ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 1 Intro 75%

คำค้น : ธัญล่าฝันซีซั่น3 ธัญวลัยxสถาพรบุ๊คส์ ละอองอาย เรื่องเล่าบนดาวเคราะห์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 322

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2563 09:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 1 Intro 75%
แบบอักษร

เรื่องโดย... มนุษย์บนดาวเคราะห์ 

“มีคนสนใจอย่างที่พี่เวว่าเลยค่ะ แต่ว่าคนเขียนน่ะค่อนข้างจะติดต่อยาก เพื่อนแก้วที่ทำงานข่าวต่างประเทศรู้จักเค้าเพราะการ์ตูนเรื่องนี้ดังมากที่เกาหลี พยายามติดต่อเพื่อขอสัมภาษณ์แต่นักเขียนคนนี้ปฏิเสธลูกเดียวเลยค่ะ” 

“เค้าอยู่เกาหลีเหรอ?” เวลาขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ 

“เปล่าค่ะ อยู่ที่ไทย แต่ว่าการ์ตูนของเค้าแปลไปลงในหลายประเทศ และก็ผลตอบรับค่อนข้างดี แต่ที่ดีมากๆคือที่เกาหลี เพราะตอนนี้มีช่องทีวีขอซื้อลิขสิทธิ์ไปทำเป็นซีรี่ย์แล้วค่ะ” 

“งั้นก็คนนี้เลย ฝากหาช่องทางติดต่อให้หน่อย เดี๋ยวพี่จะคุยกับเค้าเอง” เวลาตบบ่าผู้ช่วยเบาๆ เป็นเชิงฝากฝัง ก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง 

เกวลินได้แต่มองตามอย่างชื่นชมและปลื้มใจ โปรดิวเซอร์ผู้เป็นนายของเธอซึ่งชอบความสมบูรณ์แบบ งานทุกอย่างที่ทำ หากไม่มั่นใจว่าไร้ข้อผิดพลาด จะไม่ยอมปล่อยออกสู่สายตาคนอื่นเป็นอันขาด ทั้งยังมีความเชื่อมั่นในตนเองสูง ชนิดที่เรียกว่าสูงลิบลิ่ว บ่อยครั้งที่ทำให้เพื่อนร่วมงานอึดอัด แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมาได้เต็มปากว่าโปรดิวเซอร์เวลา ‘ไม่เก่ง’ 

แต่! ‘มนุษย์บนดาวเคราะห์’ ออกจะเป็นคนติสต์อย่างเข้าขั้น ขนาดรายการต่างประเทศติดต่อมาเขายังกล้าปฏิเสธ แล้วนับประสาอะไรกับรายการทอล์คโชว์ของไทย เห็นทีคราวนี้เจ้านายคนสวยของเธอคงได้พบกับความผิดหวังเป็นครั้งแรกแน่ๆ เกวลินคิดพลางมองตามร่างระหงของเวลาที่เดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมห่อทิชชูเปียก 

ขณะที่เวลากำลังจัดการกับธุระส่วนตัวของเธออยู่ในห้องน้ำ ทันใดนั้นเองเสียงของส้นเข็มที่กระทบกับพื้นกระเบื้องก็ดัง พร้อมกับบทสนทนาที่ดังขึ้นแบบที่เธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง 

“น่าเบื่อชะมัดเลย ส่งงานไปกี่ทีๆ ก็โดนแก้แดงเถือกมาทั้งแถบ” เสียงหญิงสาวปริศนาบ่นพลางปิดประตูห้องน้ำด้วยความหงุดหงิด 

“ไม่ใช่แกคนเดียวซะหน่อยที่โดนแบบนี้ ฉันก็โดน ใครๆก็โดน ไม่รู้จะเคร่งอะไรกันนักกันหนา” คู่สนทนาที่เดินตามเข้ามาติดๆ โต้ตอบด้วยความละเหี่ยใจ  

“เออ เป็นแบบนี้ไงเลยไม่ค่อยมีเพื่อน ไม่มีใครอยากจะพูดด้วย” สาวปริศนายังคงสบถความในใจออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน  

“พี่เวเค้าก็เป็นแบบนี้แหละแก อย่าไปใส่ใจเลย ทำๆไป ถ้าเค้าทนแกแก้ใหม่ไม่ไหว เดี๋ยวก็เอาไปทำเองเหมือนเดิมแหละ” เวลาที่กำลังจะกดชักโครกชะงักมือ เมื่อได้ยินว่าบทสนทนาทั้งหมดที่เธอได้ยินจนเหนื่อยหน่ายเมื่อครู่ เป็นบทสนทนาที่กล่าวถึงตัวเธอเอง 

“ไปกันเหอะแก เดี๋ยวมีใครมาได้ยินแล้วปากโป้งไปฟ้อง จะโดนบ่นกันยกใหญ่อีก” เสียงนั้นจงใจพูดให้เบา เหมือนอย่างกลัวว่าใครจะมาได้ยิน ก่อนที่เสียงกดชักโครกจะดังตามมาด้วยการเปิดประตูของพวกเธอทั้งคู่ 

“แต่ก็ไม่มีใครฟ้องหรอก ทุกคนก็คิดเหมือนเราหมด” สิ้นคำสองสาวหัวเราะอย่างขบขันหลังจากได้ระบายความเครียดจากการทำงาน เสียงเปิดน้ำที่อ้างล้างมือดังขึ้น ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันตอกส้นเข็มลงพื้นเดินออกจากห้องน้ำไป 

เสียงการสนทนาเริ่มเบาลงหลังจากเธอทั้งสองเดินจากไป เหลือเพียงเสียงที่ดังก้องในสมองของโปรดิวเซอร์สาวที่ว่าความจริงแล้วคนรอบข้างของเธอไม่ได้ชื่นชมความมากฝีมือ และความสำเร็จในทุกวันนี้อย่างที่เธอคิด 

โปรดิวเซอร์สาวลุกขึ้นกดชักโครกพลางถอนหายใจ เธอเดินออกจากห้องน้ำด้วยสายตาว่างเปล่า ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยคของลูกน้องในทีม ที่เธอก็รู้และจำน้ำเสียงได้ดีว่าเป็นใคร จะทำให้เธอหวนกลับไปนึกถึงเส้นทางชีวิตของตัวเธอเอง ที่กว่าจะยืนอยู่จุดที่มีแสงสว่างส่องดังเช่นทุกวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย  

ร่างเล็กหย่อนลงบนเก้าอี้ในห้องทำงานที่เงียบสงบ สายตามองเลยออกไปนอกหน้าต่าง...  

ลูกสาวคนเล็กที่เกิดมาในครอบครัวที่ผ่านมรสุมทางการเงิน พ่อที่เป็นเสาหลักล้มละลายเพราะธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ทำให้ครอบครัวมีหนี้ก้อนโต แต่ในความมืดมิดย่อมมีแสงสว่าง พ่อกับแม่ที่ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้กับพี่ชาย ผู้มากล้นไปด้วยความสามารถ เขาเป็นดั่งความหวังแรกของพ่อกับแม่  

เวลาเหลือบมองรูปครอบครัวที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ สายตาจ้องไปยังพี่ชาย ‘นาที ก้องวณิชกุล’ เขาอายุห่างจากเธอเพียงสองปี แต่เป็นสองปีที่สร้างผลกระทบมาถึงผู้เป็นน้องสาวอย่างเธอเสมอมา 

ในปีที่พี่ชายอยู่ชั้นม.5 เขาเป็นตัวแทนประเทศไปแข่งขันโอลิมปิกคณิตศาสตร์ และเธอที่เป็นน้องสาวอยู่ชั้นม.3 ต้องสละสิทธิ์ห้องโครงการทั้งๆที่สอบเข้าได้แล้ว เพราะต้องใช้เงินสำหรับสนับสนุนพี่ชาย 

และตลกร้ายกว่านั้น คือในปีที่เธอและพี่ชายจบการศึกษา กลายเป็นบัณฑิตพร้อมกันจนทำให้พ่อและแม่ภูมิใจ พี่ชายที่เป็นนายแพทย์หนุ่ม ต้องเข้าใช้ทุนในโรงพยาบาลรัฐ พ่อแม่ที่สนับสนุนพี่ชายมาทั้งชีวิต ไม่มีเงิน... ไม่มีหนทางหาเงิน ที่จะมาจ่ายชดใช้ทุนให้พี่ชายได้ และนั่นทำให้การได้รับข่าวทุนเรียนต่อปริญญาโทที่ซิสนีย์ของเธอกลายเป็นข่าวร้ายของครอบครัว 

‘พี่ทีเค้าต้องใช้ทุนสองปี แล้วโรงพยาบาลรัฐน่ะ ก็คงจะต้องตกเบิกไปก่อน ระหว่างนี้...บ้านเราไม่มีเงินแล้วนะลูก น้องเวออกมาทำงานก่อนได้ไหม ช่วยพ่อกับแม่ก่อนเถอะนะ ไว้ให้พี่ทีเค้าเข้าที่เข้าทางกว่านี้ น้องไปเรียนตอนนั้นก็ยังไม่สายนะ’ ทุกถ้อยคำของแม่เธอยังจำได้ขึ้นใจ 

และคำที่ว่า ‘เข้าที่เข้าทาง’ อย่างที่แม่ว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นจริง เพราะพอใช้ทุนเสร็จ แผนเรียนต่อเฉพาะทางของพี่ชายก็ถูกพูดถึง และแน่นอนว่าแผนของพี่ย่อมสำคัญกว่าเธอเสมอ โครงการเรียนต่อของเธอถูกพับอีกหน ก่อนที่มันจะถูกยัดใส่ถังขยะเมื่อพี่ชายจบแพทย์เฉพาะทางและพา ‘ว่าที่พี่สะใภ้’ เข้าบ้าน... 

“พี่เวคะ แก้มได้เบอร์ติดต่อมาแล้วค่ะ แต่เป็นเบอร์ของตัวแทน เพื่อนที่ทำข่าวต่างประเทศก็คุยผ่านตัวแทนค่ะ” เกวลินฉุดเวลาให้ตื่นจากภวังค์ เธอหลับตาพลางสลัดภาพความทรงจำในอดีตออกไป ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเผชิญและต่อสู้กับปัจจุบันที่เธอไม่อาจพลาดแม้วินาทีเดียว 

“โอเค พี่จะคุยกับเค้าเอง” สายตาของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ไร้แววอ่อนไหวอย่างเมื่อครู่ 

“นี่ค่ะ พี่เว” เกวลินยื่นโทรศัพท์เคลื่อนที่ของสำนักงานที่เตรียมมาด้วย พร้อมยื่นกระดาษที่เขียนชื่อจริง อีเมล และเบอร์โทรติดต่ออื่นๆ ของผู้แทนนักเขียนมนุษย์บนดาวเคราะห์เอาไว้ ยัดใส่มือของเวลาอย่างรู้ใจ ว่าอีกฝ่ายจะต้องใช้มันในทันที 

“ขอบใจมากแก้ม เดี๋ยวพี่จัดการเอง” บอสสาวยิ้มพลางพยักหน้าเล็กน้อย ส่งกำลังใจให้กับผู้ช่วยที่ทำหน้าที่ให้เธออย่างเต็มที่ที่สุด  

มือเรียวกดโทรออกอย่างไม่รอท่า พร้อมโบกมือส่งสัญญานให้ผู้ช่วยสาวกลับไปทำงานอื่นต่อโดยไม่ต้องรอ 

“สวัสดีค่ะ ดิชั้น เวลา ก้องวณิชกุล โปรดิวเซอร์รายการ Go Goal ค่ะ” เวลากล่าวแนะนำทันทีที่อีกฝ่ายกดรับสาย 

‘ครับ สวัสดีครับ ต้องการติดต่อเรื่องอะไรครับ?’ น้ำเสียงทุ้มดังมาจากปลายสาย  

“ทางเราอยากติดต่อคุณนักเขียนมนุษย์บนดาวเคราะห์มาออกรายการน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาช่วงไหนบ้างคะ”  

‘ขอโทษด้วยครับ พอดีนักเขียนไม่สะดวกจะออกรายการหรือให้สัมภาษณ์ แต่หากต้องการทำข่าว ทางเราสะดวกจะให้รายการส่งไฟล์คำถามเข้ามาทางอีเมล พอนักเขียนตอบเสร็จแล้วผมจะส่งกลับให้ทันทีครับ’ 

สิ้นคำตอบโปรดิวเซอร์สาวแทบจะกุมขมับ รายการของเธอเป็นทอล์คโชว์ จะทำอย่างที่เขาว่าได้อย่างไรกัน 

“รายการของเรา เป็นรายการที่เชิญเฉพาะบุคคลที่ประสบความสำเร็จในวงการต่างๆ และเหมาะสมที่จะเป็นตัวอย่างของสังคมมาสัมภาษณ์แบบสดๆ ดิชั้นเห็นว่าคุณนักเขียนเป็นคนที่ควรเป็นแบบอย่างให้กับเด็กๆและทั่วไป แล้วการมาออกรายการก็จะทำให้คนรู้จักนักเขียนเพิ่มด้วยนะคะ” เวลาอธิบายอย่างใจเย็น ทว่ายังคงแฝงไปด้วยความมั่นใจในน้ำเสียง 

‘ขอบคุณ และต้องขอโทษด้วยนะครับ แต่เจ้านายของผมไม่สะดวกจริงๆ หากไม่มีธุระอื่นแล้ว...’ 

“ดิชั้นขอคุยกับนักเขียนด้วยตนเองได้ไหมคะ” เวลารีบแทรกพูดตอบ ทันทีที่รู้ว่าปลายสายกำลังพยายามจะจบการสนทนา 

“นะคะ ขอร้องล่ะค่ะ” เวลาคะยั้นคะยออย่างไม่ลดละความพยายาม 

ปลายสายเงียบไปเหมือนกำลังตัดสินใจ สายตาคมของเวลามองปาดไปยังซองสีขาวซึ่งเธอจำได้แม่นว่าได้มันมาจากใคร 

“อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะคะ บัตรคอนเสิร์ต BLACK PINK แถวหน้าเวทีสองใบ ดิชั้นพร้อมสมนาคุณ สำหรับความมีน้ำใจของคุณในครั้งนี้เลยค่ะ” เวลาทุ่มสุดตัว แต่จะว่าสุดตัวก็ไม่ถูกนัก เพราะบัตรสองใบนั้นเธอไม่ได้เสียเงินสักแดงในการได้มันมา 

‘ผมไม่ได้เห็นแก่สิ่งของหรอกนะครับ แต่มีแค่อีเมลติดต่อ ยังสนใจจะรับไหมครับ?’ ผู้แทนกล่าวอย่างอึดอัด แต่ก็ยังข่มอารมณ์ดีใจของน้ำเสียงเอาไว้ไม่มิด 

“ได้ค่ะ ปกติแล้วคุณมนุษย์บนดาวเคราะห์จะตอบกลับอีเมลภายในระยะเวลาเท่าไหร่คะ” เวลาถามพลางมองไปทางปฏิทินตั้งโต๊ะ สมองขบคิดแผนการเตรียมงานให้ทันเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามา 

‘เออ... คือ... ผมคงบอกเวลาไม่ได้ แต่ผมจะพยายามช่วยเร่งให้แล้วกันนะครับ เมลคือ humanontheearth@gmail.com ครับ ส่วนเรื่องบัตร...’ ปลายสายตอบแบบรอมชอมมากกว่าก่อน เพราะตอนนี้เขากำลังหวังในบางสิ่งจากเวลาอยู่ 

“ไม่ต้องห่วงค่ะ บอกที่อยู่คุณมาได้เลย เดี๋ยวดิชั้นจัดส่งไปให้นะคะ” มือเรียวสวยเอื้อมไปหยิบซองสีขาวที่เธอวางทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่เห็นค่า 

‘ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเข้าไปรับที่ช่องก็ได้ คุณสะดวกตอนไหนครับ’ กลายเป็นอีกฝ่ายที่คะยั้นคะยอจะมาเจอเธอเสียให้ได้ คงจะกลัวว่าบัตรคอนเสิร์ตจะกลายเป็นภาพฝันในวิมานลอย หากไม่ได้มารับด้วยตัวเอง 

“ได้ตลอดเลยค่ะ เดี๋ยวคุยกับผู้ช่วยนะคะ นัดเวลากับน้องได้เลย” เวลาเดินไปหาเกวลิน ก่อนจะยื่นโทรศัพท์และ ‘ซองไข่ทองคำ’ ให้ไปตกลงกันเอาเอง 

ร่างระหงของโปรดิวเซอร์สาวรีบกลับไปนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวเรียงร้อยร่างข้อความติดต่อกับนักเขียนอย่างไม่รีรอ 

[จาก vela.kon@gogoal.ch22Thailand.com 

ถึง humanontheearth@gmail.com 

เรื่อง ขอเชิญร่วมให้สัมภาษณ์ประสบการณ์สู่ความสำเร็จ 

เรียน คุณมนุษย์บนดาวเคราะห์ 

สิ่งที่แนบมาด้วย 1. รายละเอียดข้อคำถาม 

                        2. รายละเอียดเรื่องการเงินและการเดินทาง 

ด้วยรายการ Go Goal มีวัตถุประสงค์รายการเพื่อเชิญบุคคลตัวอย่างในแต่ละแขนง ที่ประสบความสำเร็จในเส้นทางของตนเอง ร่วมพบปะพูดคุยถึงแนวทางการปฏิบัติและพัฒนาตนเองสู่ความสำเร็จในปัจจุบัน และเนื่องจากงานเขียน เรื่อง ‘มนุษย์บนดาวเคราะห์’ กำลังประสบความสำเร็จและเป็นที่สนใจอย่างมากในกลุ่มคนทุกเพศ ทุกวัย ทั้งในและต่างประเทศ 

ทางรายการ Go Gaol ใคร่ขอเรียนเชิญ คุณ นักเขียนมนุษย์บนดาวเคราะห์ มาให้สัมภาษณ์ในหัวข้อและสถานที่ดังเอกสารที่แนบมานี้ ในวันที่ 14 มีนาคม 2564 เวลา 10.00 น. เป็นต้นไป 

รายการ Go Gaol หวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านจะให้การพิจารณาและให้การตอบรับ 

ขอแสดงความนับถือ 

 เวลา ก้องวณิชกุล 

      โปรดิวเซอร์รายการ Go Goal] 

เวลาเรียงร้อยร่างเนื้อหาในอีเมลด้วยความชำนาญ และกดส่งโดยไม่รอท่า ใจหวังเพียงแค่จะได้รับการตอบกลับให้เร็วที่สุด ให้ทันวันนัดถ่ายรายการที่ได้ทำการจองคิวสตูดิโอและคิวของฝ่ายผลิตไว้ก่อนหน้านี้ 

[You have 1 e-mail] 

โปรดิวเซอร์สาวใจเต้นรัว มือเล็กบางรีบคว้าเม้าส์ทันทีหลังเห็นแจ้งเตือนข้อความใหม่เข้ามา 

เวลายิ้มกริ่มดีใจเมื่อเห็นแจ้งเตือนข้อความอีเมลเข้าอย่างรวดเร็ว หลังจากส่งคำเชิญให้กับนักเขียนมนุษย์บนดาวเคราะห์ ด้วยความมั่นใจในการเปิดกล่องข้อความเข้าอย่างวาดหวังจะได้รับการตอบกลับ 

[คุณคือผู้โชคดีได้รับสิทธิพิเศษ...] 

 ร่างเล็กล้มพิงพนักเก้าอี้ และถอนหายใจแรงด้วยความผิดหวังทันที หลังจากเห็นข้อความจ่าหน้าชื่อเรื่องของอีเมลที่ได้รับ พลางกดปิดแถบหน้าจอทันที 

นิ้วเรียวเล็กเริ่มเคาะดั่งคนกำลังใช้ความคิด สายตาของเธอมองจ้องไปที่รูปถ่ายครอบครัวที่วางตั้งอยู่ข้างๆจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง เวลาเอามือขึ้นลูบใบหน้ารูปไข่ของตังเองเบาๆ พร้อมกับสูดหายใจเข้าและระบายลมหายใจออกพรืดใหญ่ ปลงกับอุปสรรคที่ถาโถมเข้ามาในทุกช่วงชีวิตของเธอ 

ที่จะผ่านเข้ามา และผ่านออกไปเหมือนทุกที 

 

------------------------------------------ 

เปิดเรื่องวันแรก ใครที่มองหาฉากหวานๆ แซ่บๆ อดใจรอนี๊ดดดดดนะคะ เรื่องนี้ช้าหน่อยแต่อร่อยแน่ เอาหัวละอองอายเป็นประกันเลยฮะะะ 

ฝากน้องเวลาเอาไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ ชื่นชอบนิยายและการบรรยายของไรท์ อย่าลืมกดไลค์กดใจกันไว้เพื่อเป็นกำลังใจล่อเลี้ยงไฟในการเขียนหน่อยนะคะ พลีสสสสส /ไหว้ย่อ 

ความคิดเห็น