ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 33

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2563 14:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
33
แบบอักษร

       บัวชมพูอ่อนใจ ถ้าขืนไม่ตั้งสติดี ๆ เส้นเลือดในสมองของหล่อนอาจแตกได้ ที่โดนยั่วให้อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ แบบนี้ ...ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าผู้บริหารสถาบันการเงินที่ยิ่งใหญ่ อย่าง มาร์คัส เทย์ลินเนอร์   จะใช้เวลาวันหยุดทำเรื่องไร้สาระ เหลวไหลสิ้นดี.... 

            “ไปเถอะ  ไปดูเสื้อผ้ากัน” มาร์คจับจูงมือบางให้ออกเดิน พร้อมกับยิ้มให้อย่างเอาใจ 

            บัวชมพูต้องทำใจ ในเมื่อเขาอยากเสียเงินนักก็ช่วยไม่ได้  จึงได้แต่เดินตามเขาไปเงียบ ๆ ยอมให้เขาเลือกชุด มาให้หล่อนลองทำราวกับหล่อนเป็นตุ๊กตาไม่มีผิด  ออกจากร้านเสื้อก็ไปเลือกกระเป๋า รองเท้าเข้าชุดกัน  กิริยาที่เขาปฏิบัติต่อหล่อนนั้นดูใส่ใจ เอื้ออาทรเสียเหลือเกิน  แม้ยามถอดหรือสวมรองเท้า เขาก็ทำให้หล่อนด้วยตัวเอง..พนักงานสาว ๆ ต่างพากันอมยิ้มไปตาม ๆกัน..แต่อย่าหวังว่าหล่อนจะเคลิ้ม...เพราะมันดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย..... 

            หลังจากมาร์คพาหนูบัว ไปซื้อของจนตัวเองพอใจแล้ว  ก็แวะทานอาหารเย็นด้วยกันเสียเลย ชายหนุ่มดูแล เอาอกเอาใจจนดูดีเกินเหตุ ผิดจากวันก่อนโดยสิ้นเชิง ปฏิบัติกับแฟนสาวราวกับเจ้าหญิงก็ไม่ปาน ......แต่อย่าคิดว่าบัวชมพูจะเคลิ้ม ฝันไปเถอะ เพราะมันดูเฟคมาก..... กว่าทั้งคู่จะกลับมาถึงเพนท์เฮาส์ ก็เป็นเวลาเกือบสองทุ่ม  บัวชมพูไม่ได้สนใจแม้แต่จะเปิดดูข้าวของ ที่ชายหนุ่มประเคนให้  มาร์คจึงเรียกให้แม่บ้านนำไปจัดเก็บให้เรียบร้อย 

            “เป็นอะไรครับ  หนูบัวโกรธอะไรพี่อีก” มาร์คหาโอกาสเข้ามารวบร่างบางเข้าไปกอดพร้อมกับเวียนหอมแก้วซ้ำ ๆ พยายามจะคลุกวงในตลอดเวลา ตั้งแต่ตอนที่นั่งรถกลับมา  จนกระทั่งขึ้นมาบนเพนท์เฮาส์ เขาก็ยังไม่เลิกตอแย 

           “พี่มาร์คต้องการอะไรกันแน่คะ” บัวชมพูหันมาถาม มือบางดันอกกว้างออกห่าง เพื่อจะได้มองหน้าเขาชัด ๆ  

           “ความรัก” ชายหนุ่มคิดว่าคำนี้เท่ห์ที่สุดแล้ว…..คอยดูเถอะ เดี๋ยวก็อ่อนระทวย..... 

           “แน่ใจหรือคะ...พี่มาร์คไม่คิดสักนิดก่อนเหรอ”  

           “ยิ่งกว่าแน่อีกครับ...รักแรกพบไงจ๊ะ”   

           “แต่หนูบัวไม่เห็นสิ่งนั้น ในสายตาของพี่มาร์คเลยค่ะ” บัวชมพูตอบ หลังจากมองลึกเข้าไปในดวงตา ชายหนุ่มอย่างค้นหา แต่กลับเห็นแต่ความหื่น 

            เพลย์บอยหนุ่ม ถึงกับชะงักไปไม่เป็น เขาไม่คิดว่าสาวน้อยที่ดูไร้เดียงสาจะอ่านเขาได้ทะลุปรุโปร่งแบบนี้ ไม่เคลิ้มไปกับสิ่งที่เขาปรนเปรอให้  ถือว่าฉลาดพอตัว แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะยอมแพ้ 

          ชายหนุ่มรวบเรือนร่างบอบบางเข้ามากอด เกยคางบนบ่าบอบบาง เพื่อกลบเกลื่อนและซ่อนสายตาจากการค้นหาของหญิงสาวตรงหน้า  แล้วถือโอกาสก้มลงหอมแก้มทั้งสองข้าง แต่ก็ต้องแปลกใจ  เมื่อไม่มีอาการขัดขืนจากคนในอ้อมแขนเลย  

            “พี่มาร์ค อยากแต่งงานกับหนูบัวใช่ไหมคะ”  บัวชมพูพูดขึ้นเสียงหวาน  

            “อะ...อะไรนะ...แต่งงาน”  มาร์คตกใจ ปล่อยมือจากเรือนร่างนุ่มนิ่มโดยอัตโนมัติ ราวกับร่างกายนี้เป็นของร้อนเกรงจะโดนลวกมือ  การแต่งงาน ถือเป็นคำแสลงหูที่สุดในชีวิต 

            “ฟังไม่ผิดหรอกค่ะ ถึงหนูบัวจะยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่มาร์ค แต่ก็ดีกว่าโดนเอาเปรียบฟรี ๆ แล้วอีกอย่างนะคะ คุณป้าก็อนุญาตให้หนูบัวตัดสินใจได้เลยค่ะ  ว่าจะแต่งงานกับพี่มาร์คหรือแต่งงานกับคนที่ท่านเลือกให้” บัวชมพูยิ้มละไม เธอจะปรับแผนเป็นฝ่ายรุกบ้าง  ขืนตั้งรับอย่างเดียวอาจจะพลาดพลั้งได้ง่าย ๆ เพราะวันนี้ทั้งวันหล่อนโดนรุกจนมึนไปหมด 

            “เธอพูดอะไรออกมา หนูบัว” มาร์คคราง หน้าตาตื่น  ยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีก  เขาไม่ปฏิเสธว่าถูกใจรูปร่างหน้าตาของหล่อน ชอบแกล้ง  ชอบตามตอแยและก็หวงมาก ๆ คิดว่าจะทำให้หญิงสาวสยบแทบเท้าเป็นทาสรักของเขาให้ได้  แต่เขาไม่ได้คิดไกลถึงขั้นแต่งงาน  ไม่ว่ากับใคร เขาก็ไม่เคยคิด 

            “มาค่ะพี่มาร์ค  หนูบัวชักอยากจะได้สามีสายเปย์แล้วสิคะ” บัวชมพูยิ้มซื่อ ตาใส แต่นั่นยิ่งเท่ากับยั่วยุโทสะของชายหนุ่มให้ลุกโชน  มั่นใจว่ายัยตัวแสบไม่ได้หวั่นไหวไปกับการเอาใจของเขาเลย  แถมยังหาจังหวะเอาคืนจากเขาได้เจ็บแสบจริง ๆ 

            “หนูบัว...พี่ว่ามันข้ามขั้นไปหรือเปล่า เรายังไม่รู้เลยว่าจะเข้ากันได้ไหม” ชายหนุ่มพยายามประนีประนอม 

            “แต่หนูบัวเป็นคนไทยนะคะ  แค่จับมือถือแขนก็มากพอแล้วค่ะ  นี่ถึงขนาดกอด จูบลูบคลำ ก็ต้องแต่งงานกันเท่านั้นล่ะค่ะ" หญิงสาวยังพูดต่ออย่างใจเย็น 

        "เดี๋ยวนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้วนะ เรื่องแบบนี้ธรรมดาจะตาย มันคือการแสดงภาษากาย ต่างก็มีความสุข วิน ๆ กันทั้งคู่ไม่ใช่เหรอ" ชายหนุ่มพยายามโน้มน้าวใจสาวน้อยให้คล้อยตาม  

ความคิดเห็น