ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2563 10:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18
แบบอักษร

ตะวันควบม้าลัดเลาะกลับเข้าบ้านพักได้เร็วกว่าตอนขามา เขาเป็นห่วงใบหม่อนเกรงจะเจ็บไข้ได้ป่วย เพราะเสื้อผ้าเปียกชื้น 

“เปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว ๆเข้า จะได้ไปกินข้าวกัน” ชายหนุ่มเร่ง ตั้งใจจะพาหล่อนไปกินอาหารร้านอร่อย 

“ไปกินที่ไหนคะ” 

“เถอะน่า ถามมากจริง” 

ใบหม่อนอาบน้ำสระผม ออกมาเช็ดผม ตะวันเห็นว่าชักช้า จึงหยิบไดร์เป่าผมมาจัดการให้  ไม่น่าเชื่อว่าคนตัวโตอย่างเขาจะไดร์ผมให้หญิงสาวอย่างคล่องแคล่ว อ่อนโยน ก่อนจะพากันกลับไปเอารถขับออกไปกินอาหารกลางวัน ร้านอาหารดังของดอยแม่สลอง 

“สวัสดีค่ะ คุณตะวัน วันนี้ลมอะไรหอบมาถึงนี่คะ” หญิงสาวผมแดง แต่งหน้าเข้มจัด หูตาแพรวพราว เดินเข้ามาต้อนรับชายหนุ่มเจ้าของบ้านไร่ใบหม่อน ถึงหน้าร้าน หล่อนปรายตามาทางสาวน้อยข้างกายเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมายิ้มระรื่น พลางควงแขนชายหนุ่มพาเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะประจำ 

อย่างนี้นี่เอง ถึงได้เร่งนัก ใบหม่อนคิดหมั่นไส้ 

ตะวันอึดอัด เกรงใจใบหม่อน อย่างน้อยหล่อนก็ได้ชื่อว่าเมีย แถมตอนนี้ยังนิ่งเงียบผิดปกติ ราวกับคลื่นลมสงบก่อนจะเกิดพายุใหญ่ 

“เอ่อ...คุณวรรณครับ นี่ใบหม่อนเมียผมครับ” ชายหนุ่มเพิ่งจะแนะนำให้รู้จัก 

“เมีย !” วรรณ หรือ อรวรรณ ม่ายสาวเจ้าของร้านที่คุยไปทั่วว่าคั่วอยู่กับนายตะวัน แทบไม่อยากเชื่อหูของตัวเอง 

            

              “เป็นอะไร ทำหน้าบูดหน้าเบี้ยว” ตะวันถามหญิงสาว ตั้งแต่อยู่ที่ร้านอาหารแล้ว หล่อนทำหน้านิ่งไม่พูดไม่จา เขาอุตส่าห์ตั้งใจพามากินอาหารที่ร้านอร่อยที่สุดในละแวกนี้แล้ว ยังไม่สบอารมณ์อีก 

            “อาหารไม่อร่อยเหรอ” ตะวันชวนคุย 

            “ไม่...ทำกินเองอร่อยกว่าเยอะ” น้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์ 

            “ไม่บอกนี่ วันหลังจะได้ไม่ต้องพามา” ชายหนุ่มเอ่ย พลางปรายตามองคนที่นั่งหน้างอ คอแข็ง 

            “ห้ามมาอีกนะ ถ้าจะกินก็ไปร้านอื่น” ใบหม่อนออกคำสั่ง 

            “แต่ร้านนี้อร่อยที่สุดแล้วนะ ใคร ๆ เขาก็มากินกัน” 

            “มากินอาหารหรือจ้องจะกินเจ้าของร้านกันแน่” หญิงสาวทำปากยื่นปากยาว ค้อนลมค้อนแล้งปะหลับปะเหลือก 

            ชายหนุ่มหัวเราะ หึ..หึ กับท่าทางน่าขำ ของใบหม่อน เหมือนเด็กพาล หวงของเล่นมากกว่า หรือเพราะอย่างนี้หล่อนถึงได้โกรธผู้เป็นบิดามากมาย ที่อยู่ ๆ ก็พาแม่เลี้ยงและน้องสาวเข้าบ้าน เพื่อมาแบ่งแย่งความรักจากหล่อน 

 

            ตะวันพาใบหม่อนมาส่งที่บ้านแล้วเขาก็กลับไปทำงานในไร่ต่อ 

            “เจ้านาย ผมกำลังจะไปตามอยู่พอดีเลยครับ” พู่เอ่ยกับเจ้านายหนุ่ม ทันทีที่เขามาถึง  

            “มีอะไรวะไอ้พู่” 

            “คุณตำรวจมาหาเมื่อตะกี้นี้ พอดีมีคนไปแจ้งว่าพบศพที่ท้ายไร่เรา เพิ่งจะพากันออกไปเมื่อครู่” พู่บอกหน้าตาเคร่งเครียด 

            “งั้นรออะไรอยู่ ไปไอ้พู่ขึ้นรถ” ตะวันบึ่งรถตามไปที่ท้ายไร่ เมื่อเช้าเขาเพิ่งจะพาใบหม่อนไปเที่ยวมาหยก ๆ หวังว่าจะไม่ใช่จุดเดียวกันนะ 

            “เมื่อเช้าเจ้านายไปที่ท้ายไร่มาเหรอครับ ตำรวจบอกว่ามีคนเห็นคุณตะวันขี่ม้าไปทางนั้น” พู่ถาม ทั้งที่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะเมื่อเช้านายตะวัน พานายผู้หญิงขี่ม้าไปเที่ยว 

            “อืม...อย่าพูดมาก ปิดปากแกให้สนิท” ตะวันสั่งเผื่อไว้ เพราะความล้นของไอ้พู่อาจจะนำซึ่งความยุ่งยากได้ ถึงแม้เขาจะบริสุทธิ์ใจก็ตาม 

 

            ตะวันกับลูกน้องคนสนิทมาถึงท้ายไร่ ในเวลาไล่เลี่ยกับคณะของตำรวจ พบว่ามีศพผู้ชายโดนแทงตาย ห่างจากจุดที่เขามาเที่ยวเมื่อเช้าเกือบกิโล ซึ่งเป็นคนงานของที่ไร่ด้วย  ตะวันให้ข้อมูลไปตามจริง ตำรวจสันนิษฐานว่าอาจจะโดนลวงมาฆ่า หรือฆ่าจากที่อื่นแล้วเอาศพมาทิ้ง เพราะไม่มีร่องรอยการต่อสู้ในบริเวณนั้น 

 

            หลังจากเสร็จเรื่องของตำรวจแล้ว ตะวันยังต้องจัดการเรื่องศพ ติดต่อญาติผู้ตาย และอื่น ๆ ตามมาอีกมากมาย กระทั่งเอาศพไปตั้งสวดที่วัด 

  

            ทางด้านใบหม่อน เมื่อหล่อนปรามาสอาหารในร้านของม่ายสาวแล้ว หล่อนจึงตั้งใจว่าจะกลับมา ทำอาหารให้สุดฝีมือ ให้นายตะวันลืมรสชาติแม่ม้าย..เอ้ย..รสชาดอาหารร้านยัยวรรณไปเลย หญิงสาวขะมักเขม้นทำอย่างเต็มที่ จนเย็น ชายหนุ่มก็ยังไม่กลับมา หล่อนจึงโทรหา อชิไปพลาง ๆ ระหว่างรอ 

ความคิดเห็น