ลูกแมวสีฝุ่น

ขอบคุณสำหรับคนอ่านที่หลงแวะเข้ามานะคะ comment คุยกับไรท์ได้เด้อ☺💚

Ex.10 บุคคลในเงามืด

ชื่อตอน : Ex.10 บุคคลในเงามืด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 71

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2563 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ex.10 บุคคลในเงามืด
แบบอักษร

 

หลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นใบพัดถูกบังคับให้ลางานตอนบ่าย เพื่อไปหาหมอตรวจร่างกายโดยมีชาเย็นเป็นคนขับรถให้จากที่เธอคิดว่าไม่เจ็บเลยตอนนี้ มันเริ่มเกิดอาการปวดตรงข้อเท้าที่คาดว่า น่าจะบวมแดงอย่างน่ากลัว จึงจำยอมเพราะสภาพตัวเองไม่อำนวย เธอโทรบอกศรแล้วเค้าจะรีบตามมา ตั้งแต่มาถึงคนวิ่งยื่นเอกสารให้คือชาเย็น เพราะเธอเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายยากขึ้นเหมือนว่าทุก ๆ ชั่วโมงส่วนต่างๆของร่างกายเริ่มแสดงอาการออกมาอย่างเจ็บปวด 

"พัดแกไหวไหมเดี๋ยวฉันเรียกพยาบาลให้" 

"รู้สึกว่ามันปวดตามข้อเท้าและขาว่ะแกสงสัยลงแรงเกินไป " 

และหลังจากนั้นฉันก็ถูกพยาบาลพาไปเอ็กซ์เรย์กระดูกข้อเท้าปรากฏว่ามันร้าว เจ็บจริงไม่มีตัวแสดงแทน ฉันจึงต้องโทรไปลางานกับพี่มะเหมี่ยวเพราะอาทิตย์หน้าฉันจะฝึกงานจบแล้วเลยจำเป็นต้องบอกกล่าว หากไม่จบมาจะแย่เอานะสิ 

"พัด.....เป็นไงบ้าง" 

เขาคงรีบมากสินะเหงื่อเต็มใบหน้าเลย 

"ก็กระดูกข้อเท้าร้าวเข้าเฝือก"  

เธอยิ้มให้เขาแต่เขากลับทำหน้านิ่ง เยือกเย็นเหมือนโกรธ แต่โกรธอะไรล่ะเธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน 

"พี่ขอโทษนะพัด เพราะพี่เองที่ทำให้พัดต้องเจ็บตัว"  

เขาโทษตัวเองทำไมหรือมีสาเหตุอื่นที่เธอยังไม่รู้แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรเธอก็ไม่โกรธเขาหรอกเพราเขาไม่ได้เป็นคนทำร้ายเธอ 

"ไม่เป็นไร พัดเชื่อว่ามันไม่ใช่ความผิดพี่กลับบ้านกันเถอะ นะ"  

ใบพัดบอกเขาให้ใจเย็นลงและเรื่องแบบนี้ไม่ควรพูดกันข้างนอก 

" ชาเย็นขอบใจนะ กลับกันเถอะ" 

"อือ ชา ไอ้ลมรออยู่ลานจอดรถนะ " 

" อืมม คุยเสร็จเมื่อกี้ ฉันไปนะแก" 

"บายยย ถ้ายังไงเดี๋ยวบอกไม่ต้องห่วง" 

ชาเย็นกลับไปกับลมแล้วเธอและศรจึงเดินออกมาที่ลาดจอดรถก็เห็นรถเก๋งสปอร์ตคันสวยสีดำจอดอยู่จึงแปลกใจเล็กน้อย 

"เมื่อเช้าเราแว้นมาไมใช่เหรอ" 

"อ๋อ ไปเอาตัวชิ้นงานมาส่งอาจารย์น่ะเลยเปลี่ยนรถมา"  

เธอพยักหน้าเข้าใจ เปิดประตูขึ้นรถนั่งข้างคนขับปรับเบาะเอนลงเล็กน้อยเพราะขาซ้ายของเธอถูกเข้าเฝือกอยู่ ด้วยเพราะฤทธิ์ยาเธอจึงหลับทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกมาได้ไม่ถึงห้านาที 

ทางด้านคนขับหลังจากมองเธอหลับไป เขาก็ต่อสายหาเพื่อนเขาทันที เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว หากมายุ่งกับใบพัดนั้นหมายถึงคนพวกนั้นต้องการล้ำเส้นเขา  

ตืดด ตืดดด รอปลายสายสักพักก็มีคนรับ 

" ทอม กูเองศร มึงช่วยหารถทะเบียน กม 34xx หน่อย ขอด่วน" 

//มีอะไรรึเปล่า  

"พวกนั้นส่งคนมาทำร้ายใบพัด เกือบโดนรถชนโชคดีที่ใบพัดรู้ตัว แต่ก็กระดูกข้อเท้าร้าว " 

//ได้ เดี๋ยวกูหาให้ ตอนนี้มึงอยู่ไหน 

"กูกำลังพาใบพัดกลับบ้าน ถ้าจะมาก็มา " 

// อืม เจอกันบ้านมึงล่ะกันเดี๋ยวโทรหาไอ้แอลด้วย 

" อืม "  

ติ๊ดด หลังจากคุยกับเพื่อนเรียบร้อยเขาชำเลืองมองใบพัดที่ใบหน้าเริ่มยับยู่ยี่ น่าจะปวดแหละเพราะยาแก้ปวดที่หมอฉีดให้น่าจะหมดฤทธิ์ 

แต่เสียงโทรศัพท์ของใบพัดดังเข้ามาเขาเลยหาที่มาของเสียง ปรากฏว่าเป็นละออ ที่โทรเข้ามาเขาจึงกดรับปลายสาย 

//พัด เป็นไงบ้างอ่าาาเจ็บมากไหม หมอว่าไงบ้าง 

" ออ ใจเย็น นี่พี่ศรนะพัดหลับครับ ปลอดภัยดี แค่ข้อเท้าร้าวตอนนี้พี่กำลังพากลับบ้าน 

//อ่า ค่ะ โทดทีค่ะ ออตกใจเห็นชาบอกว่าไปหาหมอน่ะ งั้นถ้ายังไงยัยพัดตื่นฝากบอกว่าออเป็นห่วงมากนะคะโทรกลับมาง้อ ออ ด้วย งั้นออไม่กวนแล้ว วางนะคะ " 

"ครับ เดี๋ยวพี่บอกให้ "  

ละออวางไปแล้วผมขับรถต่ออีกพักนึงใกล้จะถึงบ้านแล้วแต่ขอแวะมาเก็ต ช็อป ไปซื้อของทำอะไรกินด้วยเผื่อเพื่อนผมมา จะได้ไม่ต้องออกมาอีกรอบ ผมจึงสะกิดปลุกคนที่หลับอยู่เบาๆ 

"พัด พี่แวะซื้อของรออยู่นี่แปบนึงนะเดี๋ยวมา " 

" อืมม ขอสลัดชุดนึงนะ "  

ใบพัดงัวเงียตื่นแต่ก็ฝากเขาซื้อของที่ต้องการแล้วหลับต่อ ศรจึงปิดล็อกรถไว้ แล้วเข้าไปในร้านซื้อของที่ต้องการ ของสด เนื้อหมูแบบก้อน และที่สไลด์แล้ว ของทะเล และผักต่าง ๆ  

เมื่อได้ของครบก็มาหาเครื่องดื่ม และขนมเล็กน้อย พร้อมสลัดที่ใบพัดสั่งก็เดินมาชำระเงินที่เคาเตอร์ แต่หางตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนนึงกำลังจะเดินเข้ามา เธอคือน้ำขิงแฟนเก่าไอ้ลม ที่พยายามจะขอคืนดีมัน แต่มันก็เคลียร์ชัดเจนแล้วนะว่าไม่เอาผู้หญิงคนนี้ หึ สวยแค่ไหนแต่เฟคชิบหาย 

"ศร คือเราติดต่อลมไม่ได้ " 

" อื้อ ก็มันไม่อยากคุยกับเธอ มันบอกชัดเจนแล้วนิ " ผมจ่ายเงินเสร็จและถอยห่างจากเธอ 

" เราแค่อยากอธิบายให้ลมเข้าใจเราทำไมพวกเธอไม่ช่วย " 

เขาเห็นเธอแกล้งบีบน้ำตาคนที่เห็นคงคิดว่าเขารังแกเธอแน่นอน แต่ผมเป็นใคร แล้วเธอเป็นใครล่ะต้องแคร์เหรอไม่จำเป็นมั้ง 

"จะพูดอะไรก็จำสิ่งที่เธอทำกับมันสิ มันไม่โง่ต่อให้เธอจะเอาตัวเองล้างน้ำใส่ตะกร้ามาเพื่อนฉันก็ไม่มีวันกลับมารักเธอ "  

พูดจบผมเดินออกมาทันทีไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของเธอ ก็ไม่ได้สนิทจำเป็นต้องสนใจ ถึงรถเก็บของเสร็จ เปิดประตูรถก็ยังเห็นใบพัดหลับอยู่ จึงขับออกมาถึงบ้านก็เกือบๆห้าโมงแล้ว 

" พัดครับ ถึงบ้านแล้วนะตื่นไหมหรือให้อุ้ม " 

" อุ้มหน่อยไม่ไหวมันปวดไปหมดเลยพี่ "  

ผมอุ้มใบพัดเข้าบ้านมานั่งที่โซฟาก่อนจะเดินไปเอาของที่ซื้อมาเข้ามาเก็บในห้องครัว เอาแช่ตู้เย็นไว้ก่อน จะเดินไปหาใบพัด ถามเธอว่าจะเปลี่ยนชุดไหมจะได้อุ้มไปส่ง บนห้อง เธอก็พยักหน้าผมจึงอุ้มเธอขึ้นไปที่ห้องนอนของผมและวางเธอลงบนเตียง 

ความจริงหมอให้ไม้ค้ำมาด้วยแต่ยังไม่อยากให้เธอลงน้ำหนักมากเกินไปเดี๋ยวหายช้า  

"พี่โทรบอกคุณน้าแล้วนะ ท่านบอกเดี๋ยวจะมาเยี่ยม" 

"คะ แม่ว่าไงหรอ " 

"คุณน้าบอกจะมาเยี่ยมพรุ่งนี้ แล้วพรุ่งนี้พี่ก็จะเป็นเพื่อนพัดทั้งวัน " 

"จริงจังป่ะเนี่ย ไม่ต้องรีบปั่นงานส่งอาจารย์แล้วเหรอคะ" เธอเอียงคอมองเค้าเพราะปกติเราหาคิวว่างที่จะนัดทานข้าวกันยังยากเลยช่วงสองเดือนที่ผ่านมาจนตอนนี้จะสามเดือนแล้ว แทบนับครั้งได้ 

" ก็..ส่งงานก่อนเสร็จกำหนดน่ะ " 

" อู้วว พี่ศรจะจบก่อนได้ไงเนี่ย อย่างนี้ต้องหาของรับขวัญว่าที่บัณฑิตล่ะมั้ง " 

" เวอร์ อย่าทำเหมือนตัวเองจะไม่จบ " 

ใบหน้ายิ้มแป้นแล้นของเธอที่นานๆที่จะได้เห็นแบบนี้สักครั้งเพราะถ้าเธออยู่ข้างนอกน้อยครั้งที่จะยิ้มแย้มแจ่มใสแบบนี้ 

" ก็เหลือฝึกงานอีกตั้งอาทิตย์นึงแน่ะ แต่ไม่รู้จะไปได้ไหม " เธอคงรู้สึกนอยด์นิดหน่อยที่ยังทำหน้าที่ตัวเองไม่สมบูรณ์เลยอดกังวลไม่ได้ 

"แล้วสรุปยังไงคะ เรื่องที่พัดโดนรถเฉี่ยวทำไมพี่ต้องโทษตัวเอง "  

ใบหน้าหน้าหวานแววตาขี้เล่นเปลี่ยนเป็นจริงจัง นั่นหมายถึงเธอต้องการคำอธิบายจากผมกับเรื่องที่เกิดขึ้น 

"พัดจำเรื่องที่พี่บอกว่าไอ้อาร์ทเป็นน้องชายต่างแม่พี่ได้ใช่ไหม " 

"อืม พัดจำได้ " 

" แม่ของไอ้อาร์ทพยายามให้พี่ โอนทุกอย่างที่พ่อโอนให้กับพี่ คืนพวกมัน เพราะพ่อโอนกรรมสิทธิ์ บริษัทยกให้เป็นของพี่คนเดียว ไม่มีชื่อแม่ไอ้อาร์ท เลยทำให้เธอไม่พอใจ แต่ไอ้อาร์ทมันไม่รู้อะไรหรอกเพราะแม่มันยัดเยียดให้เกลียดแม่พี่ และตัวพี่เองดีไหมล่ะเป็นพี่น้องแต่มาเกลียดกันเอง " 

"ค่ะ แล้วไงต่อ "  

เขานั่งลงบนเตียงข้างๆเธอค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเธอออก พร้อมกับเล่าต่อ 

" เธอส่งคนมาป่วน คนรอบตัวพี่ทุกคนให้อยู่ไม่สงบ รวมถึงพัดด้วยและไม่แน่ถ้าเธอรู้ว่าความสัมพันธ์เราไปถึงขั้นไหนเธอจะทำร้ายพัดกว่านี้ นั้นเป็นเหตุผลส่วนนึง ว่าทำไมพี่ถึงรีบจดทะเบียนกับพัด ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับพี่ ทุกอย่างจะตกอยู่ในมือของพัด "  

เขามองตาเธอก่อนจะเดินถือผ้าผืนเล็กชุบน้ำ พร้อมกาละมัง ออกมา และเริ่มเช็ดตัวให้เธอ ในคำพูดหลายๆอย่างของศร เหมือนมีอะไรที่หนักเกินกว่าที่เขาจะรับไหว จึงพยายามประคองให้มันไม่ส่งผลเสียมาถึงเธอ 

"พัดเข้าใจพี่นะ งั้นไว้แม่พัดมาถึงเมื่อไหร่เราจดทะเบียนกันเลยก็ได้ ไม่ต้องรอให้ถึงเรียนจบหรอกถึงจะอีกไม่นานก็ช่างมัน "  

ร่างบางเอ่ยบอกหนักแน่นในน้ำเสียงที่สื่อออกมาให้เขาฟัง เพราะไม่ว่าจะช้าหรือเร็วยังไงเธอกับเขาก็ต้องทำเรื่องนี้ อยู่แล้ว 

เรื่องราวระหว่างคนสองคนที่มาเจอกันโดยไร้เหตุผล แต่รู้สึกถึงความผูกพันธ์ที่มีให้กันได้ชัดเจนไม่ต้องเอ่ยคำรัก แต่ทำให้รู้สึกได้ถึงความรัก ไม่ต้องเอ่ยถ้อยคำหวานซึ้งแต่รู้สึกถึงการโหยหากันและกัน แม้ระยะเวลาที่เขาและเธอได้พบกันจะเพียงน้อยนิดที่บางคนอาจบอกว่ามันน้อยเกินไปรึเปล่า  

แต่สำหรับใบพัดและศร รู้ว่าทุกวินาทีมีความหมายเพียงใด เริ่มตั้งแต่ตัดสินใจ คบกันนั่นหมายความว่าทุกคนรอบข้างเป็นเพียงองคประกอบภายนอกที่คอยช่วยเหลือเธอและเขา แต่ชีวิตที่ได้รับอิทธิพลเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งสำคัญในการดำเนินชีวิตของคนทั้งคู่... 

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและคุยกับใบพัดในเรื่องราวที่เกิดขึ้นศรอุ่นใจขึ้นมาบ้างที่เธอไม่ปฏิเสธเขาหลังจากรับรู้เรื่องราว สิ่งที่เขากลัวคือเธอหายไปในเมื่อเราเลือกที่จะเป็นฝ่ายตรงข้ามกับอีกฝั่ง ผมต้องเตรียมรับมือไม่รู้ฝั่งนั้นจะเล่นเรื่องไหนแต่ผมจะไม่ยอมให้ใบพัดต้องเดือดร้อนแน่นอน  

" นอนพักนะ พี่จะลงไปทำไรให้ทานเดี๋ยวมาเรียก "  

ผมเดินลงมาข้างล่าง เปิดดูของที่ซื้อมาคาดว่าอีกไม่เกินสิบห้านาทีเพื่อนผมคงมาถึงงั้นก็จัดการรอพวกนั้นพร้อมเลยล่ะกัน เมนูง่ายๆ ของผม ข้าวผัดไข่ สำหรับใบพัด และเนื้อหมูหมักสำหรับย่าง ส่วนน้ำจิ้มให้ไอ้แอล มาจัดการ  

รายนั้นครอบครัวเปิดร้านอาหาร อานิสงฆ์เลยบังเกิดกับเพื่อนอย่างผมนั่นล่ะ ผักและเครื่องเคียง เตรียมไว้เรียบร้อยรอแค่ทำข้าวผัดให้ใบพัดทานก่อนเพราะก่อนกลับชาเย็นบอกเธอและใบพัดยังไม่ได้ทาน อะไร 

 

ยี่สิบนาทีผ่านไป..... 

ออดดดด!!!! ออดดด!!!!! เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นผมเลยกดเปิดรีโมทอัตโนมัติ ให้พวกมันเข้ามาในจังหวะนั้นผมก็เดินออกมาจากห้องครัวพอดี 

" ไงมึง โอเครึป่าว "  

ไอ้แอลถามผม ถามว่าโอเคไหมก็ยังไม่สามารถตอบได้เท่าไหร่ 

" หึ ปล่อยมันเถอะเดียวดีเมื่อไหร่มันก็เล่าเอง " ไอ้ทอมก็ยังเป็นคนที่รู้ใจผมเหมือนเดิมมีคนเคยบอกว่าผมกับมันเป็นแฝดคนละฝา  

"อืม ขอบใจ แล้วได้เรื่องยังไง "  

ก่อนจะเดินนำไปนั่งคุยในห้องนั่งเล่น  

" แม่เลี้ยงมึง ส่งมา กูให้คนไปสืบดูเห็นมันเอารถไปจอดในอู่แถวนอกเมืองแต่คนขับรถ ตามหาตัวยังไม่เจอคาดว่ามันคงหนีไปกบดานแล้ว " 

"อืม ช่างมันปล่อยไปก่อน เครื่องดื่มในตู้เย็น กลับแกล้มเตรียมให้แล้วติดเตาได้เลยเดี๋ยวกูไปปลุกใบพัดก่อน "  

แอรดดด เขาเดินไปยังเตียงนอนที่มีร่างบางหลับใหลอยู่เป็นภาพที่น่ามองที่สุดแม้ในตอนหลับยังสวยน่ารัก นิ้วแกร่งลูบไล้ใบหน้าหวาน ราวกับเป็นสิ่งหวงแหนที่สุดของเขา 

" พัดครับ ตื่นมากินข้าวก่อน จะได้กินยาตามหมอสั่ง " 

" งื้ออ ทำไมมันปวดจังอ่ะ "  

ใบหน้าบูดบึ้งของเธอทำให้เขาหลุดขำกับท่าทางเหล่านั้น 

" งั้นก็ต้องรีบหายไวๆ มาเถอะ พวกนั้นรออยู่ข้างล่าง " 

"หืม ใครมาอ่ะ " 

"ไอ้ทอมกับไอ้แอลมาน่ะ พี่ทำข้าวผัดให้แล้วเดี๋ยวอุ่นให้ขยับมานี่สิ "  

ศรอุ้มใบพัดลงมานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่สนามหน้าบ้าน เห็นเพื่อนเค้ากำลังย่างหมูสามชั้นกันอยู่จึงวางเธอลง และเดินกลับไปในบ้าน  

" หวัดดีค่ะพี่ ๆ " 

" อ้าวใบพัด เป็นไงบ้างเจ็บมากไหม เดี๋ยวพี่เอาหมูย่างหั่นให้ " 

" ก็เจ็บตัวนิดหน่อยพี่ แต่พัดแค่ไม่เข้าใจทำไมคนๆ นั้นถึงใจร้ายจัง ทั้งที่พี่ศรก็แทบจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเลยสักนิด "  

ใบพัดก้มหน้าพยายามไม่โวยวายกับเรื่องที่ได้ฟังมาเธอแค่สงสัยก็เท่านั้น 

"ไม่ใช่แค่พัดหรอก ที่ไม่เข้าใจพวกพี่ยังหาวิธีจะช่วยมันจนทุกวันนี้ ทำได้แค่กันพวกนั้นให้ห่างจากไอ้ศร " เสียงพี่แอลพูดขึ้นนิ่งๆ  

"มันคงเล่าให้พัดฟังแล้ว " 

" ค่ะ พัดรู้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำในสิ่งที่พี่เขาขอ"  

มองไปหน้าบ้านก็เห็นชายหนุ่มเดินกลับมาที่โต๊ะ พร้อมถาดใบขนาดกลางบรรจุข้าวผัดมาด้วยน่าจะทำเผื่อทุกคน 

" กลิ่นหอมจังเลย หิวแล้วเนี่ย " 

" เดี๋ยวตักให้ อ่ะ " 

จานหมูย่างจากพี่ทอมก็นำมาวางตรงหน้าพร้อมน้ำจิ้มรสแซ่บเรานั่งคุยกันหลายเรื่องพวกพี่เขาก็มีเบียร์เป็นเครื่องดื่ม ส่วนเราน้ำเปล่าไงล่ะ เพิ่งรู้ว่าพี่ศรส่วนใหญ่จะอยู่กับพี่ทอมและพี่แอลมากกว่า เพื่อนใน ม. เพราะพวกเขามีอะไรหลายๆ อย่างเหมือนกัน อาจด้วยวัยของพวกเขาล่ะมั้ง 

" ไอ้ศรแล้วยังไง มึงจะพาน้องไปจดทะเบียนตอนไหน ทำไมไม่จัดงานแต่งเลยว่ะ " 

" ยังจัดไม่ได้ ไม่งั้นพวกมันจะหันมาเล่นงานใบพัดแทน กูก็เลยคิดว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้พวกมึงต้องช่วยกู " 

" อืม พวกกูช่วยมึงเต็มที่ "  

พวกมันยื่นกำปั้นมาชนกับผม เรามักจะให้กำลังใจและช่วยเหลือกันเสมอ แอลและทอมเป็นเพื่อนผมมาตั้งแต่เด็กๆ พวกเราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ประถมและสนิทกันขึ้นเรื่อยๆ เพราะนิสัยคล้ายๆกัน เพื่อนผมมีน้อยแต่เป็นเพื่อนตาย รวมถึงพวกไอ้ลม ไอ้เอ็กซ์ด้วย  

ไอ้แอล เป็นลูกเจ้าของร้านอาหารชื่อดัง มันเรียน ม.เดียวกับผมนั่นล่ะ แต่เรียนกฎหมาย มันบอกว่าอยากจะเป็นคนนึงที่คอยช่วยเหลือคนที่ถูกกฏหมายเอาเปรียบและมันก็ทำแบบที่พูดจริงๆ เป็นทนายที่เงินซื้อไม่ได้ส่วน ไอ้ทอมเป็นเจ้าของสนามรถแข่งที่ทำเงินมากในอันดับต้นๆของประเทศ และผม เป็นหุ้นส่วนกับมันด้วย แต่ผมให้มันบริหารเองผมแค่คอยให้คำปรึกษาบางครั้ง และตอนนี้ บริษัทของผมกับใบพัดใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว อีกเพียงไม่นานเกินรอ.... 

" พวกมึงจะนอนนี่หรือกลับบ้าน ถ้านอนนี่ก็ห้องเดิมจัดการตัวเอง กูพาใบพัดไปส่งห้องก่อน เดี๋ยวมา"  

เขาจึงอุ้มใบพัดที่เริ่มสัปหงก เอามือซ้อนร่างบางเข้ามาในวงแขนเดินเข้าบ้านไปยังห้องนอน วางเธอบนเตียงเบาๆ และ ห่มผ้าให้ปัดปรอยผมออกจากหน้าผากเนียน จูบซับเบาๆ ก่อนผละใบหน้าออกมากดปรับอุณภูมิห้องให้เบาลง ก่อนจะเดินกลับมายังโต๊ะหน้าโซฟาที่เห็นว่าเพื่อนเก็บของแล้วเข้ามานั่งในบ้านแทน 

"นานเท่าไหร่แล้วที่พวกกูไม่ได้มานั่งคุยกับมึงแบบนี้ "  

" นั่นดิ น่าจะตั้งแต่คุณป้าเสียน่ะ " 

ศรจุดบุหรี่สูบนั่งฟังเพื่อนทั้งสองกำลังพูดถึงความหลัง กระตุกยิ้มมุมปาก หึ ไม่ว่าเมื่อไหร่พวกมันก็เป็นแบบนี้เสมอแต่เกมระหว่างผมกับแม่เลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้นหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยตามที่ผมคิด 

"ถ้าเรื่องนี้จะหาคนผิดก็คงเป็นผู้ชายคนนั้นที่ไม่รู้จักพอลูกเมียเลยต้องลำบากไปด้วย" 

"ดื่มเถอะ ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของพรุ่งนี้ " 

แกร๊งง!! เสียงแก้วกระทบกัน และชายหนุ่มทั้งสามนั่งดื่มกันค่อนคืนกว่าจะแยกย้ายเข้าห้องนอนเพราะพวกเขาอาจคิดไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายขึ้นอย่างรวดเร็ว.... 

 

******************************** 

เธอต้องร้ายแบบไหนยัยแม่เลี้ยง ถึงอยากเอาของๆ คนอื่น 

ความคิดเห็น