พลอยแก้ว
facebook-icon

แอบรักราชนิกูลผู้สูงส่ง ที่มียังมีความรั้น ร้าย การันตี และอีกอย่างที่มีคือเธอไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

ชื่อตอน : 16-มัดจำ

คำค้น : จัสทีน่า,องค์หญิง,ทะเลทราย,อาหรับ,องครักษ์,ฮะมีส,ดวงใจ,ป่าเถื่อน,ดิบเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 734

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2563 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16-มัดจำ
แบบอักษร

ดวงใจองครักษ์เถื่อน 

ตอนที่ 16 

(มัดจำ) 

"ท่านเชคฮ อนุญาตให้ลูกไปต่างแดนแบบนั้นได้อย่างไรคะ ลูกยังเด็กเกินไปที่จะไปลำพังแบบนั้น" เพียงรู้ว่าบุตรสาวนั้นไปยังดินแดนที่ห่างไกล หลังจากบุตรสาวนั้นได้ไปถึงประเทศไทยแล้ว พระนางจัสซีเนียจึงต่อว่าสวามีที่ข้ามหน้าข้ามตาคนเป็นแม่ แอบอนุญาตให้ลูกสาวไปเพียงลำพังโดยไม่ปรึกษาสักคำ มันทำให้นางนั้นห่วงใยลูกจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร 

"เกรย์สันดูแลน้องได้ มีฮะมีสที่เก่งกาจอีกคน ลูกแค่ไปเที่ยว ลองปล่อยให้ลูกมีประสบการณ์ข้างนอกบ้างจะได้เก่งรู้จักใช้ชีวิตและดูแลตัวเอง" เชคฮ จาห์มาล์ให้เหตุผล 

"แต่น้องห่วงลูก"  

"พี่ก็ห่วงเหมือนกัน แต่มองอีกมุมถ้าเราจะคอยหวงลูกดั่งไข่ในหิน ลูกจะกลายเป็นคนอ่อนแอ ทำอะไรเองไม่เป็น ตื่นเต้นกับการเจอผู้คนในสังคมก็ได้นะ" 

หัวอกของคนเป็นพ่อแม่มีหรือจะไม่ห่วง แม้ผู้เป็นสวามีจะให้เหตุผลปลอบใจ แต่จัสซีเนียก็ห่วงบุตรสาวอยู่ดี รวมเป็นถึงเชคฮ จาห์มาล์เช่นกัน ห่วงบุตรสาวอยู่ข้างหลังไม่ต่างกัน 

"น้องก็ยังห่วงลูกอยู่ดี" 

"เอาน่า เกรย์สันกับฮะมีสเก่งและแกร่งดูแลองค์หญิงได้อยู่แล้วไปแค่สามวันเดี๋ยวลูกก็กลับ น้องโทรหาลูกได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว" 

จัสซีเนียเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวล เงยหน้ามองสวามีที่นั่งเคียงกาย ก็ไม่รู้จะให้เหตุผลแก่ภริยาอย่างไรให้คลายกังวล จึงทำเพียงเอ่ยตัดบทด้วยเหตุผลตื้น ๆ เพื่อประโลมใจ 

"ถ้าน้องรู้ไม่มีทางให้ลูกไปหรอกค่ะ ไปคุยกันตอนไหนก็ไม่รู้ไม่ยอมบอกน้องสักคำ" 

"พูดอย่างกับคนน้อยใจ หรืออยากไปเหมือนลูกหรือไง" 

"เปล่าซะหน่อย" 

คำพูดของจัสซีเนียเอ่ยขึ้นล้วนห่วงใยบุตรสาว นั่นจาห์มาล์รู้ดีแต่ไม่อยากให้ภริยาเศร้าหมอง จึงต้องเอ่ยแซวหยอกเย้า ขยับกายเข้าไปกอดออดอ้อน หอมแก้มหล่อนอย่างเอาใจ ความทะเล่นของจาห์มาล์ทำให้จัสซีเนียมีรอยยิ้มเมื่อถูกแซวเปรียบเทียบใส่ลูก 

"อยากไปช้อปปิ้งไหมล่ะเดี๋ยวพาไป" 

"ไม่ค่ะ" 

"เผื่อน้องอยากได้อะไร เสื้อผ้า กระเป๋า เครื่องทองเครื่องเพชร" 

"ของพวกนั้นน้องมีหมดแล้ว น้องไม่อยากได้อะไรแล้วค่ะ..." 

สีหน้าที่บูดบึ้งทำเอาจาห์มาล์นั้นต้องหาทางตะล่อมให้โอนอ่อน อยากสิ่งต้อนที่คิดว่าผู้หญิงจะชอบมาเสนอ เพราะไม่อยากให้ภริยานั้นกลัดกลุ้มมากเกินไป แต่ไฉนเลยภริยากลับปฏิเสธในสิ่งสวยงามที่ผู้หญิงทั่วไปชอบใจ  

"แล้วอะไรล่ะที่น้องอยากได้ บอกพี่สิคนดี" 

"น้องอยากหาอะไรทำค่ะคือน้องมีความคิดว่าทำแบรนด์น้ำหอม น้องไม่อยากอยู่เฉย ๆ น้องเบื่อ" 

นั่นทำให้จาห์มาล์ต้องเอ่ยถามอย่างเอาใจ และคำถามนั้นทำให้จัสซีเนียหันมาฉีกยิ้มหวานให้สวามี เมื่อคำพูดของจาห์มาล์เหมือนเปิดทางให้นางได้สานต่อในสิ่งที่คิดในหัว 

"เอาสิ ให้พี่ช่วยอะไรไหมล่ะ" เขาเห็นตามในสิ่งเมียรักเอื้อนเอ่ย แล้วเสนอตัวอาสาเผื่อว่าเขาจะช่วยเหลือหล่อนได้บ้าง แม้จะไม่ได้ช่วยเต็มร้อยก็ตาม ขอแค่ได้มีส่วนร่วมในสิ่งที่เธอทำเขาก็ดีใจหนักหนา 

"ไม่ต้องช่วยอะไรมากหรอกค่ะ เป็นทุนให้น้องอย่างเดียวก็พอ ที่เหลือน้องจัดการเองค่ะ" จัสซีเนียบอกกล่าวด้วยรอยยิ้ม หล่อนคาดหวังว่าเขาจะเป็นเงินทุนสำรองให้หล่อนอย่างไม่คิดอิดออด เพราะตลอดที่ผ่านเขาก็หาได้ปฏิเสธเธอสักครั้ง ในสิ่งที่หล่อนนั้นเอ่ยปาก 

"ธุรกิจไม่มีคำว่าให้ฟรีหรอกนะจัสซีเนีย" คนเจ้าเล่ห์เอ่ยอย่างมีเลศนัย 

"ก็น้องแค่ยืมก่อน เดี๋ยวจะคืนทีหลังไงคะ" สายตาที่มองมาทำให้จัสซีเนียนั้นเริ่มจะไม่ไว้วางใจ แต่ต้องวางท่าทีให้นิ่ง แม้ลึกแล้วจะหวาดหวั่นก็ตามที 

"มันต้องมีมัดจำก่อนนะ" 

"มัดจำอะไรตอนนี้น้องไม่มีให้หรอก มีทองเส้นเดียวบนคอเนี่ย เอาไปก่อนได้ไหมล่ะคะ" 

จัสซีเนียบอกเล่า พร้อมกับเงยหน้าจ้องมองเขาที่มองหล่อนไม่วางตา มือหนึ่งจับสร้อยทองที่อยู่บนคอ บ่งบอกว่าหล่อนนั้นมีสิ่งมัดจำให้เพียงเท่านี้ แต่คนมือดีก็จับมือของเธอมาจูบ สบสายตามองหน้าหล่อนอย่างไม่ชอบมาพากล นั่นทำให้จัสซีเนียเริ่มจะคาดเดาออกแล้วในใจ ว่าคนเป็นสามีต้องการสิ่งใดตอบแทนเป็นการมัดจำ 

"ไม่อยากได้ทอง เพราะพี่มีเยอะแยะ" 

"แล้วท่านพี่ต้องการอะไร" 

"พี่อยากได้น้อง" 

"ตอนนี้เนี่ยนะ!" 

"อืม" 

"ตะวันโด่ขนาดนี้เนี่ยนะ" 

"อืม....พวกเจ้าออกไปให้หมด" 

(เพคะ) 

"ท่านพี่...ว้าย!!" 

สิ่งต้องการเป็นอย่างที่จัสซีเนียคาดเดา และที่ทำเอาหล่อนตกใจนั่นเพราะตอนนี้มันตะวันเจิดจ้า และคนน่าไม่อายเช่นจาห์มาล์ ก็ไม่เคยนึกหวั่นต่อเวลาเมื่อคนอย่างเขามันจะเอา! 

ท้ายที่สุดหล่อนก็ต้องยอมจ่ายมัดจำด้วยแรงปรารถนาที่ล้นปรี่ จนคนตัวดีหนำใจนั่นจึงทำให้หล่อนได้พักผ่อนในเวลาต่อมา...กาลเวลาที่เลยผ่านไม่ได้ทำให้ความรักของคนทั้งสองจืดจางลงได้ มีแต่เพิ่มทวีคณานับเรื่อยไป ด้วยความรักและผูกพันไม่เสื่อมคลาย 

ความคิดเห็น