเดชา เพราะทุกวันนี้สถานการณ์ระหว่างเขากับใบหม่อน ล่อแหลมขึ้นทุกวัน ไม่วันใดก็วันหนึ่ง เขาอาจจะหยุดตัวเองไม่ได้ 

            “เป็นไงบ้าง ไหวไหม” ตะวันกกลับมารับใบหม่อนตอนเย็น เขาไม่ได้คาดหวังว่าหล่อนจะทำอะไรได้แค่ไหน แค่เห็นยิ้มสดชื่นของหล่อน ก็สบายใจแล้ว 

            “เชิญตรวจผลงานสิคะ” หญิงสาวยืนขึ้นผายมือ อย่างภูมิใจนำเสนอเต็มที่ 

            “ยังก่อน กลับบ้านเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาดู” 

            “โธ่...อุตส่าห์รีบทำ” หญิงสาวบ่น แต่ก็ยอมตามแต่โดยดี 

            “ใบหม่อนกลับก่อนนะคะ พี่ราตรี คุณคทา” 

 

            ตะวันพาใบหม่อนขับรถอ้อม แนวเขตไร่ กินลมชมวิวเรื่อยเปื่อย 

            “ไม่รีบกลับบ้านเหรอคะ ที่บ้านยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” ใบหม่อนหมายถึงจานชามที่ยังไม่ได้ล้าง บ้านก็ไม่ได้กวาดถู แถมกับข้าวอีก ยังไม่รู้จะทำอะไร 

            “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบก็ได้” ตะวันบอกยิ้ม ๆ ใบหม่อนมีความรับผิดชอบ หล่อนห่วงงานในหน้าที่ อยากให้อาเดชามาเห็นเหลือเกิน ว่าลูกสาวไม่ได้แย่อย่างที่คิดเลยสักนิด 

 

            ใบหม่อนกลับเข้าบ้านก็รู้สึกแปลกใจ บ้านช่องสะอาดเอี่ยม กับข้าววางครอบไว้เต็มโต๊ะ เสื้อผ้าซักรีดอย่างดี 

            “นี่หมายความว่ายังไงคะ” ใบหม่อนหันขวับมา จ้องหน้าชายหนุ่มข้าง ๆ เขม็ง 

            “พี่สั่งให้คนงานมาทำให้” 

            “อ้าว...ไหนเคยบอกว่าไม่มี” หญิงสาวคาดคั้น สีหน้าบึ้งตึง หล่อนเกลียดคนโกหกที่สุด ที่หล่อนขัดใจกับบิดาก็เพราะแบบนี้ หล่อนเข้าใจว่าท่านโกหกทั้งแม่และหล่อนมานานถึงสิบเก้าปี 

            “ก็ตอนนี้มีแล้ว” ตะวันบอกอ่อย ๆ รู้ตัวว่าพลาดอีกแล้ว หญิงสาวมีปมเรื่องนี้ เขายังมาทำซ้ำเข้าไปอีก ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าหา โอบกอดจากทางด้านหลัง 

            “พี่ขอโทษ” 

            “...........” ใบหม่อนนิ่งเงียบยืนเฉย 

            “ไม่เอาน่า...ใบหม่อน เรื่องแค่นี้เอง” ตะวันเกลี้ยกล่อม 

            “แค่นี้เหรอคะ...พี่ตะวันเห็นเรื่องโกหกเป็นเรื่องเล็ก ผู้ชายเหมือนกันหมดทุกคนใช่ไหม คุณพ่อก็โกหก พี่ตะวันยังจะชอบโกหกอีกคนเหรอคะ” ใบหม่อนน้ำตาไหล เรื่องนี้อาจจะเล็กน้อยสำหรับใครก็ช่าง แต่กับใบหม่อนหล่อนเห็นเป็นเรื่องสำคัญมาก หญิงสาวสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของตะวัน วิ่งเข้าห้องปิดประตูไปเลย 

 

            ชายหนุ่มยืนคอตก รอให้หล่อนเย็นลงแล้วค่อยพูดจากัน ยังมีอีกหลายเรื่องถ้าหล่อนรู้ ไม่อยากจะคาดเดาเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น 

  

ใบหม่อนนั่งจมกับความโกรธ หงุดหงิด น้อยใจ นานจนท้องร้องประท้วงส่งสัญญาณว่าเริ่มหิว ข้างนอกเงียบเสียง ราวกับไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ  คงไม่ถึงขนาดหิวตายหรอกน่า หล่อนไม่มีทางออกไปให้คนหลอกลวงได้มีโอกาสแก้ตัวเด็ดขาด 

 

            อากาศด้านนอกเริ่มเย็นลง หญิงสาวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นตั้งใจจะนอนให้หลับจะได้ไม่ต้องฟุ้งซ่านอีก  ด้านนอกห้องก็ยังเงียบ หล่อนเริ่มสงสัยว่าเขายังอยู่ไหมนะ ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่คิดจะเข้ามาง้อบ้างเลย...ฮึ...ตัวเองผิดแท้ ๆ   

 

          ใบหม่อนนอนกระสับกระส่าย พลิกไปพลิกมา คิดวนเวียนถึงเรื่องที่เขาโกหก  ความจริงก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรนักหนา เมื่อแรกที่ต้องแต่งงานทั้งเขาและหล่อนก็ใช่ว่าจะมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน สำหรับเขา หล่อนไม่รู้เหตุผลจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงยอม แต่ที่แน่ ๆ เขาก็ไม่ได้ แฮปปี้นักหรอก ถ้าเขาจะคิดว่า ไม่จำเป็นต้องรักษาน้ำจิตน้ำใจของหล่อนก็ย่อมได้ 

 

            ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งเย็นลง ใบหม่อนนึกเป็นห่วงคนที่อยู่ข้างนอก หญิงสาวตัดสินใจ ค่อย ๆ ย่องออกมาดู มีแต่ความเงียบ ไม่มีแม้เงาของคนตัวโต หล่อนเดินไปที่ประตูหน้าบ้าน เปิดออกไปยืนอยู่กลางระเบียงบ้าน ก็ว่างเปล่า  เขาไปไหนของเขานะ  ดึกดื่นป่านนี้ นอกจากไม่ยอมง้อแล้ว ยังกล้าทิ้งหล่อนไว้คนเดียวอีก  อีตาบ้า ! ไอ้พี่ตะวันบ้า... ใบหม่อนตะโกนพร้อมกับกระทืบเท้าเร่า ๆ ด้วยความขัดใจ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน 

 

            “......กรี๊ด..ด..ด.......” หญิงสาวตกใจ กรีดร้อง เมื่อชนเข้ากับร่างหนาดั่งกำแพง 

ความคิดเห็น