Jessie_jj

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สิ่งของ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2559 14:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งของ
แบบอักษร

สิ่งของ

 
"ปล่อยพี่นะ!!"
 
ผมตะโกนไปด้วย และถีบนักรบที่กำลังจะขึ้นคร่อมผมไปด้วย ผมกลัว.. และผมไม่เอาแบบนี้
 
"กลัวหรอ.. แล้วที่พี่ทำละ ที่พี่ไปอยู่กับมัน.. ความกลัวของพี่ตอนนี้ มันยังไม่เท่าครึ่งความกลัวของผมด้วยซ้ำ"
 
เสียงนักรบดูผิดหวัง อ่อนหล้า หมดแรง รวมถึงเจ็บปวด ร่างสูงเพียงคร่อมผม และจ้องหน้าผม ด้วยแววตาที่แดงก่ำ ผมค่อยๆยกมืออันสั่นเทาของตัวเองไปลูบแก้มซีกซ้ายของนักรบแผ่วเบา
 
"ขอโทษ.."
 
ผมเอ่ยออกมาแผ่วเบา นักรบนิ่งไปสักพัก ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มตัวลงมา ผมหลับตารอรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น..
 
นักรบโน้มตัวลงมาซุกไซ้ซอกคอผม และดูดเม้มจนทำให้ผมเจ็บจี๊ด ผมผวากอดร่างสูงไป กับสัมผัสที่ไม่เคยโดน นักรบซุกไซ้ไปทั่วซอกคอของผมก่อนจะปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาผมออก 
 
"พอก่อน"
ผมเอ่ยบอกร่างสูงไปด้วยเสียงที่สั่นเทา.. ผมยังไม่พร้อมและผมไม่กล้า
 
"อื้มม"
นักรบเหมือนจะไม่ฟังอะไรแล้วเขาค่อยๆจับมือของผมให่เหยียดตึงไปบนหัวด้วยมือข้างเดียว ก่อนที่อีกข้างจะทำหน้าที่ปลดกระดุมเสื้อผมต่อไป 
 
"อึก.. นักรบ ขอร้องพอก่อน"
ผมตอบไปด้วย ขบฟันแน่นไปด้วย นักรบเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยดวงตาปรือๆ และก้มลงดูดเม้มยอดอกผมทันที
 
"อึ่กก.. นักรบ"
ผมขอร้องร่างสูงเสียงแผ่ว เมื่อนักรบจัดการกับกระดุมเสื้อของผมเสร็จแล้ว ร่างสูงก็ดูดเม้มไปทั่วบริเวณลามลงไปถึงท้องแบนราบของผม ทำเอาผมรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจ มันรู่สึกเสียวซ่าน แต่อีกใจหนึ่งก็บอกให้ผมพอได้แล้ว
 
"อึ่ก นักรบ ฮึก พอก่อน.. กลัวแล้ว"
ผมพูดและดันหันทุยที่กำลังดูดเม้มหน้าท้องผมไปด้วย นักรบค่อยๆปลดเข็มขัดและกำลังจะปลดกระดุมกางเกงผม
 
"นักรบ.. ฮึก ไม่เอาแบบนี้ ฮื่ออ ปล่อย"
ผมปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย และเอามือขึ้นมาปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น 
 
ก่อนจะรับรู้ถึงแรงกอดรัดจากคนตัวสูงกว่า
 
"ชู่ว ผมขอโทษไทล์ ผมขอโทษ หยุดร้องนะ"
กลายเป็นว่าผมนั่งอยู่ในตักและอ้อมกอดของนักรบ ร่างแกร่งโอบกอดผมทั้งร่างและปลอบประโลมผมไปด้วย ผมซุกหน้าลงอกแกร่งและร้องไห้ออกมาไม่หยุด
 
"ผมขอโทษ ผมจะไม่ทำอีก อย่าร้องนะ"
ร่างสูงโยกตัวเองไปมาทำเอาผมโยกตามไปด้วย ผมพยักแต่น้ำตาก็ยังไม่หยุดไหล นักรบกอดผมอยู่แบบนั้นพลางลูบหัวผมไปด้วย
 
"ไทล์.."
เสียงเรียกชื่อผมดังขึ้นแผ่วเบา ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองและปาดน้ำตาออก
 
"ตอนแรก ผมเห็นพี่ ผมแค่รู้สึกอยากจีบพี่ก็แค่นั้น แต่ตอนนี้... ผมไม่ชอบน้ำตาของพี่ ไม่ชอบที่พี่ไปยุ่งกับใคร รู้สึกห่วงทุกครั้งที่พี่หายไป กลัว.. กลัวว่าพี่จะไม่คิดแบบเดียวกับที่ผมคิด"
 
เสียงนุ่นทุ้มเหมือนคนเล่านิทานกำลังเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจของนักรบออกมา ผมเผลอมองปากอิ่มสวยที่เอ่ยมาแต่ละคำพูด ผมกำลังหลงใหลผู้ชายคนนี้
 
"แล้วนายกำลังคิดอะไร"
ผมถามออกไปอย่างลืมตัว ไม่รู้ว่าใบหน้าของเราเริ่มใกล้ตอนไหน ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เราจ้องตากันอยู่แบบนั้น
 
"ไทล์... เป็นแฟนกับผมมั้ย"
คำถามที่ถูกถามออกมา ไม่ต้องมีคำตอบใดผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปจูบแผ่วเบาที่ปากหนาแต่อิ่มสวยของนักรบ นักรบเองก็ค่อยๆดูดเม้มริมฝีปากผม เราจูบกันอยู่สักพักก่อนผมจะผละออกมา
 
"นักรบ.. พี่แค่ไปปรับความเข้าใจกับครอส มันไม่มีอะไรจริงๆนะ"
ผมพูดออกมาและจับมือหนาแน่น นักรบมองหน้าผมนิดหน่อย
 
"ผมขอโทษ ที่ไม่ได้ฟังอะไรจากพี่เอาแต่คิดไปเอง จนเผลอทำร้ายพี่ไป"
เหมือนร่างสูงจะคลายความกังวลไปได้มากแล้ว ผมจึงเอนซบลงอกแกร่ง
 
"ไทล์.. พี่ยังไม่ได้ให้คำตอบผมเลยนะ"
เหมือนนักรบคนเดิมจะกลับมาแล้ว ผมผละออกจากอกแกร่งนิดหน่อย ก่อนจะรีบติดกระดุมเสื้อ และลุกออกจากตักของนักรบซึ่งเจ้าตัวก็ได้แต่มองผมแบบไม่เข้าใจ
 
"ไปส่งบ้านหน่อยสิ"
ผมพูดบอกออกไปซึ่งดูเจ้าตัวก็ยังคงสงสัยแต่ไม่ได้ถามอะไรออกมา ผมเดินออกมากับนักรบตามทางที่โดนลากมาเมื่อกี้ เจอกับพรีเมียมที่จิบเบียร์รอ
 
"กูไปส่งพี่เดียร์ให้แล้วนะ แล้วมึงอ่ะ อะจึกๆไปยัง"
พรีเมียมถามออกมาทำเอาผมเบือนหน้าหนี นักรบตบหัวพรีเมียมไม่แรงมากนัก 
 
"แผนมึงห่วยแตกมาก กูทำไทล์ร้องไห้ด้วย"
นักรบพูดไปจับมือผมแน่นขึ้น ผมไม่กล้าสบตากับพรีเมียมเท่าไหร่เลย
 
"555 พี่ไทล์แม่งเอามึงอยู่จริงๆ แล้วนี่มึงจะไปไหน"
พรีเมียมถามนักรบออกมา 
 
"กูจะไปส่งไทล์ที่บ้าน ไปละ"
นักรบลาพรีเมียมเสร็จเด็กนั่นยกมือไหว้ผมนิดหน่อบเราจึงพากันเดินออกมา
 
ระหว่างทางเราก็พูดคุยกันไปเรื่อยๆ บรรยากาศเริ่มกลับมาเป็นปกติ จนเมื่อรถจอดหน้าบ้านผม ผมมองหน้านักรบนิดหน่อยและพูดออกไป
 
"เข้ามาในบ้านก่อนสิ"
ผมพูด นักรบมองหน้าผมแบบอึ้งๆ และคลี่ยิ้มบางๆ ผมลงไปเปิดประตูใหญ่ของบ้านให้นักรบจอดรถและลงเดินมากับผม ผมพาร่างสูงมาที่ห้องรับแขกของบ้านและล็อคประตู
 
"ไหน ลองขออีกทีสิ"
ผมพูดและจ้องหน้านักรบนิ่ง เด็กนั่นก็จ้องผมนิ่งและเอื้อมมือมาจับมือผม
 
"ไทล์ เป็นแฟนกับผมนะ"
เพียงแค่ประโยคนั้นจบลง ผมรีบพยักหน้ารัวๆ ทันที นักรบส่งยิ้มมาให้ผมก่อนจะกอดผมไว้หลวมๆ 
 
"ไทล์.."
"หื้ม"
 
นักรบเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนที่อ้อมแขนจะกระชับแน่นขึ้น
 
"รักไทล์นะ โคตรรักเลยว่ะ รักๆๆๆ"
"พอแล้ว 555"
 
นักรบบอกรักผมออกมา ทำเอาใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ใครบอกนายกันละ ว่าพี่ไม่ได้คิดแบบเดียวกัน
 
"รักเหมือนกันนะ"
ผมพูดแผ่วเบาอย่างอายๆ นักรบเงียบไปและกอดผมอยู่อย่างนั้น
 
ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไงแต่นักรบคือผู้ชายที่ผมเลือกแล้ว..
 
ต้องของคุณอะไรถึงจะพอ ที่ทำให้ผมและเขาได้ยืนอยู่ด้วยกันตรงนี้
ขอบคุณความใจดีของนักรบที่อยู่กับผม
ขอบคุณความบังเอิญที่ทำให้เราได้เจอกัน
ขอบคุณความอดทนที่เขารอผม
หรือขอบคุณ...
 
ครอสที่ทิ้งผมไป
 
ไม่ว่าควรจะขอบคุณอะไรหรือใคร 
 
"นักรบ.. ขอบคุณนะ ที่อยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน"
ผมพูดขอบคุณออกมาจากใจ นักรบผละผมออกและจ้องหน้าผมนิ่ง
 
"ขอบคุณพี่ที่อยู่ให้ผมรักดีกว่า"
 
ไม่ต้องมีคำบรรยายอะไรให้พวกเราอีกต่อไป อนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไงผมไม่รู้ แต่ที่ผมรู้ คือผมจะประคองรักของเราให้นานที่สุด 
 
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}