ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2563 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21
แบบอักษร

      “ไปด้วยนะคะ...นะ..นะ..” หญิงสาวลุกขึ้นเดินเข้ามาเกาะแขนประจบเอาใจ หล่อนไม่ยอมอยู่บ้านคนเดียวให้ประสาทเสียอีกแล้ว  ไปไหนไปกัน จะตามเกาะติดเขาไปนี่แหละ 

          “พี่ไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นเหมือนเมื่อวานหรอกนะ” ตะวันชี้แจงอย่างอ่อนโยน ไม่อยากให้หล่อนตะลอนไปร้อน ๆ อยู่กับบ้านสบายกว่า 

            “ไม่เป็นไร พี่ตะวันไปไหน ใบหม่อนไปด้วย”  ใบหม่อน อ้อนเต็มที่ เรียกพี่อย่างสนิทใจ หล่อนแปลงร่างเป็นตุ๊กแกไปแล้ว ช่างเหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด ซึ่งหล่อนเองก็คงจำอะไรไม่ได้แล้ว 

 

            ชายหนุ่มอ่อนใจ จำต้องยอมให้หญิงสาวติดสอยห้อยตามไปด้วย  หวังว่าวันเดียวก็คงจะเข็ดแล้ว ตะวันขับรถพาใบหม่อนมาจนเลยเขตไร่ หญิงสาวเพิ่งจะสังเกตเห็นป้ายชื่อ บ้านไร่ ใบหม่อน 

            “ใครเป็นคนตั้งชื่อไร่คะ น่ารักจัง” ใบหม่อนเอียงคอถาม 

            “พี่เอง” ตะวันตอบแบบเสียไม่ได้ 

            “แสดงว่าเมื่อก่อน ไม่ใช่ไร่กาแฟใช่ไหมคะ คงปลูกใบหม่อนแน่ ๆ เลย” หญิงสาวแสดงภูมิรู้ 

            “อย่าเดาเลย ไม่ถูกหรอก” 

            “ทำไมถึงชื่อนี้ล่ะคะ” หญิงสาวเซ้าซี้อยากรู้ เพราะเป็นชื่อเดียวกับชื่อของหล่อน 

            “สงสัยรู้ล่วงหน้า ว่าต้องมีเมียชื่อใบหม่อน” ชายหนุ่มแกล้งบอก 

            “ไม่ต้องทำเป็นพูด...เอาเรื่องจริงสิ” 

            “ก็นี่แหละ” 

            “อ๋อ..แฟนเก่าชื่อใบหม่อนงั้นสิ...แสดงว่าที่ยอมแต่งงานก็เพราะจะให้เค้าเป็นตัวแทนแฟนเก่าใช่ไหม” ใบหม่อนเชิดหน้า คอแข็ง มองออกไปนอกรถ อย่างไม่สบอารมณ์ 

            ตะวันคร้านจะอธิบาย คนอะไรขี้งอนชะมัด เรื่องไม่เป็นเรื่อง หล่อนก็มีความสามารถเอามาเป็นเรื่องจนได้ 

            ที่แรกที่ชายหนุ่มไปคือโรงพัก เขาเข้าไปคุยกับตำรวจ เรื่องความคืบหน้า แกะรอยคนร้าย ซึ่งเขาสนใจว่าจะเป็นคนงานในไร่ด้วยกันเองหรือเปล่า เพราะถ้าจับไม่ได้ ก็เท่ากับเขาเลี้ยงฆาตกรเอาไว้ ถ้าหากเป็นเช่นนั้น คงไม่เป็นผลดีแน่ ๆ เขาจึงให้ความร่วมมือกับตำรวจเต็มที่ในการสืบหาฆาตกรตัวจริง 

            ใบหม่อนนั่งเซ็งรออยู่ในรถ ตั้งนาน ก็ยังไม่มีทีท่าว่าตะวันจะกลับมา หล่อนจึงออกมาเดินเล่น ยืดเส้นยืดสายข้างรถ ผู้คนไม่มากนักแต่ก็ไม่น่ากลัวอะไร เพราะอยู่ในเขตโรงพัก 

 

            “สวัสดีครับ คุณใบหม่อนใช่ไหมครับ” 

            ใบหม่อนแปลกใจที่มีผู้ชาย ร่างสูง ผิวขาว หน้าตาจืดสนิท อายุอานามก็คงจะมากกว่าหล่อนไม่เท่าไหร่ เข้ามาทักทาย แถมรู้จักชื่อหล่อนเสียอีก 

            “เอ่อ...ค่ะ...สวัสดีค่ะ” ใบหม่อนรับคำงง ๆ 

            “ผม คทา ผู้จัดการ บ้านไร่ใบหม่อนครับ พอดีเห็นคุณลงจากรถเจ้านาย ก็เลยเดาว่าน่าจะใช่” ชายหนุ่มแนะนำตัว เขารู้จากคุณวรรณ ม่ายสาวทรงเสน่ห์ ตอนที่แวะเวียนไปกินอาหาร หล่อนเล่าให้ฟังถึงเมียของนายตะวัน แต่ไม่เห็นเหมือนที่หล่อนบอก เพราะผู้หญิงคนที่เห็นนี้จัดว่าสวยทีเดียว ไม่ได้ดูกะโปโล เหมือนที่โดนค่อนแคะ 

            “คุณคทา คงมาเรื่องคดีเหมือนกับพี่ตะวันใช่ไหมคะ” 

            “ครับ เสร็จธุระแล้วกำลังจะกลับ อีกเดี๋ยวนายก็ลงมา เห็นแวะคุยอยู่กับท่านสารวัตร” 

            “เหรอคะ ตกลงตำรวจรู้ตัวคนร้ายหรือยังคะ” 

            “ยังเลยครับ ก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้เป็นคนในไร่เลย” ผู้จัดการหนุ่มพูดหน้าตาเคร่งขรึมลง 

            “โอ้โห..น่ากลัวจังนะคะ” 

            “แต่ถ้าใช่ คนอย่างนายตะวันไม่ปล่อยไว้แน่” คทาพูดให้ความมั่นใจ แต่ก็ทำใบหม่อนเข้าใจไปอีกทาง 

            “ฆ่าแกงกันง่าย ๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ” ใบหม่อนคิดว่า ตะวันจะจัดการยิงทิ้งคนผิดง่าย ๆ เหมือนในละคร แถมไม่ติดคุกด้วย 

            “ก็อย่างที่เห็นแหละครับ” 

            ใบหม่อนสลดลง สับสนว่าแท้จริงแล้ว ตะวันเป็นคนอย่างไรกันแน่ 

ความคิดเห็น