gloyjai39
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 คนแปลกหน้าที่แสนคุ้นเคย(2)

ชื่อตอน : ตอนที่2 คนแปลกหน้าที่แสนคุ้นเคย(2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 76

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2563 08:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 คนแปลกหน้าที่แสนคุ้นเคย(2)
แบบอักษร

ตอนที่2

คนแปลกหน้าที่แสนคุ้นเคย (2)

 

...ก็อกๆ...

เสียงเคาะประตูห้องทำให้ธามละสายตาออกมาจากไดอารี่ ก่อนจะเอาเชือกที่ติดมากับไดอารี่คั่นหน้าที่กำลังอ่านไว้ แล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้อง

"คุณหมอครับมีคนไข้อาการหนักมาที่นี่ครับอาการไม่ค่อยดีเลยช่วยไปดูทีนะครับ"

คุณลุงที่คอยดูแลดูแลบ้านพักที่นี่รวมไปถึงคอยดูแลความเรียบร้อยของบริเวณโดยรอบโรงพยาบาล รีบบอกจุดประสงค์ของการมารบกวนวันหยุดของธามไทในวันนี้

"เดี๋ยวผมขอเปลี่ยนชุดก่อนจะรีบตามไปนะครับ"

"ครับๆขอบคุณมากนะครับคุณหมอ"

ธามไทเดินถือร่มคันใหญ่สมตัวลัดเลาะไปตามถนนคอนกรีตของหมู่บ้านเล็กในป่าใหญ่ของจังหวัดเชียงใหม่ ที่เขามาเป็นแพทย์อาสาประจำอยู่ที่นี่ โรงพยาบาลขนาดเล็กที่ถูกทุ่มทุนสร้างขึ้นโดยพ่อของเขาทั้งทีมแพทย์และพยาบาลที่ประจำอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ ก็ถูกส่งตัวมาจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่พ่อเป็นเจ้าของ

ธามไทเดินตรงเข้าไปในห้องตรวจก่อนคว้าเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดขึ้นมาสวมใส่และหยิบสเต็ตโทสโคปบนโต๊ะมาคล้องที่คอแล้วเดินตรงไปยังเตียงผู้ป่วยทันที

''เป็นอะไรมาครับ'' ธามมองสีหน้าคนป่วยบนเตียงที่หน้านิ่วคิ้วขมวดพร้อมนอนขดตัวไปด้วย

''ปวดท้องครับคุณหมอ…ตรงนี้'' คนป่วยบนเตียงชี้นิ้วให้ธามดูบริเวณที่ตนปวด

''ช่วยนอนตรงๆก่อนนะครับ นอกจากปวดมีอาการอะไรอีกไหมครับ ''

''ท้องเสียกับปวดแบบบิดๆครับ''

''ปวดตรงนี้ใช่ไหมครับ'' ธามกดมือลงไปตรงที่เขาปวด

''ใช่ครับ '' ก่อนจะใช้สเต็ตโทสโคปที่คอตรวจฟังเสียงบริเวณนั้น

''ก่อนหน้านี้ทานอะไรมาบ้างครับ''

''ก็มีชิมก้อยเนื้อดิบไปน่ะครับจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงก็ปวดท้องเลย''

''อาการแบบนี้คืออาหารเป็นพิษนะครับ…เดี๋ยวหมอจะฉีดยาแก้ปวดให้แล้วนอนดูอาการที่นี่อีกสักพักก็กลับบ้านได้ครับ'' หมอธามวินิจฉัยโรคไปตามอาการของคนป่วยก่อนจะหันมารับแฟ้มประวัติที่พยาบาลส่งให้มาจดบันทึกอาการและการจ่ายยา

''ผมฝากเฝ้าดูคนไข้ด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรก็โทรตามผมได้ตลอด" คุณหมอหน้าหล่อฝากฝังคนไข้ไว้กับพยาบาลที่มาอยู่เวรในวันหยุดนี้

''ไม่ต้องห่วงนะคะคุณหมอมันเป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้ว''

''ครับ ผมขอตัวก่อน''

ธามไทวางสเต็ตโทสโคปไว้บนโต๊ะและถอดเสื้อกาวน์แขวนไว้ที่เดิม ระหว่างนั้นก็หมุนตัวเดินกลับออกไปจากห้องตรวจ ที่ตอนนี้ฝนได้หยุดตกแล้วท้องฟ้ากลับมาแจ่มใสเหมือนเดิมอีกครั้งพร้อมอากาศหนาวเย็นไม่ต่างอะไรกับหัวใจของเขาที่กำลังหนาวเหน็บ

''น่าเบื่อจังนะ''

เขาเดินมาหยุดยืนเคว้งอยู่แถวบ้านพักหลังโรงพยาบาลแล้วพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ระหว่างนั้นพลางคิดว่าควรจะไปนั่งสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ลำธารดีไหม เมื่อขามันไวกว่าความคิดธามก็หมุนตัวกลับเตรียมจะเดินตามถนนไปที่ลำธารหลังหมู่บ้าน

ตุ๊บ!!!

ระหว่างกำลังจะก้าวขาเดินจู่ๆก็มีคนคนหนึ่งวิ่งมาชนเขา แต่ทว่าคนที่ล้มลงไม่ใช่เขากับเป็นเด็กผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มคนนี้แทน ร่างโปร่งตรงหน้าจับข้อศอกดูรอยถลอกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาช้าๆ

''ขอโทษครับที่วิ่งไม่ดูทาง''

''อะ ไอดิน''

ธามจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นแรงระส่ำใบหน้าหวานน้ำเสียงใสๆของน้องคนนี้มันช่างเหมือนกับน้องดินแฟนของเขาอย่างกับโคลนนิ่งกันมา

"เอ่อ…ผมชื่อดินสอไม่ใช่ไอดินนะครับ"

"มะ ไม่จริง เราคือน้องดิน"

"เอ่อ ผมชื่อดินสอจริงๆครับพี่"

"อะ เอ่อ ขะ ขอโทษครับผมคงจำคนผิด…เป็นอะไรมากไหม"

ธามนั่งยองๆลงตรงหน้าของดินสอแล้วมองสำรวจว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้าง จู่ๆภาพความทรงจำของไอดินที่ได้เจอกันครั้งแรกก็ทับซ้อนกับคนตรงหน้า พร้อมๆกับภาพเหตุการณ์เรื่องราวต่างๆที่ไหลเข้ามาในหัวจนธามไทต้องชะงักค้าง

"พี่ครับ พี่ครับ เป็นอะไรหรือเปล่า"

ดินสอเอื้อมมือเล็กเขย่าแขนของธามเบาๆเมื่อเรียกเท่าไหร่พี่ชายตัวโตก็ไม่มีทีท่าว่าจะขานรับเลย...พี่เขาเป็นอะไรกันเหมือนเห็นผีเลย

''เอ่อ ปะ เปล่า ลุกไหวไหมมาพี่ช่วยนะ''

ธามไทพยุงดินสอให้ลุกขึ้นแล้วพาน้องไปนั่งบนม้านั่งตัวยาวข้างๆถนน

"ขอโทษอีกครั้งนะครับที่วิ่งชนพี่ พี่เป็นหมอที่นี่ใช่ไหมครับ"

"ไม่เป็นไรครับ พี่เป็นหมอประจำอยู่ที่นี่แหละ"

"ดินพึ่งเคยมาที่นี่เลยยังไม่ค่อยรู้จักใครน่ะครับ...จริงสิขอแนะนำตัวนะครับ ผมชื่อดินสอเป็นหลานของลุงหมอเดช"

"พี่ชื่อธามไทครับเป็นเจ้าของโรงพยาบาลที่นี่ เรียกพี่ธามเฉยๆก็ได้"

เขาพูดกับดินสอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม และจ้องมองริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มที่เจื้อยแจ้วไม่หยุดอย่างยิ้มๆ คนตรงหน้าของธามช่างเหมือนเหมือนกับอีกคนมากจริงๆ มากซะจนตอนนี้หัวใจของเขามันเต้นถี่ระรัวไม่หยุด

"แล้วพี่กำลังจะไปไหนหรอครับ"

"พี่กำลังจะไปลำธารน่ะครับ ไปด้วยกันไหม"

"โห ที่นี่มีลำธารด้วยหรอครับ ไปครับไป"

ธามยกมือหนาวางบนศรีษะเล็กแล้วโยกไปมาเบาๆอย่างนึกเอ็นดูคนตรงหน้า ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยกับน้องคนนี้มากขนาดนี้กันนะ แปลกมากจริงๆทั้งๆที่พึ่งเจอกันครั้งแรกด้วยซ้ำแต่ในความความรู้สึกมันกับบอกว่าน้องไม่ใช่คนแปลกหน้า

"เดินไหวไหมหรือจะไปทำแผลก่อนดีล่ะ"

"ไหวสิครับแผลแค่นี้เองสบายมากๆ ขนาดโดนรถชนดินยังรอดมาได้เลย"

ธามไทชะงักมือที่กำลังจะพยุงคนตัวเล็ก กับคำว่าโดนรถชนพร้อมกับความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบขึ้นมาเสียดื้อๆ อีกแล้วภาพของไอดินทับซ้อนกับคนตรงหน้าอีกครั้ง จนเขาต้องรีบสะบัดหัวไล่ความคิดนี้ออกไป

"พี่ธามเป็นอะไรครับ"

"เอ่อ เปล่าครับเราไปลำธารกันเถอะ"

"ไปครับ ที่นี่อากาศดีจังเลยน้าแถมสงบไม่วุ่นวายเหมือนกรุงเทพด้วย คนในหมู่บ้านนี้ก็อัธยาศัยดีด้วย ดินน่ะพึ่งเคยได้สัมผัสอะไรแบบนี้ช้อบชอบครับ"

ดินสอยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกางออก แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดธามไทมองดูการกระทำของน้องคนนี้เงียบๆพลางคิดว่าทำไมน้องถึงได้เหมือนไอดินมากขนาดนี้กันนะ เหมือนทั้งคำพูด ท่าทาง น้ำเสียง และหน้าตา ถ้าบอกว่าคนตรงหน้านี้เป็นฝาแฝดกันเขาคงเชื่ออย่างสนิทใจเลยล่ะ...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

"อ๊ะ นั้นเสียงน้ำตกใช่ไหมครับ"

"อื้ม"

ธามขานรับสั้นๆก่อนที่มือเล็กๆของดินสอจะคว้ามือหนาของเขา แล้วออกตัววิ่งไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น หรืออาจจะบอกว่าเขาเหมือนคนที่กำลังเดินเร็วต่างหากล่ะ ต่างจากคนตัวเล็กข้างหน้าที่วิ่งจนเหนื่อยหอบ

...ไอ้ตัวเล็ก...

"วิ่งแบบนี้เดี๋ยวก็ล้มหรอก เมื่อกี้ยังไม่เข็ดหรือไง"

"ก็น้องดินตื่นเต้นหนิครับ"

"น้องดินหรอ?"

ธามไทหัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินคนตัวเล็กแทนตัวเองด้วยคำว่าน้อง...ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆทำไมเหมือนขนาดนี้ นะหรือคนคนนี้จะเป็นไอดินกันนะ

...ไม่จริง เป็นไปไม่ได้...

"ขอโทษครับพอดีมันชินปากอะ ดินชอบแทนตัวเองกับคนในครอบครัวแบบนี้น่ะครับ"

"พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แทนตัวเองแบบนี้ก็...น่ารักดี"

"อะ เอ่อ หรอครับ"

"ถ้าอย่างนั้นแทนตัวเองแบบนี้กับพี่อีกคนละกัน"

"เอ่อ ก็ได้ครับ"

"นั่นไงลำธาร"

ธามชี้ไปข้างหน้าที่มีน้ำตกใสไหลลงมาเป็นชั้นๆอย่างสวยงามเขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของคนตัวเล็กเพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่น้องที่กำลังประหม่าเขาเองก็เช่นกัน ดินสอมองตามนิ้วของธามด้วยความตื่นเต้นดวงตารุกวาวพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

"น้ำน่าเล่นจังเลยครับ"

"เอาไว้วันอื่นค่อยมาเล่น วันนี้ฝนตกมันอันตราย"

"เสียดายจัง" ปากกระจับบ่นพึมพำแล้วอมลมไว้ที่แก้มอย่างคนที่โดนขัดใจ

"ไปนั่งตรงนั้นกัน"

"ไปครับ พี่ธามอายุเท่าไหร่เหรอ เอ่อขอโทษที่เสียมารยาทนะครับเราพึ่งรู้จักกันเองหนิเนอะ"

ดินสอเกาหัวตัวเองแกรกๆเมื่อพึ่งนึกได้ว่าถามคำถามที่ไม่สมควรออกไปกับคนที่เธอเพิ่งรู้จักกัน...ถามอะไรออกไปล่ะเนี่ยบ้าจริง

"หึๆ พี่อายุ26แล้วครับ"

"แบบนี้พี่ธามก็อายุห่างกับน้องดิน3ปีน่ะสิ"

"เรา23หรอ...แล้วนี่เรียนจบอะไรมาล่ะ"

"ครับน้องดิน24แล้ว จบแพทย์จากอังกฤษน่ะครับ"

คำตอบของน้องกระตุกหัวใจด้านชาของธามไทอีกครั้ง ทำไมถึงต้องอีกครั้งและอีกครั้งเสมอนะกับคนตัวเล็กคนนี้ หัวใจแกร่งเต้นระส่ำไปพร้อมๆกับสั่นไหวจนธามก็กลัวคนที่นั่งข้างๆจะได้ยิน ไม่ใช่แค่บุคลิกเท่านั้นที่เหมือนแต่ทว่าทั้งอายุรวมถึงการศึกษาก็ถอดแบบไอดินออกมาไม่มีผิดเพี้ยนอาจจะต่างกันตรงที่ไอดินเรียนที่ประเทศไทย

"เราเหมือนคนคนหนึ่งมากๆเลยนะ เหมือนมากจริงๆจนพี่คิดว่าเป็นคนๆเดียวกัน"

"หรอครับ เป็นใครหรอครับน้องดินถามได้หรือเปล่า ''

"ได้สิ เค้าเป็นแฟนของพี่น่ะ"

ธามตอบดินสอยิ้มๆเมื่อเผลอนึกถึงใบหน้าหวานน้ำเสียงใสของคนตัวเล็กอย่างน้องดิน ที่เขาแสนคิดถึง

"พี่มีแฟนแล้วเหรอครับเนี่ย เธอโชคดีจังเลยน้า"

"หึๆก็คงงั้นล่ะมั้ง แฟนพี่เป็นผู้ชายน่ะไม่ใช่ผู้หญิงหรอก"

"ตายจริง!!! จริงหรอครับเนี่ย แบบน้องดินไม่อยากจะเชื่อ"

"หึๆจริงสิ แต่ตอนนี้เค้าจากพี่ไปไกลแสนไกลเลยล่ะไกลจนพี่ก็ไปไม่ถึง"

พอพูดมาถึงตรงนี้ธามก็ทำสีหน้าหม่นลงทันที เขาทั้งอยากไปหาอยากเจออยากทำอะไรเต็มไปหมดแต่กลับทำอย่างใจคิดไม่ได้เลยสักอย่าง

...โครตทรมาน...

"น้องดินไม่ถามแล้วครับ พี่ธามอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ขอโทษนะครับน้องดินถามอะไรไปก็ไม่รู้"

"ไม่เป็นไรพี่ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย"

"ตายแล้ว น้องดินลืมบอกลุงหมอเลยอะว่ามาที่นี่ ป่านนี้ลุงคงตามหาทั่วหมูบ้านแล้วเเน่ๆเลย"

"งั้นก็รีบกลับกันเถอะนี่ก็เย็นแล้วด้วย" ธามยิ้มขำกับท่าทางที่เพิ่งคิดได้ของน้องตัวเล็ก

"บ้านพี่อยู่หลังไหนหรอครับ"

"ก็อยู่ติดกับหมอเดชนั้นแหละ"

"ถ้าน้องดินว่างๆจะแวะไปหานะครับ"

ธามพยักหน้ารับแล้วเดินนำน้องตัวเล็กออกมาจากลำธารหลังบ้านพัก อากาศช่วงเย็นขลับให้อุณหภูมิยิ่งต่ำลงไปเรื่อยๆจนดินสอต้องยกแขนขึ้นมากอดอกระหว่างทางเดินกลับบ้านพัก

"พี่ส่งตรงนี้นะ"

"ขอบคุณที่พาเที่ยวนะครับ"

"ครับ รีบเข้าบ้านเถอะ"

ธามมาส่งดินสอที่หน้าบ้านแล้วเดินกลับบ้านพักของตัวเองที่อยู่ถัดไป เขาก้าวเข้ามาภายในบ้านปูนชั้นเดียวที่เงียบสงบ พอต้องอยู่คนเดียวอีกครั้งมันทำให้ความเหงาเข้ามาเกาะกุมหัวใจจนรู้สึกหนักอึ้ง

"น้องดินทำอะไรอยู่ครับ"

"พี่คิดถึงเรานะ"

"คิดถึงมากๆเลย"

"รักนะครับ"

ธามนั่งลงบนเก้าอี้ข้างหน้าต่างกระจกบานใหญ่ก่อนจะควักสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์ส่งข้อความหาคนที่แสนคิดถึง ธามจะส่งข้อความทำนองนี้หาไอดินทุกวันถึงแม้ว่าน้องจะไม่เคยตอบกลับมาเลยก็ตาม

"เราจะคิดถึงพี่บ้างหรือเปล่านะ"

มือหนายกขึ้นมาลูบไดอารี่ที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆพลางพูดเสียงเบาราวกระซิบ และหวังว่ามันจะรอยตามสายลมไปหาคนที่อยู่ไกลแสนไกล

''เฮ้อ~ไปอาบน้ำก่อนดีกว่าชักเริ่มหนาวซะแล้วสิ ''

ธามไทหลุดออกจากภวังค์ความคิดก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ เขาเดินออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง ในคืนนี้เขาเลือกสวมเสื้อแขนยาวตัวบางพร้อมกับกางเกงนอนขายาวให้เข้ากับบรรยากาศหนาวเย็นในช่วงฤดูฝน

"ไปนั่งรับลมหน่อยดีกว่า"

"อืม~หรือจะเล่นกีต้าร์ด้วยดี"

ไวเท่าความคิดธามไทก็เดินไปหยิบกีต้าร์ตัวโปรดที่วางอยู่มุมห้องนอน แล้วเดินออกไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านพัก เขาลองปรับสายเทสเสียงจนพอใจก่อนจะเริ่มดีดนิ้วเบาๆเพื่อเล่นเพลงโปรด เสียงกีต้าร์เอื่อยๆพร้อมกับอากาศหนาวเย็นขลับให้หัวใจของเขายิ้งรู้สึกหม่นเข้าไปใหญ่

...โครตเจ็บเลยล่ะ...

จะเก็บมันเอาไว้ในใจ เมื่อครั้งมีเธอ~

และฉันรู้สึกครั้งนี้ยังไง~

ให้เป็นความคิดถึง แม้นานเท่าไหร่~

เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ~

จะเก็บมันเอาไว้ในใจ เพราะฉันไม่อาจ~

ฝืนย้อนคืนวัน ให้หวนได้ใหม่~

ทำได้เพียงคิดถึง นับจากนี้ไป~

เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ~ ( เพลงเรื่องจริง )

เท้าเล็กๆของดินสอเดินตามเสียงเพลงออกมาจากบ้านจนมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังของพี่ธาม น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เปล่งออกมาทำให้น้องดินคนนี้มองดูเขาอย่างเคลิบเคลิ้ม

"พี่ธามร้องเพลงเพราะจังเลยครับ" เสียงใสพูดขัดจังหวะเพลงขึ้นมา ทำให้ธามหยุดมือที่กำลังดีดกีต้าร์ลง แล้วหันหลังกลับมาดูทางต้นเสียง

"อ้าวน้องดิน"

"น้องดินมาขัดจังหวะหรอครับเนี่ย"

"หึๆเปล่าๆ แล้วเรามาทำอะไรที่นี่"

"ก็น้องดินได้ยินเสียงกีต้าร์เลยเดินมาดูน่ะครับ"

"นี่มันมืดแล้วนะ เราไว้ใจคนง่ายไปหรือเปล่าแม้กระทั่งกับพี่ที่พึ่งรู้จักกัน"

"ไม่หนิครับ ถ้าเป็นคนอื่นน้องดินไม่เคยเข้าใกล้เลยด้วยซ้ำ แต่แค่รู้สึกคุ้นเคยกับพี่แปลกๆแบบเหมือนเคยรู้จักมานานอะไรแบบนี้น่ะครับเลยรู้สึกไว้ใจ"

น้องดินนั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนตรงข้ามกับพี่ธาม แล้วบอกความรู้สึกของตัวเองออกไปตามที่ใจคิด ธามขมวดคิ้วมุ้นพลางคิดว่าความรู้สึกของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับน้องเลยสักนิด แบบนี้เค้าเรียกอะไรกันนะ

...ถูกชะตาหรอ...

"เหมือนพี่เลย พี่ก็รู้สึกแบบนั้น"

"จริงหรอครับ"

"หึๆ" ธามหัวเราะหึในลำคอเมื่อเห็นรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจของคนตัวเล็ก และรอยยิ้มหวานๆของน้องทำให้ธามเห็นภาพไอดินทับซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งเห็นและยิ่งได้ยินเสียงมันเหมือนคนๆเดียวกันแบบนี้ โครตบีบหัวใจของธามจริงๆ

"อยากฟังเพลงอะไรล่ะเดี๋ยวพี่เล่นให้ฟัง"

"เดาใจ น้องดินน่ะชอบเพลงนี้มากเลย"

ธามชะงักกึกกับคนตรงหน้ารอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้...วันนี้เขาชะงักกับคนตัวเล็กไปกี่ครั้งกันแล้วนะ เพลงๆนี้เป็นเพลงแรกที่เขาร้องให้กับไอดิน น้องจึงชอบเพลงนี้มากและไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนเขาก็ยังจำมันได้ดี

"ระ...เหรอ"

"พี่ธามเป็นอะไรครับทำไมทำหน้าแบบนั้น"

"......" ธามไม่ตอบคำถามของดินสอเขาเลือกที่จะเงียบ แล้วเริ่มดีดกีตาร์เล่นเพลงเดาใจให้คนตรงหน้าฟังแทน

ยิ้มของเธอ~

มันช่างหวาน~

เธอยิ้มให้กันแบบนั้น~

หมายความว่าไง~

สายตาเธอมันช่างซึ้ง~

แบบนี้ก็คงต้องคิด~

ว่าเธอมีใจ~

เธอรักกัน~

เธอยังไม่ทันได้พูดหรอก~

แต่ที่เห็น~

ก็คงหมายความอย่างนั้น~

เดาใจไว้แล้ว~

ว่าเธอรักฉันแบบที่ฉันรัก~

ผิดถูกไม่รู้~

คนเดียวที่รู้คือเธอเท่านั้น ......ฯลฯ

ดินสอกุมมือเล็กของตัวเองไว้แน่นแล้วนั่งมองธามที่เล่นเพลงโปรดให้ฟังด้วยรอยยิ้มกว้าง

แปะ แปะ แปะ

คนตัวเล็กปรบมือรัวๆเมื่อพี่ธามเล่นเพลงนี้จบลง แล้วส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนจะยกนิ้งโป้งขึ้นมาให้เป็นการชื่นชมว่าเขานั้นเล่นได้ดีมาก

"งื้อ~เพราะมากเลยครับพี่ธาม อยากเล่นได้บ้างจัง"

"เอาไว้ว่างๆพี่จะสอนให้นะ"

"จริงหรอครับ พี่ใจดีจัง"

"หึๆก็แค่กับบางคนน่ะนะ"

ดินสออมยิ้มกับคำพูดของธามไทกับบางคนที่ว่าหนึ่งในนั้นก็มีตัวเองอยู่ด้วย หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นโครมครามกับคนตรงหน้านี้ จนต้องรีบผุดตัวลุกขึ้นแล้วขอตัวกลับบ้านอย่างกระทันหัน ธามมองตามยิ้มๆกับอาการประหม่านี้แล้วลุกขึ้นชะเง้อมองว่าคนตัวเล็กเดินเข้าบ้านไปแล้วหรือยัง

"หึๆเหมือนกันอย่างกับคนๆเดียวกันเลยนะ"

ความคิดเห็น