OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

EP.05 เฝ้าเด็ก [1/2]

ชื่อตอน : EP.05 เฝ้าเด็ก [1/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 629

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2563 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.05 เฝ้าเด็ก [1/2]
แบบอักษร

EP.05 

เฝ้าเด็ก 

[1/2] 

 

 

                NINE TALK

                เกือบหนึ่งเดือนที่ผมกับพีชได้คุยกัน มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากเลยครับ จากที่ผมเคยคิดว่าตัวผมเองน่าจะกลัวกับความสัมพันธ์แบบนี้เพราะผ่านการมีคนคุยมาหลายรูปแบบ ใจหนึ่งก็อยากมีแฟน แต่อีกใครก็กลัวมันจะจบแบบเดิม

                แต่พีชต่างจากทุกคนที่เข้ามาหาผม เขามองคนละจุดกับคนอื่น พีชไม่เคยมองผมแบบหาผลประโยชน์ ไม่สนใจว่าผมจะยากดีมีจนแค่ไหน พีชสนใจแค่ว่าชีวิตผมเป็นอย่างไร แต่ละวันทำอะไรบ้าง แล้วเขาจะคอยยกยอปอปั้นผมเสมอว่าทุกสิ่งที่ผมทำน่ะมันดีแล้ว งานไร้สาระพวกนี้ที่คนอื่นเคยว่าผมแต่พีชกลับมองว่ามันเจ๋ง และเขาชอบมาก

                ผมดีใจนะที่มีคนเข้าใจความติสท์ของผม...

                “น้องดีกับกูมากเลยไอ้ปืน เพิ่งจีบกันไม่นานแต่กูประทับใจจริง ๆ”

                “มึงเลิกอวยน้องมันให้กูฟังสักวันได้ไหมเนี่ย”

                “เท่ที่สุดเท่าที่กูเคยคุยมาแล้วคนเนี้ย”

                “เพราะมันไม่รู้หรือเปล่าว่ามึงเป็นลูกเต้าเหล่าใคร อีกอย่างคนที่มึงเคยคุยมึงต้องดูด้วยดิว่าแต่ละคนอะใคร ลูกผู้ดีทั้งนั้น ชีวิตลูกคุณหนูแบบมึงใครเขาก็หวังจะคบหาด้วยแล้วสุขสบายปะวะ ใครจะคิดว่ามึงจะทำตัวเหมือนไม่มีจะกินแบบนี้”

                “กูไม่ได้รวย ป๊ากูรวย แล้วกูไม่ได้อยากรวยแบบป๊ามึงเข้าใจไหม กูอยากอยู่แบบนี้ไปวัน ๆ อะ แค่มีคนเข้ามาแล้วไม่หวังเงินทองอะไรจากกูก็พอแล้วปะ แค่พีชก็พอแล้ว”

                “คือมึงหลงน้องมันแหละ ดูออก ไปขอน้องเป็นแฟนเลยไป๊! ตั้งท่ารอเขาอยู่ได้ ทั้งที่อยากเป็นแฟนน้องมันจนตัวสั่นแล้ว”

                “กูตื่นเต้นไง ถ้าได้คบกันจริงพีชจะเป็นแฟนคนแรกของกูเลยนะเว้ย จะว่าไวก็ไวไป แต่กูไม่อยากรอ กูกลัวพีชทิ้งกูอะ”

                “โตกว่าเขาซะเปล่า ใจเสาะฉิบหาย”

                ชีวิตผมไม่มีอะไรมากไปกว่าการอยู่กับไอ้ปืน เรียน คุยกับพีช บางวันกลับบ้านบ้างแต่ไม่ค่อยได้กลับหรอกเพราะไม่มีใครอยู่ พี่นัทกับน้องนีนอยู่คอนโด แม่ก็ไปอยู่บ้านใหญ่ที่ผมไม่อยากจะกลับไปเหยียบสักเท่าไหร่ ผมไม่อยากเจอป๊า เจอกันทีไรต้องมีปากเสียงกันทุกที ป๊าชอบบังคับให้ผมรับช่วงต่อธุรกิจของเขาซึ่งมันก็เป็นธุรกิจไม่ได้ขาวสะอาดอะไรนัก ผมไม่ชอบ ไม่อยากทำ

                ให้ผมรวยแล้วรักษาครอบครัวไว้ไม่ได้อย่างป๊าน่ะ ผมยอมอยู่แบบพอมีพอกินแต่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวยังจะดีกว่าอีก นอกจากเงินและของแพง ๆ แล้วพวกเราสามพี่น้องก็ไม่เคยได้ความอบอุ่นอะไรจากป๊าเลยนะ เหมือนป๊าแค่ใช้เงินฟาดหัวลูกตัวเองเพื่อชดเชยความผิดที่ตัวเองก่อ

                ช่างเถอะ พูดถึงป๊าแล้วผมจะอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที...

                “เออ วันไหนมึงว่างมึงเข้าไปเอาของที่คอนโดกูหน่อยนะ อาเธียรโทรมาเมื่อวานบอกว่าป๊าซื้อกระเป๋าคอลเล็คชั่นใหม่มาให้กูอีกแล้ว”

                “ทำไมคนจนอย่างกูมีบุญได้ใช้ของแพงจนคนอื่นคิดว่ากูรวยหมดแล้วเนี่ย แล้วลูกเศรษฐีอย่างมึงเสือกติสท์ชอบชีวิตจน ๆ เฮ้อ นี่ถ้ากูเอาของที่มึงให้ไปขายนะ กูว่ากูรวยจนซื้อบ้านใหม่ให้แม่ได้แล้ว แต่กูไม่ขายหรอก เสียดาย เกิดวันไหนมึงนึกอยากเอาคืนขึ้นมาก็ซวยกูอีก”

                “จะเอาไปทำอะไรก็เรื่องของมึง มึงก็รู้ว่ากูไม่ใช้”

                “ก็ไม่แน่ มึงไม่ใช้แต่มึงอาจจะเปลี่ยนใจเอาไปเปย์น้องพีชก็ได้ พอมึงมีแฟนเดี๋ยวกูก็เป็นหมาหัวเน่าแล้ว”

                พีชไม่ใช่คนใช้ของแพง ยกเว้นรองเท้า เขาชอบรองเท้าผ้าใบมาก เห็นเล่าว่าขอพ่อซื้อรองเท้าเกือบทุกเดือน เท่าที่เขาส่งรูปมาให้ผมดูว่าเขาอยากได้รุ่นนั้นรุ่นนี้น่ะ ผมมีหมดแล้ว อันไหนที่ว่าลิมิเต็ดผมก็มี ป๊าซื้อมาประเคนให้ผมทุกอย่าง เสียดายอย่างเดียวตรงที่ขนาดเท้าของผมกับพีชน่ะคนละไซส์กัน ไม่อย่างนั้นผมคงยกทั้งหมดที่ผมมีให้พีชไปแล้ว

                “อ่า กูลืมเพ้นท์รองเท้าให้พีชเลย”

                เมื่อฉุกคิดได้ว่าหลายวันก่อนพีชซื้อรองเท้าผ้าใบสีขาวมาทิ้งไว้ให้ผมที่ห้อง บอกให้ผมเพ้นท์รองเท้าลายเท่ ๆ ให้เขาหน่อย ไม่ใช่แค่รองเท้านะ เสื้อยืด เคสโทรศัพท์ พีชก็ให้ผมออกแบบให้ ผมก็ตามใจเขาทำให้ไปบ้างแล้ว ยกเว้นรองเท้านี่แหละยังไม่ได้ทำ

                “นี่ หายใจเข้าออกก็เป็นเรื่องของไอ้น้องพีชหมด ถามจริงนะ มึงนอนด้วยกันวันศุกร์ที่ผ่านมาเนี่ย มีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นเหรอ?”

                “มีไรล่ะ ไม่มี”

                “หอมแก้ม?”

                “ไม่ได้หอม”

                “จูบกันยัง?”

                “ไม่ได้จูบ”

                “ข้ามขั้นไปเลยเหรอ มึงเสียตัวแล้วเหรอไอ้ไนน์?”

                “ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ นอนจับมือกันเฉย ๆ”

                “ดีแล้วมึง อย่าเพิ่งใจง่าย เด็กเดี๋ยวนี้มันออกตัวแรงแบบนี้แหละ ไม่รู้จะแผ่วปลายไหม แล้วมึงแน่ใจนะว่าน้องมันชอบผู้ชายเหมือนกันอะ ถ้าจบด้วยการคิดกับมึงแบบพี่ชายนี่ฉิบหายเลยนะ ถ้ามึงจะคบมึงก็คุยกันให้เรียบร้อย”

                จะพูดยังไงดีล่ะ ผมกับพีชไม่เคยคุยกันเรื่องนี้เลยแต่กลับรู้ว่าตอนนี้ใจเราตรงกันนะ เราไม่ได้คิดต่อกันแบบพี่น้อง ที่บอกว่าชอบผมก็ชอบเขาแบบที่หวังจะคบหาด้วย พีชเองก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้คิดกับผมแค่พี่ แต่มันจะไปต่อได้อีกไกลแค่ไหนผมก็ไม่มั่นใจสักเท่าไหร่

พีชบอกผมว่าแฟนเก่าของเขาเป็นผู้หญิง ตอนที่ผมรู้ผมก็ลังเลอยู่เหมือนกันว่าเขาจะเปลี่ยนใจมาชอบผู้ชายได้จริงหรือเปล่า สำหรับบางคนการได้ลองคบเพศเดียวกันมันคือสิ่งแปลกใหม่ อาจคิดว่าเป็นเรื่องสนุก แต่ผมไม่ได้คิดแบบนั้นนะ ผมรู้สึกว่าการที่ผมจะรักใครสักคนผมไม่เคยเห็นความรู้สึกของตัวเองหรือใครเป็นเรื่องสนุก ผมอยากคบหา อยากจริงจัง แต่ว่าทุกคนที่เข้ามามันก็ไปไม่รอดเอง

สำหรับพีชผมเองก็ไม่รู้ว่ามันจะจบเหมือนกับทุกคนที่เข้ามาหาผมไหม แต่เท่าที่รู้จักกันมาพีชไม่เหมือนคนอื่น และผมเองก็รู้สึกว่าเข้ากับเขาได้มากกว่าทุกคนที่ผ่านมา คงจะดีมากหากได้คบกันจริง หรือสุดท้ายมันอาจจะไม่สมหวังก็ได้ ตรงนี้ผมก็เตรียมใจมาพอสมควรแล้วล่ะ ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากจะลองดูอีกสักครั้ง ผมอยากไปต่อกับเขา ไม่อยากให้มันจบลงเลย

 

14.00 น.

วันนี้ผมเลิกเรียนบ่ายสองโมงตรงครับ แล้วโชคดีด้วยที่อาจารย์ปล่อยตรงเวลาเพราะผมค่อนข้างรีบ วันนี้มีนัดกับพีชไว้ เขาบอกว่าเขาจะซ้อมบาสวันแรกผมเลยจะไปดูเขาสักหน่อย อยากไปให้กำลังใจเขาน่ะครับ อย่างน้อยคนที่เป็นตัวขับเคลื่อนให้พีชเลือกเข้าชมรมบาสก็คือผมนี่แหละ

ตอนที่พีชถามว่าอยากเห็นเขาเตะบอลหรือเล่นบาส ผมตอบตามความจริงเลยนะ ว่าถ้าพีชเล่นบาสคงเท่มาก ๆ เขาน่ะตัวสูง หุ่นนักกีฬาพอสมควร ถ้าเล่นบาสคงได้เปรียบและเหมาะกับเขามากกว่า ฉะนั้นวันนี้จะไปดูให้เห็นกับตาเสียหน่อยว่าจะเท่สมกับที่ผมจินตนาการเอาไว้ในหัวหรือไม่

“ไอ้ปืน กูไปก่อนนะ รีบไปหาพีช”

“น้องมันยังไม่เลิกเรียนเลยนี่ มึงรีบไปไหน”

“กว่าจะถึงก็เลิกเรียนพอดี”

“รู้ว่าต้องเดินทางบ่อยไม่เอารถที่บ้านมาใช้สักคันวะ นี่หน้าฝนด้วย มึงจะได้มีรถคอยรับส่งเด็กมึงไง”

“มึงนี่อยากให้กูมีแฟนจังเลยนะ กับคนอื่นมึงไม่เห็นจะเชียร์ขนาดนี้เลย”

“ก็คนนี้ดูมึงชอบจริง มึงดูมีความสุขอะกูก็ต้องเชียร์ปะ เพื่อนจะมีผัวคนแรก อีกอย่างมึงจะได้เลิกโทรมากวนกูเวลากูอยู่กับแฟนด้วยเหตุผลว่ามึงเหงา ให้คุยเป็นเพื่อนมึงหน่อยอะไรแบบนี้ ตั้งแต่มีไอ้เด็กพีชนี่มึงก็ไม่โทรมาหากูเลยนะไอ้ไนน์ ดีมาก ๆ แบบนี้แสดงว่ามึงแฮปปี้ดี”

“ไม่มีเวลาไปคุยกับใครหรอกมึง พีชโทรมาเฝ้ากูทั้งวันทั้งคืน กูไปนะ”

แล้วผมก็แยกกับเพื่อนทันทีเพราะต่างคนต่างมีนัด ปืนนัดกับแฟนไว้ ผมก็นัดกับพีชเช่นกัน โดยเลือกโดยสารรถแท็กซี่เพื่อความสะดวกสบาย ทว่าระหว่างทางกลับนึกถึงคำพูดที่ปืนบอกว่าผมน่าจะเอารถมาใช้สักคัน ลำพังตัวผมน่ะไม่ลำบากหรอกครับ ชินกับการเดินทางแบบนี้แล้ว แต่ถ้ามีพีชเข้ามาในชีวิตผมก็อยากมีรถแอร์เย็น ๆ ให้เขานั่งนะ อย่างน้อยมีไว้คอยรับส่งพีชตอนหน้าฝนก็ยังดี

การจะเอารถที่บ้านมาใช้สักคันน่ะไม่ใช่เรื่องยากเลยครับ ป๊าซื้อรถให้ทุกคน พี่นัทก็มี น้องนีนก็มี พี่น้องผมมีรถขับหมดยกเว้นผมที่ไม่เอามาใช้ เพราะไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเองว่าจะไม่ใช้เงินหรือของที่ป๊าให้เลยสักอย่าง อะไรที่ป๊าซื้อให้ผมโดยตรงน่ะผมไม่เอา นี่ถ้าป๊าเห็นว่าผมเอารถที่ป๊าซื้อให้มาใช้ป๊าคงดีใจแล้วหลงคิดว่าผมใจอ่อนจะกลับไปอยู่ใต้อาณัติป๊าอีกแน่

สุดท้ายผมกับป๊าก็จะวนมาทะเลาะกันเรื่องเดิมครับ ป๊าบังคับให้ผมดูแลธุรกิจต่อ เอาของราคาแพงมาล่อ ไม่ก็เอาเงินกองโตมาวางตรงหน้าแล้วชี้นิ้วสั่งให้ผมทำโดยบอกว่าทั้งหมดคือค่าจ้างครับ จ้างให้ผมเข้ามาเรียนรู้งานผิดกฎหมายของป๊า

และทุกครั้งที่ทะเลาะกันแบบมีปากเสียงผมต้องเจ็บตัวเสมอ ทั้งที่ปากบอกว่ารักผมที่สุด แต่กลับตบตีผมรุนแรงราวกับไม่ได้ตั้งใจทำให้เกิดมา ผมเลยตั้งใจจะใช้ชีวิตตรงข้ามกับที่ป๊าต้องการเพื่อให้เขาเห็นว่าผมอยู่ได้ มีชีวิตอยู่แบบนี้ผมมีความสุขดี ไม่ต้องมีเงินทองมากมายมากองตรงหน้าผมก็มีชีวิตอยู่ต่อไปได้

เรื่องราวระหว่างผมกับป๊าถูกดึงขึ้นมาคิดต่ออีกหลายเรื่อง โดยผมไม่รู้เลยว่าผมใช้เวลาทั้งหมดในการเดินทางไปกับการครุ่นคิดเรื่องในอดีต กระทั่งรถจอดเทียบกับป้ายโรงเรียนของพีชแล้วผมจึงได้มีสติกลับมายังเรื่องราวปัจจุบันตรงหน้า รีบจ่ายเงินค่าแท็กซี่และรีบลงจากรถเพื่อจะหาซื้อของกินเตรียมไว้ให้พีช

อ่า พอรู้ว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าจะได้เจอพีช ริมฝีปากผมมันคลี่ยิ้มออกมาเองเสียอย่างนั้น ทั้งที่เราเจอกันแทบทุกวันแต่กลับรู้สึกดีใจทุกครั้งที่ได้เจอ

ไม่นานผมก็ซื้อขนมและน้ำมาเต็มไม้เต็มมือ จากนั้นก็เดินสวนกับนักเรียนจำนวนมากในเวลาเลิกเรียนเพื่อเข้าไปหาพีชที่สนามบาส ซึ่งพีชบอกผมแล้วว่าเข้ามาในโรงเรียนแล้วเลี้ยวขวา เดินตรงไปเรื่อย ๆ จะเจอโรงยิม เขาจะซ้อมอยู่ที่นั่น ซึ่งตอนนี้คิดว่าน่าจะเริ่มซ้อมแล้วเพราะผมมาถึงช้ากว่าที่คิด การจราจรบนท้องถนนวันนี้หนาแน่นมากเลยครับ

มาไม่ทันให้กำลังใจพีชก่อนซ้อมเลย...

_______________________ 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

 

TALK 

ได้นอนจับมือกันครั้งเดียว ต้าวพีชโทรเฝ้าเขาตลอดไป โอ้โหหหหห มันเป็นหวงอะไรขนาดนั้นอะลูก กลัวพี่เขาหายไปเหรอครับ หืม 

 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ตุลาคม 

 

 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

ความคิดเห็น