ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 2 come back หวนสู่ความทรงจำ 100%

ชื่อตอน : chapter 2 come back หวนสู่ความทรงจำ 100%

คำค้น : ธัญล่าฝันซีซั่น3 ธัญวลัยxสถาพรบุ๊คส์ ละอองอาย เรื่องเล่าบนดาวเคราะห์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 256

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2563 08:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 2 come back หวนสู่ความทรงจำ 100%
แบบอักษร

ห้องประชุมของทีมงานรายการ Go Goal จุทีมเบื้องหลังได้ประมาณ 10 คน ทว่าไร้ซึ่งเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงหวานนุ่ม แต่ดังก้อง ฉะฉานและชัดเจนของโปรดิวเซอร์หลักอย่างเวลา ทุกสายตาจับจ้องไปที่จอภาพซึ่งฉายแผนการดำเนินงาน ประวัติและหัวข้อที่ต้องศึกษาเกี่ยวกับแขกรับเชิญทั้งหมดอย่างละเอียดที่เธอเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

“เบื้องต้นตามที่แจ้งนะคะ เรามีเวลาเตรียมงานกันแค่ห้าวัน เพราะฉะนั้นคงต้องเหนื่อยกันหน่อย” สายตาคมปาดมองไปทางหญิงสาวสองคนซึ่งนั่งอยู่ริมสุดของโต๊ะประชุมตัวยาว ทั้งคู่รับรู้ได้ถึงสายตาที่จับจ้องของเวลา จึงพากันพยักหน้าหงึกหงักอย่างรับรู้ ทว่าเป็นการรับรู้แบบขอไปที

“แก้มติดต่อตัวแทนของแขกรับเชิญทีนะ ว่าพอจะขอข้อมูลส่วนตัวเบื้องต้นของนักวาดได้ไหม หรือไม่ก็ลองร่างข้อคำถามแล้วส่งไปให้ทางนั้นดูก่อน” เวลาเริ่มแจกแจงงานให้แต่ละคน จะได้ไม่มีใครกินแรงใครในช่วงที่ต้องทำงานแข่งกับเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามา

“เราอยากให้นกอ่านการ์ตูนของเค้าด้วย ฝากหน่อยนะ แล้วเดี๋ยวเรามาดิสคัสกัน” เธอหันไปพูดกับรัชนกที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงที่เบาพอจะให้ได้ยินกันแค่สองคน และพิธีกรสาวก็พยักหน้ารับถี่ๆ ทว่ามือกำลังป้องปากหาวเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ

“ส่วนน้องสองคน พี่อยากได้รายงานเกี่ยวกับหัวข้อที่เป็นที่สนใจในอินเทอร์เน็ต เกี่ยวกับนักวาดและการ์ตูนของเขา ขอให้ครอบคลุมนะ พี่ขอดูข้อมูลภายในวันนี้นะคะ จะได้แก้ไขทัน” เวลาหันไปทางนีรนุชและน้ำทิพย์ และทั้งสองคนก็พยักหน้ารับอีกรอบ แต่แววตาที่มองมานั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่ชวนให้เวลาตะขิดตะขวงใจ กระนั้นเธอก็เลือกจะมองข้ามและกระจายงานให้คนอื่นต่อ

“ใครมีคำถามหรือประเด็นอะไรจะเสนอเพิ่มเติมรึเปล่าค่ะ” เสียงใสซักถามเพื่อความมั่นใจว่าทุกคนเข้าใจงานส่วนที่ตนเองได้รับมอบหมายอย่างดีแล้ว

[ToonToon : คุณได้รับสิทธิหมุนวงล้อฟรี 1 ครั้ง]

สายตาเคร่งขรึมชำเลืองมองแจ้งเตือนจากแอปการ์ตูนบนหน้าจอโทรศัพท์ ที่สั่นเล็กน้อยขณะที่เธอกำลังรอคำตอบจากลูกทีม ซึ่งดูไม่มีวี่แววว่าจะมีใครกล้าถามหรือมีข้อเสนอแนะใดๆเพิ่มเติมอีก เฉกเช่นทุกงานที่ผ่านมา

“ถ้างั้น เวขอปิดประชุมไว้เท่านี้ค่ะ ขอบคุณทุกคนมาก” ร่างระหงกล่าวพลางลุกขึ้น เผยรอยยิ้มเล็กๆให้กำลังใจผู้ร่วมทีมทุกคนของเธอ ที่ต่างลุกขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลนหอบภาระงานที่ได้มอบหมายมาเมื่อครู่กลับโต๊ะกันอย่างไม่รีรอ

“การ์ตูนนั่นหาอ่านได้จากไหนอ่ะเว?” เสียงของรัชนกเอ่ยถาม ขณะที่เธอพยายามจะเดินตามให้ทันร่างแบบบางในชุดบอดี้สูท

“นกต้องโหลดแอป ToonToon มาก่อน เมื่อคืนเราลองอ่านดูแล้ว แต่ละตอนไม่ได้ยาวมาก ส่วนใหญ่แล้วนักเขียนสื่อผ่านทางใบหน้าของตัวการ์ตูนซะมากกว่า อ่านสนุกดีนะ เป็นการ์ตูนแบบให้เราคิดต่อได้เอง ว่าเขาต้องการสื่ออะไร” เวลาหันมาคุยกับพิธีกรสาวประจำรายการ ที่กำลังเปิดค้นหาชื่อแอปพลิเคชั่นเพื่อทำการดาวน์โหลด

“แล้วนักวาดนี่เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เมื่อวานเราลองหาในเน็ตแต่ไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเค้าเลย” รัชนกหันมาถามเวลา ขณะที่โทรศัพท์กำลังอยู่ในช่วงดาวน์โหลดแอปพลิเคชั่น

“คงเป็นผู้ชายนะ เพราะเค้าตอบ ’ครับ’ มาในเมล เดือนนี้เราโอนค่าเช่าไปแล้วนะ” เมื่อทั้งสองเดินกันออกมาไกลจากคนอื่นๆ เวลาจึงเริ่มพูดเรื่องส่วนตัวกับอีกฝ่าย

“จ๊ะ รับแล้ว ใช้ไปแล้วด้วย เพิ่งสั่งซื้อกระเป๋าใบใหม่เมื่อเช้านี้เอง” รัชนกหันมาฉีกยิ้มหวานพลางหัวเราะน้อยๆอย่างมีจริต ที่ทำให้คนมองไม่แปลกใจสักนิด ว่าทำไมพวกผู้ชายถึงได้ตกหลุมเสน่ห์ของรัชนกกันเป็นแถว

“อย่างนกจะใช้เดือนละเป็นล้านก็ไม่สะเทือนขนหน้าแข้งหรอก เดี๋ยวเราไปประชุมก่อนนะ” เวลายกมือขึ้นโบก ก่อนจะเดินแยกไปขึ้นลิฟต์

ห้องประชุมอยู่บนชั้น 24 และขณะที่เวลามาถึงนั้น ผู้เข้าร่วมประชุมคนอื่นๆ กำลังทยอยกันเข้ามาพอดี ประจวบเหมาะกับเธอเจอกับ ‘พี่นิดหน่อย’ โปรดิวเซอร์รายการวาไรตี้เรตติ้งดีตลอดปีของช่องที่ประตู ทั้งสองจึงพากันไปหาที่นั่งใกล้ๆกันในห้องประชุม

พี่นิดหน่อยเป็นสาวข้ามเพศที่กลายเป็นผู้หญิงเต็มตัว ตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีส่วนไหนที่หลงเหลือเค้าโครงของความเป็นผู้ชายเอาไว้ แม้แต่เสียงของเธอก็แหลมเล็กเหมือนผู้หญิงทั่วๆไป และเพราะต้องทำรายการที่พบดารานักแสดงบ่อยๆ โปรดิวเซอร์นิดหน่อยถึงได้หมั่นเข้าออกคลินิกเหมือนแม่บ้านไปจ่ายตลาด ขนาดอายุเลยเข้าเลยสี่ยังดูสาวเหมือนอายุมากกว่าเวลาแค่ไม่กี่ปี

“ได้ข่าวว่ามีหนุ่มมาขายขนมจีบหน้าตึกเลยเหรอจ๊ะ เสน่ห์แรงไม่เบานะน้องเวลาเนี่ย” นิดหน่อยหันมาเย้ากับโปรดิวเซอร์รุ่นน้อง ทว่าเวลาทำหน้าเหมือนกินของขมก่อนจะส่ายศีรษะไปมาน้อยๆ

“คงสู้พี่นิดหน่อยไม่ได้หรอกค่ะ ได้ข่าวว่ามีนักแสดงหน้าใหม่ย่องขึ้นคอนโด แอบกินหญ้าอ่อนระวังเสาะท้องนะคะพี่” เวลาเย้ากลับบ้าง ทำเอาอีกฝ่ายยกมือขึ้นป้องปางพลางทำตาโตเหมือนคาดไม่ถึง

“ข่าวเร็วมาก นับถือจริงๆ แต่คงไม่เสาะท้องหรอกจ๊ะ เพราะพี่กินยาดักไว้แล้ว ห่วงแต่เรานั่นแหละ คงจะต้องหาชุดเกราะเสริมใยเหล็กมาใส่ รายนั้นเค้าอยากได้อะไรต้องได้ สอยทีมพี่ไปสองคน ตอนนี้ตบกันให้วุ่นวาย เดือดร้อนพี่ต้องเสียลูกน้องเพราะเรื่องรักๆใคร่ๆ” นิดหน่อยเบะปากมองบนอย่างเอือมๆ ก่อนจะสงวนท่าทีเมื่อคนที่ถูกพูดถึงเดินเข้าห้องประชุมมาด้วยสีหน้าแช่มชื่น

เป็นโชคดีของเวลาที่นิรุจมีตำแหน่งเป็นรองกรรมการผู้อำนวยการ ทำให้เขามีตำแหน่งแห่งที่เอาไว้เฉพาะตัว จึงทำได้เพียงโบกมือหย่อยๆ และทำตาหวานเยิ้มมาทางหญิงสาวอย่างไม่คิดปิดบัง

“เค้าออกจะน่ารักเนอะ ว่าไหม?”

“งั้นยกให้พี่นิดหน่อยแล้วกันค่ะ เวขอผ่าน” สองสาวกระซิบกันเบาๆอย่างขบขัน ก่อนที่การประชุมจะเริ่มขึ้น

หลังจากก้าวเข้าสู่ยุคดิจิตอล การแข่งขันในอุตสาหกรรมกิจการโทรทัศน์ยิ่งสูงเป็นเงาตามตัว ตามจำนวนช่องที่ผู้ชมสามารถเข้าถึง และนั่นทำให้ ‘ผู้เล่น’ ในกิจการโทรทัศน์ จำเป็นต้องมี ‘อาวุธเด็ด’ ที่จะเรียกคนดูให้จ่อหน้าจอเปิดช่องของตัวเองค้างเอาไว้ให้นานที่สุด เพื่อกอบโกยเรตติ้งในยุคที่การทำกิจการโทรทัศน์ เหมือนกำลังต่อสู้กันอยู่กลางสนามรบ

รายการต่างๆถูกเรียงลำดับตามเรตติ้งที่ได้รับ และเวลาซึ่งอยู่กลางๆ เกือบจะบนๆจึงไม่ค่อยน่าเป็นห่วง ทว่าโปรดิวเซอร์ของสี่รายการรั้งท้าย มีสีหน้าไม่สู้ดีนักขณะประชุม อีกทั้งกรรมการผู้อำนวยการยังเชิญทั้งสี่คนให้อยู่ต่อหลังจากเลิกประชุมแล้วอีกด้วย ทำเอาเจ้ากรมข่าวลือเร่งสุมไฟไล่กระพือข่าวให้เป็นประเด็นไปทั้งตึก ‘รายการถูกถอด’

เวลาเดินออกมาพร้อมนิดหน่อย เธอไม่สนสายตาอาลัยของ ‘รองกรรมการผู้อำนวยการ’ ที่มองมาทางเธอด้วยแววละห้อย เธอรีบเดินออกมาอย่างไม่คิดจะหันไปมองความอาลัยนั้นสักนิด ราวเห็นมันเป็นสิ่ง ‘ไม่สบายตา’

“อ่อ พี่ได้ข่าวว่าคุณศศิประสบอุบัติเหตุ เวเอาใครมาออกแทนเหรอ?” นิดหน่อยหันมาถาม ขณะพากันเดินไปที่ลิฟต์

“นักวาดการ์ตูนน่ะค่ะ ตอนนี้การ์ตูนเค้ากำลังดังเลย เกาหลีซื้อลิขสิทธิ์ไปทำซีรี่ย์แล้วด้วย เวลองอ่านการ์ตูนเค้าดูแล้ว น่าสนใจมากๆเลยค่ะ” โปรดิวเซอร์สาวเอ่ยชมจากใจจริง ก่อนจะก้าวเข้าลิฟต์ที่มีโปรดิวเซอร์รายการอื่นอยู่ด้วย

“น่าสนใจมันคนละความหมายกับน่าสนุกนะ การ์ตูนเรื่องนี้เป็นยังไงแน่ เค้าไม่ได้ขายความสนุกหรอกเหรอ” นิดหน่อยถามซ้ำ ตามนิสัยของนักข่าวสายบันเทิงเก่า

“เป็นการ์ตูนที่น่าติดตามนะคะ เนื้อเรื่องไม่หนัก ออกจะแฟนตาซีด้วยซ้ำ แต่ตัวละครมีความเป็นมนุษย์มากๆ ไม่ใช่คนดีจ๋า แต่ก็ไม่ได้ร้ายแบบไม่มีเหตุผล ดูสมเหตุสมผลในทุกการกระทำ ทำให้คนอ่านอย่างเราเกลียดไม่ลงเลยค่ะ ออกจะเข้าใจในความร้ายของตัวละครด้วยซ้ำ” เวลาอธิบายไปตามความรู้สึก เพราะเธอยังอินกับการ์ตูนที่ตัวเองเพิ่งอ่านหามรุ่งหามค่ำมาได้เกือบครึ่งเรื่อง

“พูดเหมือนเป็นการ์ตูนซะเองเลยนะแม่คุณ ไปล่ะ ไว้เจอกัน” นิดหน่อยหันมาโบกมือให้ก่อนจะเดินออกจากลิฟต์ไปก่อน เพราะห้องทำงานของรายการเธออยู่ชั้น 18 ในขณะที่ของเวลาอยู่ชั้น 12

หญิงสาวกลับเข้าไปในห้องทำงาน ทุกคนกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น เกวลินหันมายิ้มให้ทันทีที่เห็นว่าบอสคนสวยของตัวเองกลับมาถึงแล้ว

“รับชาหรือกาแฟไหมคะพี่เว เดี๋ยวแก้มไปทำให้” เกวลินขันอาสาด้วยสีหน้าเต็มใจเหมือนทุกครั้ง และเวลาก็ตอบกลับด้วยการพยักหน้าเพียงหนึ่งครั้งก่อนจะเดินไปนั่งประจำที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ซึ่งอยู่ริมสุดของห้องและมีฉากกั้นแยกไว้ให้แบบสัดส่วน

ไม่นานนักเกวลินก็เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟหอมกรุ่น หัวหน้าสาวฉีกยิ้มกว้างแทนคำขอบคุณ ก่อนจะเปิดโน้ตบุ๊คเพื่อสะสางงาน และพบว่านีรนุชกับน้ำทิพย์ส่งงานเข้ามาในเมลพร้อมให้เธอตรวจสอบ เป็นงานเก่าจากเมื่อวานที่ยังแก้ไม่เสร็จสักที แม้จะผ่านการแก้มาแล้วมากกว่าสามครั้ง

โปรดิวเซอร์สาวยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบพร้อมทั้งกดคลิกเปิดเอกสาร สายตาคมสวยกวาดมองหน้าเอกสารราวเครื่องสแกนที่กำลังตรวจสอบ และเธอก็คลุมจุดที่ต้องแก้ไขเอาไว้จนแดงเถือกไปทั้งหน้าเอกสาร ก่อนจะส่งกลับไปให้นีรนุชทำการแก้ไขอีกที เช่นเดียวกันกับของน้ำทิพย์ เวลารู้สึกคล้ายว่าเอกสารของคนทั้งคู่ จะมาจาก ‘ต้นฉบับเดียวกัน’ แต่เธอมีงานอีกมากให้ต้องสะสาง ไม่มีเวลาจะมาสนใจกับเรื่องเล็กน้อยในตอนนี้

“พี่เวคะ เรื่องภาพที่จะใช้ คุณเอี๊ยงบอกว่าให้เราเลือกไปค่ะ ว่าจะเอาภาพไหนบ้าง แล้วเดี๋ยวเค้าจะส่งมาให้เราอีกที” ผู้ช่วยฝ่ายประสานงานเดินเข้ามาพร้อมโทรศัพท์สำนักงานในมือ เวลาพยักหน้ารับก่อนจะพักงานเอกสารแล้วเปิดโทรศัพท์แทน

ขณะเลือกรูปอยู่นั้น เมลก็ถูกส่งเข้ามาอีกฉบับ จากน้ำทิพย์ก่อนและตามมาด้วยนีรนุช คล้ายจะผลัดกันนำผลัดกันตาม เป็นการทำงานแบบคู่หูอย่างสมบูรณ์

เวลาเลือกจะตรวจงานก่อน เพราะรู้ดีว่าต้องเผื่อเวลาให้สองคนนั้นได้แก้ ทว่าเมื่อเธอเปิดงานใหม่ ซึ่งเป็นงานที่เธอเพิ่งสั่งไปเมื่อเช้านี้ นอกจากจะมีเค้าความเหมือนที่คล้ายจะโขกกันมาแล้ว เนื้อหาก็แทบจะควานหาเนื้อไม่เจอ

มือเรียวเล็กยกขึ้นกดที่ขมับเบาๆพลางสูดหายใจเข้าลึก สายตามองผ่านฉากกั้นที่ด้านบนเป็นกระจกใสไปยังสองคู่หูที่กำลังนั่งทำงานกันด้วยสีหน้ายับยู่ อันเกิดจากความไม่พอใจที่ต้องแก้งานซ้ำๆ อย่างไม่จบสิ้น

“น้ำกับนุช เข้ามาในนี้หน่อย” เสียงเรียกนั้นดังพอจะให้ได้ยินกันทั้งห้อง และสองสาวเจ้าของชื่อกันหันมาทางต้นเสียงด้วยสีหน้างุนงง กระนั้นก็เดินเข้ามาที่โต๊ะทำงานของเวลาแต่โดยดี

“นั่งก่อน” โปรดิวเซอร์สาวปรายตาไปทางเก้าอี้หน้าโต๊ะของตนเอง ก่อนจะเอนแผ่นหลังกับพนักพิงพลางผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้เดือดพล่านจนทำอะไรไม่มีเหตุผลกับผู้ใต้บัญชา

“น้องรู้ใช่ไหมคะ ว่าตำแหน่งนักเขียนบทรายการ จริงๆแล้วเรามีคนเดียวก็ได้ แต่พี่ต้องการความหลากหลายทางความคิด ถึงได้ใช้น้องสองคน แต่ตอนนี้พี่มองไม่เห็นความคิดสร้างสรรค์จากงานที่น้องส่งมาเลยอ่ะค่ะ แถมนักเขียนสองคน ทำไมถึงได้มีความคิดใกล้เคียงกันได้ขนาดนี้ล่ะคะ แล้วพี่จะต้องมีนักเขียนถึงสองคนไปทำไมล่ะ ถ้างานที่ออกมามันคล้ายกัน” น้ำเสียงนั้นไม่ได้เอ่ยดังนัก กระนั้นก็ยังหนักแน่นและเต็มไปด้วยแววจริงจังอย่างเปี่ยมล้น

สองสาวก้มหน้านิ่ง สายตาหลุบมองต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบกับแววตาคมกล้าที่กำลังวาวโรจน์ของเวลา

“พี่ไม่ได้อยากจะตำหนินะคะ แต่ถ้าไม่บอกก็กลัวน้องจะไม่รู้ ว่าควรจะต้องแก้ไขอะไร ตรงไหน พี่เรียกน้องมาไม่ได้จะว่าให้เสียใจ แต่ต้องการชี้ให้รู้ว่าที่ทำอยู่ตอนนี้มันไม่โอเคเลยค่ะ และจะให้พี่แก้งานให้น้องทุกครั้งก็ไม่ไหว พยายามให้มากกว่านี้หน่อยสิคะ มีคนอีกมากเลยที่อยากได้งานในตำแหน่งของน้อง ทำให้พี่ ให้ช่องเห็นสิคะ ว่าน้อง ‘คุ้มค่า’ ที่จะเก็บไว้” เวลากอดอกนิ่ง สายตาเธอจ้องมองทั้งสองคนด้วยแวววาวโรจน์

“ขอโทษค่ะพี่ พวกเราจะพยายามให้ดีกว่านี้” นีรนุชเงยหน้าขึ้นมาพร้อมน้ำตาที่เออล้นเต็มสองนัยน์เนตร

“ขอโทษนะคะพี่เว ขอโทษค่ะ น้ำจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกค่ะ” และน้ำทิพย์ก็ไม่น้อยหน้า หล่อนเงยหน้าที่น้ำตาอาบสองแก้มขึ้นมาอย่างน่าเวทนา ทำเอานีรนุชถึงกลับตะลึงกับความเจ้าน้ำตาของคู่หู

“ไม่ต้องขอโทษค่ะ แล้วไม่ต้องร้องไห้ด้วย อย่าเก็บเรื่องนี้ไปคิดจนรู้สึกไม่ดี แค่ตั้งใจให้มากกว่านี้ก็พอ เพราะที่พี่เรียกเรามา ไม่ได้จะหวังให้ต้องมาร้องไห้หรือเสียใจกับคำพูดของพี่ แต่พี่หวังให้เราสองคนทำงานให้ดีขึ้นเท่านั้น” เวลากล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำทุกประโยค เธอไม่มีจุดประสงค์ใดแอบแฝงเวลากล่าวตำหนิลูกน้อง เธอเพียงหวังว่าการตักเตือนจะทำให้งานที่ออกมามีประสิทธิภาพมากขึ้น จนถึงขีดสุดที่จะเป็นได้

“ค่ะ น้ำจะพยายามให้มากขึ้นค่ะพี่เว” น้ำทิพย์ที่ร้องไห้เสียจนจมูกแดงยกมือขึ้นปิดจมูก ทำให้คนที่นั่งข้างๆอย่างนีรนุชได้กลิ่นคล้ายยาดมมาจากอีกฝ่าย

“รับทราบค่ะพี่เว นุชจะทำให้เต็มที่ จนสุดความสามารถของนุชเลยค่ะ” นีรนุชรับบทสาวแกร่ง เพราะรู้ดีว่าคงรับบท ‘นางเอกเจ้าน้ำตา’ สู้คนที่ควักไส้ยาดมมาป้ายตาไม่ได้แน่ งัดเอาความมุ่งมั่นมาสร้างความประทับใจน่าจะเข้าท่ากว่า

“อืม ดีแล้วค่ะ ไปล้างหน้าล้างตาแล้วกลับมาทำงาน” เวลาระบายลมหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า

มือเล็กคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อทำการเลือกรูปจากการ์ตูนที่ต้องการจะใช้ สองสาวก็พากันเดินออกไปด้วยสภาพ ‘ตาแดงๆ’ โดยมีสายตาของเพื่อนร่วมทีมมองตามจนพ้นประตูห้อง ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยกลัวว่าตนจะโดนเรียกไป ‘เสริมแรง’ เหมือนคู่หูนอหนูด้วยอีกราย

[ความแตกต่างบนดาวเคราะห์]

[“ทำไมเธอถึงอยู่คนเดียวอีกแล้วล่ะ?” เด็กหนุ่มถามกับหญิงสาวที่นั่งอยู่คนเดียวใต้ต้นไม้ใหญ่

“เพราะฉันมันประหลาดอย่างที่เธอว่า คนอื่นๆก็เลยไม่อยากยุ่งกับคนประหลาด”

“ประหลาดก็ดีแล้วนี่ มันทำให้เธอสะดุดตา” เด็กหนุ่มหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ สายตาของเขาหลงใหลในความสดใสของเธอ

“ฉันไม่ได้อยากต่างจากคนอื่น แต่คนอื่นไม่เหมือนฉัน”

“บนดาวเคราะห์ก็เป็นอย่างนี้แหละ ไม่มีใครเหมือนใครหรอก”

“แต่คนอื่นไม่เห็นจะดีเลย ดาวเคราะห์นี้มีแต่คนธรรมดา ไม่มีใครสมบูรณ์แบบสักคน”

“เธอพูดเหมือนเป็น ‘นักบิกอวกาศ’ เธอมาจากดาวเคราะห์อื่นจริงๆด้วย”]

เวลาที่ได้อ่านการ์ตูนจนถึงตอนนี้รู้ในวินาทีนั้นเองว่า ‘นักบินอวกาศ’ ที่เธอเคยอ่านเจอในคอมเม้นต์ว่าใจร้าย ที่แท้เธอคือตัวเอกฝ่ายหญิงที่ดูจะประหลาดจากทุกคนบนดาวเคราะห์นี่เอง

[“ใช่ ฉันมาจากดาวเคราะห์ดวงอื่น ดาวที่มีแต่คนสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจนน่าโมโห!”

“แบบนั้นคงน่าอยู่มากเลยสินะ” เด็กหนุ่มนั้นมองไปทางหญิงสาวอย่างตื่นเต้นระคนสงสัยใคร่รู้ ทว่าเธอกลับฉีกยิ้มเหมือนอย่างที่เคยทำ เป็นรอยยิ้มแบบฝืนๆ ที่เหมือนจะปลอบใจตัวเอง

“คิดว่าการที่ต้องอยู่กับคนสมบูรณ์แบบ โดยถูกหวังให้ต้องสมบูรณ์แบบอย่างนั้น มันจะน่าอยู่ไหมล่ะ?”]

‘ไม่’ เวลาตอบเบาๆในใจ เมื่ออ่านมาถึงตอนที่เด็กสาวคนนั้นพูด เพราะเธอเองก็อยู่กับคนที่สมบูรณ์แบบจนน่าโมโหอย่างพี่ชาย คนที่ทำให้การทำดีแทบตายของเธอไร้ค่า เพราะเมื่ออยู่กับคนกับเขาแล้วเธอก็เป็นได้แค่เศษฝุ่นในอวกาศ

[“ไม่น่าอยู่หรอก ไม่มีใครชอบถูกบังคับ และไม่มีใครเหมือนใคร ทุกคนมีความแตกต่าง และความแตกต่างนี้แหละ ที่มันทำให้เธอพิเศษสำหรับเรา”

เรื่องและภาพโดย : มนุษย์บนดาวเคราะห์]

เป็นอีกครั้งที่การ์ตูนเรื่องนี้ทำให้เวลารู้สึกว่า นักวาดจะต้องเป็น ‘นักรักตัวยง’ แน่ๆ เพราะมุกจีบหญิงของเขามันช่างมีชั้นเชิงเป็นไหนๆ

หากเป็นเธอคงตกหลุมรัก ‘มนุษย์’ บนดาวเคราะห์คนนี้ไปแล้ว

 

---------------------------------------------------------

ทีมรอ nc แวะมาซื้อป๊อบคอนไปเขี้ยวเล่นระหว่างรอได้นะคะ เรื่องนี้นานหน่อยแต่อร่อยแน่จริงๆ ฮุฮุ

ความคิดเห็น