หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Unlimited

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.6k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2559 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Unlimited
แบบอักษร

 

Unlimited

 

ต้นหญ้ามองไปบริเวณสนามแข่งรถขนาดใหญ่ได้ยินแสนดีบอกว่ามันเป็นสนามแข่งแบบถูกกฎหมายเพราะเจ้าของสนามแข่งเป็นตำรวจ ที่นี่มีแค่สนามแข่งเป็นวงรีบริเวณที่เหลือก็มีรถจอดเรียงรายกันเต็มไปหมด เรียกว่ามีรถเกือบทุกยี่ห้อแถมยังมีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่มุมสนาม

“หวัดน้องแว่น” นั่นเป็นคำแรกที่เจแปนทักต้นหญ้าเมื่อลงมาจากรถ Porsche 911 Carrera สีดำเงาวับที่บ่งบอกว่าถูกขัดสีฉวีวันมาเป็นอย่างดี เจแปนเป็นคนเดียวที่เรียกต้นหญ้าว่าน้องแว่นทั้งที่อายุเท่ากันคงเพราะต้นหญ้าใส่แว่นตา

“ครับ” ต้นหญ้ายิ้มส่งไปให้ตามปกติแล้วกระโดดขึ้นนั่งฝากระโปรงรถของเจแปน

“แล้วทำไมไม่นั่งรถของมันล่ะ” เจแปนถามขึ้นด้วยความสงสัย

“มันร้อนขนาดเจ้าของยังไม่นั่งเลย” ร่างเล็กสะกิดให้เจแปนมองร่างสูงที่ยืนพิงรถอยู่ข้างๆ

“นั่นสิๆ” เจแปนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยแล้วสายตาก็ดันไปเห็นรอยแดงจางๆที่ต้นคอของร่างเล็ก มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นรอยดูด “แล้วนั่นคอไปโดนอะไรมาแดงเชียว”

“คอหรอ” ต้นหญ้าจับที่คอของตัวเองอย่างงๆก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าแสนดีคงทำรอยไว้

“แหม่ๆ ที่หายไปนี่ไปรับฉลองวันวาเลนไทน์กันมาใช่ไหม”

“ไม่ใช่นะ แค่ดีเอาดอกไม่ไปให้เฉยๆ” ต้นหญ้าพูดความจริงออกไป แต่แค่พูดไม่หมดก็เท่านั้น

“ไม่น่าเชื่อ” เจแปนทำเสียงพร้อมกับสีหน้าประหลาดใจแบบสุดๆ

“จริงๆนะ”

“แล้วเคยมีอะไรกับมันป่ะ ตั้งแต่คบกันมา” เจแปนโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูของต้นหญ้า แต่ร่างเล็กก็ส่ายหน้าไปมา

“แปลก” เจแปนพูดออกมาแล้วทำหน้าครุ่นคิด

“บางที่ดีอาจจะไม่ชอบผู้ชาย” ร่างเล็กยังนึกถึงคำพูดของผู้หญิงคนนั้นอยู่

“อืม ฉันว่าไม่น่าจะใช่ แต่ก็ชังมันเถอะดีแล้วที่ซิง ถ้าทนมันไม่ไหวก็ทิ้งมันไปเลยนะ เหี้ย!” เจแปนอุทานขึ้นอย่างตกใจเมื่อมีก้อนหินจัดสวนสีขาวเฉียดหน้าเขาไป

“เล่นเหี้ยไรวะ” เจแปนตะโกนด่าอย่างไม่จริงจัง

“เล่นปาก้อนหิน” แสนดีตอบหน้าตาย

“แล้วปามาทางกูเพื่อ! เฉียดหน้ากูไปนิดเดียวเองนะ”

“โทษทีนึกว่าหน้ามึงเป็นพื้นดิน”

“ควย” เจแปนด่าคนที่ยืนอยู่แต่แสนดีก็ชูนิ้วกลางให้อย่างกวนตีน ต้นหญ้าหัวเราะออกมาเมื่อเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันดูก็รู้ว่าแสนดีแค่อยากแกล้งเจแปนเฉยๆ

“แล้วพีรันหายไปไหนอ่ะ” ต้นหญ้าถามขึ้นเพราะไม่เห็นพีรันอยู่ด้วยปกติจะตัวติดกับเจแปนตลอด

“ไปคุยโทรศัพท์”

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะแสนดี” เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้น พร้อมกับสาวหุ่นเอ็กซ์ที่เสื้อยืดสีขาวตัวฟิตรัดจนนมจะระเบิดกับกางเกงขาสั้นเสมอหูโอบคอของแสนดีไว้อย่างสนิทสนม แสนดีไม่ได้ตอบเธอเป็นคำพูดแต่เป็นตอบรับจูบแสนหวานของเธอ ต้นหญ้าก้มมองพื้นเพราะไม่อยากเห็นภาพนั้น

“สัญญาไว้แล้วว่าจะไม่วุ่นวาย” ร่างเล็กพูดกับตัวเองเบาๆแต่เจแปนก็ได้ยินเลยหยิบก้อนหินที่อยู่บนพื้นขึ้นมาปาเฉียดหน้าของแสนดีไปเหมือนกัน

“กรี๊ดดด” พริมกรี๊ดขึ้นอย่างตกใจทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกัน

“โทษทีกูโยนเล่นอยู่ดีๆหลุดมือเฉยเลย ขอโทษด้วยนะครับน้องพริม” เจแปนพูดขึ้นอย่างกวนๆเมื่อแสนดีมองหน้าแล้วหันไปพูดขอโทษกับหญิงสาวอย่างสุภาพ

“ค่ะ” เธอหน้าซีดลงด้วยความตกใจ แล้วหันไปพูดกับแสนดีต่อ “วันนี้พริมเป็นของรางวัลด้วยนะ แสนดีสนใจลงแข่งหรือเปล่า”

“แล้วอยากให้ลงหรือเปล่าล่ะ” ร่างสูงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“ถ้าชนะคืนนี้พริมจะยอมแสนดีทุกอย่างเลย” เธอลูบริมฝีปากของแสนดีอย่างยั่วยวนแค่ดูก็รู้ว่าเธออยากไปกับเขามากแค่ไหน

“ขอคิดดูก่อนแล้วกัน วันนี้พกเด็กมาด้วย” แสนดีพูดขึ้นแล้วหันมองต้นหญ้าที่มองไปกลางสนามที่มีรถวิ่งอยู่

“พริมจะรอนะคะ” พริมจูบลาแสนดีก่อนจะเดินกลับเข้าไปในสนามพร้อมกับพีรันที่เดินสวนมาพอดี

“ต้นหญ้าก็มาด้วยหรอเนี่ย” พีรันทักขึ้นเมื่อเห็นว่าต้นหญ้านั่งอยู่ข้างๆเจแปน

“ครับ” ร่างเล็กยิ้มให้กับพีรันแล้วพีรันก็นั่งลงบนฝากระโปรงรถของแสนดี

“โหว วันนี้พกหนุ่มน้อยมาด้วยว่ะ” ปาร์คเดินเข้ามาทักคู่แข่งของตัวเองคืนนี้พรางมองต้นขาขาวเนียนที่อย่างกับผู้หญิงอย่างหื่นกระหาย “ขาวน่าหม่ำซะจริง”

“เอาเวลาไปเตรียมตัวแพ้เถอะ”

“แหม่ ยังปากดีเหมือนเดิม ว่าแต่มึงมั่นใจขนาดนั้นเลย”

“โทษทีพอดีว่ากูไม่เคยแพ้ว่ะ” เจแปนยกยิ้มอย่างสะใจเพราะเขาไม่เคยแข่งแพ้เลยสักครั้ง และไม่มีทางแพ้ด้วย

“ถ้ามั่นใจขนาดนั้นเปลี่ยนของพนันกันไหม”

“มึงจะเอาอะไร”

“คนข้างๆมึง” ปาร์คมองมาที่ร่างเล็กด้วยสายตาเล้าโลม

“โทษทีคนนี้ไม่ได้” เจแปนปฏิเสธทันที

“ไหนบอกมั่นใจหนักหนา ป๊อดหรอวะ”

“อย่ามายั่วกูให้ยากมันไม่ได้ผล”

“เอาดิ” แสนดีพูดแทรกขึ้นมาทำให้ทุกคนหันไปมองรวมไปถึงต้นหญ้าที่มองหน้าแสนดีด้วยแววตาที่ผิดหวัง

“เพื่อนมึงพูดงั้น” ปาร์คหันกลับมาพูดกับเจแปน

“แลกกับตีนกูแบบอันลิมิเต็ตมึงเอาไหม” แสนดียื่นข้อเสนอกลับทำให้ปาร์คหน้าเสียไปนิดก่อนจะตอบตกลงแล้วเดินกลับไปเช็คเครื่องยนต์

“ไอ้เหี้ยดี” เจแปนเดินเข้าไปต่อยแสนดีหนึ่งหมัดเต็มๆต้นหญ้าจึงวิ่งไปดูแสนดีด้วยความตกใจ

“มึงบอกว่าจะชนะ” แสนดีมองหน้าเจแปนด้วยสายตาที่จริงจัง

“เพราะฉะนั้นมึงห้ามแพ้” เจแปนมองหน้าแสนดีก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ เพราะเจแปนรู้ว่าแสนดีคิดดีแล้วที่พูดแบบนั้นออกไป แต่มันก็ควรทำให้ต้นหญ้าเสียความรู้สึกแบบนี้ เจแปนเกลียดความเชื่อใจของเพื่อนชะมัด

“นายจะปลอดภัย” เจแปนเดินมาเตะไหล่ผมก่อนจะกลับไปที่รถของตัวเองแล้วขับลงไปในสนาม และผลการแข่งก็ออกมาคือเจแปนชนะปาร์คอย่างขาดลอย ส่วนแสนดีก็เดินลงไปในสนามแล้วถีบปาร์คทันทีที่ลงจากรถ ตามด้วยกระทืบซ้ำๆจนปาร์คตัวงอด้วยความเจ็บ

“เพื่อนมึงแพ้” แสนดีพูดกับเพื่อนของปาร์คที่จะเข้ามาช่วย แต่พอพูดอย่างนั้นเพื่อนของปาร์คก็ทำอะไรไม่ได้ท่ามกลางเสียงเชียร์ของคนทั่วทั้งสนามเพราจอมอนิเตอร์ฉายไปที่มีเรื่องกัน

“พอแล้วดี” ต้นหญ้าดึงแขนของของร่างสูงเพราเห็นว่าปาร์คโดนแสนดีกระทืบจนสำลักเลือดออกมาพร้อมกับรอยแผลกับรอยเลือดบนเต็มหน้า

“กูว่าแล้ว” พีรันถอนหายใจออกมาเพราะกะแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

“จำไว้ว่าอย่ามายุ่งกับคนของกู” แสนดีกระชากคอกระชากคอเสื้อของคนที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมาก่อนจะปล่อยร่างของปาร์คลงแล้วกระทืบซ้ำอีกครั้งจนสลบไป พอแสนดีเดินออกจากตรงนั้นเพื่อนของปาร์คก็รีบเข้ามาช่วยท่ามกลางเสียงเฮของผู้ชม

“เขาจะตายไหม” ต้นหญ้าถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“คงไม่หรอก แต่ถ้าน้องแว่นไม่ห้ามมันตายแน่ๆ” เจแปนพูดขึ้นด้วยความสยองเวลาที่แสนดีโกรธน่ากลัวแบบสุดๆ

“ไม่เห็นต้องทำขนาดนั้นเลย” ต้นหญ้าพูดขึ้นเมื่อกลับมาถึงรถ

“มึงทำให้กูหงุดหงิดได้ตลอดเลยนะ” กลายเป็นร่างเล็กที่โดนแสนดีดุซะอย่างนั้น ทั้งๆที่ต้นหญ้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย

“ขอโทษ” ต้นหญ้าพูดขึ้นทั้งๆที่ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้แสนดีหงุดหงิด

 “วุ่นวายชิบหาย” แสนดีหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างไม่สบอารมณ์

“ไปซื้อน้ำนะ เอาอะไรไหม” เมื่อร่างสูงไม่ตอบต้นหญ้าก็เดินออกไปมินิมาร์กที่อยู่ข้างสนามไม่ไกลจากตรงนี้

“มึงพูดแรงไปป่าววะ” พีรันพูดขึ้นหลังจากที่ต้นหญ้าเดินออกไปแล้ว

“นั่นดิ น้องแว่นกูคงเสียใจน่าดู” เจแปนสมทบขึ้นอย่างเห็นด้วย

“กูไม่อยากจะเชื่อว่ามึงมีอะไรดีต้นหญ้าถึงไม่ทิ้งมึงสักที”

“กูถามจริงเหอะทำไมมึงถึงชอบหงุดหงิดใส่น้องแว่นจังวะ”

“ก็มันชอบทำตัวน่าหงุดหงิด น่ารำคาญ วุ่นวาย” คำตอบของแสนดีหลังจากเงียบมานานทำเอาเพื่อนทั้งสองกุมขมับอย่างปวดหัว ทำไมนิสัยถึงต่างจากชื่อลิบลับถ้าตั้งชื่อว่าแสนเลว หรือสารเลวยังเหมาะกว่าอีก

“กูก็เห็นต้นหญ้าอยู่เฉยๆ มีแต่มึงแหละชอบพาลใส่เขา” ทุกครั้งที่พีรันเห็นรู้สึกว่าต้นหญ้าจะอยู่เฉยๆมีแต่แสนดีเนี่ยแหละที่ไม่เฉย

“ใช่ๆ แล้วมึงก็ทนคบมาได้เนอะ ไม่สิต้องบอกว่าทำไมมึงถึงยังคบอยู่ และที่สำคัญทำไมมึงถึงปล่อยให้น้องแว่นกูซิงจนถึงทุกวันนี้วะ อันนี้แหละที่กูแปลกใจ” ปกติแสนดีไม่ใช่คนใจเย็นขนาดนี้ แถมไวไฟแบบสุดๆ แต่นี่กลับปล่อยต้นหญ้าให้รอดมาได้มันน่าสงสัยจริงๆ

“เพื่อนมึงอ่ะโรคจิต” พีรันแกล้งกระซิบข้างหูของเจแปนแต่จงใจให้แสนดีได้ยิน

“เออ ชอบแสดงออกแบบเถื่อนๆ แต่ความจริงแม่ง” ประโยคหลังเจแปนกระซิบให้พีรันได้ยินแค่คนเดียว

“สักวักมึงต้องโดนทิ้งแน่ๆ” พีรีนกับเจแปนพูดขึ้นพร้อมกันอย่างจริงๆจัง แต่ดูเหมือนแสนดีจะไม่สนใจสักเท่าไหร่ ด้านต้นหญ้าที่เดินไปซื้อน้ำอัดลมกระป๋องมาสองกระป๋องตอนแรกกะว่าจะเอาไปให้แสนดี แต่ไม่รู้ว่าอารมณ์จะดีขึ้นหรือยังร่างเล็กก็เลยนั่งตรงเก้าอี้ไม้หน้ามินิมาร์กแล้วแกะน้ำอัดลมดื่มเพื่อดับกระหาย

“ขอนั่งด้วยสิ” ต้นหญ้าเงยหน้ามองผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนจะพยักหน้ารับ ผู้ชายคนนั้นจึงนั่งลงข้างๆซึ่งเว้นระยะห่างไว้พอสมควร

“ร้อน” ผู้ชายคนนั้นบ่นขึ้นต้นหญ้าเลยหันไปหยิบน้ำอัดลมที่เหลืออีกกระป๋องส่งให้เขา

“ให้ฉันหรอ” ผู้ชายคนนั้นชี้มาที่ตัวเอง

“ครับ พอดีว่าผมซื้อมาเกิน” ร่างเล็กพยักหน้ารับเพราเห็นเขาบ่นว่าร้อนถ้าได้กินน้ำก็น่าจะดีขึ้น

“ใจดีจังนะ ขอบคุณ” เขารับน้ำไปแล้วเกะฝากระป๋องดื่มทันทีด้วยความกระหาย “ฉันชื่อกวิน”

“ต้นหญ้าครับ” ร่างเล็กแนะนำตัวเองกลับเพื่อไม่ให้เสียมารยาท กวินสังเกตเห็นร้อนแดงที่คอก่อนจะยิ้มขึ้น

“มากับเพื่อนหรอ”

“เปล่าหรอก ผมมากับแฟนน่ะ” ต้นหญ้ายิ้มตอบอย่างไม่ปิดบังซึ่งผิดคาดเพราะปกติคนส่วนใหญ่ที่กวินคุยด้วยมักจะตอบว่ามากับเพื่อนมากกว่า

“แฟนคงน่ารักมากแน่ๆ”

“พอดีว่าแฟนผมเขาเป็นผู้ชาย แล้วก็ทำตัวไม่น่ารักเอาซะเลย” ต้นหญ้าหันไปยิ้มให้กับคนข้างๆ กวินว่าแล้วว่าคนข้างๆไม่น่าจะมีแฟนเป็นผู้หญิง แล้วอีกอย่างทำไมถึงชอบยิ้มนักนะ

“เขาทำตัวไม่น่ารักแล้วทำไมยังยิ้มอยู่ล่ะ”

“ก็ผมชอบเขามากๆเลย บางทีเขาก็อ่อนโยนนะ แค่บางที” แววตาของต้นหญ้าเป็นประกายและดูมีความสุขเสมอที่พูดถึงแสนดี ถึงแสนดีจะชอบหงุดหงิดไปหน่อย กวินรู้สึกชอบรอยยิ้มของร่างเล็กขึ้นมาซะอย่างนั้นและยิ่งมีแฟนแล้วด้วยกวินยิ่งชอบมากเข้าไปอีก ก็คนมีเจ้าของมันน่าครอบครองกว่าคนโสดนี่หน่า

“เดี๋ยวฉันซื้อน้ำคืนให้นะ” กวินพูดขึ้นแล้วกำลังจะลุกยืน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมว่าผมไปก่อนดีกว่า” ต้นหญ้ายกมือปฏิเสธเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร

“หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก”

“หวังว่านะ” ต้นหญ้าพูดขึ้นก่อนจะเดินกลับไปหากลุ่มผู้ชายที่ยืนกันอยู่สามคน เราต้องได้เจอกันอีกแน่กวินคิดอย่างนั้น

“สนใจหรอครับ” แซมเดินเข้ามาหลังจากที่ต้นหญ้าไปแล้ว

“อืม น่ารักดี” กวินตอบแต่สายตาก็ยังไม่ละจากร่างเล็กที่ยืนรวมกลุ่มอยู่

“ถ้าคุณท่านรู้คงไม่พอใจแน่ๆ”

“ทำไม”

“ก็คุณชายมีคู่หมั้นแล้วนะครับ”

“หึ ทำเหมือนเด็กนั้นจะยอมง่ายๆ” กวินพูดขึ้นพรางนึกถึงใบหน้าที่ดื้อรั้นเวลาอยู่กับคนอื่นเรียบร้อยเหมือนผ้าผับไว้ แต่พออยู่กับกวินตรงข้ามกันทุกอย่างทั้งที่อายุห่างกันหกปี แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยให้เด็กนั่นเกรงกลัวเขาเลยสักนิด

“แล้วมึงจะไปไหน” เจแปนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าแสนดีกำลังจะเข้าไปนั่งในรถ

“แข่งรถ” แสนดีตอบแค่นั้นก่อนจะขับรถเข้าไปในสนาม งั้นรอบนี้ของรางวัลคงเป็นพริมสินะต้นหญ้ามองตามรถคันหรูเคลื่อนตัวเข้าไปในสนาม เมื่อเกมเริ่มขึ้นรถทั้งสองคันเหยียบคันเร่งอย่างไม่มีใครยอมใครผลัดกันแซงหน้ากันอย่างไม่ลดละเรียกว่าแม็ทนี้ดุเดือดกว่าคู่ของเจแปนกับปาร์คซะอีกคงเป็นเพราะเจแปนชนะแบบขาดเลยล่ะมั้งก็เลยดูเฉยๆ แต่ผลกลับพลิกล็อคเมื่อแสนดีแพ้แบบเฉียดไปนิดเดียว

“ใครวะไม่เคยเห็นหน้า” เจแปนพูดขึ้นเมื่อเห็นหน้าคนที่ลงจากรถผ่านจอมอนิเตอร์

“กวิน” ต้นหญ้าพึมพำออกมาคนเดียวเหมือนกับทั้งสองคนกำลังคุยอะไรกันอยู่ แต่จอมันไม่มีเสียงก็เลยไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไร สักพักเขาก็เดินกลับมาหาผมพร้อมกับกระชากแขนของผมให้เดินตามไปในสนาม

 

“กูตกลง”

 

 

 

เกลียดดดดดดดดดดดด อีผู้ชายปากเสีย กวนตีน นิสัยไม่ดี http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/16.gif งืมๆๆๆๆhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gif

ความคิดเห็น