ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2563 09:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
32
แบบอักษร

        หลังจากคุยกับคุณป้ารัมภา  หญิงสาวก็ยังมีปัญหาหนักอก  หล่อนรู้ตัวเองว่า หลงหวั่นไหวไปกับเขาไม่น้อย  ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดเกิดจากเขาต้องการปั่นหัวหล่อนเล่น  เพื่อเป็นการเอาคืน ที่หล่อนหาญกล้ามาเป็นผู้คุมความประพฤติ  แต่ก็ยังหาเรื่องใส่ตัวจนได้..... 

“วันนี้พี่จะพา หนูบัวไปซื้อของ” มาร์คบอกกับหญิงสาวขณะนั่งรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน เพราะวันนี้เป็นวันหยุด และเขาก็ตั้งใจไว้แล้ว ว่าจะต้องรีบมัดใจบัวชมพูไว้ให้เร็วที่สุด และวิธีที่ถนัดก็คือเปย์ให้เท่านั้น ผู้หญิงรายไหนรายนั้นต้องยอมอ่อนเป็นขี้ผึ้งแน่ ๆ  

            “ซื้ออะไรคะ” บัวชมพูถามงง ๆ หล่อนไม่ได้อยากจะซื้ออะไรสักหน่อย 

            “ก็พวกเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า อะไรพวกนี้น่ะ ไม่อยากได้เหรอ” มาร์คอยากเอาใจ  เขาเปย์ขนาดนี้ ไม่รักไม่หลงให้มันรู้ไปสิ  ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยไม่มีคนไหนไม่ชอบ 

            “แต่ของหนูบัวยังมีใช้นี่คะ  ไม่ไปหรอกค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธ อะไรกันนะ....สงสัยคนบ้านนี้เห็นหล่อนเป็นตุ๊กตา นึกอยากจับแต่งตัวเล่นกันเพลิน ๆ หรือไง 

            “เอาน่า  พี่อยากซื้อให้ ของพวกนี้มีแล้วก็มีอีกได้ไม่ใช่เหรอ เพราะมันก็ต้องมีแบบใหม่ ๆ ออกมาเรื่อย ๆ” มาร์คไม่เชื่อ ว่าหญิงสาวจะคิดแบบนั้น  หล่อนอาจปฏิเสธพอเป็นพิธี  ให้ดูน่าประทับใจก็ได้ 

           “อย่าสิ้นเปลืองเลยค่ะ  หนูบัวไม่อยากได้จริง ๆ” บัวชมพูยืนยันหนักแน่น 

           “ไม่รู้ล่ะ  พี่จะไปใครไม่ไปก็ตามใจ” มาร์คพูดอย่างเอาแต่ใจ  เพราะรู้ดีว่า หญิงสาว มีหน้าที่ต้องตามเขาไปทุกแห่งอยู่แล้ว  ยังไงเธอก็ต้องไป 

            บัวชมพูอ่อนใจ  กับความเอาแต่ใจของเขา อยู่ ๆ ก็จะเปย์ให้ คิดจะใช้เงินซื้อความไว้ใจอย่างนั้นเหรอ...ฝันไปเหอะ... 

            

            ชายหนุ่มพาแฟนสาวหมาด ๆ ถึงเขาจะทึกทักเอาฝ่ายเดียวก็เถอะ...ใครสน... มาถึงห้างดัง  ที่หล่อนไม่เคยคิดอยากมาสักนิด  เพราะข้าวของแบรนด์เนม หรูหราพวกนี้ ไม่เคยอยู่ในความใฝ่ฝันของหล่อน  ซึ่งคงจะเป็นผู้หญิงส่วนน้อยกระมังที่คิดแบบนี้  เพราะไม่เห็นความจำเป็นที่หล่อนจะต้องมีไว้อวดใคร 

            “พี่มาร์คคะ  ไม่ต้องบีบมือแน่นขนาดนี้ก็ได้”  บัวชมพูเอ่ยออกมาเมื่อเขาจับมือ หล่อนแน่น  พอหล่อนพยายามจะแกะมือออก  ก็เหมือนยิ่งโดนบีบแน่นเข้า ไปอีก หล่อนโดนดึงเข้าร้านนู้น ออกร้านนี้ จนเวียนหัวไปหมด หล่อนไม่มีโอกาสได้เลือก เขาเพียงเอาชุดมาทาบ ลองสวม ถ้าพอดีก็สั่งมันทุกสีทุกแบบที่เขาชอบ   

            “เดี๋ยวแฟนหาย  ยิ่งตัวเล็ก ๆ อยู่ด้วย” มาร์คเอ่ยล้อ  นัยน์ตาพราว 

            “ยังไม่ใช่แฟนค่ะ  อย่ามาตู่” หญิงสาวค้อนตาคว่ำ 

            “ฝึกเรียกไว้ก่อน ถึงเวลาจะได้คล่อง ๆปาก” 

           “ไม่ต้องมาหว่านเสน่ห์แถวนี้เลยค่ะ  ไม่ได้ผลหรอก” 

            “อ๊ะ ! หรือว่าจะเรียกเมียดีไหมจ๊ะ...ทูนหัว” มาร์คยื่นหน้าเข้าไปถามจนชิดพวงแก้มที่ทั้งนุ่ม ทั้งหอม จนต้องสูดเข้าไปเต็มปอด ไม่สนใจคำปฏิเสธของคนตัวเล็ก 

            “อร๊าย......พี่มาร์ค !” บัวชมพูกัดฟันกรอด  มองเขาตาขวาง ลูกตาแทบพลัดออกจากเบ้า คนบ้า นี่มันกลางห้างนะ....หน้าด้านจริง ๆ  

            “โอเค.....ไม่แกล้งแล้ว...มีอารมณ์ขันหน่อยสิที่รัก” มาร์คถือวิสาสะรั้งเอวบางเข้าไปกอด ไม่ได้สนใจเลยว่าจะมีใครมองมา 

            “พี่มาร์ค” บัวชมพูพูดเสียงต่ำ  ความอดทนใกล้สิ้นสุด 

            “ขอโทษ...หนูบัว....อย่าโกรธพี่เลยนะจ๊ะ”  ชายหนุ่มทำตาละห้อย  รีบปล่อยมือออกจากเอวแฟนสาวทันที 

ความคิดเห็น