ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 34

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2563 09:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
34
แบบอักษร

เช้าวันนี้ฝนตกไม่ลืมหูลืมตา ทั้งที่ยังไม่เข้าฤดูฝน แต่คนบนเตียงก็หาได้เดือดร้อนไม่ อนาวิน ตื่นนานแล้วและกำลังนอนมองคนในอ้อมกอด อดไม่ได้ที่จะก้มลงกดจมูกกับแก้มใส ๆ แล้วย้ายมาที่หน้าผากนูนเกลี้ยง เมื่อเจ้าของยังนอนเฉย จึงแถมแตะลงไปที่มุมปากนุ่ม …ก่อนจะตกใจ จนผงะ เมื่อจู่ ๆ คนที่นอนหลับลืมตาขึ้นจ้องมองแมวขโมยตาวาว 

“คุณวิน !”  

“อะไรของเธอ หนวกหู” ตีหน้ามึน ถามกลับหน้าตาย 

“คุณนั่นแหละเป็นอะไร โรคจิต ขโมยจูบ ขโมยหอม คิดจะลักหลับฉันหรือไง...หึ...” เกวลินพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของหัวขโมย แต่ก็ถูกเขาล็อคไว้แน่น 

“พูดผิดแล้วเกว ฉันไม่ได้ขโมย แค่ทดสอบสินค้าของตัวเองนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นเอง ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้” ชายหนุ่มแถ ไม่อยากเสียหน้า 

“คุณวิน...ทีแรกฉันคิดว่าคุณแค่ปากเสีย แต่นี่ใจคุณยังมืดบอดด้วย เคยเห็นคนอื่นเป็นคนเหมือนตัวเองบ้างหรือเปล่า หรือแค่เพราะฉันจน คุณถึงได้ดูถูกเหยียดหยามสารพัด...เลิก.....ฉันขอยกเลิกสัญญา ไม่ขอทนอยู่กับคนอย่างคุณอีกแล้ว” เกวลินพรั่งพรูคำพูด ออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ เมื่อโดนโจมตีจุดอ่อนซ้ำ ๆ ใครบ้างจะทนไหว พร้อมกันนั้น น้ำตาเจ้ากรรมก็รินไหลออกมาเพราะความเจ็บใจ 

อนาวินหน้าเสีย ไม่คิดว่าเกวลินจะฟิวส์ขาด คิดไปไกลขนาดนั้น เขาแค่เย้าแหย่เล่น และทุกทีหล่อนก็ยั่วขึ้นด้วยสิ ไม่เห็นจะโกรธจริงจัง ไม่คิดว่าคำพูดของตัวเองจะสร้างบาดแผลในใจให้สาวแกร่งอย่างเกวลินได้มากมายขนาดนี้ 

“เกว.......คุณเข้าใจผิด ผมไม่ได้คิดกับคุณแบบนั้น...หยุดร้องไห้เถอะนะ” คนปากเสีย ใจอ่อนยวบ บอกเสียงนุ่มพยายามปลอบประโลมสาวเจ้าเท่าที่จะทำได้ เพราะไม่ใช่งานถนัดเสียด้วย.... แต่....ในเมื่อบ่อน้ำตาแตกไปแล้วก็ยากที่จะหยุด จากแค่น้ำตาไหลก็กลายเป็นสะอึกสะอื้น จนเจ้าตัวยังตกใจ ไม่เคยหวั่นไหว ร้องไห้หนักมากแบบนี้มาก่อนยกเว้นตอนที่มารดาถึงแก่กรรม 

“ผมขอโทษ...ขอโทษ..ได้ยินไหมเกว....ผมผิดเอง ผมมันปากเสีย...คุณอย่าโกรธเลยนะ” อนาวินละล่ำละลัก บอกราวกับจะเสียของรักของหวง....เป็นไปได้ไง.... แค่ได้ยินหล่อนพูดว่าจะไป ใจคอมันโหวงเหวงแปลก ๆ อยู่ด้วยกันไม่กี่วัน หล่อนทำให้เขาเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้เลยเหรอ 

ความคิดเห็น