facebook-icon

มาร่วมค้นหาคำตอบของหัวใจไปพร้อม ๆ กับลลิตนะคะ...

.33. เรื่องน่าสงสัย [100%]

ชื่อตอน : .33. เรื่องน่าสงสัย [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 09:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
.33. เรื่องน่าสงสัย [100%]
แบบอักษร

.33. เรื่องน่าสงสัย 

 

 

[มันตา] 

ตอนนี้ร่างกายของฉันเริ่มโอเคแล้ว บริเวณหัวก็แกะผ้าก๊อซปิดแผลออกแล้วด้วย ยังมีเจ็บที่ข้อมือบ้างเล็กน้อย ส่วนคนที่ทำร้ายฉัน บอกตามตรงว่าไม่รู้เหมือนกัน ตอนนั้นมืดมากและเสียงที่ได้ยินเสียงไม่ชัวร์ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายเพราะแผ่วเบาจนเกินไป 

ฉันพยายามคิดทบทวนว่าตัวเองไปสร้างศัตรูที่ไหนเอาไว้หรือเปล่า แต่กลับคิดไม่ออกเลยจริง ๆ แถมช่วงนี้ยังไม่ได้ออกไปไหนนอกจากไปกับพี่สมุทร หรือคนที่ตั้งใจจะทำร้ายฉัน สาเหตุหลักมาจากพี่สมุทร 

“มองหน้าพี่ทำไมครับ” คนตรงหน้าเอ่ยถามทันที เพราะตอนนี้ฉันเอาแต่จ้องหน้าเขาแทบไม่วางตาเลยทีเดียว 

“เปล่าค่ะ” 

“นั่งตรงนี้คนเดียวได้ใช่มั้ย พี่จะลุกไปดูความเรียบร้อยสักหน่อย” 

“คนเดียวที่ไหนกันคะ เต็มศาลาเลย” ฉีกยิ้มกว้างมองหน้าพี่สมุทร เขาเลยยิ้มตอบกลับมาพลางยื่นมือข้างหนึ่งมาขยี้หัวของฉันแผ่วเบาก่อนจะเดินไปที่ป้า 

ฉันนั่งมองพร้อมกับรอยยิ้ม วันนี้พี่สมุทรดีขึ้นกว่าวันแรกมาก ใบหน้าของเขาไม่ได้เศร้าไปซะทั้งหมด เหมือนทำใจกับการจากลาครั้งนี้ได้แล้ว 

“ลิต…” นั่งมองพี่สมุทรอยู่เงียบ ๆ ถึงกับสะดุ้งเพราะเสียงเรียกชื่อจากด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นส้มโอยืนอยู่ แต่ที่น่าแปลกใจไปมากกว่านั้นคือเธอไม่ได้มาคนเดียว 

“สวัสดีครับ” ฉันยังไม่ค่อยสนิทใจกับผู้ชายคนนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็แสดงอาการมากไม่ได้เพราะถึงยังไงตอนนี้เขาก็มีศักดิ์เป็นน้องชายของพี่สมุทร 

“ค่ะ” ยิ้มตอบกลับไป พลางเบือนหน้าไปมองทางส้มต่อ “นั่งด้วยกันสิ” 

“อืม” ความรู้สึกตอนนี้มันอธิบายไม่ค่อยถูกสักเท่าไหร่ อึดอัดและไม่ค่อยเต็มที่ แต่ก็ไม่อยากแสดงออกมากมายนอกจากนั่งเงียบ ๆ คุยกับส้มโอบ้างเวลาเธอเอ่ยถามออกมา 

“พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” พี่อ้นว่าก่อนจะลุกเดินออกไป ฉันเลยมีโอกาสได้คุยกับส้มโอมากขึ้น 

“เขาดีกับส้มไหม?” คำถามของฉันทำให้ส้มโอหันมามองพลางเลิกคิ้วสูงไปด้วย “ลิตไม่ไว้ใจน่ะ จากเหตุการณ์ที่ส้มเจอมา” 

“อืม เขาดีมากเลย ตั้งแต่ที่รู้ว่าส้มท้อง” 

“ฮะ!” ถึงกับตกใจ แต่ไม่ได้เสียงดังมาก “ท้องเหรอ?” 

“อืม” ส้มตอบยิ้ม ๆ ท่าทางเขินอายพอสมควร ฉันนึกย้อนไปถึงวันนั้นที่เห็นส้มโดยบังเอิญที่โรงพยาบาล แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมากเพราะคิดว่าเธออาจจะมีธุระอะไรก็ได้ 

“ยินดีด้วยนะ” 

บทสนทนาทุกอย่างเงียบไป มีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ของฉัน ตอนนี้แขกเริ่มทยอยกันเข้ามานั่งแล้ว เพราะจะมีทำพิธีก่อนเผาศพยายด้วย จนพี่สมุทรกับพี่อ้นเดินกลับมา สองคนพี่น้องไม่ได้คุยอะไรกันสักเท่าไหร่ 

พี่สมุทรมาตามฉันให้ไปนั่งอีกมุมหนึ่งแทน ไม่ได้อยากลุกไปหรอก แต่ก็ไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้เหมือนกันเลยเลือกจะลุกออกไปแทน ระหว่างพระท่านสวด จิตใจของฉันไม่ค่อยสงบเลยจริง ๆ คอยมองไปอีกด้านหนึ่งอยู่ตลอด 

“เป็นอะไรหรือเปล่า” 

“เปล่าค่ะ” 

“อย่าโกหก พี่เห็นลิตขมวดคิ้วอยู่ตลอด” 

“นิดหน่อยค่ะ เสร็จงานแล้วค่อยคุยกันดีกว่าค่ะ” เลือกจะยิ้มให้พี่สมุทรและตัดความคิดส่วนนั้นทิ้งไปแทน 

 

ตอนนี้เผาศพยายแล้ว แขกก็ทยอยกันกลับ ความเศร้าคงจบลงแค่วันนี้เพราะหลังจากนี้ไปคงมีเรื่องยุ่ง ๆ อื่นให้จัดการอีกเยอะ 

“เดี๋ยวพี่มานะ” 

“ค่ะ” พี่สมุทรยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป ฉันไม่รู้ว่าเขาไปไหน 

“ลิต” ยืนมองตามพี่สมุทรจนได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังเลยหันกลับไปมอง เห็นส้มโอกับพี่อ้นเดินเข้ามา “ส้มกับพี่อ้นกลับก่อนนะ” 

“อืม ขอบคุณนะ” 

“ไว้เจอกัน” ฉันเลือกจะยิ้มพลางพยักหน้าให้ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันออกไป 

ฉันยืนกวาดสายตามองรอบ ๆ ในหัวก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนพี่สมุทรเดินกลับมา พวกเราพากันกลับ ส่วนเรื่องที่วัดป้าท่านจะเป็นคนจัดการเอง ระหว่างทางกลับบ้านก็คิดอะไรไปด้วย จนคนข้าง ๆ เรียกชื่อฉันขึ้นมา 

“ลิต” 

“พี่ว่าส้มโอแปลก ๆ ไหมคะ?” ฉันไม่ได้สนใจเสียงเรียกชื่อของเขาหรอก เลือกจะตั้งคำถามขึ้นมาแทน พี่สมุทรเองก็หันมามองหน้าฉันเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจถนนตรงหน้าต่อ “ตอบลิตสิคะ” 

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ” 

“ลิตก็ไม่อยากคิดหรอก… แล้วพี่อ้นมีอะไรดีนัก ทำไมส้มถึงยังทน แถมยังมาบอกอีกว่ากำลังท้อง” 

“ฮะ!” พี่สมุทรถึงกับตกใจเลยทีเดียว 

“นี่พี่ยังไม่รู้เหรอ” 

“ทำไมพี่ต้องรู้ด้วยล่ะ” 

“ถ้าเอาจริง ๆ ตอนนี้ส้มก็เหมือนน้องสะใภ้ของพี่นะ” พี่สมุทรนิ่งไปเลยทีเดียว เหมือนเขากำลังใช้ความคิดอยู่ หรือที่ส้มยอมท้องเพราะอยากให้พี่อ้นปรับปรุงตัวเอง แต่คนอย่างพี่อ้นเนี่ยน่ะนะ 

“ลิตเชื่อเหรอ?” 

“ทำไมพี่ถึงถามลิตแบบนี้ล่ะคะ” 

“คนอย่างไอ้อ้น ลิตคิดว่าจะยอมพลาดเหรอ?” คำถามของพี่สมุทรก็น่าคิด แต่ที่ส้มพูดก็น่าคิดไปอีก 

“แต่ลิตเคยเจอส้มที่โรงพยาบาลนะ วันที่เรากลับจากทะเล” 

“แค่เห็น อย่าเชื่อไปซะทุกอย่าง เพราะแบบนี้ไงพี่ถึงบอกลิตอยู่ตลอด ลิตควรเยอะให้มากกว่านี้” 

“เนี่ย ๆ พี่หลอกด่าลิต” 

“พี่กำลังสอน” 

“ชิ” เบะปากใส่พี่สมุทรก่อนจะหันมานั่งตรง ๆ กอดอกคิดอะไรไปด้วย ที่เขาสอนก็จริงนั่นแหละ ฉันไม่ได้สงสัยแค่เรื่องท้องอย่างเดียวหรอก เพราะตอนนี้ฉันยังไม่มั่นใจเลยว่าตัวเองรู้จักส้มมากแค่ไหน 

“งอนพี่อีกหรือเปล่า” 

“เปล่าค่ะ แค่สงสัย… แต่ลิตคงคิดมากไปเองหรือพี่รู้อะไรมากกว่าที่ลิตสงสัย” 

“พี่ยังไม่มั่นใจ คงต้องพิสูจน์ก่อน” 

“พิสูจน์ยังไง” รีบหันไปมองหน้าพี่สมุทรทันทีเลย เขาคงไม่พาตัวเองเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับส้มหรอกนะ 

“คิดอะไรแปลก ๆ อยู่หรือเปล่า” 

“เปล๊า…” 

“ปฏิเสธเสียงสูงเชียวนะครับ” เขาถามกลับยิ้ม ๆ แม้ว่าฉันจะคิดก็ตาม “ไม่ต้องห่วงพี่หรอก ห่วงตัวเองก่อนเถอะ” 

“ห่วงทำไม ลิตเอาตัวรอดเก่งอยู่แล้ว” 

“ช่วงนี้พวกเราคงไม่ได้เจอกันนะ” ฉันก็คิดอยู่แล้วแหละว่าเขาต้องพูดประโยคนี้ออกมา เพราะหลังจากนี้พี่สมุทรต้องเข้าไปเรียนรู้งานในบริษัท 

“ลิตจะเป็นเด็กดี อยู่บ้านแบบเงียบ ๆ ค่ะ ถ้าจะออกไปไหน ลิตจะโทรบอกพี่ก่อนทุกครั้ง โอเคไหมคะ” 

“ให้มันจริง” 

“จริง ๆ พี่ไม่เชื่อลิตเหรอคะ” 

“ครับ” ชอบกวนฉันอยู่เรื่อยเลย “พี่เป็นห่วงลิตจริง ๆ นะ” 

“ค่ะ ลิตจะไม่ดื้อ ไม่ซนค่ะ ช่วงนี้คงตามติดพี่ฟ้ากับพี่ครามแทน” 

“ขอบคุณที่เข้าใจพี่นะ” 

“ลิตแค่ไม่อยากให้พี่เหนื่อยเพิ่ม” ตอบกลับเขายิ้ม ๆ 

นั่งคุยอะไรกันต่อเรื่อยเปื่อยจนกลับมาถึงบ้าน มาส่งเสร็จเขาก็กลับเพราะต้องไปเตรียมตัว ยืนมองจนรถคันของเขาลับสายตาไป หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน แต่ต้องชะงักเพราะพี่ฟ้ากับพี่ครามที่ยืนอยู่ 

“อะไรคะ” 

“เปล่า นึกว่าจะไม่กลับบ้าน” พี่ฟ้าตอบกลับมา 

“กลับสิคะ แล้วนี่พี่ไลไปไหน” 

“ไลไปร้าน” พี่ครามตอบ ไม่เคยจะเรียกว่าพี่นำหน้ากันสักคน พอถามก็ตอบกลับมาชนิดที่ฉันถามต่อไม่ถูกเลยทีเดียว 

 

* 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา… เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน เป็นหนึ่งอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอพี่สมุทรเลย นอกจากได้ยินเสียงของเขาผ่านทางโทรศัพท์เท่านั้น มันเลยทำให้ฉันได้รู้ว่าการอยู่ห่างกัน สร้างความคิดถึงได้มากแค่ไหน 

เฮ้อ! 

“ถ้าเบื่อก็ออกไปเที่ยว” เสียงพี่ฟ้าดังขึ้นมา วันนี้พี่ไลออกจากบ้านตั้งแต่เช้า พี่ครามก็ไปดูร้าน ที่บ้านเลยเหลือแค่ฉันกับพี่ฟ้า 

“ขี้เกียจนี่คะ” 

“แล้วไอ้สมุทรเป็นยังไงบ้าง” 

“กำลังเรียนรู้งานอยู่ค่ะ” 

“อยากไปชอปปิ้งไหม? เดี๋ยวพี่พาไป” เงยหน้าขึ้นมองสบตาพี่ฟ้ายิ้ม ๆ 

“ฟรีไหมคะ?” 

“ปกติก็ฟรีไม่ใช่เหรอครับ” คำถามของพี่ชายทำให้รอยยิ้มกว้าง ๆ ของฉันเผยออกมาทันที ไปสักหน่อยก็ได้ แก้เบื่อ 

“งั้นรอลิตแปบนะคะ ขอไปแต่งตัวก่อน” พี่ฟ้าพยักหน้าให้ยิ้ม ๆ ฉันเลยลุกเดินขึ้นมาบนห้อง 

วันนี้ขอเป็นสาวเซ็กซี่หนึ่งวันละกัน อยู่เฉย ๆ มันเบื่อ หาเรื่องปวดหัวให้ใครอีกคนดีกว่า ท่อนล่างขอเป็นกางเกงขายาวเรียบร้อยก็แล้วกัน ส่วนท่อนบนเสื้อส่ายเดี่ยวสีแดง โชว์นิด โชว์หน่อยคงไม่เป็นอะไรหรอก ปล่อยผมแบบสวย ๆ แต่งหน้าอ่อน ๆ แต่ปากขอแดงไว้นิดนึง สำรวจความเรียบร้อยเสร็จก็หยิบกระเป๋าสะพายเดินลงมาข้างล่าง 

“ลลิต!” พี่ฟ้าเห็นถึงกับเรียกชื่อจริงฉันเสียงดังเลยทีเดียว 

“จุ๊ ๆ ไม่บ่นนะคะ ไปกันเถอะค่ะ” รีบห้ามเอาไว้ก่อนจะเดินเข้าไปควงแขนพี่ฟ้า พากันเดินออกจากบ้านไปที่รถ 

“หาเรื่องใส่ตัวเก่ง” 

“เบื่อนี่คะ”  

ไม่ได้สนใจเสียงบ่นพึมพำของพี่ฟ้าต่อหรอก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น ถ่ายรูปเล็กน้อยเพื่ออัปเดตบนโลกออนไลน์ วันนี้มีป๋าพาไปชอปด้วย กดโพสต์ปุ๊บ ใบหน้าโกรธก็เด้งเข้ามาปั๊บ จากพี่ครามค่ะ เพราะฉันอัปรูปลงเฟซบุ๊ก 

 

วันนี้ที่ห้างคนเยอะมาก อยากเดินสวย ๆ แต่ไม่มีโอกาสเพราะพี่ฟ้าจับมือเอาไว้ซะแน่นเลย สงสัยกลัวน้องสาวหาย สายตาของเขาดุจนฉันไม่กล้าหือ ยอมให้จับมือพาเดินเข้าไปข้างในแทน 

“อยากหาอะไรกินก่อนไหมครับ” 

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ” พี่ฟ้ายิ้มให้ก่อนจะพาเดินไปโซนร้านอาหาร เขาเป็นคนเลือกร้านและสั่งอาหารให้ ส่วนฉันแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งเล่นเท่านั้น 

วันนี้ยังไม่ได้คุยกับพี่สมุทรเลย ปกติตอนเช้าเขาจะทักไลน์หรือไม่ก็โทรมาหาฉันแล้ว แต่วันนี้เงียบหายไปเลย สงสัยงานจะยุ่งหรือมีเรื่องอื่นให้ทำจนลืม รอโทรมาก่อนเถอะ เดี๋ยวจะบ่นให้หูชา ที่ฉันไม่ติดต่อเขาไปก่อนเพราะกลัวว่าเขากำลังทำงานยุ่ง ๆ อยู่ กลัวจะไปรบกวน 

“นั่นไอ้สมุทรหรือเปล่า” 

หืม? 

เสียงของพี่ฟ้าทำให้ฉันหันไปมองตามสายตาของเขาทันที และแน่นอนว่าใช่พี่สมุทรจริง ๆ ด้วย แถมยังไม่ได้มาคนเดียวอีกต่างหาก ผู้หญิงที่ยืนหันหลังอยู่คือใครกัน เหมือนกำลังคุยอะไรกันอยู่ 

“เขามากับใครคะ” เพิ่งเคยเห็นพี่สมุทรใส่สูท ดูแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้มาก ถ้าจะมีผู้หญิงเข้าหาเขาก็คงไม่แปลก 

“พวกเรามาด้วยกันนะลิต” 

“ชิ ลิตโทรหาเขาดีกว่า” เบะปากใส่พี่ฟ้าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเขา นั่งมองจากมุมนี้ ฉันเห็นชัดเจนมาก ๆ ว่าพี่สมุทรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่ไม่ได้กดรับสาย “เขาไม่ยอมรับสายลิต” 

“มันอาจจะทำงานอยู่” 

“เฮ้อ! ไม่ชอบแบบนี้เลย” กดวางสายพลางผ่อนลมหายใจหนัก ๆ ออกมาแทน สายตาจับจ้องไปทางพี่สมุทรจนเขากับผู้หญิงตรงหน้ากำลังจะพากันเดินออกไปจากมุมนั่น และนั่นก็ทำให้ฉันเห็นหน้าเธอทันที “ส้มโอ…” 

“รู้จักเหรอ?” 

ตึกตัก ตึกตัก 

เสียงหัวใจเต้นแรงเพราะผู้หญิงตรงหน้าและคำถามของพี่ฟ้า ทำไมส้มถึงมาอยู่กับพี่สมุทรได้นะ 

“ส้มเป็นเพื่อนของลิตน่ะค่ะ” 

“หืม?” พี่ฟ้าดูแปลกใจเล็กน้อย ปกติฉันไม่ค่อยแนะนำเพื่อนให้พี่รู้จักหรอก ไม่ค่อยพาไปเจอด้วยซ้ำ จะมีก็เจอแบบบังเอิญมากกว่า 

“ตอนนี้ลิตหมดอารมณ์กินแล้วค่ะ อยากกลับบ้าน” 

“หึง?” 

“หึงทำไมคะ ส้มเป็นเพื่อนลิต แถมยังเป็นแฟนกับน้องชายเขาอีก ลิตแค่หมดอารมณ์ค่ะ” 

“ครับ ๆ ไม่หึง” ครับ แต่ไม่ยอมพาฉันกลับบ้านเพราะอาหารที่สั่งถูกยกมาเสิร์ฟแล้ว เลยต้องนั่งกินอาหารกันก่อน ในสมองมีความคิดมากมายที่ตีกันและสงสัยมากด้วย จากนั่งกินกลายเป็นรวบช้อนแทน พี่ฟ้าก็ไม่สนใจเลย ดูร่างเริงเชียว 

ติ้ง! 

นั่งเซ็ง ๆ จนเสียงไลน์เด้งเข้ามา หยิบขึ้นมาดูก็ต้องขมวดคิ้วเพราะเป็นไลน์จากพี่สมุทร ชิ! 

พี่สมุทร 

[เจอกันที่คอนโดพี่นะ] 

ฉันอ่าน ไม่ได้ตอบกลับไป แค่รับรู้เท่านั้น… จนพี่ฟ้าปรายตาขึ้นมามองพร้อมคำถาม 

“ใครส่งไลน์มา” 

“พี่สมุทรค่ะ เขานัดลิตไปเจอที่คอนโด” 

“อยากไปหรือเปล่า” ฉันนิ่งไม่ได้ตอบกลับในทันที กำลังนั่งคิดทบทวนอยู่ว่าจะตอบพี่ฟ้ายังไงดี “ถ้า…” 

“ไปค่ะ” 

“เดี๋ยวพี่ไปส่งละกัน” ฉันยิ้มพลางพยักหน้ารับ อยากรู้เหมือนกันว่าพี่สมุทรกับส้มโออยู่ด้วยกันได้ยังไง “อย่าไปโวยวายใส่มันล่ะ” 

“ลิตไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้น” 

“ให้มันจริงละกัน” มีพี่ชายก็เหมือนไม่มีเพราะดูท่าทางเขาจะเข้าข้างเพื่อนมากกว่าน้องสาวซะอีก 

ตอนนี้ในหัวของฉันมีแต่คำถามเรื่องของส้ม สงสัยจนอยากจะระเบิดมันออกมาเต็มทีแล้ว… แต่ก็ต้องมีสติและคิดทบทวนให้มาก ๆ เพราะรอบตัวของฉันมีแต่คนเจ้าเล่ห์ทั้งนั้น 

เราต้องเย็นให้เป็น เพราะถ้าร้อนเมื่อไหร่ ไฟในใจจะเกิดทันที… 

 

 

 

_______________________________________________________ 

ไม่รู้ใครจะน่ากลัวกว่ากัน ระหว่างตัวละครหรือเอส 55555555

เหลืออีก 25% ก็จบแล้ว  

ความคิดเห็น