ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2563 14:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20
แบบอักษร

  ใบหม่อนตื่นเร็วกว่าปกติ ท้องฟ้าด้านนอกยังมืดมิด หญิงสาวชะโงกดูคนที่นอนอยู่ข้างเตียง  ชายหนุ่มยังคงหลับสนิท หน้าอกล่ำภายใต้เสื้อยืดสีขาวสะท้อน ขึ้นลงสม่ำเสมอ เขาเป็นผู้ชายที่มีแพขนตายาว ยามหลับแบบนี้ ผู้หญิงยังอาย  ไม่แปลกใจเลยถ้าจะมีสาวแก่แม่ม่ายมาติดพัน...ฮึ...คงจะชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่ว..อารมณ์โกรธแม้จะจางลงมากแต่ก็ยังคุกรุ่นอยู่ เมื่อคืนเขาก็ไม่อธิบายให้กระจ่าง ไอ้เรื่องยุ่ง ๆ ที่ว่า ไม่รู้ว่ายุ่งกับอะไรกันแน่ 

            จู่ ๆ ใบหม่อนก็คิดเรื่องเก่าจนอารมณ์ขุ่นมัวซะงั้น  หญิงสาวแกล้งเอื้อมมือเอานิ้วแหย่เข้าไปในจมูกที่โด่งเป็นสัน เพื่อจะหนีบกระตุกขนจมูกที่เห็นยาวอยู่สองเส้นด้วยความหมั่นไส้ แต่โดนคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน พร้อมกับดึงลงไปกองรวมกันอยู่บนพื้น 

            “จะทำอะไร..ฮึ..” 

       “เปล่า จะถอนขนจมูกให้ยังจะดุอีก” หญิงสาวแถ 

            “เหรอ..ถ้าอย่างนั้นก็ต้องให้รางวัล สินะ” ตะวันปล้ำจูบ คนช่างแถ ที่ดิ้นขลุกขลักทั้งเจ็บทั้งจั๊กจี้ เพราะโดนชายหนุ่มแกล้งเอาคางสาก ๆ ถูกับผิวนุ่มลื่นราวกับผิวเด็กอ่อน 

            “เจ็บ...ปล่อยนะ” ใบหม่อนประท้วง 

            ตะวันชะงัก โหย่งตัวขึ้นมาดูชัด ๆ ก็เห็นรอยแดงเป็นปื้น ตัดกับผิวขาว ๆ คงเป็นผลจากตอหนวดเครา ที่ยังไม่ได้โกนของเขาเอง 

            ชายหนุ่มขอโทษ ก่อนจะจูบเบา ๆ เป็นการปลอบโยน ถึงหล่อนไม่ประท้วงเขาก็ต้องหยุดอยู่แล้ว ไม่อาจทำอะไรได้มากไปกว่านี้ 

  

            “โกรธเรื่องอะไรไหนบอกพี่มาสิ” ตะวันถามเสียงนุ่ม สายตาคมซึ้งจับจ้องอยู่บนดวงหน้างาม ที่ไร้การแต่งเติม เสียแต่ว่ายามนี้ หงิกงอตามอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของ 

      “ก็เรื่องเมื่อวาน อุตส่าห์ทำกับข้าวรอ” หญิงสาวบ่นอุบอิบ คำพูดของเขาทำให้ความแรงลดระดับลงกว่าครึ่ง 

            “อ๋อ...เรื่องนี้เอง” ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง ดึงมือใบหม่อนให้ลุกตาม เพื่อนั่งคุยกันดี ๆ 

            “เมื่อวานมีคนพบศพที่ท้ายไร่ ห่างจากที่เราไปเที่ยว นิดเดียว พอดีคนตายเป็นคนงานของเราด้วย ก็เลยยุ่งทั้งเรื่องคดี แล้วก็จัดการงานศพ ถึงได้กลับดึก” ตะวันชี้แจง 

      “ทำไมไม่เล่าให้ฟังตั้งแต่เมื่อวานล่ะคะ” พอไม่มีเรื่องหม้ายสาว ก็คุยกันง่ายขึ้น 

            “พี่กลับมาเห็นคนกำลังขวัญเสียอยู่ เลยไม่อยากเล่าให้ฟัง กลัวว่าจะไปกันใหญ่” 

            “แล้วที่ทำหลับใส่ ปล่อยให้โมโหข้ามคืน ไม่เรียกว่าไปกันใหญ่เหรอคะ” ใบหม่อนอดหมั่นไส้คนตัวโตไม่ได้ 

            “ไม่เอาน่า อย่าอารมณ์เสียแต่เช้าเลยนะ ไปดูทะเลหมอกกัน เคยเห็นหรือเปล่า” ชายหนุ่มชวนอย่างเอาใจ 

            “จริงสิ ลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย  ไปค่ะ” ใบหม่อนลุกขึ้น พร้อมกับฉุดแขนชายหนุ่มให้ลุกตามอย่างกระตือรือร้น 

            “ไม่ต้องรีบก็ได้ แค่นี้เอง” 

            “เร็ว ๆ เถอะค่ะพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้วเนี่ย” หญิงสาวเร่ง 

            ตะวันหัวเราะเบา ๆ โอบเอวใบหม่อนเดินออกมาที่ระเบียงหน้าบ้าน หญิงสาวตื่นเต้น ไม่คิดว่าแค่ออกมาหน้าบ้านก็ได้เจอความงดงามที่ธรรมชาติรังสรรค์ไว้อย่างน่าทึ่ง เสียดาย ที่วันก่อน ๆ หล่อนไม่ทันคิด แล้วก็ตื่นสายด้วย 

 

            “สวยจังค่ะ”ใบหม่อนหันมาบอกเขา ด้วยความตื่นเต้น มองไกลออกไปเห็นทะเลหมอกสีขาวคลอเคลียอยู่ตามไหล่เขา และค่อย ๆ จางลงเป็นสีเขียวเข้มของมวลหมู่แมกไม้ ตะวันเข้ามายืนซ้อนหลัง ยกมือขึ้นโอบสาวน้อยไว้หลวม ๆ หญิงสาวเอนศีรษะพิงอกกว้างของเขาอย่างผ่อนคลาย ไม่เกี่ยงงอน กลับรู้สึกอบอุ่น มั่นคง เพียงไม่กี่วันที่มาอยู่ที่นี่ หล่อนสัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เถื่อน กักขฬะ อย่างที่เขาพยายามแสดงออกมา 

  

            ใบหม่อนเตรียมอาหารเช้าง่าย ๆ อย่างพวกขนมปัง ไข่ดาว ไส้กรอก ที่มีแช่อยู่ในตู้เย็นอยู่แล้ว  แล้วก็มานั่งรอหน้าแฉล้มอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านอย่างมีแผน 

            “ทำอะไรกินบ้าง” ชายหนุ่มถาม สบายใจ เพราะวันนี้ใบหม่อนคงจะอารมณ์ดี หน้าตาเบิกบานแต่เช้า 

            “รีบกินสิคะ เดี๋ยวจะได้รีบไปทำงาน” หญิงสาวไม่ตอบ แต่เร่งให้เขารีบกิน ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง จนผิดสังเกต นอกจากนั้น ชุดที่หล่อนสวมกางเกงยีนส์ เสื้อเชิ้ต รองเท้าผ้าใบ ราวกับเตรียมพร้อมจะออกไปลุยนอกบ้าน 

            “อยากได้อะไรอีกล่ะ...” ชายหนุ่มถามอย่างรู้ทัน ลงมือกินอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว เพราะมีงานหลายอย่างที่ต้องไปจัดการ 

            “แหม คนเขาจะทำดีบ้างก็ไม่มีใครเชื่อใจ” ใบหม่อนพูดอย่างงอน ๆ 

            “หึ..หึ..สรุปว่าไม่มีอะไรใช่ไหม พี่จะไปทำงานแล้วนะ” ตะวันสรุปรวบรัด เขาลุกขึ้นเก็บจานชามที่กินแล้วไปรวมไว้ด้านหลัง สงสัยคงต้องให้คนทำงานบ้านกลับมาทำเหมือนเดิม ดูท่าใบหม่อนจะไม่ยอมอยู่แต่ก้นครัวเสียแล้ว 

  

ความคิดเห็น